Erics BIBber Blog

De verpakking:
De cover is enkel uitgevoerd in zwart-witte kleurschakeringen: slechts witte en grijze tekst op een zwarte achtergrond. De uitgever heeft er dus voor gekozen om een beeld achterwege te laten en het boek te laten opvallen door contrast alleen. En dat is gelukt ook. De in koeien van letters afgedrukte titel, die bestaat uit slechts een kort woord trekt de ogen naar zich toe. Als, door de blurry afdruk ervan, alsof men te diep in het glas gekeken heeft, de kijker zich ook nog eens moet inspannen om te focussen, is de cover ervan verzekerd uw volledige aandacht op te eisen. Gelukkig wordt er vermeld dat het een spannend boek betreft, een literaire thriller meer bepaald, zodat ook daar geen verwarring over bestaat. Specifiek op dit exemplaar staat ook nog vermeld dat ik hier een ongecorrigeerde drukproef in mijn handen houd, en dat het boek pas in de tweede helft van april zal te vinden zijn in de winkel rekken.

Ook de achterflap houdt vast aan het sobere concept: ook hier is enkel tekst te vinden. Maar op de korte inhoud na, is er geen andere bruikbare informatie te bespeuren. Wel wordt er bijna een halve bladzijde gereserveerd voor lovende citaten uit de Duitse pers.

De inhoud:
Vier jonge mensen uit Berlijn bedenken een plan om veel geld te verdienen. Ze laten zich inhuren om namens anderen, die zelf de confrontatie schuwen, verontschuldigingen aan te bieden aan gedupeerden. Het blijkt al snel een succesvolle formule: steeds meer mensen maken van hun diensten gebruik om hun geweten te verlichten. Tot op een dag iemand hun de opdracht geeft een dode om verontschuldiging te vragen voor de onvoorstelbare pijnen waaraan zij gestorven is. Hier loopt het viertal in de val. De instructies die hun opdrachtgever hun vanaf dat moment meedeelt zijn volledig duister. Als schaakfiguren worden ze op een spoor van gruwelijkheid gezet, waar van vergeving, of van een zwart-witte tegenstelling tussen dader en slachtoffer, geen sprake is.


Het rapport:
Zoran Drvenkar werd in 1967 geboren in het toenmalige Joegoslavië. Momenteel behoort zijn geboortestadje Krizevci ,dat zich zo’n vijftig kilometer ten noordoosten van Zagreb bevindt, tot de republiek Kroatië. Op driejarige leeftijd emigreerde hij met zijn ouders naar Berlijn, waar ze hoopten een beter leven te kunnen leiden. Na de val van de muur verliet hij Berlijn, maar na omzwervingen in Beieren en Nederland keerde hij er in 1995 terug. Monenteel woont hij nog altijd in de buurt van de Duitse hoofdstad.

In 1989 maakte hij van schrijven zijn beroep en legde hij de eerste hand aan zijn bibliografie die zowel romans, gedichten, toneelstukken en kortverhalen omvat. De meeste bekendheid verwierf hij als auteur van jeugdboeken. In 2003 waagde hij zich, met Du bist zu schnell, voor het eerst aan een spannend boek. Met Sorry levert hij al zijn derde psychologische thriller af, maar het is pas zijn eerste boek dat naar het Nederlands vertaald werd.

Vier Berlijnse jongeren komen op het idee een bedrijfje op te richten dat zich specialiseert in het overbrengen van excuses. Tegen alle verwachtingen in hebben ze het gat in de markt ontdekt en krijgen ze opdrachten bij de vleet. Tot ze op een dag iemands excuses moeten overmaken aan een vrouw, die bij hun aankomst levenloos tegen de muur van haar flat gespijkerd werd. Dit is een begin van een nachtmerrie waarin de vier, terwijl ze zelf op meerdere fronten opgejaagd worden, jacht maken op de opdrachtgever terwijl beetje bij beetje steeds meer van diens duistere verleden bloot gegeven wordt.

Ondanks de jaren ervaring waarop zowel Zoran Drvenkar als vertaler Henk Schreuder kunnen buigen is dit werk niet erg stijlvast. Het begint met droog, zakelijk, bijna afstandelijk taalgebruik, verglijdt nadien in kinderlijkheid en stabiliseert pas dan in een vertelstijl een boek waardig, wat toch wel wat inspanning en doorzettingsvermogen vraagt van de lezer. Ook de conversaties zijn van een zelden gezien belabberd niveau. Meerdere keren krijgt men ondingen voorgeschotelt in het genre van:
“Ik veronderstel dat je me nog niet vertelt waarheen?”
"Ik vertel je nog niet waarheen."
Ook plaatst de lezer meteen de nodige vraagtekens bij het bijna belachelijke basisidee van dit boek. Wie haalt het in zijn hoofd om een firma te starten om andermans excuses over te brengen? Maar het verhaal dat de auteur, vertrekkend vanuit dit standpunt, op papier zet staat als een huis. Het belachelijke wordt al snel omgevormd tot surreëel en irreëel en voor men het goed en wel beseft zit men volledig in het verhaal en wil men zo vlug mogelijk alle achtergronden van de betrokkenen kennen. Een pleziertje dat de auteur de lezer trouwens niet gunt, want niet alleen heeft Sorry een halfopen einde, ook wordt van sommige protagonisten het verleden niet volldige uitgespit, zodat er wat zaken oningekleurd achter blijven

Door het verhaal niet chronologisch te vertellen, maar door constant te springen tussen heden en verleden – of naar gelang het uitgangspunt, tussen heden en toekomst - slaagt Zoran Drvenkar erin de lezer meerdere malen verloren achter te laten op het eind van een hoofdstuk. Op dit punt heeft het verhaal wat weg van een kruising tussen de films Babel en The game. Kortom iedereen die graag verhalen leest waarin bij momenten geen enkele houvast beschikbaar is en niet meer duidelijk is wie wat doet, moet Sorry zeker ter hand nemen.

De auteur mag ook een pluim op zijn hoed steken voor de perfect gekozen locaties die niet alleen als achtergrond fungeren, maar enorm bijdragen tot de sfeer van het verhaal.

Maar het feit dat de kwaliteit van schrijfstijl en inhoud bijna op beide uitersten liggen van onze waardenschaal zorgt ervoor dat het geheel belandt in het grijze midden. Met een beetje meer aandacht en redigeerwerk had dit kunnen resulteren in een meer dan goed boek, dat door zijn originaliteit uit de band had kunnen springen. Nu is het spijtig genoeg een gemiste kans.

Het verdict: 5/10