Erics BIBber Blog

De eerste alinea
De zesennegentigjarige man zat in zijn comfortabele fauteuil en genoot van een boek over Jozef Stalin. Geen enkele gewone uitgever had iets met het manuscript vol misvattingen te maken willen hebben, want de auteur liet zich van begin tot eind alleen maar lovend uit over de sadistische Sovjetdictator. Toch sprak de positieve visie op Stalin die uit dit in eigen beheer uitgegeven boek naar voren kwam de oude man bijzonder aan. Hij had het rechtstreeks van de schrijver gekocht, kort voordat die in een psychiatrische inrichting was opgenomen.

De korte inhoud
Evan Waller is een wreed man, een levensgevaarlijk monster. Hij is schatrijk geworden door te handelen in alles waar veel geld aan te verdienen valt, inclusief mensen. In zijn drang naar grotere rijkdom gaat hij letterlijk over lijken en nu heeft hij een nieuw doel in het vizier. Een deal die miljoenen mensen het leven kan kosten.
Het is in ieders belang dat Waller wordt tegengehouden en de man die deze taak krijgt toebedeeld, is Shaw. Als agent van een internationale inlichtingendienst is hij gespecialiseerd in het oplossen van conflicten waar ook ter wereld. Maar wat Shaw niet weet, is dat er nog iemand is die Evan Waller in de gaten houdt: Reggie Campion. Zij werkt niet voor een officiële instantie, maar voor een organisatie die geheel buiten de wet om opereert. En haar taak is niet om Waller tegen te houden, maar om hem voorgoed uit te schakelen.
Shaw en Reggie, de besten in hun vak, zitten allebei achter dezelfde man aan. De een namens de geheime dienst en de ander namens een particuliere organisatie. Alleen weten ze dit niet van elkaar…


Het volledige rapport
David Baldacci werd vijftig jaar geleden geboren in Richmond, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Virginia. Na zijn studies rechten en politieke wetenschappen werkte hij negen jaar als advocaat in Washington D.C. Momenteel verblijft hij weer in Viriginia, waar hij zich voltijds bezig houdt met schrijven.

Hoewel het schrijven hem al lang in het bloed zit en hij al tijdens zijn studies kortverhalen schreef, was het wachten op zijn eerste spannende boek tot in 1996. Het recht van de macht, of Absolute power, was een instant succes en vond het jaar daarop zijn weg naar de bioscoop, met Clint Eastwood en Gene Hackman als hoofdrolspelers. Verlos ons van het kwaad is al zijn negentiende spannende boek en het tweede deel uit van de reeks met de voornaamloze geheim agent Shaw en journaliste Katie James, die startte met Niets dan de waarheid.

De nieuwe opdracht van geheim agent Shaw bestaat uit het ontvoeren van de op het eerste zicht respectabele Canadese zakenman Evan Waller. Maar de man leidt niet alleen een zakelijk dubbelleven; hij heeft ook een verleden dat hem achtervolgt in de persoon van Regina ‘Reggie’ Campion, die in naam van zijn slachtoffers wraak wil nemen door hem de dood in te jagen. Zonder het van elkaar te weten zitten de twee jagers achter dezelfde prooi. Een prooi die zichzelf ook pas in zijn element voelt als jager en dolgraag de rollen omgedraaid ziet…

Dat David Baldacci kan bogen op bijna vijftien jaar ervaring als auteur is meteen te merken. Met een origineel begin heeft hij de aandacht van de lezer quasi onmiddellijk te pakken; en door gebruik te maken van zeer korte hoofdstukken waarvan op tijd en stond eentje eindigt met een cliffhanger, houdt hij de vaart erin. Maar het verdelen van de driehonderdvijftig bladzijden over niet minder dan honderdentwee hoofdstukken heeft als belangrijke bijkomstigheid dat de lezer de kans ontnomen wordt om zich eens op zijn gemak in te leven in het verhaal. Ondanks het gruwelijke thema en genoeg tempowisselingen blijft het verhaal steken in oppervlakkigheid waardoor de betrokkenheid van de lezer tot het absolute minimum beperkt blijft.

Het sterkste punt is met voorsprong de keuze van de gebruikte locaties. Vooral aan het beschrijven van de streek rond Gordes, in de Franse Provence heeft David Baldacci veel aandacht besteed, waardoor deze mooi uit de verf komt.
Van de personages die opgevoerd worden in Verlos ons van het kwaad daarentegen worden alleen de allerbelangrijksten voorzien van net genoeg achtergrond als relevant is voor het verhaal. Anderen ontgroeien de status van cliché niet of worden amper of niet gedocumenteerd.

Hoewel Verlos ons van het kwaad het tweede boek is in een serie, kan het best als een op zichzelf staand verhaal gelezen worden. Toch is het enkel maar een aanrader voor de echte fans van David Baldacci want het boek geeft de hele tijd de indruk geschreven te zijn op routine. Er is weinig echt negatiefs over te vertellen, maar opgewonden wordt de lezer er ook niet van. Het boek mist een hart en een ziel, waardoor het een sfeer uitstraalt van professioneel bandwerk. Of een typevoorbeeld van wat men krijgt als schrijven van een passie tot een job verworden is.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
De sluisdeuren van Vancouver Airport schoven open en Harry Witters stapte met zijn gele plastic reiskoffer Canada binnen. In de aankomsthal stond een handvol opgewonden mannen op wacht om een gemeenschappelijke kennis in de armen te sluiten. Twee van hen hielden een bord omhoog met daarop in morsige letters ‘Welcome home honey. We all love ya’. Harry zag haar staan tussen die houthakkershemden. Zij was blond en droeg een grijs colbert boven op een spijkerbroek. Zij was de vrouw van zijn vader.

De korte inhoud:
Achter de vergrendelde deuren van de Sankt Michaelabdij in Siegburg ontmoeten kopstukken van alle religies van de christelijke traditie elkaar. Ze vormen het Ibrahim comité dat twee keer per jaar beraadslaagt over de dreigende beschavingsoorlog tussen de islam en het christendom. Alle aanwezigen hebben trouw gezworen aan de regels van het genootschap. Verraad wordt onverbiddelijk gestraft.
Ondanks de strenge veiligheidsmaatregelen slaagt journalist Harry Witters er in om de abdij binnen te dringen. Harry Witters was tot voor enkele maanden een onbetekenende redacteur bij een advertentieblad. Nu gaat een wereld van intriges, moord en hypocrisie voor hem open. Wat wil de Vaticaanse geheime dienst van hem? Welke rol speelt de vriendin van zijn overleden vader? Harry Witters twijfelt om de waarheid te publiceren. Als de Westerse wereld verneemt wat hij weet, dreigt de ondergang.

Het volledige rapport:
De Vlaming Koen Verstraeten werkt al jaren als journalist voor de krant Gazet van Antwerpen en woont al drie decennia in Nederland. Met Het Ibrahim comité maakt hij zijn intrede in de wereld van het spannende boek.

Nadat autojournalist Harry Witters door de Vaticaanse geheime dienst wordt gerecruteerd klimt hij, met de ene na de andere primeur, snel hoger op de ladder van invloedrijke nieuwsjagers. Als de Ufficia Informazione hem de opdracht geeft het Ibrahim comité in diskrediet te brengen, trekt hij naar Siegburg waar de afgevaardigden van alle splintergroepen van het christendom achter gesloten deuren proberen terug te keren naar een eengemaakte godsdienst, om zo sterker te kunnen ageren tegen de opkomst van de islam in de westerse wereld. Maar ook andere invloedrijke groeperingen trekken aan zijn mouw, waardoor Harry begint te twijfelen of het publiceren van zijn artikel wel een verantwoorde beslissing is. Want de gevolgen van deze primeur zouden wel eens ver strekkende gevolgen kunnen hebben.

Het gebeurt niet vaak dat men een auteur ziet groeien naarmate een boek vordert, maar dat is exact waar we hier getuige van zijn: daar waar Het Ibrahim comité nogal aarzelend van start gaat met een sfeertje dat doet denken aan de films True Lies en Mr.& Mrs. Smith groeit het uit tot een echte spionageroman die staat als eens huis en die in Vlaanderen zijn weerga niet kent en die daarenboven origineel uit de hoek komt door niet weer eens Amerikaanse, Britse, Russissche of Israëlische agenten ten tonele te voeren, maar te opteren voor kleinschalige godsdienstige geheime groeperingen, die elk hun steentje willen bijdragen om visie op het christendom proberen te realiseren.

Het gegeven en de uitwerking doet zeer onvlaams aan en de internationale uitstraling wordt versterkt door scenes te situeren in Canada, Siegburg, Vaticaanstad, Peru, Dubai, zonder Brussel en Antwerpen uit het oog te verliezen natuurlijk. Door een groot aantal feiten in het verhaal te verweven, en een paar uiterst verrassende alternatieve waarheden te verkondigen, zorgt Koen Verstraeten voor een hoge mate van herkenbaarheid.

Enkel het feit dat zowat elk personage in het boek geheim agentje speelt en de vriendelijke wijze waarop deze geestelijke varianten van James Bond met elkaar omgaan zorgen voor een opstootje van ongeloofwaardigeid in deze voor het overige fascinerend geschreven machtsstrijd tussen progressieven, conservatieven en anders denkenden: Of hoe tien jaar na Dominique De Rudderes Iedereen beroemd het nu de beurt is aan Koen Verstraetens iedereen spion.

Met Het Ibrahim comité levert Koen Verstraeten een meer dan verdienstelijk debuut af en zadelt hij zichzelf op met een levensgroot probleem: hoe kunnen zijn journalistieke stukken ooit nog vertrouwen wekken bij het lezend publiek, nu er zwart op wit gedrukt staat hoe goed deze man is in het verzinnen van verhalen?

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
Moord had iets magisch, dacht hij. De snelheid van zijn hand was altijd bedrieglijk voor het oog, en zo zou het blijven. Hij was als een postbode die iets bezorgt bij een huis waarvan de bewoners later konden zweren dat er niemand aan de deur was geweest. Deze kennis was verankerd in zijn wezen als een pacemaker in het lichaam van een hartpatiënt. Zonder zijn magische krachten zou hij dood zijn. Of toch zo goed als.

De korte inhoud:
Tony Hill, hoofd van de Nationale Taakeenheid Profilering, geeft zijn team opdracht te onderzoeken of er een verband is tussen de verdwijningen van dertig tieners.
Allemaal lijken ze van huis te zijn weggelopen.
Alleen Shaz Bowman komt met een concrete theorie. Maar die theorie is zo absurd dat niemand haar gelooft.

Het volledige rapport:
Toeval bestaat niet, maar het is toch bizar dat net als Val McDermid de diamanten Dagger uitgereikt krijgt voor haar belangrijke bijdrage van de wereld van het spannende boek – een carrièreprijs, zeg maar – de Nederlandse vertaling van The wire in the blood bovenaan mijn stapel ligt te pronken.

De uit het Schotse kustplaatsje Kirkaldy afkomstige schrijfster, begon in 1976 haar professionele loopbaan als journaliste voor dagbladen in Glasgow en Manchester. Ondertussen begon ze fictie te schrijven. Haar eerste boek werd door elke uitgever geweigerd, maar kreeg een tweede leven als toneelstuk. In 1984 maakte ze, onder invloed van de opkomst van een nieuwe lichting Amerikaanse vrouwelijke thrillerauters, zelf ook de overstap van drama naar het spannende boek, maar het duur drie jaar voor haar debuut in de winkels lag. In 1991 besloot ze zich volledig toe te leggen op het schrijven van spannende fictie en sindsdien werd veel van haar werk al in diverse landen bekroond.

Haar dertiende spannende boek, Het profiel, dat al dateert van 1997, is na De sirene het tweede boek in een reeks waarin psycholoog Tony Hill en rechercheur Carol Jordan de belangrijkste figuren zijn. Deze reeks ligt ook aan de basis van de televieserie Wire in the blood, waarvan tussen 2002 en 2008 zes jaargangen opgenomen werden.

In het profiel verwelkomt Tony Hill zijn eerste kandidaat profielschetsers bij de Nationale Taakeenheid Profilering. Een van de oefeningen die de rechercheurs voorgeschoteld krijgen, bestaat uit het groeperen van slachtoffers. Zo moeten ze uit een lijst van verdwenen tieners proberen een verband te vinden. Sharon ‘shaz’ Bowman slaagt er niet alleen als enige in een duidelijke overeenkomst te vinden tussen een aantal van die vermisten. Ze wijst ook meteen een verdachte aan. Omdat haar verdachte een alom geliefde landelijk beroemde televisiester is, wordt haar theorie als absurd afgedaan. Maar gedreven als ze is, probeert ze op haar eentje haar gelijk te bewijzen.

Het profiel is door zijn opzet geen eenvoudig boek geworden: na de proloog volgt een hoofdstuk van een bladzijde of 65. Meteen een dikke kluif om te verorberen. Daarna volgen de ongenummerde hoofstukken, met een lengte die varieert tussen een pagina en bijna 90 bladzijden, elkaar op. Als dan soms in de tekst ook de witregels tussen de verschillende scenes wegvallen, bestaat de vrees dat menig occasioneel lezer het boek voortijdig voor bekeken zal houden. Ook al omdat er veelvuldig gerefereerd wordt naar wat er zich in De sirene heeft afgespeeld.

Maar wie doorbijt kan genieten van een degelijk opgebouwd verhaal waarin Val McDermid de vooringenomenheid met betrekking tot de status van onaantastbaarheid van bekende figuren in vraag stelt en dit gegeven uitgewerkt heeft tot een meeslepende thriller die zich op vier verschillende, over het hele grondgebied van Engeland verspreide locaties: van de hoofdstad Londen, over de industriestad Leeds via de kustgemeente Seaford naar het landelijke Northumberland.
De race tegen de klok op verschillende niveaus in het verhaal staat er garant voor dat de spanning constant aanwezig is en nooit last heeft van een dipje. Alleen is het jammer dat de wijze waarop de schuldige zijn sporen verwijdert, nogal terloops en zonder onderzoek als een zekerheid gedeclameerd wordt, waardoor het nogal uit de lucht komt te vallen.

Hoewel de personages misschien een beetje clichématig voorgesteld worden, komt dit in Het profiel meer de herkenbaarheid ten goede dan dat het nadelig werkt. Maar Tony Hill lijkt wat op de alwetende Pendergast van Preston and Child: in zijn vakgebied is hij de authoriteit, wiens zicht op de zaak en suggesties omtrent andere zaken waarvan hij amper op de hoogte is en zelfs de details niet kent, telkens weer meteen de juiste is. Zo wordt het metier van het profielschetsen wel voorgesteld als een zeer eenvoudige klus, wat het zeker niet is. Voor één boek is dit nog te genieten, maar als deze lijn doorgetrokken wordt door de hele serie kan dat wel eens uitvergroot worden tot een storende factor.

Zoals uit bovenstaand relaas blijkt is Het profiel niet de perfecte thriller geworden. Maar het is zeker en vast eentje dat moeiteloos tot de bovenste helft van het genre behoort. En van Val McDermid is na ondertussen zesentwintig titels van haar hand al geweten dat ze een vaste waarde is in het kransje van de toppers in het genre in Groot-Brittannië en daarbuiten.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
Geeuwend, met de handen gevouwen in de nek, rekte Joke Bielen zich uit. Ze voelde zich geradbraakt. Haar schouders deden pijn, haar benen tintelden alsof ze urenlang gewinkeld had en haar schoenen leken twee maten te klein geworden. Eigenlijk was ze veel te moe om vanavond nog uit te gaan, maar ze had Ingrid beloofd om te komen en haar vriendin zou het haar beslist kwalijk nemen als ze niet opdaagde.

De korte inhoud:
Op een ijskoude ochtend in december spoelt het naakte lijk van een jonge vrouw aan op de oever van de Dijle. Zodra Thomas Berg, hoofdinspecteur bij de politie van Leuven, ter plaatse komt, stelt hij tot zijn schrik vast dat hij het slachtoffer de avond voordien heeft ontmoet op de receptie van een tentoonstelling.
Samen met zijn team probeert Berg te achterhalen wie de brutale moord op zijn geweten heeft en wat de betekenis is van het vreemde voorwerp dat in het lichaam van het slachtoffer wordt aangetroffen. Gaat het om een seksuele moord? Of heeft de dood van de jonge vrouw iets te maken met een mysterieuze, 15^de-eeuwse incunabel die al wekenlang de gemoederen in Leuven verhit?
Berg raakt ongewild verstrikt in een web van intriges die het uiterste vergen van zijn beoordelingsvermogen. Tot overmaat van ramp gebeurt er tijdens oudejaarsnacht iets wat het hele voorafgaande onderzoek op losse schroeven zet.


Het volledige rapport:
De bijna vijfenvijftig jaar geleden in Hasselt geboren Jo Claes bleef na zijn studies Germaanse filologie hangen in de Vlaams-Brabantse universiteitsstad Leuven. Hij woont er nog steeds en vult zijn dagen met lesgeven, genieten van het leven, het verzamelen van objecten in de religieuze sfeer en schrijven.

Zijn eerste boek, De stenen toren hield hij dertig jaar geleden boven de doopvont. Na een aantal romans en non-fictie, waarin ook het christelijke geloof centraal staat, resulteerde een weddenschap in 2008 in De zaak Torfs, het spannende debuut van deze aimabele Bijbelkenner. Verleden jaar volgde De blinde vlek en nu is met Dood in december het derde deel in de reeks van de Leuvense speurder Thomas Berg in de winkels aanbeland.

De verkoop van een zeldzame wiegendruk uit de vijftiende eeuw zorgt voor heel wat animo in het wereldje van bibliothecarissen, verzamelaars, antiquairs en historici. Als de huidige eigenaresse ervan op een winterse ochtend volledig ontkleed dood wordt teruggevonden aan de oever van de Dijle, heeft hoofdinspecteur Thomas Berg meteen een mogelijk spoor. De onderzoeksrechter is echter niet overtuigd en denkt eerder in de richting van een zedenmisdrijf. Het Leuvense rechercheteam staat voor de moeilijke zoektocht naar motief en dader. En net als ze denken alles op een rij te hebben, zorgt oudejaarsnacht ervoor dat de gedurende het onderzoek opgestelde hypothesen onderuit gehaald worden.

Als we spannende boeken zouden vergelijken met drankjes, zijn het gros van deze werken pilsjes, die vlotjes geconsumeerd kunnen worden, maar waarvan de smaak niet lang blijft hangen. Een aantal zijn speciaalbieren die met smaak gedegusteerd worden en een eigen karakter hebben. Enkele zijn topwijnen: zeldzame pareltjes die voor altijd in het geheugen blijven hangen. Dood in december is een longdrinkof cocktail: het straalt een zekere klasse uit en is vooral bedoeld om rustig van te genieten.

De keuze van de auteur om zijn misdaadverhalen te situeren in de wetenschappelijk-historische wereld van de restauratie, archeologie of ditmaal de incunabelen, geeft er automatisch een zeker cachet aan. Zijn rustige vertelstijl, die het verhaal aan de lezer ontplooit op het tempo van een kabbelend beekje, staat ook deze keer weer garant voor enkele uren leesgenot.

Het is eigen aan de longdrink dat het beduidend meer glasvulsel, in de vorm van frisdrank of fruitsap, bevat dan alcoholhoudende vloeistoffen. En dat je goed moet schudden of roeren om een evenwichtig drankje te verkrijgen. Ook dit is terug te voeren op Jo Claes’ meest recente pennenvrucht: tijdens de zeer uitgebreide inleidende fase van het boek, lijkt het verhaal zich te ontspinnen tot een licht erotische novelle, maar net als de lezer zich begint af te vragen wanneer het eindelijk spannend wordt, wordt de alcohol onderaan het glas bereikt en gaat het verhaal echt van start. De ingrediënten mochten een beetje beter door elkaar geroerd zijn.

De opgevoerde personages worden – op uitzondering van onderzoeksrechter Hove na, die een echt karikatuur is van de dwarsliggende ambtenaar – wondermooi getekend en komen zeer levensecht over: het zijn geen actiehelden, maar figuren als u en ik met hun (on)hebbelijkheden en zorgen. Toch moet Jo Claes erover waken de focus niet te zeer te verplaatsen van de plot naar de personages, want de lezer zit niet echt te wachten op de tot in de kleinste details beschreven werkwijze waarop de protagonist zijn oudejaarsmaaltijd bereidt.
Wat betreft de locaties, of het nu cafés, eetgelegenheden of historisch erfgoed betreft, slaagt de auteur er telkens weer in de lezer te verrassen met bijzonder mooie plekjes in het Leuven dat hij kent als zijn broekzak. En het oud gemeenteraadslid kan het niet nalaten het huidige stadsbestuur af een toe een veeg uit de pan te geven door het hoofdpersonage wat kritiek te laten spuien op het huidige beleid. Dit alles resulteert erin dat er een zeer realistisch kader geschetst wordt, wat de geloofwaardigheid van het geheel ten goede komt.

De combinatie van onderwerp, stijl en locaties hult Dood in december – en bij uitbreiding de hele reeks – in een zeer aparte sfeer die de lezer het unieke gevoel geeft een historische roman in handen te hebben die zich wonderwel niet in lang vervlogen tijden, maar in het heden, afspeelt. En daarmee verzekert de auteur zich terecht van een eigen plaatsje in de Vlaamse wereld van het spannende boek.

Een paar kleine, verwaarloosbare, details niet te na gesproken, is Dood in december een pareltje van een misdaadroman, waar mee Jo Claes zijn kunnen bevestigt.Het boek is dan ook een aanrader voor elke lezer – fans van spannende literatuur en anderen – en verplichte lectuur voor zij die de interesse voor kunst en geschiedenis, gecombineerd met een misdadig plot, hoog in het vaandel dragen.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
De truc was om door de achterdeur naar binnen te sluipen en de doos onhoorbaar de trap op te smokkelen. Het huis was twee eeuwen oud en je kon haast geen stap doen of er brak een kakofonie van gekraak en gekners los. Zachtjes trok Abbey Straw de deur achter zich dicht en liep ze op haar tenen over de vloerbedekking van de gang naar de overloop. In de keuken hoorde ze haar vader rondscharrelen, met op de achtergrond het gemompel van een honkbalwedstrijd op de televisie.

De korte inhoud:
De CIA vraagt agent Wyman Ford een inslagkrater van een meteoriet te onderzoeken, midden in Rode Khmer-gebied op de Thais-Cambodjaanse grens. De krater is echter niet gevormd door een meteorietinslag, maar door iets wat met onmetelijke kracht naar buiten is geschoten.
Aan de andere kant van de wereld, op een eilandje voor de kust van Maine, ontdekt Ford de daadwerkelijke inslag: een weinig indrukwekkend gat in de grond. Maar wat is in staat dwars door de aarde heen te schieten? En, belangrijker nog, wie heeft het afgevuurd?


Het volledige rapport:
Douglas Preston werd in 1956 geboren in de schaduw van Boston en bracht met zijn twee broers zijn jeugd door in het iets landelijker gelegen dorpje Wellesley. Zijn studies brachten hem naar Californië, waar hij na wiskunde, biologie, natuurkunde, antropologie, chemie en astronomie gevolgd te hebben het roer omgooide en afstudeerde in Engelse literatuur. Zijn eerste job vond op de afdeling Publicaties van het New Yorkse American Museum of Natural History. Acht jaar later beslist hij om voltijds te gaan schrijven en verhuist hij naar Santa Fe, New Mexico, waar hij nog altijd woont met zijn vrouw en kinderen.

Tijdens de voorbereidingen van een boek over de geschiedenis van het museum kwam hij in contact met een redacteur die luistert naar de naam Lincoln Child en die het museum een ideale locatie vond voor een spannend boek. Toch duurde het nog bijna tien jaar, een periode waarin Douglas Preston non-fictie bleef schrijven, vooraleer de twee hun idee uitwerkten tot de in 1995 verschenen thriller Relic, waarvan de Nederlandse vertaling als titel De vloek van het oerwoud meekreeg. Het was het begin van een succesvolle samenwerking die tot op de dag van vandaag verder gaat. Daarnaast publiceert Douglas Preston sinds 2004 ook spannende boeken onder enkel zijn eigen naam. Krater is de vierde spannende ficieroman van zijn hand en heeft als protagonist Wyman Ford, een ex-CIA agent die ook al zijn opwachting maakte in Dinosaurus canyon en Goddeloos .

Hierin ziet de avontuurlijk aangelegde jonge dame Abbey Straw op een avond voor de kust van haar woonplaats in Maine een meteoriet op de aarde inslaan. Ze besluit samen met haar vriendin op zoek te gaan naar de wereldvreemde steen in de hoop dat de verkoop ervan haar een beetje extra zakgeld zal opleveren.
Aan de ander kant van de wereld gaat Wyman Ford in opdracht van de Amerikaanse regering op zoek naar de bron van de radioactieve halfedelstenen die her en der in het land opduiken. In het niemandsland van de Noord-Cambodjaanse jungle, vindt Ford de mijn, die een uittredekrater blijkt te zijn: de meteoriet heeft zich een weg dwars door de aarde gebaand. Hoe is dit mogelijk? Waar komt die steen in godsnaam vandaan? En is het een toevalstreffer of moet de wereld zich voorbereiden op een regen van deze objecten? Dat zijn de vragen die iedereen zo snel mogelijk beantwoord wil zien in Krater.

Men moet Douglas Preston de knepen van het schrijven van spannende boeken niet meer leren. Zijn jarenlange ervaring in het vak druipt er langs alle kanten af: in met niet te moeilijk taalgebruik gevulde korte hoofdstukken garandeert hij een aangenaam stukje leesplezier. De afwisseling van meer dan genoeg actiescenes met het absolute minimum aan achtergrondinformatie dat nodig is om het verhaal op gang te houden houdt zijn publiek met gemak bij de les. En een inventief en verrassend slot zorgt er voor dat het boek voldaan dichtgeslagen wordt.

Sommige van bovenstaande kenmerken kunnen natuurlijk ook tegen het boek gebruikt worden. Zo voelt het snelle afwisselen tussen de verschillende draadjes in het eerste kwart van het boek soms aan alsof men een episode uit een televisieserie zit te lezen: het gaat allemaal wel snel, maar naar diepgang of levensecht beschreven personages en locaties kan vruchtenloos gezocht worden. En het te lang in leven houden aan de belangrijkste verhaallijn uit het middenstuk, waarin de hoofdpersonages een huurmoordenaar achter zich aan krijgen, zorgt toch even voor een deuk in de spanningsboog.

Ook is het jammer dat de nochtans zeer ervaren vertaalster een aantal steken heeft laten vallen. Ze moet vooral dringend haar vocabularium betreffende vuurwapens eens opfrissen. De meest voorkomende fout is haar vertaling van het Engelse “rounds”, waarbij ze niet verder komt dan “rondes”, terwijl onze woordenschat meer ter zake doende alternatieven als salvo’s, kogelbuien, kogelregen, koges, patronen,… kan aanbieden, waarvan er telkens wel eentje zich perfect leent om in de zinnen in kwestie ingepast te worden.

Al bij al is Krater een best een goed boek geworden waarvoor je zeker een plaatsje moet vrijhouden in je bagage. Met deze perfecte vakantielectuur heeft Douglas Preston, door een groot deel van het verhaal op en rond het water te situeren, een verhaal afgeleverd dat een echte Clive Cussler zou kunnen geweest zijn, maar dan besprenkeld met enkele druppels science fiction. Leuk boek.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea:
De mist die over de laaggelegen delen van het landschap hing zou niet direct optrekken, maar waarschijnlijk tot de middag blijven hangen. Het was per slot van rekening januari, hartje winter en intens koud. Kouder dan het in deze streken had mogen zijn. De dagen ervoor had het wat gesneeuwd. Niet veel, maar genoeg om alle objecten die aan de elementen waren blootgesteld – bomen, struiken, rotsen – te bedekken met een onregelmatig laagje krakend wit poeder, dat alleen in de verbeelding van optimistische wintersporters voor sneeuw kon doorgaan. Er liepen nog geen sporen over de bodem en er waren in de hele omgeving geen dieren te bekennen. Zelfs de vogels durfden zich niet te vertonen. Omdat het windstil was, bewoog er in het landschap niets. Het was net een immens schilderij van een naargeestige kunstenaar die alleen nog maar zwart, wit, grijs en een beetje bruin op zijn palet had.

De korte inhoud:
Hoofdcommissaris Alexandra Dewaal en inspecteur Walter Eekhaut verlaten na een mysterieus bericht van een informant de achterafstraatjes van Amsterdam en reizen af naar de besneeuwde Ardennen. Daar doen ze op een open plek tussen de bomen een macabere vondst. In een circel staan zeven lange staken waarop zwartgeblakerde lijken zijn vastgeketend. Op de muur van een vervallen hutje aan de rand van de cirkel prijken met bloed geschreven zinnen:

De wereld lijkt eeuwig te duren
Maar het is slechts
De droom van een slaper

Voordat ze kunnen achterhalen wie de daders zijn, volgen er meer moorden van een minstens even huiveringwekkende wreedheid. Aan het tweetal de bijna onmogelijke taak dit buitensporige geweld een halt toe te roepen.


Het volledige rapport:
De in Leuven geboren en nog steeds an de rand van die stad wonende Guido Eekhaut is heden ten dage professioneel werkzaam bij de Belgische tak van de bank BNP Paribas-Fortis bank.

Na grofweg 25 jaar lang de meest uiteenlopende schrijfsels – van journalistieke stukken, over hoorspelen en fantasyverhalen tot filosofische essays - uit zijn pen vloeiden, hield hij in 2009 met Absint zijn eerste spannende boek boven de doopvont en won er de Hercule Poirot prijs mee. Zowat een jaar later is het tweede boek, Loutering, in de boekhandel verkrijgbaar. Ook deze keer is de plaats van handeling weer Amsterdam en worden de hoofdrollen opgeeist door hoofdcommissaris Alexandra Dewaal en hoofdinspecteur Walter Eekhaut.
Naast deze reeks, heeft de auteur nog twee projecten lopen in het misdaadgenre. Onder het pseudoniem Nellie Mandel publiceert hij policiers die in het verre Canada gesitueerd worden en onder zijn eigen naam verschijnen de boeken van het multimediaal project Wolven, dat verder bestaat uit een speelfilm en een televisieserie.

In Loutering vinden Dewaal en Eekhaut, na een anonieme tip, diep in de Ardennen een verzameling van zeven in een cirkel opgestelde brandstapels, compleet met verkoolde lijken. Voor het onderzoek goed en wel opgestart is, sterven er in Amsterdam ook een aantal mensen door verbranding. Alles wijst op rituele moorden. Maar wie doet zoiets en waarom? Onder steeds toenemende druk probeert het team van Alexandra Dewaal de daders te identificeren en op te pakken.

Met de ingrediënten van Loutering heeft een auteur een ruwe diamant in handen: een internationale connectie; godsdienstige sektes; gruwelijke moorden; echt gebeurde, door iedereen gekende rampen die geïntegreerd kunnen worden ... Schrijvers als Benny Baudewyns zouden staan te springen om een gegeven van dit formaat te mogen bewerken tot een fonkelende steen. Guido Eekhaut heeft ervoor gekozen dit plot uit te werken tot een compact verhaal dat amper zeven dagen overspant en veel bladzijden te vullen met mijmerende personages en breedsprakerigheid. Zo blijft hij vasthouden aan het meermaals, anders geformuleerd, herhalen van dezelfde bedenkingen; feiten en vaststellingen, dat ook zijn vorig boek ontsierde. Hierdoor ontstaat enerzijds een gevoel van oppervlakkigheid en wordt anderzijds ruimte ingepikt die gebruikt kon worden om het verhaal van wat meer diepgang en grootsheid te voorzien.

Veel van de troeven die het plot bevat worden niet uitgespeeld: de internationale connectie loopt er verloren bij; de sekte, het Genootschap van het vuur, wordt nooit geloofwaardig en de connectie met de geschiedenis wordt amper uitgediept. Kortom, de lezer blijft op zijn honger zitten. Zelfs de wijze waarop het boek eindigt, zorgt niet voor de klapper die het had kunnen zijn, omdat de auteur al te vroeg in het verhaal in zijn kaarten laat kijken en een tip van de sluier hieromtrent oplicht. Gelukkig bevat de aanloop tot die ontknoping toch nog een kleine plotwending die de lezer kan verrassen.

Oppervlakkigheid vinden we ook terug in de uittekening van de personages, waarvan de meesten zonder familie door het leven gaan: ofwel zijn alle verwanten dood; ofwel hebben ze gebroken met hun familie. Het spreekt vanzelf dat dit het voor de auteur makkelijker maakt de figuren op papier te zetten, maar de toevallige lezer mist, door deze minimale invulling toch een deel van de achtergrond van de protagonisten. Alle persoonlijke geschiedenissen kwamen natuurlijk wel aan bod in het eerste boek van de reeks, dat dan ook best gelezen wordt vooraleer aan Loutering te beginnen. De vier maanden in Amsterdam hebben van het hoofdpersonage blijkbaar ook een ander mens gemaakt. Niet alleen lijkt hij wel een lammetje geworden, want zijn constante neiging om zich af te zetten tegen alles wat nog maar naar gezag lijkt beperkt zich nu tot zijn gedachten. In tegendeel, het is Alexandra die nu zijn drift heeft overgenomen. Ook is hij stilaan op weg om Pieter Aspes Van In achterna te gaan, want Walter heeft nu ook op tijd een stond wat alcohol nodig om te kunnen functioneren.

Loutering stelt als opvolger van Absint teleur: oeverloze mijmeringen van de personages overheersen wat een degelijk spannend verhaal had kunnen worden, maar het het merendeel van de tijd niet is.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea
Een botsing tussen twee voertuigen is puur natuurkunde. Alles hangt af van toevalligheden, maar al die toevalligheden kunnen worden verklaard aan de hand van de vergelijking: kracht maal tijd is gelijk aan massa maal verandering in snelheid. Vul de toevalligheden in als getallen voor de variabelen en je hebt een verhaal dat simpel, waar en genadeloos is. Het vertelt bijvoorbeeld wat er gebeurt als een zwaarbeladen vrachtwagen van vijfentwintig ton met een vaart van tachtig kilometer per uur een personenauto ramt van achttienhonderd kilo met dezelfde snelheid. Uitgaande van toevalligheden zoals de plaats waar de beide auto’s elkaar raken, de staat waarin hun carrosserieën zich bevinden en de hoek van de lichamen ten opzichte van elkaar, bestaan er ontelbare varianten van deze vertelling, maar ze hebben één ding gemeenschappelijk: het zijn tragedies. En de personenauto heeft de grootste problemen.

De korte inhoud:
Roger Brown is een succesvolle headhunter, zijn vrouw Diana is eigenaar van een kunstgalerij. Ze leiden een luxeleven, een leven dat ze zich eigenlijk niet kunnen veroorloven. Als Roger bij een opening kennis maakt met Clas Greve, ziet hij plotseling een oplossing voor zijn financiële problemen. Niet alleen is Greve de perfecte kandidaat voor een bestuursfunctie bij een van Rogers opdrachtgevers, hij bezit ook een van de meest gewilde werken van Peter Paul Rubens. Roger begint aan de voorbereiding van een kunstroof, maar al snel raakt hij in grote problemen en wordt hij meegzogen in een wereld van huurmoordenaars en oplichters.


Het volledige rapport:
De in de Noorse hoofdstad Oslo geboren Jo Nesbo verhuisde al snel naar het vijfhonderd kilometer noordelijker gelegen plaatsje Molde, waar hij zich ontpopte tot een talentvol voetballer. Als een blessure een eind maakt aan de ambitie van een professionele carrière, trekt hij na het behalen van een diploma economie terug naar zijn geboortestek, waar hij werkt als journalist en beursmakelaar. Maar een nieuwe roeping vindt hij in de muziek. Als componist, tekstschrijver, zanger en gitarist van de pop-rock groep Di Derre ziet hij zichzelf zeer succesvol worden in eigen land.

Als een uitgever vraagt om een boek over de band te schrijven, trekt Jo Nesbo naar Australië en komt hij in 1997 terug met Vleermuisman, een boek dat niets met de band te maken had, maar meteen zijn spannend debuut werd, waarin hij zijn vaste rechercheur Harry Hole introduceert. Het werd bekroond met de Glazen Sleutel, de prijs voor de beste Scandinavische thriller van dat jaar. Het is de eerste in een reeks van literaire prijzen waarmee zijn oeuvre overladen werd en wordt. Na zeven boeken met Harry Hole vond de auteur dat het tijd was voor iets anders. Het resultaat van die uitdaging is het op zichzelf staande, 270 bladzijden tellende Headhunters geworden, dat in 2008 verscheen, maar pas nu in het Nederlands verkrijgbaar is.

Hierin maken we kennis met Roger Brown, een succesvolle headhunter, die er samen met zijn vrouw Diana, een levensstijl op na houdt die boven zijn financiële mogelijkheden ligt. Om de rekeningen toch betaald te krijgen, houdt Roger zich bezig met kunstdiefstal. Als zijn vrouw hem tijdens een vernissage voorstelt aan de Nederlander Clas Greve, hoopt Roger twee vliegen in een klap te kunnen slaan: niet alleen is Clas de geknipte man om een moeilijk in te vullen vacature bij een van Rogers klanten op te vullen. Ook heeft Roger zijn zinnen gezet op een verloren gewaande schilderij van de hand van Pieter Paul Rubens, dat Clas in zijn bezit heeft. Maar dan lijkt er een eind te komen aan Rogers geluk en voor hij het weet is zijn rol van roofdier uitgespeeld en verwordt hij tot prooi, in een spiraal van geweld waarin hij meerdere keren de dood voor ogen ziet en wanhopige pogingen onderneemt om de situatie weer naar zijn hand te zetten.

Liefhebbers van de andere boeken van deze auteur zullen zich bij het aansnijden van Headhunters even vertwijfeld in de haren krabben, want de pakweg eerste honderd bladzijden zijn van een voor Jo Nesbo ongekende oppervlakkigheid. Pas daarna pikt de auteur zijn oude vertrouwde vertelstijl weer op en verhoogt het leesplezier en de betrokkenheid recht evenredig met de beklemming, spanning en actie die in het verhaal geïnjecteerd worden.

Headhunters wordt in de eerste persoon enkelvoud verteld door het hoofdpersonage, dat worsterlt met een enorm complex omtrent zijn kleine gestalte en ter compensatie de beste werd in zijn vak. Onder andere door de negen fasen verhoortechniek die ontwikkeld werd door FBI-agentent Inbau, Reid en Buckley te modelleren voor gebruik bij sollicitaties is hij zijn collega’s veruit de baas, en kan hij het zich permiteren een meer dan behoorlijke hoeveelheid arrogantie aan te meten, zonder echt onsympatiek te worden bevonden. Alle andere personages staan in de schaduw van deze protagonist.

Maar hoge bomen vangen veel wind. En met een vernuftig uitgedacht plot, dat de klasse van Jo Nesbo onderstreept wordt meer dan eens een orkaantje opgewekt. De superioriteit van de auteur als componist van verhalen blijkt eens te meer uit het feit dat in het boek elk gegeven – hoe banaal of onbenullig ook – effectief een rol speelt in het verhaal. Headhunters is een van die weinige boeken waarin geen woord teveel staat. Het moge duidelijke zijn: Jo Nesbo staat op eenzame hoogte wat dit aspect van het schrijversvak betreft.

Headhunters is zeker niet het beste boek dat Jo Nesbo uit zijn verbeelding heeft weten te persen, maar toch is het nog altijd meer dan kwalitatief genoeg om zonder problemen het predikaat “zeer goed” erop te kleven. Voor lezers voor wie deze Noorse auteur nog een nobele onbekende is, kan dit verhaal zelfs een ideale kennismaking worden met zijn werk: het is zelfstandig leesbaar, niet te dik en meer dan goed genoeg om de nieuwsgierigheid naar meer aan te wakkeren.

Het definitieve verdict: 8/10

 
De eerste alinea
Het heeft iets onwezenlijks: een op het oog compleet verlaten straat die gevuld wordt met stadsgeluiden. Niets of niemand snoert Madrid de mond, weet hij. Ook geen bommelding.

De korte inhoud:
Op het moment dat de Spaanse regering druk lobbyt om Marokko bij de Europese Unie te krijgen, ontploft er een bom in een winkelcentrum op het eiland Gran Canaria, waarbij tientallen doden vallen. De hulp van de Spaanse geheime dienst wordt ingeroepen. Al snel blijkt dat de gruweldaad het werk is van een aan Al-Qaeda gelieerde Marokkaanse terroristenbeweging.
Alfonso Silva, de leider van Nueve, de elite-eenheid van de geheime dienst, moet alles op alles zetten om een volgende aanslag te voorkomen. Geholpen door een fanatieke club duikers, wordt geprobeerd een groot gevaar af te wenden...


Het volledige rapport:
Paul Goeken was in een vroeger leven duikinstructeur in Nederland. Op een gegeven moment namen hij en zijn vrouw de beslissing om hun geboortegrond te verlaten en te emigreren naar het Spaanse toeristische eilandje Gran Canaria. Ze baten daar samen een souvenirwinkeltje uit en Paul vond er de rust en de tijd om met het schrijven van spannende verhalen te beginnen. In 2002 debuteerde hij met Hammerhead, en zijn meest recente werk, De oversteek, is ondertussen al twee jaartjes oud. Camouflage, uit 2004, was zijn derde boek, maar het is de eerste episode in de reeks met Nueve commandant Alfonso Silva en zijn decipelen.

Hierin tekent de auteur een groots opgezet decor op het internationale politieke vlak uit om zijn verhaal tegen te projecteren: Spanje probeert op de Europese voorgrond te treden door de paden te effenen om de onderhandelingen betreffende de Marokkaanse toetreding tot de Europese Unie te kunnen opstarten en snel probleemloos af te ronden. Maar natuurlijk heeft dit plan ook tegenstanders, en zij lijken het geweld niet te schuwen: een bomaanslag in toeristische gebied resulteert in tientallen doden en er worden nog meer acties aangekondigd door een Marokkaanse terroristische groepering. De elite-eenheid van de Spaanse geheime dienst, onder leiding van de onkreukbare Alsonso Silva, wordt ingeschakeld om verdere aanslagen te verijdelen. Dit markeert het begin van een race tegen de klok die bij momenten zelfs zeer persoonlijk wordt.

De auteur kan zijn achtergrond niet verloochenen en trouw aan zijn concept zit ook dit boek weer vol onderwateractie. Maar ook op het droge wordt er veelvuldig een robbertje gevochten. Het moge duidelijk zijn: Camouflage is, doordat het tot de nok toe gevuld is met actie, een verhaal geworden in pure Hollywood traditie.

Actie die ook nog eens zeer onderhoudend beschreven wordt. Maar het gaat compleet fout met de stukken die de verschillende scenes met elkaar moeten verbinden: Er is totaal geen samenhang te bespeuren in het boek. Paul Goeken is in het bezit van alle benodigde stukken om een mooi werk te bouwen, maar de wijze waarop hij zijn verhaal construeert zorgt ervoor dat de lijm niet plakt en het boek uiteen valt in een aantal losse fragmenten en verhaallijnen die nooit samenkomen of zelfs gewoon uit de lucht komen te vallen.

En dat is best jammer, want zijn personages zijn figuren waar de lezer zich zich grag mee vereenzelvigt: mensen van vlees en bloed die, als het erop aankomt het hart op de goede plaats hebben. Ook zijn de gebruikte locaties en de duikwereld markant en interessant genoeg om een lezer te binden

Paul Goeken heeft al eerder bewezen dat hij buiten de belopen paden regelmatig opportuniteiten ziet voor interessante verhalen. Alleen met het uitschrijven van zijn ideeën tot volwaardige boeken loopt het in zijn carrière nogal eens mis. Ook met zijn derde boek Camouflage is het spijtig genoeg niet anders.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea
‘Brand?’

De korte inhoud:
Een telefoontje op een maandagochtend geeft een dramatische wending aan het leven van Pierre Lodewijks, bediende bij de krant Het Belang van Limburg. Deze doodbrave man wordt een speelbal in de handen van een seriemoordenaar en afperser. Aan de orde zijn een onmogelijk dilemma, de loyaliteit ten opzichte van een werkgever, falend speurwerk van de politie, de sensatiezucht van de media en de dagelijkse strijd om de krantenlezer.


Het volledige rapport:
De in het Belgisch Limburgse dorp Heusden-Zolder geboren Eric Agten droomde van de journalistiek, maar studeerde boekhouden. Toch kwam hij terug bij een krant. Tijdens zijn loopbaan bij Het belang van Limburg – Concentra bij uitbreiding - die zeventien jaar duurde oefende hij verschillende functies uit en leverde hij journalistieke bijdragen over de wereld van de atletiek. In 2000 wisselde hij het concern in voor een management functie bij de afdeling public relations en marketing van het het Nederlandse themapark Mondo Verde en later stapte hij in de wereld van het copywriten en het organiseren van evenementen.

Zijn ervaringen bij de krantenuitgeverij inspireerden hem tot het schrijven van een misdaadverhaal. In 2004 verscheen Headlines bij uitgeverij Houtekiet en tot op heden staat dit werk geboekstaafd als zijn enige wapenfeit in de wereld van het spannende boek.

In tijden van teruglopende krantenverkoop wordt een beroep gedaan op de creativiteit van het personeel. Misschien moet ik maar een moord plegen oppert de trouwe bediende Pierre Lodewijks. En zijn wens wordt verhoord, want ’s anderendaags heeft de krant een primeur over een mogelijke seriemoordenaar die in Limburg opereert. Maar de moordenaar kiest Pierre uit als zijn instrument om de krant enkele miljoenen af te persen. En Pierre kan geen kant uit want de moordenaar lijkt al zijn bewegingen te kunnen volgen en ook op de politie geeft niet de indruk de arme man te willen helpen.

Dat men een journalist de knepen van het schrijven niet meer hoeft aan te leren blijkt ook deze keer weer. Met een vlotte pen zet Eric Agten zijn verhaal uiteen voor de ogen van de lezer en leidt deze rond op een krantenredactie waarbij zowat alle dagelijkse problemen de revue passeren. Hij dicht Het belang van Limburg zo’n grote rol toe dat men zich begint af te vragen of dit boek niet gesponsord werd door de krantenuitgeverij in kwestie. Maar het is nu eenmaal een publiek geheim dat de auteur het bedrijf tot in de kleinste hoekjes kent als zijn eigen broekzak; en schrijven over wat men kent maakt het auteursleven wellicht wat makkelijker.

Hoewel deze vakkennis garant staat om een degelijke achtergrond te bieden voor het verhaal, is het scenario van Headlines, net iets te mager en veel te snel doorprikbaar om te resulteren in een goed spannend boek. Voor de liefhebbers van het genre wordt al wel zeer snel – te snel - duidelijk wie de dader is, en daarmee gaat meteen een deel van het leesplezier in lucht op, en belandt dit boek in de categorie vakantielectuur.

Het definitieve verdict: 4/10