Erics BIBber Blog

De eerste alinea
De eerste keer dat ik Danny Stein in levende lijve te zien kreeg, lag hij naakt op zijn rug en in diepe slaap op een bed, met naast zich een al even naakte, slapende Perzische schone. Ze lag op haar zij naar hem gekeerd, met haar arm liefdevol over zijn borst. Het was een wellustig beeld dat nog een tijd op mijn netvlies bleef hangen. De scène vond plaats op de eerste verdieping van een afgelegen huis op de Kalmthoutse Heide dicht bij de Nederlandse grens. Toen ik Danny vond, was hij al een paar dagen vermist…

De korte inhoud
Een controversieel Antwerps strafrechter wordt herhaaldelijk met de dood bedreigd. Uit angst voor perslekken vraagt hij Sam Keizer de dader op te sporen. Sinds de moord op een vrederechter en haar griffier in Brussel is de veiligheid in de gerechtsgebouwen een belangrijk thema geworden. Wordt de rechter bedreigd door een gestoorde die zich wil wreken voor een onrechtvaardig vonnis of is hij verwikkeld in een guerre des juges die sinds meer dan een jaar uitgevochten wordt in de ivoren toren van Justitia? Bij haar onderzoek zal Sam ook het privé- en het beroepsleven van de rechter onder de loep moeten nemen en daarbij komt ze tot onthutsende vaststellingen. Niet alleen over wantoestanden bij de Belgische justitie, maar ook over de goede en slechte tot levensgevaarlijke eigenschappen van de mensen die in deze omgeving voor recht en rechtvaardigheid zorg moeten dragen.
Maar Scherprechter is ook – en vooral – het tragische verhaal van Quinten, de minnaar van Sams boezemvriendin Marion. Quinten is een vergane sportglorie en vrouwenversierder die in de naweeën van een herseninfarct in de greep is van een depressieve persoonlijkheidsstoornis.


Het volledige rapport
De in Antwerpen geboren en getogen Bob Mendes werkte jarenlang als accountant en geniet nu van zijn pensioen in het landelijke Schoten waar hij zijn dagen vult met onder andere schrijven en golfen.

Literair mag de auteur beschouwd worden als een laatbloeier, want toen hij pas op zijn zesenvijftigste begon te publiceren, twijfelde hij nog tussen poëzie en spannende boeken, maar na een paar jaar beide specialiteiten gecombineerd te hebben, koos hij resoluut voor het misdaadgenre waarin hij naam maakte als factionschrijver. Twee bekroningen met de Gouden Strop en een keer de Diamanten Kogel mogen een maatstaf zijn voor de kwaliteit van zijn werk.

Met Scherprechter ligt het negentiende spannende boek van zijn hand in de winkel. In tegenstelling tot wat titel en cover laten vermoeder heeft het boek niets te maken met het Wilde Westen, maar heeft het werk een opzet waarmee de auteur deels in de voetsporen treedt van zijn generatiegenoot Jef Geeraerts, door het verhaal te doorweven met kritiek op het systeem. Bob Mendes viseert de rechterlijke macht, die toevallig net op dit moment door de controversiële uitspraak in de zogenaamde parachutemoord in Vlaanderen fel onder vuur ligt, en de politiek die er maar niet in slaagt passende hervormingen door te voeren.

In het boek neemt de Antwerpse privédetective Samuela ‘Sam’ Keizer, die ook al haar opwachting maakte in Bloedrecht, de opdracht aan om de persoon op te sporen die rechter Willem Smits met de dood bedreigt. Tijdens haar onderzoek stuit ze op een aantal feiten die het onkreukbare imago van de magistraat doen wankelen. Omdat de zaak haar boven het hoofd groeit, roept ze de assistentie in van haar vriendin Marion, die het moeilijk heeft nu haar minnaar na een beroerte een heel ander, hardvochtiger, mens geworden is die rondloopt met zelfmoordgedachten.

Scherprechter wordt vanuit het standpunt van het hoofdpersonage en heeft een vakkundig gecomponeerde plot waardoor op het eind van het verhaal de cirkel mooi rond is. Tenzij het natuurlijk de bedoeling is om met deze personages, en Samuela, een echte serie uit te bouwen, moet ik toch vraagtekens plaatsen bij de aanwezigheid van Harry en Danny want op het zorgen voor wat erotische spanning na, staan ze het verhaal een beetje in de weg. Maar dat is dan ook het enige minpunt dat er aangestreept kan worden.

Een wellicht onbedoelde tragikomische noot wordt gevormd doordat de vader van Samuela en zijn vriendin zich af een toe uitdrukken in het Jiddisch, een taal die nauw blijkt aan te leunen bij het Duits, wat toevallig ook de taal is van het volk dat meer dan een halve eeuw geleden probeerde de Joden uit te roeien. Maar dat doet natuurlijk niets af aan het feit dat het Scherpschutter gewoon een goed spannend boek is.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea:
Koud.

De korte inhoud
Totale duisternis. Forensisch antropoloog Temperance Brennan wordt wakker en ontdenkt dat ze in een kleine, donkere, heel koude ruimte ligt. Haar handen en voeten zijn vastgebonden. Wie wil haar dood, of tenminste uit de weg hebben, en waarom? Langzaam beginnen de herinneringen van de afgelopen dagen naar boven te komen.
Tempe en Ryan die het stoffelijk overschot van een vermiste erfgename van Montreal naar Chicago begeleiden. Tempe die ervan wordt beschuldigd bewijsmateriaal achter te houden. Een mysterieus telefoontje meet verwoestende consequenties. De dood van de enige man die Tempes onschuld kan bewijzen. En in Montreal worden nog twee lijken gevonden…


Het volledige rapport
Kathy Reichs werd exact zestig jaar geleden geboren in Chicago, de derde grootste stad van de VS. Ze is een gerenommeerd forensische antropologe – één van de slechts 82 die hun certificaat behaalden voor de Amerikaanse raad voor forensische antropologie – die regelmatig in rechtszaken getuigt als deskundige. Momenteel verdeelt ze haar tijd tussen Charlotte, USA, waar ze als professor actief is aan de afdeling antropologie van de universiteit van North Carolina en Montreal, Canada waar ze zetelt in de adviesraad voor de nationale Canadese politie en ze als consultant werkt bij het laboratorium voor gerechtelijke geneeskunde van de provincie Quebec.

Toen haar kinderen aan de universiteit studeerde begon ze met het schrijven van spannende boeken over haar vakgebied. Het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat het curriculum Vitae van het vaste hoofdpersonage, Temperence ‘Tempe’ Brennan quasi identiek is aan dat van de auteur zelf. In 1997 won ze met Bot voor bot meteen de Canadese Arthur Ellis award voor het beste debuut en had ze er nog een carrière bij. 206 botten is ondertussen al het twaalfde deel in de reeks waarop ook de televisieserie Bones gebaseerd is en waaraan Kathy Reichs ook meewerkt als producer.

206 botten begint als Tempe beseft dat ze ontvoerd is en opgesloten zit in een donkere nauwe ruimte. De lezer mag samen met haar de feiten beleven die voorafgingen aan deze opsluiting zoals ze terugkeren in haar herinnering, die begint met het feit dat ze beschuldigd werd van het maken en toedekken van een professionele fout door het bewijsmateriaal te verduisteren.

Kathy Reichs hanteert een zeer beschrijvende stijl, wat vrij interessant is waar het de grond van de zaak betreft, zoals de fracturen van een aantal van de tweehonderdenzes botten waaruit het menselijk skelet bestaat en wat daar zoal kan uit afgeleid worden. Maar de lezer zit echt niet te wachten om kennis te maken met drie generaties van de ex-schoonfamilie van het hoofdpersonages en kleur en motief van de gordijnen in hun ouderlijk huis beschreven te zien. Ook hanteert ze een apart gevoel voor humor dat vooral tot uiting komt in soms surrealistische conversaties tussen Temperence en haar klankbord Andrew Ryan.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, waardoor de lezer mee kan leven en kijken met het hoofdpersonage. Maar doordat er frequent gewisseld wordt tussen de verschillende zaken waaraan Tempe in parallel werkt, zorgt de grote hoeveelheid namen van getuigen, familieleden en plaatselijke autoriteiten bij momenten voor een verwarrend en onoverzichtelijk gevoel. Ook komt het naar het einde toe over alsof er in het mortuarium en laboratorium nogal zorgeloos wordt omgesprongen met de menselijke resten, waardoor een mens zich toch de nodige bedenkingen maakt. Het lijkt wel alsof de werknemers er omgaan met een verzameling knikker in plaats van met botten en tanden van mensen.

206 botten vertrekt van een eenvoudige rechtlijnige plot dat kundig werd opgebouwd en, op de ontvoering van het hoofdpersonage na, geloofwaardig wordt verteld. Thema’s als de onzekerheid en machteloosheid van familieleden van vermiste personen en de drang naar erkenning van de werkende mens worden professioneel door het boek geweven. Toch vinden er net te veel toevalligheden plaats om van het boek een topper te maken.

Met 206 botten levert Kathy Reichs een degelijke forensische thriller af waarvan men nog iets kan leren en waaraan de adepten van CSI en aanverwanten duimen en vingers zullen aflikken.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
Haar stem was vlijmscherp en doorkliefde de lucht.

De korte inhoud
Ze was nooit van plan geweest iets met hem te beginnen. Ze had een prachtige man, twee schatten van kinderen, een veelbelovende carrière als schrijfster. Ze nam een risico. Een berekend risico. Een affaire van veertien dagen in het zuiden van Frankrijk was immeers makkelijk toe te dekken. Vol overgave geniet ze. Is het peilloze verdriet om de dood van haar dochtertje een mogelijke verklaring?
Hij houdt van haar. Ontegensprekelijk. De tragedie die zij samen hebben doorstaan heeft hun relatie alleen maar sterker gemaakt. Maar als zijn ex-vriendin na jaren opnieuw opduikt, komt alles op losse schroeven te staan. Hij voelt hoe beïnvloedbaar hij is, hoe kwetsbaar.
Als ze terugkeren van vakantie blijkt dat meerdere mensen op de hoogte zijn van haar affaire. Haar zorgvuldig bewarde geheim dreigt uit te komen. Zij zet alles op alles om haar relatie en haar gezin te redden. Maar een onbekende vijand heeft het op haar gemunt. Hij weet alles van haar en zij niets van hem. Het begin van een ongelijke strijd.


Het volledige rapport
De Limburgse Anja Feliers, die in 2011 de kaap van veertig jaar zal ronden, werd geboren in Bilzen en groeide op in het Belgisch-Limburgse Maasdorpje Rekem. Na haar huwelijk trok ze terug naar haar geboorteplaats waar ze nog altijd woont. Ze studeerde af als leerkracht Nederlands en staat nog altijd in het onderwijs.

In 2004 debuteerde ze als jeugdauteur met Donkere kamers. Vier andere titels volgden en in 2010 waagt ze zich met Verleid me voor het eerst aan een roman voor volwassenen. Hiermee krijgt de geschiedenis van de literaire thriller, die in 1997 begon met Het geheugenspel van Nicci French, nu ook een Vlaams hoofdstuk.

In Verleid me maken we kennis met Nanou, een vrouw met een gelukkig gezinnetje, met als enige smet het alom tegenwoordige verdriet om een overleden dochter. Maar op vakantie in het buitenland valt ze voor de charmes van Maxim en stort ze zich in een hartstochtelijke affaire. Terug in België pakt ze haar oude leven probleemloos op. Maar als haar geheime relatie toch aan het licht komt gaat ze de strijd aan met als inzet haar man en kinderen.

Anja Feliers levert een meer dan acceptabel spannend debuut af. Zo weet ze haar verleden als jeugdauteur volledig uit haar schrijfstijl te bannen en schetst ze een zeer geloofwaardige leefwereld, waarvan ze vermoedelijk veel scènes onttrok uit haar eigen ervaringen als vrouw, echtgenote, moeder, schrijfster en onderwijzeres. Ook zijn de personages – op de antagoniste na – best geloofwaardig op papier gezet

Haar keuze om de lezer, door middel van een dubbele ik-vorm, delen van het verhaal te laten beleven vanuit het perspectief van zowel Nanou als haar man Thomas zorgt enerzijds voor voldoende variatie om aan het lezen te blijven, maar is er tevens verantwoordelijk voor dat sommige aspecten van de plot voor de ervaren thrillerlezer te vlug aan de oppervlakte komen. Ook vertoont het eerste deel van Verleid me sterke parallellen met het verhaal dat Esther Verhoef in Rendez-vous vertelt.

Hoewel de plot overwegend goed in elkaar steekt is er op dit vlak nog enige ruimte voor verbetering. Zo stelt de lezer zich wellicht vragen bij de bedscene waarin Nanou half bewusteloos en herstellend van een lichte hersenschudding de liefde bedrijft – ondergaat is een beter woord - en er later nog met een positief gevoel op terug kijkt. En helemaal aan het eind laat Anja Feliers de kans liggen om te eruit te gaan met een knaller van formaat en de lezer perplex achter te laten. Het leek mij sterker als de voor waarheid aangenomen, en niet onomstootbaar bewezen, band tussen twee van de personages formeel zou ontkracht worden door Isabel.

De talrijke liefhebbers van de literaire thriller kunnen Verleid me blindelings aanschaffen. Anja Feliers zal hen met dit verhaal over liefde, relaties en wraak zeker niet teleurstellen.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea
Een grijze vogel fladderde in en uit Harry’s blikveld. Hij trommelde op het stuur. Langzame tijd. Iemand had het gisteren op tv over langzame tijd. Dit was langzame tijd. Zoals de tijd op kerstavond voordat de kerstman kwam. Of in de elektrische stoel voor dat de stroom wordt ingeschakeld.

De korte inhoud
Tijdens een belangrijk vredesoverleg in Oslo over het Midden-Oosten maakt commissaris Harry Hole deel uit van een team dat de veiligheid van de deelnemende staatshoofden moet garanderen. Hij ontdekt dat er een aanslag beraamd wordt en komt daarbij op het spoor van Sverre Olsen, een neonazi. Hole belandt in een wespennest van leugens en intriges, liefde en verraad, dat terug te voeren is op een moord die plaatsvond in Leningrad tijdens de Tweede Wereldoorlog.


Het volledige rapport
De Noor Jo Nesbo hoeft wellicht niet meer voorgesteld te worden. Zijn debuut Vleermuisman sloeg in als een bom en was meteen goed voor De Glazen Sleutel. Meer recent is hij met De sneeuwman en het buiten de reeks gesitueerde Headhunters toegetreden tot de absolute top van Scandinavische misdaadauteurs. Eerder dit jaar werden de vertalingen van drie van zijn oudere boeken geherintroduceerd op de Nederlandse markt. De roodborst – dat eerder verscheen onder de titel Wraakuur – is het eerste deel van deze zogenaamde Oslo-trilogie.

Hierin komt Harry Hole, het vaste hoofdpersonage in Nesbo’s boeken, toevallig op het spoor van een illegale wapendeal die hem, ondanks het gebrek aan enthouiasme van zijn meerdere, niet meer loslaat. Pas als het eerste slachtoffer valt, roept de politie van Oslo alle hens aan dek. De beweegredenen lijken hun oorsprong te vinden bij een paar ouderen die in Wereldoorlog II aan Duitse zijde meevochten tijdens de belegering van Leningrad.

Zelfs tien jaar geleden al toonde Jo Nesbo zich een begenadigd verteller, die als een ervaren kantklosser een aantal losse verhaallijnen met elkaar verbindt tot een degelijk plot, wat resulteert in een meer dan aardig boekwerk. Daarnaast besteedt de auteur ruim voldoende aandacht aan het stofferen van zijn personages. Enkel moet hij erop letten om zijn hoofdpersonage niet met te veel problemen tegelijk op te zadelen, want dan loopt hij het risico dat de lezer gaat afhaken. Ook voert hij zeer veel personages op. Misschien wel te veel, want een paar van hen spelen maar een verwaarloosbare bijrol bijrol en hadden makkelijk onvernoemd kunnen gebleven zijn.

Een ander sterk punt is dat de auteur er niet voor terug deinst om door middel van impopulaire wendingen de lezer probeert te chockeren en bij de les te houden. Maar dat laatste is absoluut geen probleem want de auteurs verstaat de kunst van het vertellen dusdanig dat men eenmaal begonnen het boek liever niet meer wil neerleggen.

De roodborst is zeer geloofwaardig verhaal met slechts één minpunt: de lezer wordt op een bepaald moment bewust voorzien van verkeerde informatie. Gelukkig krijgt de politie diezelfde info ook toegespeeld waar door beiden het onderzoek op gelijke voet beleven.

Ondanks het feit dat Nesbo sinds hij De roodborst schreef alleen maar gegroeid is als schrijver blijft dit verhaal, een decennium na verschijning de moeite van het lezen waard. Ik kan dan ook alleen maar blij zijn dat uitgeverij Cargo De roodborst voor een vierde druk van onder het stof gehaald heeft.

Het definitieve verdict: 7/10