Erics BIBber Blog

De eerste alinea:
Het rook naar door de zon verwarmde boomschors en knopjes in de appelbomen die op bloeien stonden en wilden genieten van het leven. Een briesje deed miljoenen jonge blaadjes aan de takken dansen.

De korte inhoud
Temerence Brennan wordt ingeroepen bij het onderzoek naar een verdrinking. Het lijkt erop dat het slachtoffer om het leven is gekomen bij een bizar seksspel. Het lichaam wordt echter geïdentificeerd als dat van een man die al in 1968 in Vietnam is gestorven. Tempe laat het graf van de betreffende soldaat openen en neemt de beenderen mee naar Hawaï om ze te analyseren. Terwijl ze daar is wordt er nog een lijk gevonden dat het identiteitsplaatje bij zich draagt van de eerste dode. Nu zijn er dus twee ongeïdentificeerde lichamen, die iets met elkaar te maken lijken te hebben. Tempe roept de hulp in van dochter Katy en vriendin Lily. Die laatste brengt ook Tempes voormalige geliefde Ryan mee. Maar of dat nou zo’n goed idee is…


Het volledige rapport
Kathy Reichs werd geboren in Chicago en mocht dit jaar haar zestigste verjaardag vieren. Ze is in de Verenigde Staten een bekend en gewaardeerd forensische antropologe die bij vele zaken betrokken werd die het wereldnieuws haalden. Zo hielp ze onder andere bij de identificatie van slachtoffers van de aanslag op het WTC in New York op elf september 2001. Momenteel woont ze een deel van het jaar in Charlotte, USA, waar ze als professor verbonden is aan de afdeling antropologie van de plaatselijke universiteit en het andere deel in Montreal, Canada waar ze zetelt in de adviesraad voor de nationale Canadese politie en ze als consultant werkt bij het laboratorium voor gerechtelijke geneeskunde van de provincie Quebec.

Pas toen haar kinderen naar de universiteit vond Kathy Reichs de tijd om echt aan het schrijven te gaan, nadat ze zowat acht jaar eerder als eens een halfslachtige poging gedaan had in navolging van een collega die aan het schrijven een aardig bijbaantje had. Het resultaat, Bot voor bot kaapte in 1997 meteen de Canadese Arthur Ellis award voor het beste debuut weg en was het begin van een reeks met hoofdpersonage Temperence ‘Tempe’ Brennan, een alter ego van de auteur zelf. Spinnenbotton is al het dertiende boek in de serie die ook als basis fungeert voor Bones, een televisieserie die al aan het zesde seizoen toe is.

Het eerste wat opvalt aan het boek is de wat bevreemdende titel. Het is zelfs geen bestaand Nederlands woord, maar een spijtig gevolg van de letterlijke vertaling van de originele titel: Spider bones. Waarbij spider eigenlijk niet rechtstreeks verwijst naar spinnen, maar naar de bijnaam van het personage, wiens botten een belangrijke rol spelen in het verhaal. Spiders botten had dus beter geweest…

Temperence wordt betrokken bij de identificatie van een man die op eigenaardige wijze verdronk in de buurt van Montreal en handelt de zaak snel af. Maar een paar dagen later blijkt dat die man volgens de archieven van het Amerikaanse leger al het leven liet in 1968 in de Vietnamoorlog, en begraven ligt in North Carolina. Tempe laat deze man opgraven en overbrengen naar Hawaï voor onderzoek. Daar, in de gebouwen van de militaire dienst die instaat voor het opsporen, opgraven, repatriëren en identificeren van Amerikaanse soldaten die het leven lieten op vreemd grondgebied vanaf de Tweede Wereldoorlog tot nu, wordt nog een derde stel botten gevonden die refereren naar dezelfde identiteit. Aan Tempe op uit te zoeken wie van de drie de echte John ‘Spider’ Lowery is. En wie de twee anderen zijn, natuurlijk.

Kathy Reichs slaagt er telkens weer in haar lezers op comfortabele wijze door haar verhalen te loodsen. Hiervoor gebruikt ze haar gemoedelijke manier van schrijven; laat ze het Brennan het verhaal zelf vertellen en creëert ze minzame personages die, ondanks ze veel onderweg zijn, een huiselijke, warme sfeer uitstralen. Dat gecombineerd met telkens weer een ander aspect van het vak dat de auteur al jaar en dag uitoefent, staat bijna garant dat elk boek weer een plezier is om lezen. Want elk bot vertelt een ander verhaal. In Spinnenbotten neemt ze haar publiek mee naar het Centrale Identificatie Laboratorium van de Amerikaanse strijdkrachten op Hawaï, waar ze een tijdje als consultant aan verbonden was. Een wereld die bij de meeste lezer wellicht totaal onbekend is en haar in de gelegenheid stelt wat te doceren over het ontstaan, de werking en de geschiedenis van deze dienst die de leuze “Tot ze weer thuis zijn” in het vaandel draagt.

Blijkbaar leeft de auteur met de angst dat de lezer zich gaat vervelen, want ze propt haar Spinnenbotten vol met menselijke resten. Eigenlijk net te vol, want niet alleen lijkt het zo dat Brennan de enige forensische antropologe in de wereld is, maar het grote aantal botten van verschillende origine dat moet doorploegd worden is er ook verantwoordelijk voor dat het aantal opgevoerde personages oploopt tot net geen honderd exemplaren, wat te veel is om ze allemaal te plaatsen en voor wat verwarring zorgt bij de lezer. Ook voelt de auteur zich blijkbaar verplicht om het hoofdpersonage steevast even met wat doodsangsten op te zadelen, wat in Spinnenbotten wat geforceerd over komt.

Toch is de eindconclusie positief en kan Spinnenbotten als een goed boek beschouwd worden waarmee iedereen die een beetje interesse heeft in de forensische wereld zich met plezier in een zetel nestelt.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea:
Elke trok het raam open en dwong zichzelf om naar benden te kijken. De gapende diepte onder haar werkte als een magneet. Haar benen werden slap en ze kreeg het gevoel dat ze haar evenwicht zou verliezen. Het zweet brak haar uit. Nee, dacht ze. Er moet een andere manier zijn om er een einde aan te maken…

De korte inhoud
Lidewij Franco – alias de generalísimo – is hoofdredactrice van het blad Climax. Ze is een harde tante en niet geliefd bij haar medewerkers. Vrienden heeft zij niet. De enige van wie ze houdt is haar hat Machiavelli, een Egyptische mau.
Bij Climax gaat het om primeurs en daarvoor heeft Lidewij Franco een netwerk opgebouwd. Haar onvolprezen instrument hiervoor is Roddelton, een weblog waar haar tipgevers berichten posten. Daar komt een grandioze tip binnen waar zij zeker wil mee uitpakken. De Belgische topwielrenner Eddy Van Looy, die op dat ogenblik deelneemt aan de Ronde van Frankrijk, zou in zijn jeugd het slachtoffer zijn geweest van een pedofiele priester. De reportage moet weer eens het verschil maken tussen haar blad en de mindere bladen, want: zeg nooit roddelblad tegen Climax.
Het artikel slaat in las een bom. De redactie van het blad wordt bestookt met mails, van lovend tot ronduit vijandig. Lidewij Franco wordt zelfs met de dood bedreigd. Daar trekt ze zich niets van aan. Maar dan gebeurt er iets wat deze gehaaide vrouw in een bang muisje verandert. Wat maakt haar opeens zo kwetsbaar?


Het volledige rapport
Voor veelschrijver Pieter Aspe is het moordende tempo van twee boeken per jaar blijkbaar nog niet voldoende, want deze bij de novembereditie van het maandblad Goedele zit als extraatje Kat en Muis. Na Grof Wild en De Japanse tuin een derde kortverhaal van zijn hand.

Kortverhalen zijn blijkbaar de manier van Pieter Aspe om even te ontsnappen aan de vaste personages uit zijn boeken. Ook deze keer dus geen Van In of Versavel, maar Lidewij Franco, een kreng van een vrouw die als hoofdredactrice van Climax een even streng beleid voert over haar redactie als haar Spaanse naamgenoot destijds over zijn land. Om week na week met een primeur te kunnen uitpakken gaat ze over lijken en worden de grenzen van de beroepsethiek als eens aan de laars gelapt. Als ze, na de publicatie van een pedofiliezaak met een bekend renner als slachtoffer, op een avond thuis komt, blijkt haar enige liefde, de kat Machiavelli, spoorloos.

Door Kat en muis aan te bieden bij een tijdschrift zou een win-win situatie moeten ontstaan: Enerzijds verwacht Sanoma Magazines dat de grote schare fans van de auteur zich massaal naar de krantenwinkel haasten om zich dit verzamelobject aan te schaffen en zo het tijdschrift meer bekendheid te geven. En anderzijds hoopt Pieter Aspe wellicht zijn publiek nog te kunnen uitbreiden, en zijn status van best verkopende Vlaamse misdaadauteur te versterken.

Bij dit laatste zet ik wat vraagtekens, want hoewel Kat en muis geschreven is met de typerende flair van de bekendste Bruggeling van deze eeuw, had het verhaal wat meer stoffering kunnen gebruiken. Wraak is natuurlijk een dankbaar thema om van een lineaire plot gebruik te maken, maar vijfentachtig bladzijden kunnen nooit volstaan om naast het introduceren van de personages en het uiteenzetten van de setting ook nog eens een rits aan opeenvolgende gebeurtenissen te bevatten, waardoor het verhaal wat diepte en sfeer tekort komt.

Gelukkig worden quasi alle personages perfect neergezet als herkenbare mensen. Met als kers op de taart Lidewij Franco, die in een paar zinnen een drie-eenheid kan vormen met Miranda Priestly (The devil wears Prada) en Cruella De Vil (101 dalmatiërs). De keuze om het meest onsympathieke karakter in de slachtofferrol te duwen is dan weer moeilijker te begrijpen, want niemand zal een traan laten als boontje om zijn loontje komt bij haar. Tenzij misschien voor de kat…

Kortverhalen schrijven is een kunst en Jac. Toes bewees, door in 1998 met Fotofinish de Gouden Strop weg te kapen, dat de perfectie te benaderen is. Kat en muis daarentegen haalt net niet het niveau dat we van Pieter Aspe verwachten, en dus blijft Grof wild tot nader order zijn beste novelle. Toch is het aardig meegenomen als tussendoortje. En er zit nog een Goedele bij met honderdvijftig bladzijden vol true crime artikels.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea:
Een vroege vogel is Jan Berkel nooit geweest en van in zijn studententijd had hij acht uur slapen nodig om met veerkracht op te staan. De laatste maanden lukt dit niet meer en dikwijls denkt hij dat de veren van zijn bed hem geen kracht meer geven. Als na tien uur slapen zijn wekker afloopt is hij een wrak en keer op keer drukt hij de sluimerknop in. Het aftelversje waarmee zijn grootmoeder hem gedurende de vakanties bij haar wekte, schiet hem regelmatig door het hoofd: zesuur slapen is genoeg, een luiaard mag er zeven tellen, op acht voorwaar heeft niemand recht. Vakantie was voor haar geen adempauze na een vermoeiend schooljaar, het was de voorbereiding op het nieuwe…

De korte inhoud
Een wereldvreemde psychiater wordt ervan verdacht de voorzitter van de Raad van Bestuur van zijn ziekenhuis op een ingenieuze wijze te hebben vermoord en slaagt er niet in zijn onschuld te bewijzen. Met de hulp van een Franse juriste en een Nederlands verpleegkundige die in de prostitutie heeft gewerkt, komt er schot in zijn zaak en vaart in zijn leven.


Het volledige rapport.
Mechelaar Ivo Uyttendaele werkte als psychiater. Daarnaast was hij een tijd lang woordvoerder, ondervoorzitter en hoofdredacteur van het ledenblad van de Orde van Geneesheren. Functies waarin hij heel wat inkt liet vloeien in de vorm van verslagen en artikels en begon te dromen om wat fantasievollere teksten op papier te zetten.

Het eerste resultaat daarvan kreeg de titel Arteria Vertebralis mee en ligt nu in de boekhandel. Het hoeft dan ook niet te verbazen dat dit debuut zich afspeelt in de medische wereld. Het hoofdpersonage, de wat eigenzinnige, tegendraadse en zelfs neurotische psychiater Jan Borkel, wordt verdacht van de moord op zijn beste vriend. Terwijl het officiële onderzoek op een laag pitje staat, wil Jan, met de hulp van vrienden, zijn onschuld bewijzen.

Ivo Uyttendaele een grote voeling heeft met de Nederlandse taal is een van de eerste dingen die men kan vaststellen tijdens het lezen van Arteria Vertebralis dat bol staat van de woordspelingen. Jammer genoeg overheerst het “creatief met taal”-gevoel het spannende element van het boek en krijgt men door de overdaad aan spitsvondigheden soms het idee getuige te zijn van een gesprek tussen tooghangers. Het had dus best wat selectiever gemogen, wat een positieve invloed zou hebben op de langdradigheid die het boek in zijn huidige vorm heeft

Door een bizarre, bijna wereldvreemde man als hoofdpersonage te kiezen vraagt de auteur ook veel inlevingsvermogen van de lezer, want niet alleen is het een bijna onbegonnen taak om Jan Borkel te zien als een realistisch figuur, tevens mist een aantal van zijn daden geloofwaardigheid. En wat te denken van de liftster die in het hoofdpersonage haar donorvader meent te herkennen. De auteur zal in zijn carrière wellicht veel markante persoonlijkheden hebben ontmoet, maar in Arteria Vertebralis ligt de concentratie ervan wat aan de hoge kant.

Ivo Uyttendaele heeft mogen ervaren dat er een hemelsbreed verschil ligt tussen het schrijven van zakelijke pennenvruchten en romans en heeft wat deze laatste categorie betreft nog een hele weg af te leggen.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea
Inge Gerets dook het metrostation van Sint-Guido in. Het was er verrassend netjes maar leeg. In de hal heerste op het gekletter van haar hakken na een bijna sacrale stilte.

De korte inhoud
Vijf over elf. Inge Gerets komt van een personeelsfeestje in Brussel. Ze haast zich om de laatste trein richting Mechelen niet te missen. In Sint-Guido, de dichtstbijzijnde metrohalt, ligt het perron er verlaten bij. Als Inge overweegt om een taxi te nemen en rechtsomkeer wil maken, merkt ze tot haar verbazing dat ze niet alleen is. De jonge allochtoon, zelfverzekerd en arrogant, staart haar aan alsof hij naar iets smerigs kijkt.
Blijven of weglopen? Kiezen. De essentievan het leven. Maar wat als er geen keuze is? Inge beseft dat ze als een rat in de val zit. Ze raakt in paniek. Waarom ik? Probeert zichzelf te sussen. Die jongen wacht gewoon op een vrined. Haar gemoed schiet vol en ze haast zich naar het eind van het perron. Ben ik een racist? De jonge allochtoon komt haar niet achterna. Inge haalt opgelucht adem. Als haar ogen langs de muur glijden, ziet ze een vuilniszak. Het ding hangt over een bewakingscamera. Is dat toeval? Of het begin van een verschrikkelijke nachtmerrie waaruit Inge nooit meer zal ontwaken?


Het volledige rapport
Luc Deflo werd tweeënvijftig jaar geleden in Mechelen geboren. Daarna trok hij beetje bij beetje zuidwaarts om uiteindelijk in Brussel terecht te komen, waar hij nog altijd woont met zijn vrouw die de hoofdstad van Venezuela omruilde voor die van België. Omdat hij als voltijdse schrijverschap een eenzame bezigheid vond, is hij al enkele jaren deeltijds adviseur bij de Belgische Bank KBC.

In het begin van zijn carrière schreef hij vooral toneel, maar in 1999 zette Luc Deflo met Naakte zielen zijn eerste stappen als misdaadauteur. Het boek was meteen ook het eerste deel van een serie rond de Mechelse speurder Dirk Deleu. Pitbull werd in 2008 bekroond met de Hercule Poirot prijs. Prooi is al het zeventiende boek van zijn hand en kan, ondanks het solo optreden van het vast personage schele Pierre Vindevogel, beschouwd worden als een verhaal dat buiten de reeks valt.

Deflo heeft de laatste jaren in huwelijks ontrouw een dankbaar onderwerp gevonden, want na Hoeren en Lust heeft hij het in Prooi weer tot hoofdthema uitgekozen. Het verhaal begint als Inge Gerets zich ’s avonds laat bedreigd voelt door twee allochtonen in een bijna verlaten metrostation. Als de late pendelaar en beursmakelaar Alex Dens haar uit de ongemakkelijke situatie redt, bedankt ze hem met een portie stomende sex. Maar in plaats van het einde betekent deze daad het begin van een nachtmerrie...

Door het veelvuldig gebruik van extreem korte zinnen; onvolledige zinnen dikwijls, slaagt de auteur er als geen ander in snelheid in zijn verhaal te krijgen en spanning op te wekken. Bij zulke passages voelt zelfs de lezer zijn hartslag stijgen. Maar het ruwe, bij wijlen ronduit grove taalgebruik resulteert ook in een koud, kil, bot, soms macho, onaangenaam op het vijandige af sfeertje waar niet iedereen zit op te wachten, maar dat perfect past bij zowel de hoofdstedelijke wijken vol vergane glorie waar het grootste deel van het verhaal zich afspeelt en als de meedogenloze personages die erin figureren.

Vooral het eerste deel van het boek wordt zeer geloofwaardig gebracht, waarbij de lezer zich gemakkelijk kan inleven in het hoofdpersonage. Later overheerst de actie, wat de spanningsboog ten goede komt, ondanks het feit dat sommige van de veelvuldige wendingen voor de liefhebber probleemloos kunnen voorspeld worden.

Prooi is een typische Deflo. Wie zich in zijn vorige boeken kon verliezen, kan met garantie op hetzelfde resultaat aan Prooi beginnen: veel vaart en harde actie, zoals er in Vlaanderen door niemand anders geschreven worden.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea:
’Godverdomme, Maurice, hoe vaak moet ik het nog herhalen: we zitten hier niet in een Vlaamse thriller.’

De korte inhoud
Privédetective John Van Dyck ontmoet een jonge dakloze vrouw die zich niets meer van haar verleden herinnert en zelfs haar eigen naam niet meer kent. Gefascineerd door dit geheimzinnige wezen verwaarloost Van Dyck de lopende zaken en neemt hij Perdida, zoals hij haar noemt, in bescherming. Maar zijn protegee weet hem steeds opnieuw te ontglippen en naarmate zijn bezeten zoektocht naar haar identiteit vordert, verliest John Van dyck gaandeweg zijn eigen identiteit. Tijdens deze onverbiddelijke afdaling naar de hel komt hij de waarheid op het spoor en raakt hij verstrikt in een aantal onvermijdelijke gebeurtenissen die zijn eigen ondergang zullen betekenen.


Het volledige rapport
De uit Antwerpen afkomstige Patrick Conrad is een veelzijdig man, want naast romanschrijver, is hij ook poëet, cineast en tekenaar. Voor Starr mocht hij in 2007 de Diamanten Kogel in ontvangst nemen. Enkele maanden nadat hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heeft, rolt de fraai uitgevoerde roman noir Perdida’s droom van de persen.

Hierin krijgt privédetective John Van Dyck de tip dat de vermiste vrouw waarnaar hij op zoek is, werd gezien in Antwerpen. Als hij haar lokaliseert in de cel van het politiebureau blijkt al snel dat het een andere vrouw betreft. Maar haar totale geheugenverlies intrigeert hem. Hij doopt haar Perdida en ontfermt zich over haar, waarmee hij onbewust een speelbal wordt in een spel dat op verschillende niveaus gespeeld wordt. Maar John is niet bereid om zonder slag of stoot over zich heen te laten lopen.

De openingszin schreeuwt het al uit: dit is geen typische thriller. Hoewel het hoofdpersonage een detective is en zijn zoektocht enkele stinkende potjes opent is de plot niet sterk genoeg om het verhaal geloofwaardig tot bij de lezer te brengen. Niet alleen moeten een paar dei ex machina uit de mouw geschud worden, maar vooral het ontbreken van een gefundeerde reden waarom John zo gefascineerd wordt door de vrouw die hij Perdida noemt, vraagt veel toegeeflijkheid van het publiek.

Perdida’s droom moet het hebben van een andere troef. Namelijk de taalvaardigheid van de auteur, die er niet alleen in slaagt pareltjes van zinnen op papier te zetten, maar op sublieme wijze sfeer geeft aan het verhaal. Want hoewel het verhaal gedateerd is in de laatste jaren van vorige eeuw roept het boek op elke bladzijde herinneringen op aan de Amerikaanse zwart-wit films uit de jaren veertig en vijftig. De autotypes en de mobiele telefonie even buiten beschouwing gelaten, verwacht je zo Philip Marlowe of Sam Spade tegen het lijf te lopen.

De tegenstelling tussen de koele relatie die het hoofdpersonage in het echte leven heeft met zijn secretaresse en zijn erotische fantasieën over haar is in het begin een leuke gimmick, maar blijkt, door te veelvuldig gebruik, enkel een simpel mechanisme om wat bloot in het boek te kunnen verwerken.

Perdida’s droom heeft net zoals zowat alle personages in het boek twee verschillende identiteiten. Deze dualiteit maakt het er de recensent niet makkelijker op een eenduidige waardering uit te spreken, want Perdida’s droom scoort veel hoger als roman dan als spannend verhaal.

Het definitieve verdict: 5/10 (Thrillerscore: 3/10 - Romanscore: 7/10)

De eerste alinea:
Larry Venice zei tegen zijn vriendin Amanda dat het absoluut niet zijn bedoeling was geweest haar te kwetsen toen hij haar eerder die dag aan de telefoon een egocentrisch mormel had genoemd. Hij had er al de hele dag spijt van en kon aan niets anders denken.

De korte inhoud
De 32-jarige Jack Farrell verdient een stevige boterham met het bespieden van mensen terwijl ze vreemdgaan. Hij hoeft zich nergens zorgen over te maken: het geld stroomt binnen en gezien de menselijke aard is er geen enkele reden om aan te nemen dat hij ooit zonder werk zal komen te zitten.
Maar het zakelijk succes heeft een keerzijde: het fotograferen van liegende en bedriegende mensen heeft van Farrell geen gelukkig mens gemaakt. Steeds vaker vraagt hij zich af of het niet tijd wordt voor iets anders.
Dan wordt hij benaderd door pornoproducent Archie Venice, die hem voor een royaal honorarium inhuurt om zijn zoon Larry ver uit de buurt te houden van zijn ex-vriendin Amanda. Het lijkt een makkelijke klus.
Maar schijn bedriegt – zoals zo vaak – en het is maar de vraag of Farrell op tijd inziet dat de onnozele Larry zijn ex-vriendin helemaal niet nodig heeft om opnieuw in de problemen te raken…


Het volledige rapport
Rotterdammer Elvin Post verbleef een tijdje in New York waar hij onder andere thrillers recenseerde en misdaadauteurs interviewde voor het Algemeen Dagblad. Momenteel woont hij met vrouw en kinderen weer in Rotterdam.

Zijn verblijf in Manhattan inspireerde hem om in de voetsporen te treden van de mannen en vrouwen die hij voor zijn microfoontje kreeg: zijn debuut Groene vrijdag verscheen in 2004 en leverde de auteur meteen een Gouden Strop op. Met Roomservice is de auteur, die eerstdaags zijn zevenendertigste verjaardag mag vieren, aan zijn vierde spannende boek toe.

Wat kan auteur zijn toch een mooi beroep zijn: men is zijn eigen baas en kan zijn onderwerpen naar believen uitkiezen om er dan onder de noemer van research volledig in op te gaan. Elvin Post heeft zichzelf ditmaal vergast op heel wat blote lichamen, want het boek is gesitueerd in de wereld van de pornofilms. Archie Venice, de grootste pornofilmproducent van New York, huurt Jack Farrell in om op zijn zoon Larry te letten en te verhinderen dat deze problemen zoekt met zijn ex-verloofde Amanda, die hem net de bons gaf. Een goedbetaald werkje dus tot Larry zich – zonder Amanda – onder de ogen van Jack in nog grotere problemen werkt…

Roomservice wordt verteld in een zeer luchtige, lichtjes grappige stijl, die nauw aansluit bij de recentste boeken van de Vlaming Bavo Dhooge, en die de sfeer oproept van Amerikaanse B-films: karikaturen van opportunistische personages bij wie maar niets wil lopen zoals ze het gepland hadden. Op één uitzondering na, dan toch, want de detective die in het boek wordt opgevoerd, is eindelijk eens iemand die gewoon het werk doet waarvoor hij betaald wordt, in plaats van op zijn eentje een heel politiekorps te vervangen en verschalken.

Maar de luchtige vertelstijl impliceert ook dat de spanning uit het verhaal gehaald wordt, zodat het boek dichter aanleunt bij het genre van de humor dan bij misdaad. Gelukkig heeft de auteur geopteerd om het verhaal te voorzien van een stevige soundtrack vol rockmuziek, waardoor het boek wat serieuzer over komt.

De opbouw van het verhaal duurt enorm lang en het gevaar bestaat dat menig lezer zal afhaken lang vooraleer de er eindelijk wat actie van de bladzijden spat. Want dan zijn we al bijna door heel het boek heen. Roomservice is ondanks de setting best flauw te noemen en mocht vooral in de eerste helft heel wat meer pit bevatten.

Op het brave inkijkje in de wereld van de pornofilm na, komt Roomservice totaal niet geloofwaardig over. Maar dat is ook niet de bedoeling van de auteur geweest. Die heeft gewoon een goede pastiche willen schrijven die alle elementen van de tweederangsproducties uit Hollywood bevat. En daarin is hij wel geslaagd. Liefhebbers van het lichtere genre, die humor laten primeren op spanning kunnen zich dan ook probleemloos aan dit werkje wagen.

Het definitieve verdict: 5/10