Erics BIBber Blog

« REICHS Kathy - Spinnenbotten | Homepage | HERMANS Daniëlle - Het tulpenvirus »

03-12-10

ASPE Pieter - Erewoord

De eerste alinea:
Céline was dood. Dat had dokter Verwilgen vijfendertig minuten geleden vastgesteld. Daarna had hij de politie gebeld met de mededeling dat het wellicht een verdacht overlijden betrof. Een meisje van zevenentwintig ging immers niet zomaar dood. Hij was bovendien haar huisarts. Hij wist dat ze in blakende gezondheid verkeerde. Van In bekeek het dode meisje dat voor hem op de bank lag met een treurige blik. Zij lag op haar zij met alleen een badjas aan, alsof ze voor de televisie in slaap was gevallen.

De korte inhoud
Céline Dubois, een jonge vrouw, wordt dood aangetroffen bij haar thuis op de sofa. Hoewel er geen sporen zijn van een misdaad, heeft de huisarts die het overlijden vaststelt zijn twijfels. Wanneer het vermoeden rijst dat de doodsoorzaak vergiftiging is met het extract van de bessen van de Taxus baccata, ligt de conclusie dat het om zelfmoord gaat voor de hand.
Van In en Versavel vernemen dat Célines vriend het niet zo lang geleden heeft uitgemaakt. Werner Candries is zaakvoerder van een groothandel in bloemen en planten. Wijst de doodsoorzaak niet in zijn richting? Een passionele moord? Vergiftiging is in dat geval niet het middel bij uitstek. Had hij dan een reden om zijn ex te doden?
De zaak neemt een onverwachte wending als ‘de man op de motorfiets’ opduikt. Hij dringt bij Candries binnen en gaat genadeloos te werk. Gaat het om een ordinaire afrekening of bestaat er een verband tussen de man op de motorfiets en de andere gebeurtenissen waarbij steeds meer mensen betrokken raken?


Het volledige rapport
De uit Brugge afkomstige, naar Blankenberge uitgeweken, Pieter Aspe is veruit Vlaanderens best verkopende auteur van spannende boeken. Zijn politieverhalen met onderzoeksrechter Hannelore Martens, commissaris Pieter Van In en sidekick Guido Versavel behoort ondertussen, mede door de televisieserie Aspe die op de boeken gebaseerd is, tot het Vlaams cultureel erfgoed. Jaarlijks publiceert de auteur klokvast twee avonturen: eentje in het voorjaar en een ander in het najaar. Erewoord is al het zevenentwintigste boek met deze hoofdpersonages.

Hierin bijt Van In zich vast in het verdachte overlijden van een jonge vrouw, Céline Dubois. Het enige bruikbare spoor leidt naar haar ex-vriend die een plantencentrum uitbaat. Maar als getuigen in het onderzoek bedreigd en mishandeld worden door een mysterieuze boom van een kerel op een motorfiets, zo het wel eens kunnen dat er meer aan de hand is dan een passioneel drama.

Pieter Aspes verhalen blinken meestal uit door de ongelooflijke vlotheid waarmee de tekst voor de ogen van de lezer passeert, maar deze keer zit er wat te weinig glijmiddel op de zinnen. Het leest van minder vlot weg dan we van de West-Vlaming gewoon zijn. Trouwens hapert niet alleen zijn schrijfstijl wat in Erewoord, ook het plot voelt rommeliger en geforceerder aan dan in zijn vorige verhalen: een aantal van de wendingen zijn vrij ongeloofwaardig en lijken uit het niets te komen, zoals een illusionist van alles en nog wat uit zijn hoge hoed tovert. Hierdoor springt het verhaal bij wijlen van de hak op de tak, alsof de auteur zelf niet goed wist welke kant hij op moest en met een gebrek aan inspiratie kampte. Zelfs de cover lijdt aan deze ziekte, want hoewel de aanvallende slang een intrigerend en sprekend beeld is, heeft het geen enkel raakpunt met het verhaal.

Buiten de gimmick dat Van In zonder het te beseffen aan de zwier gaat met een van de daders, zit er weinig origineels in Erewoord, dat op routine lijkt te zijn geschreven.

Erewoord is lang niet zijn beste boek en stelt teleur. Maar met de frequentie waarmee de boeken van Pieter Aspe op de markt komen, hoeven de fans niet te lang ontgoocheld zijn. En samen met hen zeg ik dan ook: “Volgende keer beter.”

Het definitieve verdict: 5/10