Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Sneeuw.

De korte inhoud
The Stones knalden uit de boxen. Met een klap ontplofte de bestelwagen en uit de gloeiende vuurbal kantelde een verkoold lichaam met een hoofd als een gebraden kip. Get your kicks bam bam on Route 66. Zo’n lawaai. Een mens zou er horendol van worden. Overal lagenbankbiljetten. Duitse marken, Zwitserse francs, guldens, dollars, ponden en Belgische franken. De telefoon rinkelde. ‘Een lijk op je nuchtere maag?’ riep Marie-Thérèse vanuit de badkamer. Genoeg bloedvergieten, genoeg doden in de sneeuw. Een hoertje knipperde met haar katachtige ogen. Niet dringen, niet duwen, achteraan aanschuiven, iedereen komt aan de beurt. Vlakbij loeide een sirene. Er viel een fijne, melancholische sneeuw, die op zilveren confetti leek. Geen weer om een hond door te jagen. Erg was dat niet, honden gaan toch niet naar de hoeren.


Het volledige rapport
De Antwerpse auteur Stan Lauryssens heeft al wat woelige watertjes doorzwommen. Zijn journalistieke loopbaan kwam abrupt tot een einde toen bleek dat zijn interviews met de groten uit de internationale showbusiness volledig verzonnen bleken te zijn. Later werd hij opgepakt omdat hij goedgelovige middenstanders grote bedragen ontfutselde door hen waardeloze kitsch en namaak als kunst te verkopen. En enkele jaren geleden schuimde hij zowat alle media in Vlaanderen af met het nieuws over een Hollywood-verfilming van zijn leven als buurman van Dali; een verfilming die ondertussen op de lange baan geschoven lijkt te zijn… Kortom met Stan Lauryssens weet je nooit waar je aan toe bent.

In 2002 waagde deze eigengereide en flamboyante man - wiens flapteksten niet de korte inhoud van het verhaal weergeven, maar slecht extracten uit het boek, waar een potentiële koper niets aan heeft - zich met Zwarte sneeuw aan de misdaadliteratuur, wat hem meteen de Hercule Poirotprijs opleverde en dit jaar verscheen zijn tiende politieroman Dromen zijn bedrog, over de Antwerpse moordbrigade. Bloter dan bloot is het vijfde deel uit deze reeks dat dateert van 2005 en is rechtstreeks vervolg op Doder dan dood, waarin de overval op de Nationale bank centraal stond. Bloter dan bloot beschrijft de jacht van de politie op de daders.

Het feit dat Bloter dan bloot niet is onderverdeeld in hoofdstukken, maar slechts bestaat uit een doorlopende opeenvolging van paragrafen vraagt wat aanpassingsvermogen van de lezer, maar als het finale punt op bladzijde 299 bereikt is, kan men alleen maar vaststellen dat het boek eenmaal ontdaan van alle overbodige zaken amper meer dan een hoofdstuk lang is. De hoofdmoot van de tekst bestaat uit een nietszeggende verzameling citaten en oneliners afgewisseld met aangebrande moppen en andere cafépraat. Kortom – en om in de stijl te blijven - te veel blabla en te weinig boemboem.

Bloter dan bloot blijkt een niemendalletje vol gebakken lucht de naam politieroman of thriller onwaardig en is veruit het slechtste werk dat ik van Stan Lauryssens mocht lezen. Ontgoocheling over het tijdverlies is dan ook de enige emotie die achterblijft nadat het boek werd dichtgeslagen.

Stand Lauryssens heeft een verleden oplichter en Bloter dan bloot geeft mij ook het gevoel opgelicht te zijn. Jammer genoeg is deze vorm van oplichting niet strafbaar, daarom kan ik andere potentiële slachtoffers alleen maar waarschuwen: laten liggen, dit boek.

Het definitieve verdict: 2/10