10-11-12

TEN HAGEN Aefke - Buiten Kantooruren

 

thatk.jpg

 

De eerste zin:
Ik kijk naar buiten en staar naar het lege spoor dat langs het industrieterrein loopt.

De korte inhoud
Malou werkt bij een doodgewoon kantoor, met leuke en minder leuke collega’s, computerproblemen en onschuldige flirts. Wanneer een collega onder werktijd om het leven komt, staat alle verhoudingen op scherp. Volgens de recherche is het een ongeluk, maar ongewild komt Malou achter de waarheid. Eén ding is zeker: zo spannend is het op kantoor nog nooit geweest…


Het volledige rapport
De Nederlandse sociaal psychologe Aefke ten Hagen heeft al wat schrijfervaring als ze met Tijdens kantooruren debuteert in de wereld van het spannende boek.

Haar werk als redacteur van online media bracht haar naar eigen zeggen op het idee voor dit boek waarin we kennis maken met Malou van de Toren. Deze vrouw werkt, met haar collega’s in een open kantoor en staat midden in de dagelijkse hoogtes en laagtes die een professioneel leven met zich mee brengt. Het overlijden van een van haar collega’s tijdens een teamactiviteit lijkt de onderlinge verhoudingen van de collega’s te veranderen. Hierdoor kan Malou moeilijk geloven dat zijn dood slecht een ongeluk was, en trekt ze op onderzoek uit.


Als op het NIOT, het kantoor uit het boek, een vacature wordt opengesteld, en het betaalt nog een beetje goed, zal ik vliegensvlug mijn kandidatuur stellen, want gedurende heel het verhaal wordt er amper serieus gewerkt en iedereen lijkt de werktijden zonder scrupules in te korten. Deze duiventil is de plaats van gebeuren en draagt al meteen niet bij tot de geloofwaardigheid van wat er zich allemaal afspeelt.

Gezien de achtergrond van Aefke ten Hagen als psychologe, is de uitwerking van de personages zeer bedroevend, want het blijven levenloze, eendimensionale, ruggengraatloze figuren, die verstoken zijn van bijna elke vorm van complexiteit.

En het verhaal, dat de ik-vorm hanteert, is in hetzelfde bedje ziek: de rechtlijnige plot is zo simpel van opzet dat een doorgewinterd thrillerlezer het amper kan bevatten en zelf begint te zoeken naar zijsprongen, mogelijke wendingen en valstrikken. Enkel de paar occasionele momenten van Hitchcockiaanse suspense herinneren de lezer eraan dat hij een zogenaamd spannend boek in zijn handen heeft, maar het merendeel van de tijd lijkt het meer op een typisch chicklit uitgave, dat, door de afwezigheid van de roze tinten, in een atypisch hoesje bestoken werd.

De lichtvoetigheid van het verhaal en de vlotheid waarmee het kan gelezen worden maken van Tijdens kantooruren een boekje dat men eventueel overweegt ter hand te nemen in wachtzalen en op het vliegtuig, als er niets anders voorhanden is: met het verstand op nul is het nog ietwat genietbaar, maar als spannend boek is het een ontgoocheling.

Het definitieve verdict:
4/10

EOB.JPG


De commentaren zijn gesloten.