20-01-13

SNOECK Bjorn - Killfish

 

sbk.jpg

 

De openingszin:
Groen, de kleur van de hoop, de kleur van de vrede, van de uitkomst, van nieuw leven.


De korte inhoud
De federale politiemacht wordt recht in haar hart getroffen, wanneer haar uitvoerders vermoord worden. Een serie-doder trekt doorheen de leefwereld van de fictieve misdaad en laat overal zijn handtekening achter. Hoofdinspecteur – Bea Van Sompel – wordt belast met de jacht op het monster en moet trachten de publieke opinie te sussen. De man achter de moorden is Killfish, zijn doel is duidelijk. Zijn talent zal en moet een plaats krijgen in de harten van de lezers. Bea en Killfish vechten elk hun strijd uit, met elk hun eigen middelen. Alleen is Killfish in staat voorbij de grenzen van de geschreven misdaad te opereren.



Het volledige rapport
Bjorn Snoeck is een Oost-Vlaams schrijver in wording. Sinds 2005 besteedt hij zijn vrije tijd aan het schrijven. Er vloeiden ondertussen al vier boeken uit zijn pen, maar tot op heden vond hij nog geen uitgever om mee in zee te gaan, zodat zijn werken maar een zeer beperkt publiek weten te bereiken.

Om eens te zien waar hij staat vroeg hij mij om mijn kritische blik eens te werpen op zijn meest recente werk, Killfish. Met zijn uitdrukkelijke toestemming publiceer ik mijn bespreking ook op deze blog.

Ironisch genoeg is het hoofdpersonage een schrijver die er maar niet in slaagt een uitgever warm te maken voor zijn, naar eigen zeggen, meesterwerken. Ten einde raad besluit de man, die schrijft onder het pseudoniem Killfish, dat hij lang genoeg passief afgewacht heeft en dat het de hoogste tijd is om het lot een handje te helpen, door ervoor te zorgen dat er bij de uitgeverijen snel een plaatsje vrijkomt. De lijken die hij achterlaat, komen op het bord te liggen van de Gentse rechercheur Bea Van Sompel, die zich ondanks persoonlijke problemen, voluit op de zaak gooit. Maar zal ze erin slagen de moordenaar te identificeren en te stoppen vooraleer heel thriller minnend Vlaanderen verweesd achter blijft?

Taalkundig is er zeker een en ander op te merken. Hoewel ik zelf ook geregeld lange, samengestelde zinnen uit mijn mouw schud, zijn de zinsconstructies in dit boek zelfs mij een brug te ver. Ze leiden de lezer af van de essentie en halen de snelheid uit het verhaal. Het vervangen van zowat twee derde van de komma’s in het boek door puntkomma’s en punten zou het leesplezier al flink opdrijven.

Ook bevat de tekst teveel barbarismes. Niet alleen glipt het dialect van de auteur regelmatig tussen de mazen van het net dat zelfcontrole heet, maar ook anglicismen ontspringen veelvuldig de dans. Het markantste voorbeeld hiervan is het herhaaldelijke gebruik van het werkwoord enteren. Hoewel dit een bestaand Nederlands woord is in de betekenis van “gewapend een schip betreden om het te veroveren” of “op de enter toets drukken”, is het geen correcte benaming voor het betreden van een gebouw of kamer.

Bovenstaande opmerkingen zijn mede het gevolg van het feit dat een onuitgegeven auteur niet kan beschikken over een redactie of corrector die zijn werk met de loep uitpluist en alle puntjes op de i zet. Maar los daarvan is het taalgebruik bij wijlen nogal aan de brute kant en zijn de gedachtegangen van de personages niet altijd gemakkelijk te volgen door de lezer omdat er weinig consistentie in zit en ze van de hak op de tak springen.

Het basisidee voor de plot is origineel gevonden, maar de uitwerking is nogal eenvoudig, waardoor het verhaal voor het overgrote deel gedragen wordt door een enkele, rechtlijnige verhaallijn waarin alle actie uitgaat van het hoofdpersonage. De rest van de personages kunnen - door een fout tegen de logica of het bestaan van parallelle universums waarover ik niet veel kwijt kan zonder essentiële informatie los te laten - daarop reageren.
Laat in het boek worden alsnog twee extra draadjes afgesplitst, maar die kunnen het geheel niet meer redden.

Ook zit er in het tweehonderdentwaalf bladzijden tellende Killfish teveel seks. Erotiek is een prachtig middel om af en toe de spanning te breken, maar in dit geval maken de seksueel getinte scenes wezenlijk deel uit van het verhaal, wat eerder afleidend werkt.

In de veronderstelling dat de auteur constant evolueert en Kilfish behoort tot de beste boeken die hij schreef, kan er maar een conclusie zijn: Bjorn Snoeck is nog niet klaar om uitgegeven te worden. Of hij moest aan het moorden slaan...

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


De commentaren zijn gesloten.