22-02-13

HERMAN Luc - Nora en de feiten

 

hlnedf.jpg

 

De openingszin:
De lange zinnen kwamen later wel.

De korte inhoud
Nora Diels heeft de academische wereld vaarwel gezegd om inspecteur te worden bij de Antwerpse politie. Gedaan met de intellectuele masturbatie aan de universiteit, het is tijd voor actie. Nora is nog maar net van de politieschool af of ze krijgt al te maken met de moord op een Poolse werkster. Van commissaris Voncke moet ze een verslag schrijven, maar zelf de moordenaar vinden is uiteraard leuker. Zo begint haar Zoektocht naar de Waarheid.


Het volledige rapport
Moe van de zinloosheid van de theoretische kommaneukerij wisselde Nora Diels haar academische job als letterkundige in voor een carrière bij de Antwerpse politie. Enkele weken voor haar evaluatiegesprek wordt ze betrokken bij het moordonderzoek op een Poolse poetsvrouw. Daar haar opdracht om het openingsverslag hieromtrent op te stellen door haar achtergrond een zware dobber lijkt te worden, besluit ze zelf op onderzoek uit te trekken om met een verrassende theoretische dader op de proppen te komen.


Debutant Luc Herman, die in het dagelijks leven hoogleraar Engelstalige literatuur is aan de Antwerpse universiteit, leverde in 2011 met Nora en de feiten een boekje af dat de lezerswereld in twee had kunnen scheuren. Fervente voorstanders zullen de speelsheid en de originaliteit van het werk bejubelen, maar minstens evenveel tegenstand zal opgeroepen worden door de saaie schrijfstijl, het eeuwig twijfelende hoofdpersonage en het ruim overschrijden van de grenzen van het geloofwaardige. Aan de recensent de zware taak om een genuanceerd oordeel te vellen over dit opvallende werkstuk in de Nederlandstalige wereld van de politieroman

Het begin is niet direct een tekst die aanzet tot verder lezen. Het hoofdpersonage slaagt er maar niet in om een tekstje over de moord te produceren waarin alle noodzakelijke gegevens opgenomen zijn. Haar academische achtergrond speelt haar parten en haar eeuwige getwijfel verlamt haar volledig. Een eigenschap die blijkbaar chronisch is bij Nora. In ieder geval zullen veel mensen die het boek oppakken in de winkel en de eerste bladzijden ter kennismaking lezen, het boek snel neerleggen. Die les proces verbaal schrijven, wekt zoveel ergernis op dat ze op den duur zelfs als grappig ervaren wordt.

Het wordt al snel duidelijk dat Nora en de feiten in naam een spannend verhaal is, maar eigenlijk vooral over stijl- en taalgebruik handelt. Zo zijn de schriftelijke verklaringen van de getuigen ellenlange epistels, die overvloedig gestoffeerd zijn met niet ter zake doende theorieën en anekdotes.

Op de achterflap staat naast de korte inhoud ook nog volgende tekst te lezen: “Dit is een boek voor lezers die zich stilaan ergeren aan de populariteit van de Vlaamse misdaadroman, maar deep down houden van een ouderwetse whodunit.”
Maar het lijkt er meer op dat Nora en de feiten de aanval opent het werk van de gevestigde auteurs van het genre. Een poging om met intellectuele suprematie de liefhebber van het spannende boek te overrompelen en tegen het canvas te krijgen. De auteur, die er blijkbaar van uitgaat dat de aanval de beste verdediging is, zal jammer genoeg het tegenovergestelde bereiken van zijn doelstelling, vrees ik: de lezer zal zich nog steviger vastklampen aan de werken van Aspe, Deflo en de andere ronkende namen van misdaadauteurs, want een misdaadroman hoort ontspannende lectuur te zijn en geen tekst te wezen die meer lijkt op het discours van een advocaat of politicus.
Daar kan zelfs de mooi benaderde plot en de zeer originele ontknoping zelfs niets meer aan veranderen.

Als roman en stijloefening heeft Nora en de feiten zeker en vast bestaansrecht en kan misschien wel gebruikt worden om de lessen Nederlands in de scholen te stofferen. Maar bekeken door het oog van de doorsnee liefhebber van het spannende boek zal het verhaal wellicht niet gesmaakt worden. Het dubbele gevoel blijft en daarom zal ik de score laag houden, maar de durvers mogen zich hierdoor zeker niet laten afschrikken om het boekje dat in 2004 gesitueerd werd, ter hand te nemen voor een aparte leeservaring.

Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG


20:08 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herman_luc, nederlandstalig, belgie, 4, literair, policier, roman, alleenstaand |  Facebook |

07-02-13

NESBO Jo - De kakkerlak

 

njdk.jpg

 

De openingszin:
Het licht sprong op groen en het gebrul van de auto’s, de motorfietsen en de tuktuks zwol aan tot Dim de ruiten van Robertson Department Store zag trillen.

De korte inhoud
In de kamer van een obscuur motel in Bangkok wordt het lijk van de Noorse ambassadeur gevonden. Harry Hole wordt naar Thailand gestuurd om in samenwerking met zijn Thais-Amerikaanse collega Liz Crumley de zaak zo discreet mogelijk op te lossen. Maar naarmate het onderzoek vordert, wordt hen langzaam duidelijk dat het om meer dan alleen een moord gaat. Ook lijkt het erop dat een aantal mensen in Noorwegen er belang bij had om hem naar Thailand te sturen. Harry is echter vastbesloten om het ongedierte dat het daglicht niet kan verdragen te ontmaskeren.



Het volledige rapport
“Jo Nesbo is een waardige opvolger van Henning Mankell en Stieg Larsson”, staar er te lezen op de cover. Maar de Noor Jo Nesbo publiceerde zijn debuut De vleermuisman al zeven jaar voor er sprake was van de schrijver Stieg Larsson en hoewel hij twaalf jaar jonger is dan de Scandinavische referentie Henning Mankell, moeten ze toch eerder als tijdgenoten beschouwd worden dan als voorganger en opvolger. Wel is het zo dat het internationale succes in het Engelse taalgebied voor de Noor pas de laatste jaren het hoogtepunt bereikt heeft. 

Daar waar De vleermuisman het gedroomde debuut was – het werd onder andere in 1998 bekroond met de Glazen Sleutel, de prijs voor het beste Scandinavische spannende boek – bleef De kakkerlak, het tweede boek met rechercheur Harry Hole in de hoofdrol, verweest achter zonder ook maar een enkele nominatie. Onder andere daardoor hebben we tot het najaar van 2012 moeten wachten op de eerste Nederlandse editie, die er gekomen is onder invloed van het eerder vernoemde internationale succes. 

In Vleermuisman wordt Harry Hole naar Bangkok gestuurd om de verdachte omstandigheden rond de dood van de Noorse ambassadeur te onderzoeken. Terwijl de Noorse regering er alles aan doet om de zaak met zo weinig mogelijk deining af te handelen, lijkt Harry aan de andere kant van de wereld een zaak in handen te hebben die diezelfde regering in een slecht daglicht zou kunnen zetten. Verbeten probeert hij de kakkerlak die zich schuilhoudt onder de onderste steen te ontmaskeren; eentje die veel gevaarlijker is dan de beestjes die zich in zijn hotelkamer verschuilen.

Enerzijds is het te begrijpen, want eigenlijk deelt De kakkerlak zijn basisgegeven met Vleermuisman: drop een vreemdeling in een grote stad van een exotisch land en beschrijf zijn indrukken. Sydney werd ingeruild voor Bangkok, maar voor de rest hebben we het allemaal al eens gelezen. Anderzijds is het dan weer moeilijk te geloven, want het verhaal is best de moeite waard en wordt zeer onderhoudend verteld waarbij de auteur zich bij momenten bedient van ontroerend mooie taal en op tijd en stond een voor een knipoog zorgt.

Het hoofdpersonage dat Jo Nesbo creëerde is een bizarre figuur: een alcoholicus die niet alleen te kampen heeft met een professionele burn-out, maar ook zijn privéleven totaal uitgeblust ondergaat. Groot is dan ook de verwondering dat deze “oude” man amper de kaap van de drie decennia heeft overschreden, wat meteen een hoop medelijden losweekt. Maar zijn rechtvaardigheidsgevoel is zo groot dat het aan naïviteit gaat grenzen. Kortom een interessante figuur met meerdere dimensies.

De couleur locale van Bangkok samen met de cultuurschok die Harry Hole ondervindt is een tweede sterke punt van dit werk. Het moge duidelijk zijn dat Jo Nesbo de twee maanden die hij in deze wereldstad verbleef goed gebruikt heeft om een ander uit de eerste hand te kunnen vertellen.

En ten slotte is er de plot van De kakkerlak, die op een dikke ui lijkt, en waarvan naarmate het boek vordert laagje voor laagje afgepeld wordt om uiteindelijk tot een oplossing te komen die niet alleen spectaculair beschreven wordt , maar ook nog zeer aanvaardbaar gebracht wordt. 

De kakkerlak is nog geen meesterwerk, maar het potentieel van Jo Nesbo en zijn hoofdpersonage springen al in het oog. Het is dan ook amper te begrijpen dat Vlaanderen en Nederland bijna vijftien jaar hebben moeten wachten om hiervan te kunnen genieten.

Het definitieve verdict: 7/10


EOB.JPG


20:48 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 7, policier, whodunit, serie |  Facebook |

04-02-13

MOELANDS Kim - Verdieping X

 

mkvx.jpg

De openingszin:
Hij doet zijn ogen open.

De korte inhoud
In een Utrechtse discotheek overlijden plotseling twaalf jongeren na het gebruik van de mysterieuze partydrug ELF. Tientallen anderen raken in coma, en hun toestand verslechtert met het uur. In het Academisch Medisch Centrum Midden vecht hematoloog Floor van Schaik (sic) voor hun levens. Hun bloed wordt in allerijl geanalyseerd door het commerciële bedrijfje Fututre Medical Blood dat elders in het ziekenhuisgebouw is gevestigd. Floors chef Victor de Kauw lijkt alle vertrouwen in FMB te hebben, en des te minder in haar. Wanneer De Kauw probeert Floor op non-actief te stellen, besluit ze om ’s nachts in het lab van de Utrechtse bloedbank zelf wat proeven te nemen…


Het volledige rapport
Kim Moelands maakte voor het eerst naam in de wereld van het spannende boek als recensente en journaliste bij de websites Crimezone.nl en Ezzulia.nl. In 2008 debuteerde deze Nederlandse met het autobiografische boek Ademloos, waarin ze haar leven met taaislijmziekte beschreef. Twee jaar later zette ze met Weerloos haar eerste stappen als misdaadauteur. Beide boeken kregen in 2012 een vervolg, respectievelijk Grenzeloos en de medische thriller Verdieping X.

Laatstgenoemd werk verhaalt over de gevolgen van het gebruik van een onbetrouwbare partydrug. De slachtoffers worden in comateuze toestand binnengebracht in het hospitaal, waar hematologe Floor van Schaijk, haar mentor Victor de Kauw en hun team voor een schier onmogelijke opdracht staan om de steeds zorgelijker wordende toestand van de discotheekgangers te keren. Als de resultaten van de bloedproeven die uitbesteed werden aan het commercieel medisch labo FMB afwijken van de in het ziekenhuis uitgevoerde proeven, trekt Floor ten strijde tegen FMB, waarbij ze zelfs haar overste niet ontziet. Er telt in haar ogen maar één ding: levens redden; zoveel mogelijk levens redden. Maar zal ze de race tegen de klok kunnen winnen?

Kim Moelands vertelt het verhaal vanuit de standpunten van de belangrijkste personages. Hierdoor kan ze de zaak benaderen vanuit verschillende perspectieven. Niet alleen mag de lezer meekijken met de artsen, maar eveneens met slachtoffers en hun familie, drugbonzen en hun handlangers alsook ongeruste, in het ongewisse verkerende kennissen. Om het geheel toch nog compact te houden focust het verhaal op een of twee personages uit elke van deze categorieën, en ingenieus plotten zorgt ervoor dat sommige personages in meerderde vakjes terecht komen.

Door telkens hoofdstuk te reserveren voor een enkele persoon blijft het geheel overzichtelijk en zijn er mogelijkheden om uitgebreid kennis te maken met de protagonisten, die aan de goede kant van de wet staan. Merkwaardig genoeg wordt er geen enkele moeite gedaan om de drijfveren van de echte boeven van dienst bloot te leggen of hun achtergronden te belichten.

Het afwisselen van soms lange beschrijvende passages met scenes vol suspense, die zo uit Alfred Hitchcocks meesterwerken konden geplukt zijn, zorgt voor een sinusoïde spanningsboog en een al even wisselende leeservaring die op het einde van de rit toch positief uitvalt.

Ondanks de omslag, die wel bij een ander boek lijkt te horen – want foto, titel en zelfs de slogan hebben weinig of niets met de inhoud te maken – levert Kim Moelands een meer dan behoorlijke medische thriller af waarin ze de gevaren het gebruik van ongecontroleerd geproduceerde drugs, en bij uitbreiding alle drugs, aankaart. Verdieping X kan moeiteloos de concurrentie aangaan met de werken van de auteurs die dit subgenre groot maakten: Tess Gerritsen, Robin Cook en Michael Palmer.


Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


02-02-13

FRANKE Tess - De beproeving

 

ftdb.jpg

 

De openingszin:
Notohadinegoro!

De korte inhoud
Verdedig je de man die terechtstaat voor de moord op je geliefde? En hoe dan? Wat doe je als je betrokken raakt bij een ontvoering die het land op zijn kop zet? Femke Wolzak belandt in situaties die het uiterste van haar vragen – zowel privé als zakelijk. Ze moet zwenken, haar rug rechthouden, haar rol als advocate afbakenen, in het reine komen met haar geweten – en tegelijkertijd de belangen van haar cliënten in het oog houden. Een ware beproeving.



Het volledige rapport
De biografie stelt dat Tess Franke het pseudoniem is van een juriste die met haar familie naar Florida uitweek en daar begon met schrijven. Twee jaar geleden echter bleek dat het de Nederlandse letterkundige en NRC-recensent Gert Jan de Vries was die zich achter deze pennennaam verschool.

De beproeving, dat dateert uit 2008, is het tweede deel van de tot op heden vijf boeken tellende serie over de Amsterdamse advocate Femke Wolzak. Het verhaal pakt de draad op waar het eerste boek stopte, als Femke in de rechtszaal de vermoedelijke moordenaar van de ontknopingsscène in De inwijding verdedigt. Daarnaast wordt ze door de weduwe van een collega onder druk gezet om haar op simpel verzoek juridisch bij te staan in ruil voor een partnerschap in het advocatenbureau. Een overeenkomst waarvan Femke snel spijt krijgt als blijkt dat de weduwe lid is van een godsdienstig gezelschap dat in drie landen poogt de oudste zoon van de Amerikaanse ambassadeur ter plaatse te ontvoeren.

Tess Franke vertelt het verhaal op aangename wijze en gebruik makende van de eerste persoon enkelvoud, wat garant staat voor een ontspannende leeservaring. De beproeving, dat het vooral moet hebben van zijn vaart, is dus uitermate geschikt is om ter hand te nemen op vakantie. Deze lichtvoetigheid maakt het wel zeer verwonderlijk dat het boek werd uitgegeven door De Geus, dat toch bekend staat voor met meer serieuze werk.

Toch roept het verhaal, dat een periode van bijna twee weken beslaat, al snel geërgerde blikken van ongeloof op, want de het hoofdpersonage permitteert zich wel erg veel, deze keer: Naast het feit dat iemand wellicht nooit de potentiële moordenaar van zijn verloofde zal verdedigen, stoort vooral de wijze waarop Femke Wolzak het tijdsgebruik van de rechtbank manipuleert alsmede het sprekende gemak waarmee ze de het klungelende openbaar ministerie inmaakt. Hierdoor komt de topaanklager van dat openbaar ministerie wel in een erg lullig daglicht te staan, wat funest is voor de geloofwaardigheid.

De uitwerking van de personages is minimaal, maar de auteur heeft zich zeker geamuseerd met de naamgeving ervan, want de veel van de familienamen lijken afkomstig te zijn van Nederlandse auteurs van spannende boeken.

De beproeving is een te extravagant verhaal dat weliswaar geen nog geen beproeving was om te lezen, maar dat blijft hangen in middelmatigheid en zich nestelt tussen de toffe tussendoortjes. Gelukkig herpakt de auteur zich met het volgende boek in de reeks, De bezieling, dat bij Anthos gepubliceerd werd, waar de dit soort boeken, mijns inziens, beter thuis hoort.

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG