29-03-13

WILLIAMS Kate - De genoegens van mannen

 

wkdgvm.jpg

 

De openingszin:
De nacht valt over Spitalfields Market, over de stortplaats achterin, die gebruikt wordt door kooplui voor het afval van groenten en versplinterde kratten.

De korte inhoud
Spitalfields, Londen, 1840. Catherine Sorgeiul woont in een vervallen huis in East End. Ze heeft weinig vrienden en niet veel te doen om de dagen door te komen, behalve haar eigen rijke fantasie. Maar dan vindt er een moord plaats. En nog een. De moordenaar blijkt het op vrouwen te hebben voorzien. Terwijl Catherine het nieuws over de moorden volgt, ontdekt ze dat geheimen uit haar eigen verleden verband houden met deze moorden en dat ze leeft in een wereld van seksuele obsessies, verraad en moord. De waarheid blijkt beangstigender dan ze zich kan voorstellen.


Het volledige rapport
De Britse Kate Williams is een master in zowel geschiedenis als in creatief schrijven. Naast het lesgeven aan een Londense universiteit, het recenseren, het bedrijven van journalistiek, het zetelen in panels en het maken van historische documentaires, schrijft ze historische biografieën. Zo dook ze al in het leven van de minnares van Lord Nelson, de Engelse koninginnen Victoria en Elizabeth en legt ze momenteel de laatste hand aan een werk over Josephine Bonaparte.
Daarnaast zette ze verleden jaar met De genoegens van mannen haar eerste stappen in de wereld van fictie.

Hierin maken we kennis met Catherine Sorgeiul, die met haar oom in een verpauperde buurt woont in het Londense East End van 1840. Als er op een dag een vrouwenmoordenaar actief wordt in die buurt, wordt Catherine hierdoor gefascineerd, en probeert ze als een amateur profiler in zijn hoofd te kruipen. Terwijl alle vrouwen amper nog een voet buiten de deur durven te zetten, wordt Catherine net aangetrokken door de locaties waar de Kraaienman slachtoffers maakte…

Dat Kate Williams een historica met schrijfervaring is, mag blijken uit de manier waarop ze haar publiek meeneemt naar een Londense buurt in volle teloorgang ergens halfweg de negentiende eeuw. Met veel aandacht voor detail weet ze de sfeer te vatten en de couleur locale van die tijd quasi perfect aan het papier toe te vertrouwen, waardoor de lezer zichzelf als het ware in het spoor van het hoofdpersonage door de straten ziet bewegen.

Daarbuiten wordt haar vertelstijl als wollig ervaren, door de continue afwisseling tussen gedachten, dromen, flashbacks en de tegenwoordige tijd van de verhaallijn zelf. Hierdoor wordt alles nogal wazig, als in een droom. Hiertoe wordt ook bijgedragen doordat de auteur, in een poging om mysteries op te roepen, zelden de zaken bij naam en toenaam noemt.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, maar het personage achter de ik-vorm wisselt nogal eens, wat voor wat verwarring kan zorgen wanneer men toevallig onopgemerkt van het ene in het andere hoofdstuk belandt.

Het hoofdpersonage is een jonge vrouw die als bourgeoise op retour, in geen enkel hokje van de sociale indeling past: te arm om zich onder de mensen van stand te begeven maar niet arm genoeg om bij de werkende klasse te horen. Daarenboven heeft ze ook niet veel behoefte om persoonlijke sociale contacten te maken of te onderhouden. Deze vrouw die nergens bij hoort lijkt zich even te ontpoppen tot amateur profiler, maar geloofwaardig wordt ze nooit.

Het psychologische aspect is misschien nog het best uitgewerkte thrillerkenmerk van De genoegens van mannen, maar ook hier is nog veel werk aan de winkel om tot een geloofwaardig en pakkend verhaal te komen. De door de achterlap beloofde angst en spanning is zo artificieel en wordt zo amateurischtisch aangebracht dat het een lachertje wordt. Plotgewijs is dit verhaal het best te vergelijken met een vlecht: een rechte verhaallijn, die eindigt in een heleboel losse draadjes.

De genoegens van mannen is een zeer geslaagde evocatie van het toenmalige tijdsbeeld, maar als spannende roman staat het nergens. Kate Williams heeft nog veel werkt te verzetten vooraleer haar naam in de wereld van het spannende boek even welluidend zal klinken als in de kringen van de historische uitgaven.

Het definitieve verdict: 2/10

EOB.JPG

 

De commentaren zijn gesloten.