31-03-13

NESSER Hakan - Het grofmazige net

 

nhhgn.jpg


De openingszin: 
Hij werd wakker en kon zich niet herinneren hoe hij heette.

De korte inhoud
Op een zaterdagochtend vindt Janek Mattias Mitter zijn vrouw Eva dood in bad. Ze is verdronken.
Aan commissaris Van Veeteren verklaart Mitter dat hij zich niets van de voorafgaande nacht kan herinneren. Behalve dat hij en zijn vrouw veel gedronken en de liefde hebben bedreven. Mitter blijft verdachte nummer één, wordt schuldig bevonden en opgesloten. Korte tijd later is er een tweede dode te betreuren.


Het volledige rapport
De Zweedse auteur Hakan Nesser scheert dezer dagen hoge toppen met zijn serie over de politie-inspecteur Gunnar Barbarotti. Maar tussen 1993 en 2003 maakte hij al furore met een tiendelige serie met de voornaamloze commissaris Van Veeteren in de hoofdrol. Negen van die verhalen werden herwerkt tot televisiefilms.
Op de schouw van deze voormalige leerkracht prijken onder meer één Glazen Sleutel en naast drie trofeeën voor de beste Zweedse krimi ook nog eentje voor het beste spannende Zweedse debuut, wat een indicatie mag zijn voor de kwaliteit van zijn spannende boeken.

Maar voor deze naar Londen uitgeweken auteur begon het allemaal in 1993. Vijf jaar nadat hij debuteerde met een existentiële liefdesroman, publiceerde hij toen met Het grofmazige net, zijn eerste politieroman.

Hierin waarschuwt de docent Janek Mitter ’s morgens de politie met de melding dat zijn vrouw levenloos in bad ligt. In afwachting van hun komst ruimt hij wat op en moet hij vaststellen dat de slemppartij van de vorige avond zijn herinneringen volledig uitgewist heeft. Hij is dan ook de ideale verdachte en wordt al snel veroordeeld voor de moord op zijn vrouw. Maar wat later valt er een tweede slachtoffer…

Het basisgegeven van Het grofmazige net is een van de meest gebruikte in de wereld van de spanning: een dode, een voor de hand liggende verdachte die niet bij machte is zich adequaat te verdedigen maar later niet de dader blijkt te zijn. Er kan zowaar van een clichématige opzet gesproken worden. Gelukkig wordt in de meeste gevallen het verhaal totaal verschillend uitgewerkt, maar dit boek lijkt wel erg sterk op Verdiende straf van Williams Lashner dat weliswaar tien jaar jonger is, waardoor Hakan Nesser in elk geval niets kan verweten worden. 

De auteur hanteert een extreem vlotte pen waarmee hij, door toevoeging van een minimum aan uitweidingen, een bijna te snel weglezend verhaal schetst dat loopt over een periode van twee maanden. Zowat elke vorm van diepgang uit de weg gaand lijkt dit verhaal wel bedoeld als scenario voor een episode van een of andere politieserie op televisie. Het boek heeft dan veel weg van een goede oude Formule 1 race, waarbij zonder enige pitstop of afleiding, zo snel mogelijk het einde moet gehaald worden, met als voor de hand liggend gevolg dat de lezer amper twee weken later zich amper kan herinneren wat er zich tussen bladzijde 1 en 255 afspeelde.

En dat is jammer, want Het grofmazige net is in zijn eenvoud een verhaal met potentieel. Mede door het degelijke plot, dat zo uitgewerkt is dat alle eerder aangeboden stukjes van de puzzel bij de ontknoping netjes op hun plaats vallen zodat er een sluitend geheel ontstaat. Vooral deze vaststelling wakkert de appetijt aan naar meer hersenspinsels van deze auteur. Daarnaast is aangenaam vertoeven in het gezelschap van zijn menselijke protagonist Van Veeteren, die zich beweegt door het fictieve stadje Maardam.

Het grofmazige net is een policier die iedereen met veel plezier zal lezen, maar lijkt toch wat te licht uit te vallen om de bekroning van beste debuut te kunnen verantwoorden. Hakan Nesser bracht hiermee alvast een prima boek op de markt dat zijn plaats in de ontspanningslectuur verdient. Maar ook niets meer dan dat.

Het definitieve verdict: 7/10 


EOB.JPG


29-03-13

WILLIAMS Kate - De genoegens van mannen

 

wkdgvm.jpg

 

De openingszin:
De nacht valt over Spitalfields Market, over de stortplaats achterin, die gebruikt wordt door kooplui voor het afval van groenten en versplinterde kratten.

De korte inhoud
Spitalfields, Londen, 1840. Catherine Sorgeiul woont in een vervallen huis in East End. Ze heeft weinig vrienden en niet veel te doen om de dagen door te komen, behalve haar eigen rijke fantasie. Maar dan vindt er een moord plaats. En nog een. De moordenaar blijkt het op vrouwen te hebben voorzien. Terwijl Catherine het nieuws over de moorden volgt, ontdekt ze dat geheimen uit haar eigen verleden verband houden met deze moorden en dat ze leeft in een wereld van seksuele obsessies, verraad en moord. De waarheid blijkt beangstigender dan ze zich kan voorstellen.


Het volledige rapport
De Britse Kate Williams is een master in zowel geschiedenis als in creatief schrijven. Naast het lesgeven aan een Londense universiteit, het recenseren, het bedrijven van journalistiek, het zetelen in panels en het maken van historische documentaires, schrijft ze historische biografieën. Zo dook ze al in het leven van de minnares van Lord Nelson, de Engelse koninginnen Victoria en Elizabeth en legt ze momenteel de laatste hand aan een werk over Josephine Bonaparte.
Daarnaast zette ze verleden jaar met De genoegens van mannen haar eerste stappen in de wereld van fictie.

Hierin maken we kennis met Catherine Sorgeiul, die met haar oom in een verpauperde buurt woont in het Londense East End van 1840. Als er op een dag een vrouwenmoordenaar actief wordt in die buurt, wordt Catherine hierdoor gefascineerd, en probeert ze als een amateur profiler in zijn hoofd te kruipen. Terwijl alle vrouwen amper nog een voet buiten de deur durven te zetten, wordt Catherine net aangetrokken door de locaties waar de Kraaienman slachtoffers maakte…

Dat Kate Williams een historica met schrijfervaring is, mag blijken uit de manier waarop ze haar publiek meeneemt naar een Londense buurt in volle teloorgang ergens halfweg de negentiende eeuw. Met veel aandacht voor detail weet ze de sfeer te vatten en de couleur locale van die tijd quasi perfect aan het papier toe te vertrouwen, waardoor de lezer zichzelf als het ware in het spoor van het hoofdpersonage door de straten ziet bewegen.

Daarbuiten wordt haar vertelstijl als wollig ervaren, door de continue afwisseling tussen gedachten, dromen, flashbacks en de tegenwoordige tijd van de verhaallijn zelf. Hierdoor wordt alles nogal wazig, als in een droom. Hiertoe wordt ook bijgedragen doordat de auteur, in een poging om mysteries op te roepen, zelden de zaken bij naam en toenaam noemt.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, maar het personage achter de ik-vorm wisselt nogal eens, wat voor wat verwarring kan zorgen wanneer men toevallig onopgemerkt van het ene in het andere hoofdstuk belandt.

Het hoofdpersonage is een jonge vrouw die als bourgeoise op retour, in geen enkel hokje van de sociale indeling past: te arm om zich onder de mensen van stand te begeven maar niet arm genoeg om bij de werkende klasse te horen. Daarenboven heeft ze ook niet veel behoefte om persoonlijke sociale contacten te maken of te onderhouden. Deze vrouw die nergens bij hoort lijkt zich even te ontpoppen tot amateur profiler, maar geloofwaardig wordt ze nooit.

Het psychologische aspect is misschien nog het best uitgewerkte thrillerkenmerk van De genoegens van mannen, maar ook hier is nog veel werk aan de winkel om tot een geloofwaardig en pakkend verhaal te komen. De door de achterlap beloofde angst en spanning is zo artificieel en wordt zo amateurischtisch aangebracht dat het een lachertje wordt. Plotgewijs is dit verhaal het best te vergelijken met een vlecht: een rechte verhaallijn, die eindigt in een heleboel losse draadjes.

De genoegens van mannen is een zeer geslaagde evocatie van het toenmalige tijdsbeeld, maar als spannende roman staat het nergens. Kate Williams heeft nog veel werkt te verzetten vooraleer haar naam in de wereld van het spannende boek even welluidend zal klinken als in de kringen van de historische uitgaven.

Het definitieve verdict: 2/10

EOB.JPG

 

26-03-13

MAITLAND Karen - Het gezelschap van leugenaars

 

mkhgvl.jpg

 

De openingszin:
‘Dat is dan geregeld, we begraven haar levend met de ijzeren breidel om.

De korte inhoud
Midzomerdag 1348. De pest maakt zijn entree. Binnen enkele weken zullen steden en dorpen branden onder het gelui van kerkklokken. Een aantal reizigers sluit zich bij elkaar aan om de ineenstorting van wet en gezag voor te blijven.
Wanneer een van hen opgeknoopt aan en boom wordt aangetroffen, blijkt iets in hun midden grimmiger te zijn dan de pest. De runen waarschuwen voor verraad, en het kind dat ze leest dwingt haar reisgezellen hun verhaal te vertellen en de gevolgen daarvan onder ogen te zien.


Het volledige rapport
De Britse Karen Maitland bracht haar kindertijd door op Malta. Later werkte ze in tal van Europese steden en zelf in Nigeria, waar ze de middeleeuwse leefomstandigheden aan de lijve mocht ondervinden. Maar de fascinatie voor die donkere tijden kwam pas bij haar op na een bezoek aan het begijnhof van Brugge. Het zal dan ook wel geen toeval zijn dat ze zich definitief vestigde in Lincoln, een stad in de schaduw van Robin Hoods Sherwood, dat floreerde in de tweede helft van de middeleeuwen en waar het straatbeeld momenteel nog altijd veel referenties vertoont naar die periode.

In 2008 debuteerde ze met Het gezelschap van leugenaars en ondertussen werkt ze volop aan haar vijfde boek. Naast haar op zichzelf staande verhalen maakt ze ook deel uit van de Medieval murderers, een schrijverscollectief dat eveneens historische thrillers publiceert.

Het gezelschap van leugenaars is een roadmovie in boekvorm waarin negen figuren toevallig in elkaars gezelschap terecht komen en ze voortgedreven door de pestepidemie van 1348 beginnen aan een tocht door Zuid-Engeland. De negen hebben slechts een ding gemeen: ze dragen allen een geheim met zich mee dat ze liever voor zich houden, maar dat zich onderweg langzaam, via de runen van een jonge waarzegster, een weg baant naar de oppervlakte. 

Karen Maitland vertelt het verhaal vanuit het oogpunt van het belangrijkste personage van de groep, een door de wol geverfde, rondreizende verkoper van valse heiligenrelikwieën – naar eigenzeggen een verkoper van hoop – die zijn clientèle vindt op jaarmarkten en andere feesten in de streek.

De leessnelheid verhoudt zich recht evenredig tot de traagheid waarmee de groep zich verplaatst door het Middeleeuwse Engeland. Terwijl de groep de geschatte 466 kilometer aflegt met een gemiddelde snelheid van ongeveer 3 km per dag, lag mijn leessnelheid over hetzelfde aantal pagina’s ongeveer de helft lager dan normaal, hoewel er weinig tot geen aanwijsbare oorzakelijke redenen voor te vinden zijn.

Het gezelschap van leugenaars is helemaal geen spannend boek. Het is met moeite zelfs avontuurlijk te noemen, ondanks het feit dat de groep onderweg wel een en ander meemaakt. Van een echt plot is amper sprake, want het verhaal teert op slechts een enkele verhaallijn waarin de gebeurtenissen elkaar serieel opvolgen en de zogenaamd schokkende onthulling aan het eind van het boek mist volledig zijn doel

Een historische roman, dat is het hokje waarin dit boek ondergebracht had moeten worden. Maar dat heeft dan wellicht als consequentie dat er slechts een handvol exemplaren van over de toonbank zouden gegaan zijn.

Eenmaal die ontgoocheling geaccepteerd, kan de lezer genieten van een prachtig uitgetekend historisch kader dat tot leven komt door de anekdotes en de ettelijke kleine gebeurtenissen in de rand waarmee de auteur het boek royaal stoffeerde.

Maar de grootste verdienste van Het gezelschap van leugenaars is echter dat het de lezer een mooie spiegel voorhoudt over onze maatschappij, die opvallend veel gelijkenissen vertoont met die van achthonderd jaar geleden: eigenbelang, willekeur, zelfbehoud, angst voor wat vreemd is en bijgeloof maakten toen de dienst uit, en doen dat nu nog altijd

A novel of the plague staat er op de omslag van het originele werk, een typering die de lading dekt. Maar de Nederlandstalige editie kreeg het stempel Historische thriller opgekleefd. Door deze verlakkerij worden verwachtingen geschapen die nooit ingelost worden, en wordt de lezer even fel bedrogen als de klanten van sommige van de hoofdpersonages in het boek. Dit is dan ook de eerste echte spannende ontgoocheling van dit jaar.

Het definitieve verdict: 4/10 


EOB.JPG


25-03-13

ROBOTHAM Michael - De verdenking

 

rmdv.jpg

De openingszin:
Als je vanaf het schuine leien dak van het Royal Marsden Hospital tussen de schoorstenen en televisieantennes door kijkt, zie je alleen maar meer schoorstenen en televisieantennes.

De korte inhoud
Joseph O’Loughlin is gelukkig getrouwd, heeft een leuke dochter en een aardige carrière als psycholoog. Maar zelfs een volmaakt leven kan aan een zijden draadje hangen. Een dode vrouw, een gefrustreerde patiënt en een leugentje om bestwil betekenen Joe’s ondergang. Zijn gelukkige wereld verandert langzaam in een hel.


Het volledige rapport
Michael Robotham groeide op in het binnenland van Australië, om in 1979 uit te wijken naar Sydney om aan een carrière te beginnen als krantenjournalist. In 1993 verruilde hij dat leven voor een bestaan als ghostwriter, waarin hij menig autobiografie schreef van een aantal bekende figuren uit de wereld van de sport, politiek, media, enz. 

En weer tien jaar later debuteerde hij met De verdenking als misdaadauteur. Ondertussen heeft hij al acht titels achter zijn naam staan, waarvan er zeven deel uitmaken van een serie waarin psycholoog Joe O’Loughlin en Londense rechercheurs Vincent Ruiz en Alisha Barba telkens een minder of meer belangrijke rol spelen.

In De verdenking maken we kennis met Joe O’loughlin, die het perfecte leven leidt: een goede job, een perfect gezin, geen zorgen aan zijn hoofd … Tot er in zijn omgeving een vrouw wordt vermoord, en hij de politie deelgenoot maakt één van zijn patiënten ervan te verdenken de dader te zijn. Naarmate het onderzoek vordert komt, in de ogen van rechercheur Vincent Riuz, de psycholoog zelf onder vuur te liggen waardoor Joe zich genoodzaakt ziet zelf op onderzoek uit te trekken om niet alleen zijn vrijheid te behouden maar ook om zijn gezin, werk en leven te redden.

Maar het eerste wat de lezer onder ogen krijgt als hij de achtste druk van het boek openslaat, is reclame voor Het verlies, het tweede deel in de serie, waardoor het lijkt dat de uitgever De verdenking niet goed vindt en tracht de lezer al op voorhand te overhalen om toch ook maar het vervolg ook te lezen. Ik vond het alvast zo overkomen. Zulke publiciteit is meer op zijn plaats achteraan het boek, wat trouwens ook meer gangbaar is. Daar gepositioneerd, voelt het meer als een uitnodiging om verder te lezen indien dit boek goed bevonden werd.

De in Sydney residerende auteur hanteert een schrijfstijl die van een zeer aangename luchtigheid doordrenkt is en besprenkeld werd met enkele wel gedoseerde druppels subtiele humor. De tegenstelling met de hardheid van het verhaal zelf kon niet groter zijn. De verdenking leunt nauw aan bij bijvoorbeeld Hypnose of The fugitive, waarbij het slachtoffer het alleen moet opnemen tegen iedereen in zijn omgeving, of het nu familie, vrienden of politie is, terwijl hij de druk alsmaar opgevoerd voelt worden.
Deze sfeer van radeloosheid herkent men ook van de werken van Lincoln Barclay.

Niets dan lof dus voor De verdenking dat trouwens gebouwd werd op de fundamenten van een degelijk plot. Dat het verhaal pas helemaal aan het eind, na een paar goed gevonden plotwendingen in de plooi valt is alleen maar toe te juichen.

Dus ja, ik zal Het verlies zeker ook ter hand nemen. Daar was geen reclame voor nodig. Een zeer goed verhaal als De verdenking volstaat ruimschoots als motivatie.

Het definitieve verdict: 8/10

robotham_michael,vertaald,australie,8,creme_de_la_crime,familiedrama,medisch,policier,whodunit,serie


21-03-13

LASHNER William - Verdiende straf

 

lwvs.jpg

De openingszin:
Guy Forrest zat op de bordestreden voor het huis toen ik aankwam.

De korte inhoud
Victor Carl, onafhankelijk advocaat te Philadelphia, doet de goede dingen nogal eens om de verkeerde redenen. Wanneer zijn oude studiemaatje Guy Forrest wordt beschuldigd van de brute moord op zijn vriendin, de beeldschone en raadselachtige Hailey Prouix, stemt Carl toe de verdediging op zich te nemen – waarbij hij verzwijgt dat hijzelf ook een heftige relatie met het slachtoffer had en dat hij van plan is om zijn cliënt wel degelijk voor de moord te laten opdraaien. Voor straf. Maar naarmate de zaak vordert, begint Carl te twijfelen. Is Guy wel schuldig? Om alle feiten boven water te krijgen, begint Carl een speurtocht dwars door Amerika, die hem via de Appalachen en Las Vegas naar een kindertehuis in West-Virginia voert, waar hij de schokkende waarheid over het verleden van Hailey Prouix ontdekt. En al die tijd kijkt vanuit de schaduw de moordenaar mee – een moordenaar die net als Victor Carl nog steeds uit is op wraak….

Het volledige rapport
Vooraleer zich voltijds aan het schrijven van boeken te wijden, werkte William Lashner als aanklager voor de staat Washington DC. 
De in de buurt van Philadelphia residerende auteur creëerde in 1995 de advocaat Victor Carl, een man dei kantoor houdt in diezelfde stad en wiens professionele gedrag op de rand van het wettelijke balanceert en soms zelfs die grens overschrijdt. Ondertussen telt deze reeks van rechtbankthrillers, die begon met Meineed al zeven delen.
Daarnaast publiceerde met Beroepsgeheim een op zichzelf staande advocatenthriller en schreef hij in 2007 onder het pseudoniem Tyler Knox een satire op de Amerikaanse manier van leven.

Verdiende straf is het derde deel van de serie en dateert uit 2003: Victor Carl wordt om bijstand gevraagd door zijn vriend Guy Forrest. Victor vindt de man die zijn familie verliet voor een stormachtige liefde met Hailey Prouix, zittend onder het bloed op de veranda van Haileys huis, met een revolver in de hand. Niet alleen dit alleszeggende beeld, maar ook het feit dat Victor zelf ook een passionele relatie had met het slachtoffer, doen hem besluiten om schuldig te pleiten. Maar als Guy maar blijft maar volhouden aan zijn onschuld, begint Victor te twijfelen en gaat hij graven in het verleden van het slachtoffer. Een schokkend verleden dat niet alleen Haileys leven ruïneerde maar ook nu nog bedreigend is voor de gezondheid van Victor Carl en zijn medestanders…

William Lashner vertelt het verhaal in de eerste persoon enkelvoud, wat bevreemdend en bedreigend is als je die ik-figuur dingen ziet doen die eigenlijk niet door de beugel kunnen, want het lijkt alsof de lezer deze handelingen zelf uitvoerde. Maar anderzijds is het lovenswaardig dat de auteur het aandurft een personage neer te zetten dat eens niet de perfectie benadert. Niets menselijks is hem vreemd.
Gelukkig is er regelmatig een licht sarcastisch ondertoontje te bespeuren waardoor het een en ander gerelativeerd wordt.

Het sterkste personage is trouwens niet de hoofdfiguur, maar een van zijn tegenstanders: met name de ervaren maar mysterieuze rechercheur Breger, die in alle gemoedelijkheid zijn werk doet en tegelijk er toch in slaagt zijn zin te krijgen.

Verdiende straf wordt zeer traag opgebouwd waardoor de lezer lang in het ongewisse blijft over de richting die het verhaal zal uitgaan. Het gebrek aan duidelijke lijnen in het eerste deel van het boek zorgt voor een wazigheid, die niet altijd als aangenaam ervaren wordt.

Het plot zit echter goed in elkaar, ondanks het feit dat ik nogal wat moeite had met de geloofwaardigheid van zowel het slachtoffer als het motief voor de moord. 

Verdiende straf is niet slecht en dankt zijn bestaansrecht vooral an zijn dubieuze hoofdpersonage, maar er zijn een pak legal thrillers op de markt die kwalitatief van een hoger niveau zijn.

Het definitieve verdict: 6/10


EOB.JPG


13-03-13

JACOBS Paul - Het droomdagboek van Lavoisier

 

jphdvl.jpg

De openingszin:
‘U werkt toch voor de televisie?’ vroeg de man met de ouderwetse bril.

De korte inhoud
Ellen Rademakers herinnerde zich haar nachtmerrie nog levendig: haar vriend had gezworen dat hij haar zou vermoorden. Maar wanneer ze diezelfde dag op een veiling een notitieboekje uit de achttiende eeuw ontdekt, is ze de droom alweer vergreten. Vanuit haar chambre d’hôtes in Normandië gaat ze samen met Thomas op zoek naar de betekenis van de geheimzinnige aantekeningen.
Vele vragen worden opgelost, maar andere blijven voorlopig onbeantwoord. Wie is de arrogante Xander Govaart, die zich ongevraagd in hun leven nestelt? Is Thomas echt voor de beeldschone Rika gevallen? Wat hoopt het stel te vinden op het kerkhof van Montmartre? En de belangrijkste vraag van allemaal: waarom vertelt Thomas zijn bloedstollende verhaal vanuit een cel in de gevangenis?


Het volledige rapport
De bijna pensioengerechtigde duivel schrijft al Paul Jacobs verdiende naam en faam als maker van radio- en televisieprogramma’s waarin humor en taal centraal staat. Na zijn loopbaan bij de Vlaamse openbare omroep schoolde hij zich om tot misdaadauteur.

In 2008 debuteerde hij met De rode badkuip waarin hij filosofe Ellen Rademakers en televisiegezicht Thomas Breens introduceerde. Later dit jaar verschijnt met Dood van een egoïst al het vijfde verhaal rond dit koppeltje. Het droomdagboek van Lavoisier dateert van 2011 en is het vierde deel in de reeks, waarmee hij terug aanknoopt met de thematiek van zijn debuut, want ook deze keer krijgt de kleine geschiedenis een voorname rol toebedeeld.

Het boek is een weergave van de feiten die Thomas Breens, de ik-figuur in het verhaal in de cel deden belanden, zoals hij ze meedeelde aan zijn celgenoot. Het begint allemaal als zijn vriendin Ellen Rademaker op een veiling een oud notitieboekje op de kop heeft getikt. Haar nieuwsgierigheid is meteen gewekt en ze sleurt Thomas mee in haar zoektocht naar zowel de inhoudelijke betekenis als de oorsprong van het schriftje. Al snel merkt ze dat iemand anders ook zijn zinnen gezet heeft op het in handen krijgen van het droomdagboek van Lavoisier. Iemand met minder scrupules dan Ellen en Tom.

Paul Jacobs hoef je niet meer te leren hoe hij met taal moet omspringen. Het is dan ook telkens weer een plezier om in een van zijn boeken te duiken. En een verhaal vertellen kan hij ook als de beste. Hoewel het basisgegeven ditmaal misschien wat te esoterisch en vergezocht is om mij echt te intrigeren, is de auteur er toch weer in geslaagd om rond het gegeven van voorspellende dromen en uitgaande van een degelijk geconstrueerde plot, een aardig verhaal op papier te krijgen. 

En los van het verhaal zorgt de wisselwerking tussen de enthousiaste en voor alles openstaande Ellen en de eerder terughoudende nuchterheid van Thomas telkens weer voor herkenbare situaties die daarenboven somso ok nog eens een glimlach op ’s lezers gelaat toveren.

De inhoud van de Het droomdagboek van Lavoisier is van betere kwaliteit dan de titel zelf doet vermoeden, want Paul Jacobs blijft zelfs na vier boeken, nog altijd zorgen voor een frisse wind in het Vlaamse landschap van het spannende boek. Hij schrijft geen meesterwerken, maar meer dan aardige tussendoortjes.


Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG

07-03-13

ANDRIESSE Gauke - Nu ik er niet meer ben

 

agnienmb.jpg

De openingszin:
Een paar minuten na achten kwam er een man uit een van de hoge kantoorgebouwen.

De korte inhoud
De gerenommeerde Britse klimaatwetenschapper Daniel Tredgold verdwijnt spoorloos, vlak voordat hij een belangrijk rapport zou presenteren op een congres. Zijn vermogende vriend Kalman Teller doet opnieuw een beroep op de Amsterdamse privédetective Jager Havix. Aan de andere kant van de oceaan geeft een Texaanse oliebaron eveneens de opdracht om Tredgold te vinden.

Havix denkt Tredgold vrij snel op het spoor te zijn gekomen, totdat de vrouw die hem naar de klimaatwetenschapper zou kunnen leiden op brute wijze wordt vermoord. Vanaf dat moment moet Havix er alles aan doen om de mensen die Daniel Tredgold voor altijd het zwijgen willen opleggen voor te zijn.


Het volledige rapport
De Nederlandse vijftiger Gauke Andriesse heeft een master in de economie en werkt al een aantal jaren voor de ontwikkelingsorganisatie CORDAID, waar hij zich bezig houdt met het beheer van microkredieten die aan ondernemers in de derde wereld verstrekt werden en worden.

“Never change a winning team”, moet de auteur gedacht hebben nadat hij in 2011 met De handen van Kalman Teller de Gouden Strop in ontvangst mocht nemen. Zo is Nu ik er niet meer ben niet alleen het vijfde deel in de reeks met privédetective Jager Havix, maar eveneens het tweede boek waarin de mysterieuze Kalman Teller een sleutelrol krijgt toebedeeld.

Jager Havix wordt door Kalman Teller gevraagd zijn Engelse vriend Daniel Tredgold op te sporen. Van deze gerenommeerde klimaatwetenschapper ontbreekt al een paar weken ieder spoor, terwijl hij op korte termijn verwacht wordt om een belangrijke lezing te geven in Washington D.C. 
Als Jager Havix  vaststelt dat een vrouw die hem wellicht naar de academicus zou kunnen leiden kort na hun eerste kennismaking op gewelddadige wijze om het leven kwam, kan hij niet anders dan besluiten dat hij niet de enige is die Daniel Tredgold zo snel mogelijk wil lokaliseren. De zoektocht ontaardt in een race tegen de klok en de grove middelen worden niet geschuwd… 

Gauke Andriesse hanteert een gezapig aandoende en zeer beschrijvende stijl om het verhaal te vertellen in de eerste persoon enkelvoud vanuit het perspectief van het hoofdpersonage. Hierdoor ontstaat de perceptie dat het boek dichter aanleunt bij de romans dan bij de thrillers.

Dat mag ook blijken uit het feit dat de spanning door het verhaal heen maar een paar keer zindert en de auteur blijkbaar het merendeel van zijn energie aanwendde om een mooi verhaal op papier te zetten. Iets waarin hij trouwens met brio geslaagd is. Het mooiste gegeven is misschien wel dat de lezer de andere kant van Kalman Tellers gave mag aanschouwen, waardoor De handen van Kalman Teller en dit werk zich tot elkaar verhouden als yin tot yang: een echte twee-eenheid van tegengestelden.

Nu ik er niet meer ben wil een groots opgezette economische ecothriller zijn, maar er is meer nodig dan het hanteren van een ellenlange lijst van organisaties die zich de natuur- en milieuproblematiek aantrekken om dat te bereiken. Het feit dat het boek meer bedrijfsnamen telt dan personages is absoluut niet voldoende om te verhullen dat de plot maar een mager beestje is en dat Michael Crichtons Staat van angst nog altijd geldt als de maatstaf in dit subgenre. 

Zij die konden genieten van De handen van Kalman Teller zullen ongetwijfeld ook veel plezier beleven aan Nu ik er niet meer ben. Maar dat enthousiasme zal wellicht niet gedeeld worden door de doorsnee liefhebber van het spannende boek, die toch wel een ingewikkelder plot en een pak meer spanning verwacht.

Het definitieve verdict: 5/10 

EOB.JPG


04-03-13

FINDER Joseph - De krijgsraad

 

fjhc.jpg

 

De openingszin:
Om precies negen uur ’s morgens liep Claire Heller Chapman de spelonkachtige, oude collegezaal van de juridische faculteit van Harvard in en merkte dat een kleine groep verslaggevers haar opwachtte.

De korte inhoud
Claire Heller is advocate, gespecialiseerd in ingewikkelde strafzaken. Ze is gelukkig getrouwd met Tom en ze is dol op haar zesjarige dochtertje Annie. Maar hun perfecte leven spat uiteen wanneer Tom gearresteerd en aangeklaagd wordt vanwege een oorlogsmisdaad. Claire zet haar uitstekende reputatie op het spel door de verdediging van Tom op zich te nemen. Het proces wordt gehouden voor een geheime krijgsraad met volstrekt eigen regels. Claire probeert overtuigd te blijven van de onschuld van haar man, hoewel de bewijsvoering zich tegen Tom opstapelt….
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Joseph Finder, die wereldwijd erkenning kreeg voor zijn bedrijfsthrillers, zit momenteel midden in een serie met privédetective Nick Heller als hoofdfiguur. Maar al in 1998 creëerde hij een hoofdpersonage met dezelfde familienaam voor het op zichzelf staande verhaal De krijgsraad. Na de verfilming ervan in 2002 met Morgan Freeman en Ashley Judd, verscheen er ook een Nederlandstalige filmeditie van het boek onder de titel High crimes.

Hierin vormen, Claire Heller, advocate en docente rechten, haar tweede man, effectenmakelaar Thomas Chapman en haar dochter Annie het toonbeeld van het perfect gelukkige gezinnetje. Aan al dat huiselijk geluk komt abrupt een eind als Tom opgepakt wordt en voor de krijgsraad moet verschijnen op beschuldiging van misdaden tegen de menselijkheid tijdens zijn militair verleden. Overtuigd van zijn onschuld besluit Claire haar man te verdedigen. Terwijl Claire zich probeert aan te passen aan de regels van de militaire rechtbank, gaat ze door de bewijslast en verklaringen stilaan twijfelen aan de onschuld van haar man.

Al vanaf de eerste paragraaf springt de zalige schrijfstijl van de auteur in het oog. Meteen zit de lezer in het verhaal en voelt hij zich thuis in de wereld die Joseph Finder zijn pen toverde. 

De krijgsraad raakt de lezer als een klap in het gezicht. Een gegeven dat veel te weinig bereikt wordt, want oppervlakkigheid lijkt te heersen in de hedendaagse wereld van het spannende boek Eenmaal het verhaal op dreef is, wordt de lezer als een balletje in een flipperkast heen en weer geschoten tussen verschillende emoties, die gaan van ergernis (van het goede soort), over ongeloof tot verbijstering, met amper momenten van relatieve rust.

Dit wordt bereikt door een klassieke opzet waarbij het hoofdpersonage in een uitzichtloze situatie gemanoeuvreerd wordt, en waarin twee partijen niet met gelijke wapens kunnen strijden. Soms ligt het er allemaal wel net wat te dik op om geloofwaardig te blijven, maar dat is typisch voor dit soort verhalen. Net zoals het feit dat de underdog meestal toch als overwinnaar uit de bus komt. Joseph Finder zou Joseph Finder niet zijn als hij de lezer ondanks deze bijna clichématige opzet, toch nog weet te verrassen met een explosief en onverwacht einde. Een fantastische ontknoping die op zich al een paar punten waard is.. Dat De krijgsraad verfilmd werd, is niet echt een verrassing want het hele opzet is gesneden koek voor Hollywood.

Er komt trouwens nog een tweede verfilming aan van een boek van deze auteur. In het najaar van 2013 zou Paranoia in de zalen moeten draaien, met onder andere Harrison Ford en Liam Hemsworth (o.a. The hunger games en The expendables 2) in de hoofdrollen.

De ervaringen van de civiele advocate met de militaire rechtspraak geeft resulteert in een unieke situatie, die de auteur perfect aangrijpt om weer te geven dat het leger een totaal andere wereld is dan de burgermaatschappij, waar andere normen en waarden gelden.

Samen met Paranoia behoort De krijgsraad tot het beste wat ik tot op de dag van vandaag van Joseph Finder mocht lezen. Een aanrader voor elke liefhebber van het spannende boek en elke misdaadauteur zou het moeten gelezen hebben als schoolvoorbeeld voor het uitlokken van emoties bij het publiek.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


02-03-13

KEPLER Lars - Hypnose

 

klh.jpg

De openingszin:
Erik Maria Bark wordt door de rinkelende telefoon abrupt opgeschrikt uit zijn droom.

De korte inhoud
Tien jaar geleden heeft Erik Maria Bark gezworen nooit meer iemand onder hypnose te brengen. Maar als inspecteur Joona Linna hem om hulp vraagt bij een moordzaak waarbij levens van twee jonge mensen op het spel staan, heeft Erik geen andere keuze. Hij brengt een zwaargewonde getuige onder hypnose. Al snel wordt duidelijk dat Erik de prijs moet betalen voor zijn verbroken belofte. Hij wordt getroffen door een serie gewelddadige en onverklaarbare gebeurtenissen. Gebeurtenissen die ook zijn gezin meesleuren in een vreselijke nachtmerrie.


Het volledige rapport
In de nasleep van het monstersucces van Stieg Larssons trilogie, werd een hele resem aan Scandinavische auteurs gecontracteerd en vertaald, die allen ondertussen een trilogie op de markt brachten. De bekendste namen in deze groep zijn de Zweedse auteurs Jens Lapidus en Lars Kepler. Deze laatste is het pseudoniem van het echtpaar Alexandra Coelho en Alexander Ahndoril, die elk ook al romans publiceerden onder hun eigen naam.

Twee jaar geleden las ik Contract, het tweede boek waarin rechercheur Joona Linna de hoofdrol toebedeeld kreeg. Hoewel het een zeer goed werk was, bleef de protagonist een totale vreemde voor mij, wat me nieuwsgierig maakte naar zijn pedigree. Toen al nam ik mij voor om ooit Hypnose, het eerste deel, ter hand te nemen en de recente verfilming van dit boek, onder de titel Hypnosis, is een ideale aanleiding om die belofte in te lossen.

Maar wat betreft de uitdieping van het hoofdpersonage blijf ik nog altijd op mijn honger zitten, want ook in dit boek wordt daar geen werk van gemaakt en blijft de betweterige Joona ‘Wat heb ik je gezegd!’ Linna veroordeeld tot de bordkartonnen status. Meer werk wordt er gemaakt van Erik Bark, de spilfiguur van Hypnose. Deze trauma-arts deed jarenlang praktijkgericht onderzoek naar medische hypnose, maar tien jaar geleden zwoer hij die tak van de psychologie af. Nu vraagt Joona Linna hem om een zwaar gewonde overlevende van een slachting onder hypnose te brengen, in de hoop de dader te kunnen identificeren. Nadat Erik Bark schoorvoetend akkoord gaat, lijken hij en zijn gezin zich plots in het oog van een levensbedreigende storm van geweld te bevinden, waardoor Joona Linna genoodzaakt is zijn tijd over twee zaken te verdelen.

In een tijdskader van drie decemberweken, met een epiloog op kerstavond, zet Lars Kepler een relatief groots opgezet verhaal neer met twee grote verhaallijnen die lange tijd fungeren als elkaars bliksemafleider, maar die jammer genoeg nooit mooi in elkaar vloeien. Wel passen beide draden in de thematiek van het boek die de relatie tussen moeder en kind behandelt en deze onder andere bekijkt vanuit een paar beschadigde personages.

Plotgewijs zit Hypnose goed in elkaar. De meer dan vijfhonderd bladzijden beiden meer dan genoeg ruimte voor dwaalsporen en onverwachte wendingen waarvan men zich afvraagt hoe een auteur er in godsnaam opkomt.. Maar anderzijds zijn er ook een aantal plotwendingen die met de grote trom op voorhand aangekondigd worden, waardoor het effect ervan verloren totaal verloren gaat. En eveneens wordt de cruciale tip die naar de ontknoping vol actie leidt, op een nogal ongeloofwaardige wijze aangegeven.

Hypnose is een degelijke policier, die garant staat voor ettelijke uurtjes leesplezier, maar je de wereld niet zal kunnen doen vergeten. Gewoon goed dus.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


12:40 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kepler_lars, vertaald, zweden, 7, policier, drama, medisch, whodunit, serie |  Facebook |