19-05-13

ESCOBER - Overkill

 

eo.jpg

 

De openingszin:
Ronny Schut had nooit interesse gehad in luxe, het deed hem gewoon niets.

De korte inhoud
In korte tijd worden een verkrachter, een moordenaar en een pedofiel bruut vermoord. Eén overeenkomst: justitie heeft ze niet gestraft. Maar wie dan wel?
Ex-militair Ronny leeft op zijn intuïtie, op de rand van goed en fout. Zo kiest hij zijn vrouwen en opdrachtgevers. Aan de andere kant staat Reinier: rechter-commissaris, vader en echtgenoot, gevangen in zijn eigen leven.
Ondertussen worden in rap tempo criminelen afgeslacht en staat rechercheur Mark voor ingrijpende beslissingen. Drie mannen in de kracht van hun leven, één moordenaar die zich niet laat stoppen.

Het volledige rapport
Om duidelijk verschil te maken tussen haar literaire thrillers en haar roman Tegenlicht, die ze onder haar eigen naam uitbrengt en het hardere werk riep Esther Verhoef het pseudoniem Escober in het leven, waarachter ze zich samen met haar man Berry verschuilt.

Vijf jaar hebben we moeten wachten op nieuw werk van dit Nederlandse koppel, maar nu ligt Overkill eindelijk in de winkel, dat gebruik maakt van hetzelfde basisingrediënt als hun eersteling Chaos, namelijk de psychologie van beschadigde mannen. 

Deze keer draait alles rond een gewezen commando wiens referentiekader veranderde door zijn deelname aan internationale militaire zendingen en vredesmissies, en die daardoor moeite heeft om in het rijtje te lopen, zoals de maatschappij van ieder van ons verwacht. Een jeugdvriend biedt hem een uitlaatklep aan, maar die doet op de lange termijn meer kwaad dan goed, waardoor de man helemaal alleen komt te staan, alle normbesef hem verlaat en hij terugvalt op de aangeboren, en in het leger aangescherpte primaire basisbehoefte: overleven ten koste van alles en iedereen.
Daarrond creëerde Escober een bij momenten rauw verhaal dat in wezen een aanklacht is tegen de straffeloosheid van het huidige rechtssysteem.

De rauwheid van de inhoud staat in fel contrast met het gemak waarmee het boek kan gelezen worden. Korte woorden, korte zinnen en al even korte hoofdstukken zorgen voor vaart. De bladzijden schuiven zo vlotjes door van rechts naar links dat er ondanks de gruwelijke feiten een gevoel van oppervlakkigheid ontstaat. De evenwichtsoefening tussen pakkende lectuur die impact heeft en bij de lezer blijft hangen en het schaafwerk om een zo perfect mogelijk leesbaar verhaal af te leveren is moeilijk en niet helemaal gelukt. Vergelijk het maar met een vrijpartij waarbij teveel glijmiddel gebruikt werd: je voelt er niets meer van.

In plaats van te kiezen voor de klassieke opzet van een hoofdpersonage, gaat Escober deze keer voor een triumviraat van mannen: een opportunist, een familieman en workaholic. Deze drie stemmen zorgen voor ruim voldoende variatie in het boek dat met Overkill een toepasselijke titel meekreeg.

Plotgewijs leverde het auteurspaar zeer goed werk, want ondanks het feit dat er wat personages de dood ingejaagd worden, wordt het verhaal geloofwaardig verteld en voelt het nergens geforceerd aan. Zo is het pad naar de ontknoping geplaveid met ruim voldoende wendingen om de lezer op tijd en stond even te laten schrikken en eindigt dit verhaal op de, volgens ondergetekende, enige juiste manier.

Zoals te verwachten was van Esther Verhoef, en bij uitbreiding dus ook Escober, is Overkill een meer dan degelijk werkstuk geworden. Liefhebber van Chaos zullen zich zeker kunnen vinden in dit boek, want het sluit er niet alleen thematisch nauw bij aan, het straalt ook dezelfde sfeer uit.

Het definitieve verdict: 7/10 

EOB.JPG


19:48 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

09-05-13

PIERREUX Jos - La réserve en de vloek van het zesde gebod

pjlredvvhzg.jpg

De openingszin:
Dezelfde dag dat het lichaam van een volwassen vrouw ter hoogte van het Lichttorenplein aanspoelde, verdwaalden op het strand tussen het casino van Knokke en Het Zoute vijftien kinderen.

De korte inhoud
Commissaris Mangels heeft heemkunde als nieuwe hobby. Hij schrijft een artikel over hotel La Réserve, dat op het punt staat te worden afgebroken. Iemand verzet zich hevig tegen deze sloop. Tegelijk spoelt het lichaam van een volwassen vrouw aan, en een paar tieners worden als vermist opgegeven. De onderzoeken naar beide zaken lopen voortdurend dood, en een verdachte ontsnapt. Daardoor is de sfeer in het Knokse commissariaat om te snijden, ook al probeert graaf burgemeester Lippens er de stemming en de werklust in te houden. Stefaan Athenus, die eindelijk zijn grote liefde gevonden heft, ziet een vriendin terug die hij jaren geleden uit het oog is verloren. Deze ontmoeting zet het leven dan de brigadier totaal op zijn kop.


Het volledige rapport
Jos Pierreux was een handelaar in bouwmaterialen uit Pepingen, in het landelijke Pajottenland die zijn vakanties graag doorbracht in de mondaine kustgemeente Knokke. Begin 2012 draaide hij de rollen om: de zaak werd stopgezet en de nu voltijds schrijvende Pierreux vestigde zich permanent in zijn favoriete stek aan de Vlaamse kust. En hij gaat voortaan op vakantie naar Halle, waar hij zich een tweede woning aanschafte.

De zesenvijftig jarige auteur debuteerde in 2004 met De dode die met zijn tweeën was, waarin het publiek kon kennismaken met de niet altijd even sympathieke Knokse speurder Luk Borré. Vorige week verscheen met Graaiers en snaaiers al het tiende deel in deze serie waarin het nieuwe hotel La réserve centraal staat.

La réserve en de vloek van het zesde gebod is boek nummer vijf en dateert van 2008. Hierin draait alles rond twee zaken: het oude hotel La réserve, waarvan de afbraak wordt tegengehouden door iemand waarmee de investeerders geen rekening gehouden hadden en verdwijnende tieners. Dit laatste is een weerkerend fenomeen aan de kust en neemt heel wat tijd in beslag van de agenten. Het aangespoelde lichaam van een vrouw kunnen de speurders er eigenlijk al niet meer bij nemen. Zeker niet als de identificatie ervan een moeilijke opdracht blijkt te zijn. Maar de aanhouders winnen, zelfs al moeten ze elk ook nog afrekenen met persoonlijke relationele problemen.

Net als zijn speurder is ook Jos Pierreux een eigenzinnig iemand. Dat mag blijken uit het feit dat de lezer zich bij het openslaan van dit werk in een citatenboek waant, want niet minder dan twaalf citaten gaan het eigenlijke verhaal vooraf.

Eenmaal aan de eigenlijke tekst begonnen, springt het beeldende taalgebruik meteen in het oog. Dat het geheel rijkelijk gestoffeerd werd met originele en spitsvondige vergelijkingen, draagt fel bij tot het leesplezier. Toch is er ook een minpuntje de noteren voor wat betreft het taalgebruik. Het Nederlands promoten is een nobele en nuttige taak, maar het moet niet te ver gaan. Wat te denken van het regelmatig weerkerende “Neuk jezelf” als alternatief voor de in onze spreektaal ingeburgerde Engelse variant “Fuck you”? Los van het feit dat niemand die uitdrukking in de mond neemt, slaat dat toch als een tang op een varken? 

Het Knokse politiebureau wordt in Pierreux’ boeken bevolkt door een heterogene verzameling personages die aan elkaar hangen met zoveel clichés dat ze levensecht worden. Maar toch is het een constant aandachtspunt om ze niet te laten afglijden tot karikaturen. Wat deze keer korpscommandant Mangels wel degelijk overkomt, want met zijn veelvuldige versprekingen is het gevaar groot hem te gaan vergelijken met kindervriend Samson (van Gert en Studio 100).

La réserve en de vloek van het zesde gebod draait volledig rond relaties en beschrijft er op zeer onderhoudende wijze een veelvoud aan variëteiten van. Ze worden met elkaar verbonden door een prachtig plot, dat briljant in elkaar zit en soms verrassende connecties tot stand brengt tussen de verschillende verhaallijntjes. Het mag gezegd worden; de auteur heeft zichtzelf overtroffen.

Toch moet het me van het hart dat het niet altijd even sympathieke aan het hoofdpersonage in dit verhaal zowat enkel slaat op het veelvuldig mishandelen van verdachten. Deze nieuwe nationale sport in het Knokke van Jos Pierreux is toch een smet op het blazoen van deze policier en zorgt ook voor een knauw in de sympathie van de lezer voor Luk Borré. 

De omslagen van deze reeks zijn steevast getooid met een mooie grafische compositie die onder andere bestaat uit een kunstwerk- dat zich op het grondgebied van Knokke bevindt. Deze keer is het niet anders en staat Hospitality van Barry Flanagan gebruikt. Misschien ligt het aan het gewijzigde kleurgebruik, maar deze cover is verreweg de minst geslaagde tot nu toe.

Maar gelukkig omvat het, ondanks de punten van kritiek wel een van de sterkere avonturen van Luk Borré en zijn kompanen. 

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


09:16 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pierreux_jos, nederlandstalig, belgie, 8, policier, whodunit, serie |  Facebook |

05-05-13

IGNATIUS David - Killer instinct

 

idki.jpg idihwvda.jpg

 

De openingszin:
Het kantoor van Coyote Investment was een kolos van grauw beton aan het westelijk deel van Knightsbridge, met dreigend aandoende kleine ramen die het interieur voor inkijk behoedden.

De korte inhoud
Tegen haar zin werkt de jonge Iraakse Lina Alwan als computeranaliste bij Coyote Investment, een in Londen gevestigd Iraaks bedrijf. Het gerucht gaat dat het bedrijf als dekmantel dient voor financiële manipulaties.
Privé-detective Sam Hoffman stelt daarom een diepgaand onderzoek in. En hoewel Hoffman iemand is voor wie weinig zaken geheim blijven, loopt hij nu tegen een muur van zwijgen op. De Irakezen die er werken zijn te bang om te praten, wetende dat dit dodelijke gevolgen kan hebben voor henzelf en voor hun familie in Irak. De enige die met Hoffman wil praten is Lina Alwan.
Hoffman’s (sic) interesse voor Lina blijft niet onopgemerkt. Als Lina dan ook nog uiterst gevoelige financiële informatie ontdekt, lijken haar dagen geteld. Lina wordt ge-dwongen (sic) is (sic) onder te duiken, Maar samen met Sam Hoffman ontwikkelt Lina een briljant plan om de machthebbers in haar vaderland te breken…


Het volledige rapport
David Ignatius is een Amerikaans journalist met wat Armeens bloed aan vaders zijde die vooral werkte voor de Wall Street Journal en The Washington Post. Tijdens het onderzoek ter staving van de tip dat een van Arafats vertrouwelingen werkte voor de CIA, hoorde hij zoveel verhalen dat hij tot de slotsom kwam dat fictie het enige medium was dat voldeed om al die feiten naar buiten te brengen. Drie jaar na de tip publiceerde hij het onthullende nieuwsartikel en nog eens vier jaar later verscheen in 1987 zijn boek Agents of innocence, dat niet naar het Nederlands vertaald werd, maar dat de toon zette voor het latere werk van deze auteur: de benadering van onderzoeksjournalistiek gebruiken om zeer realistische spionagethrillers te schrijven die een link hebben met de politieke situatie in het Midden Oosten.
Het Suleiman spel werd door Ridley Scott verfilmd, met Leonardo DiCaprio en Russell Crowe in de hoofdrollen en kwam onder zijn originele titel Body of lies in 2008 in onze bioscopen terecht.

Killer instinct, dat eerder ook verscheen onder de titel In het web van de angst, was zijn derde boek. Hierin probeert financieel privédetective Sam Hoffman informatie te vinden over het Londens investeringsbedrijfje Coyote Investment. Maar als zijn gewone kanalen niets opleveren, besluit hij andere paden te bewandelen: hij contacteert een aantal kennissen uit het milieu en legt contact met een van de werknemers van het bedrijf waarvan vermoed wordt dat het een schakel is in de financiële keten van de Iraakse heerser. Lina Alwan staat eerst weigerachtig tegenover Sams vraag om hulp, maar nadat ze aan den lijve mocht ondervinden dat de waarheid niet belangrijk is in haar thuisland, gaat ze op zoek naar genoegdoening en manoeuvreert ze zich onbewust midden in het web van niet één, maar verschillende geheime diensten, die haar allemaal willen inkapselen en onschadelijk maken.

Nog voor je een letter van het verhaal gelezen hebt, springt de slordigheid van deze uitgave al meermaals in het oog: de flaptekst wordt ontsiert door zowel twee taalfouten als een onafgewerkte zinsconstructie en de titel, die op de omslag uit twee woorden bestaat, is op de inleidende bladzijden binnen in getransformeerd naar een enkel onbestaand samengesteld woord: killerinstinct. Als ook al de derde bladzijde van de tekst ontsierd wordt door een spelfout, moet voor het ergste gevreesd worden. Maar tegen alle verwachtingen in, valt het vanaf dan taalkundig gezien allemaal best mee.

Sommige boeken zijn tijdloos en andere snel gedateerd. Dat Killer instinct tot de tweede groep behoort, is te wijten aan een paar feiten. Zo zijn de in het boek uitvoerig beschreven methodes voor het gebruik van computers en telecommunicatie hopeloos verouderd. Daarnaast is er al enkele jaren geen sprake meer van Sadam Hoessein. Hoewel deze dictator nooit bij naam genoemd wordt in het verhaal, moge het duidelijk zijn dat hij de man is waarop De heerser geïnspireerd is. Zijn beeltenis prijkt zelfs op de cover van de eerste Nederlandse editie. Het origineel dateert dan ook al van 1994; lang voor de tweede Golfoorlog een eind maakte aan de heerschappij van deze man. 

De auteur was echter niet zo geduldig en laat zijn versie van deze despoot ombrengen, wat vreemd aanvoelt, ondanks de wetenschap dat het allemaal fictie is. Waarmee weer maar eens bewezen wordt dat het referentiekader van een thriller toch best het echte leven zo dicht mogelijk moet benaderen om de lezer niet even gedesoriënteerd achter te laten. Maar onoverkomelijk is het natuurlijk niet.

Terwijl Bagdad een meestal op de achtergrond vertoevende factor is, speelt Killer instinct zich grotendeels af in Londen, om voor de finale uit te wijken naar Genève, het Zwitserse centrum van het geld. 

Terwijl het boek geschreven is in een degelijk stijl, gedurfd is van opzet, en meesterlijk de mogelijke geldstromen blootlegt van een dictatuur, overspeelt David Ignatius zijn hand toch duidelijk als blijkt dat zowat alles wat in het boek aan bod komt, één grote samenzwering blijkt te zijn: Dat gegeven is te groots om de geloofwaardigheid van Killer instinct, voor een gewone man als ondergetekende, in stand te kunnen houden. Met een wat compacter plotkader was het resultaat wellicht beter uitgevallen. Niet dat we van een echte tegenvaller mogen spreken. Maar ook vergeleken met Het Suleiman spel, het enige andere boek dat ik las van deze auteur, laat In het web van de angst, me een beetje ontgoocheld achter, met de hoopgevende vaststelling dat David Ignatius gegroeid is als thrillerschrijver. 

Het definitieve verdict: 6/10 

EOB.JPG