23-07-13

DERIX Govert - Sterrenmoord

 

dgs.jpg

 

De eerste zin:
‘Vraag der vragen: bestaat er een verbinding tussen de kosmos en het goede?’

De korte inhoud
De sterrenhemel: opeens is hij verdwenen. Onder leiding van de Engelse koninklijk astronoom Emperor start een zoektocht. Intussen vindt een reeks gruwelijke moorden plaats en staat de mensheid aan de rand van een mysterieuze afgrond.



Het volledige rapport
De Nederlandse filosoof en adviseur Govert Derix geniet enige naambekendheid als auteur van non-fictie in een waaier van domeinen. Sinds enkele jaren schrijft hij ook columns voor een paar Nederlands-Limburgse kranten. Maar op zijn spannende fictiedebuut was het wachten tot hij de kaap van de vijftig levensjaren gerond had.

In dit werk, dat de titel Sterrenmoord meekreeg, schitteren de sterren op een avond enkel nog door hun afwezigheid: in plaats van een plafond vol fonkelende lichtjes is er slechts complete duisternis boven onze hoofden waar te nemen. De astronomen zijn even verrast als ieder ander en onder druk van de politiek proberen ze onder leiding van de Londense Koninklijke Astronoom Barnaby Emperor een verklaring te vinden voor dit fenomeen. Een taak die er niet gemakkelijker op wordt als rondom hen chaos uitbreekt, nu de mensheid verstoken is van haar nachtelijke oriëntatiepunten.

Bij het openslaan van het boek, krijgt de lezer twee volle bladzijden blurbs over zich heen, die hem moeten overtuigen hoe overweldigend goed dit verhaal wel niet gaat worden. Maar als zowat alle citaten afkomstig blijken te zijn van personen die geen enkele binding hebben met de wereld van het spannende boek, moeten de waarschuwingslichtjes al oplichten. En als de twee uitzonderingen ook nog streekgenoten blijken te zijn van Govert Derix, gaan mogen ook de sirenes beginnen loeien.

Door de vrij grote interlinie en woordspatiëring wekt het werk in eerste instantie de indruk zich te richten op de slechtziende lezer. Een andere opmerkelijke vaststelling is dat de hoofdstukken aflopend genummerd zijn: het is niet alledaags dat een boek begint met hoofdstuk 99 en eindigt met hoofdstuk 0 en die allen ook nog eens een titel dragen, waarvan de logica voor de niet amateurastronomen onder ons pas op de laatste bladzijde duidelijk wordt.
Inhoudelijk lijkt de aanzet de lezer voor te bereiden op een absurd verhaal in de lijn van Het transgalactisch liftershandboek van de Brit Douglas Adams. Het originele uitgangspunt biedt wel degelijk perspectieven, maar vanaf hoofdstuk twee – of moet ik achtennegentig zeggen – is het een en al drama. Wat volgt is een totaal ongeloofwaardig verhaal waarbij diverse invloeden uit de relithriller met historische inslag er met de haren bij gesleurd worden, de halve wereld aan het moorden slaat en waarin zowel elf september als de kruisiging van de verlosser nog eens dunnetjes overgedaan worden. Maar geen enkele van deze gegevens wordt fatsoenlijk uitgewerkt. Daarnaast is de auteur er niet in geslaagd om al die gegevens te verwerken tot een homogeen geheel: sommige hoofdstukken, met als enig doelde lijst van slachtoffers uit te het breiden of het vullen van wat extra bladzijden, staan er verloren bij.

Sterrenmoord heeft misschien enig bestaansrecht in andere domeinen, maar in het universum van het spannend boek kan het enkel maar als een onding bestempeld worden. Het verdwijnen van de sterren mag dan ook beschouwd worden als een constante in dit werk van Govert Derix: zelfs in de quotering is er amper nog eentje terug te vinden, met enkele schamele puntjes als beloning voor het originele begin en de vlotte leesbaarheid.

 


Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: derix_govert, nederlandstalig, nederland, 3, roman, whatif, alleenstaand |  Facebook |

20-07-13

GRANHUS Frode - Maalstroom

 

gfm.jpg

De eerste zin:
De twee jongens waren onafscheidelijk omdat er onder de drieënveertig inwoners van het eiland geen andere leeftijdgenoten waren.

De korte inhoud
Inspecteur Rino Carlsen van de politie in Bodo krijgt te maken met twee gruwelijke misdaden. Beide slachtoffers zijn ternauwernood aan de dood ontsnapt en hebben geen enkele herinnering aan de gebeurtenis. De een wordt vastgeketend gevonden aan een rots in het ijskoude zeewater. De ander aan een hete verwarmingsketel van een leegstaande loods.
Betreft het een afrekening in privésfeer? Carlsens onderzoek voert hem naar het afgelegen dorpje Bergland, waar de politie de handen vol heeft aan een reeks macabere moorden.


Het volledige rapport
De achtenveertigjarige Frode Granhus woont in Leknes, een stadje op de eilandengroep Lovoten. Hij werk als consultant bij het NAV, het Noorse equivalent van de Vlaamse VDAB en het Nederlandse UWV.

Daarnaast publiceert hij sinds 2003 misdaadromans. Maar hij trad pas echt voor het voetlicht toen zijn vierde en meest recente boek Stormen vorig jaar een nominatie in de wacht sleepte voor de Rivertonprisen, die jaarlijks uitgereikt wordt aan de beste Noorse misdaadroman. Dat werk was het tweede waarin rechercheur Rino Carlsen een belangrijke rol toebedeeld kreeg. Uitgeverij Querido verwierf de vertaalrechten en verblijdt de thrillerliefhebber nu via de imprint Q, met Maalstroom, het eerste boek uit deze nog jonge serie.

Hierin krijgt Rino Carlsen twee bizarre pogingen tot moord op zijn bureau: een man werd vastgeketend in de branding gered van een zekere dood door onderkoeling of verdrinking. Een andere man werd vastgebonden aan een hete straalkachel achtergelaten op een industrieterrein. Geen van beiden slaagt erin de politie nuttige informatie te bezorgen over dader of motieven.
Ondertussen zet de politie van het verder noordelijk gelegen dorpje Bergland met man en macht de jacht in op een mysterieuze psychopaat, die zijn daden lijkt aan te kondigen door poppen te laten aanspoelen op de plaatselijke baaien.
En laat Rino’s zoektocht ook net naar dat dorpje leiden… Zijn beide zaken met elkaar verbonden? Of toch niet?

Al van bij het eerste hoofdstuk komt de gedachte op dat Frode Granhus’ werk een iets luchtigere versie is van de Serie Q, Denemarkens thrillersucces bij uitstek. En die gedachte blijft hangen tot helemaal op het eind. De sfeer en thematiek van beide reeksen zijn bijna identiek, maar de Noor hanteert een iets toegankelijkere vertelstijl; een pluim die misschien op de hoed van de Kim Snoeiing gestoken mag worden, die instond voor de vertaling van dit boek.

De auteur gaat alvast strijken met de eer van het fantastische plot waarmee Maalstroom gezegend is. De keuze voor misdaden op twee verschillende locaties zorgt voor een constante spanning, want als het ene onderzoek een dipje kent, gebeurt er elders wel wat. Zo is het tot bijna op het eind; een constant komen en gaan van verdachten, waardoor de lezer moeiteloos op het puntje van zijn stoel blijft balanceren, begaan met het beschrevene en uitkijkend naar wat komen gaat.

Toch moet me van het hart dat er misschien net een verdachte te veel aan bod komt. Bij de voorlaatste verdachte leken alle puzzelstukjes op zijn plaats te vallen en kon ik me perfect vinden in de dader, maar Jeffery Deaver waardig, wordt er een andere dader uit de mouw geschud, om tot de bloedstollende ontknoping te kunnen komen, die deze verder briljant gecomponeerde policier absoluut verdient.

Liefhebbers van de Serie Q mogen niet twijfelen en kunnen zicht Maalstroom blindelings aanschaffen, want als Jussi Adler-Olsen in Noorwegen geboren was, heette hij Frode Granhus! En ondergetekende kan haast niet wachten tot ook Stormen in Nederlandse vertaling verkrijgbaar wordt, want dit smaakt echt naar meer.

Het definitieve verdict: 9/10

EOB.JPG


19-07-13

VAN BEEK Peter - Drift

 

vbpd.jpg

De openingszin:
Op de twee autodekken van de veerboot naar Texel hadden de meeste passagiers hun auto, camper of vrachtwagen verlaten.

De korte inhoud
Aan boord van de veerboot naar Texel vindt rechercheur Lone Telander het bevroren lichaam van een oudere man in een achtergebleven vrachtwagen. Ze beseft meteen dat deze moord niet op zichzelf staat en roept de hulp van haar collega’s op het vasteland in. De dood van de man blijkt het begin van een reeks gruwelijke moorden, waarbij Lone en haar collega’s volledig in het duister tasten. Totdat de moordenaar wel heel erg dichtbij komt…



Het volledige rapport
De bibliografie van de Nederlandse docent Peter Van Beek bevat al een respectabel aantal jeugdboeken. Met Drift voegt hij zijn eerste spannende boek toe aan zijn palmares. En hij beschouwt zichzelf niet als een eendagsvlieg in het genre want met de vermelding “Een Lone Telander thriller” op de omslag wordt meteen aangegeven dat dit verhaal de start moet inluiden van een nieuwe serie.

Lone Telander is een vrouwelijke rechercheur op Texel. Als ze wordt opgeroepen voor een op het veer naar Den Helder achtergelaten vrachtwagen, doet ze een akelige ontdekking: in de vriesruimte ervan bevindt zich het bevroren lichaam van een man. Samen met haar Alkmaarse collega’s start ze een onderzoek dat al snel verwordt tot een race tegen de klok en uitdijt tot een jacht op een seriemoordenaar die wel erg persoonlijk wordt …

Al meteen van bij het eerste hoofdstuk krijgt de lezer een goed gevoel bij Drift: het verhaal wordt verteld in een pretentieloze, natuurlijk aanvoelende en goed bekkende stijl die de vaart van het beschrevene benadrukt en de personages bedienen zich van snedige conversaties die veelal bestaan uit het over en weer gooien van oneliners en oneworders. De frisheid van limoenen op papier.

Peter Van Beek weet de gevoelsstemming van zijn hoofdpersonage perfect op de lezer over te brengen door te pas en te onpas liedjes in haar hoofd te laten opkomen. Deze manier van werken ligt perfect in de lijn van het boek: simpel, maar efficiënt.

Maar laat je niet misleiden. Drift is geen boek voor doetjes. In tegendeel zelfs; de snoodaard van dienst is zeer donker grijs gekleurd als hij al niet roetzwart is: op de zes dagen die het verhaal beslaat, maakt hij berekend koelbloedig en gruwelijk vindingrijk, evenveel al dan niet dodelijke slachtoffers en weet hij perfect de druk op te voeren voor Lone Telander en haar collega’s, die amper de tijd krijgen om een strategie te bedenken.

Tot zover het geschal van de loftrompet, want er is ook nog ruimte voor verbetering. Door het commerciële succes van de 50 tinten-boeken van E.L. James is het motto ‘sex sells’ weer het hoogste goed onder uitgevers en auteurs. En de invloed daarvan is meteen merkbaar, want ondanks het feit dat ze volop verwikkeld zijn in meerdere races tegen de klok, vinden de personages nog ruim de tijd om met elkaar tussen de lakens te duiken. We zullen we hier in de nabije toekomst nog frequent mee geconfronteerd worden, vrees ik. Is er dan niemand die zich de vraag stelt of de gemiddelde thrillerliefhebber hier wel op zit te wachten?

Verder heeft de auteur goed nagedacht over zijn plot, waarbij hij de lezer aan zich bindt met een aantal originele en wrede moorden. Maar misschien overschrijdt hij de grenzen van de geloofwaardigheid door de snelheid en de driestheid waarmee de moordenaar aan de slag gaat. En bij het uitschrijven loopt het even mis, als de eerste indicatie van de dader veel te duidelijk is en wat te vroeg komt. Een stapsgewijze blootgave had meer impact gehad, want nu is het mysterie even snel verdwenen als sneeuw voor de zon.

Toch mag besloten worden dat Peter Van Beek met Drift een verrassend frisse politieroman afleverde, die de lezer probleemloos bij de les weet te houden en aan het eind nieuwsgierig achterlaat in afwachting van nieuw werk.

Het definitieve verdict:
6/10


EOB.JPG

09-07-13

FRANSSEN Yvonne - De genius

 

fydg.jpg



De openingszin:
Het klinkt ongetwijfeld vreemd, misschien zelfs ongeloofwaardig, maar ik kan u verzekeren dat ik altijd alleen maar de beste bedoelingen heb gehad.

De korte inhoud
Natasha Hofman kijkt met weinig plezier terug op haar kinderjaren. Thuis had ze te kampen met een depressieve moeder, op school was ze het mikpunt van spot en pesterijen.
Toch vindt Natasha als jonge vrouw haar draai in het leven: ze heeft succes als schrijfster en ontmoet een leuke man. Dan slaat het noodlot toe: Vincent, haar vriend wordt in zijn eigen huis vermoord. Van de dader ontbreekt elk spoor.
Tot overmaat van ramp wordt Natasha’s vader ernstig ziek. Kort voor zijn overlijden schrijft hij zijn dochter een brief, waarin hij een bekentenis doet die haar hele wereld op zijn kop zet.
In haar pogingen om met zichzelf en haar verleden in het reine te komen, doet Natasha opnieuw een schokkende ontdekking, die niet alleen een heel ander licht werpt op gebeurtenissen uit haar jeugd, maar die haar tegens doet beseffen dat ze in groot gevaar verkeert.

Het volledige rapport
De Nederlandse auteur Yvonne Franssen werd vierenveertig jaar geleden geboren en getogen in Limburg. Met haar man runt ze een advocatenkantoor en daarnaast schrijft ze. Twee jaar geleden debuteerde ze met de literaire thriller Talio en recentelijk verscheen tweede haar boek, dat de wel overdachte titel De genius meekreeg. Een titel die achteraf beschouwd al op drie verschillende niveaus verwijst naar de inhoud van het werk. Was iedereen maar zo creatief.

Gebruik makend van een meervoudige eerste persoon enkelvoud, waarbij per hoofdstuk door de ogen van een ander personage wordt gekeken, wordt de lezer door middel van lange flashbacks deelgenoot gemaakt van het leven van Natasha: een jonge vrouw, die zich als kind meestal aan de rand van de groep bevond en wiens leven parallellen vertoont met het weer: na wat zon volgt er gegarandeerd onweer. Al vroeg verloor ze haar moeder. Haar partner werd vermoord op de dag dat ze bij elkaar zouden intrekken en nu staat ze aan het sterfbed van haar vader, die haar met zijn spreekwoordelijke laatste adem van haar stuk brengt met een bekentenis die inslaat als een donderslag bij heldere hemel. Ze vindt troost in de armen van de huisarts van de familie, maar ook dat geluk wordt snel verstoord als duidelijk wordt dat die man ook een geheim met zich meedraagt Dan wordt ze bijna tegen beter weten in smoorverliefd op Roel. Kan hij de zon laten schijnen en de grijze wolken in haar leven op afstand houden? Of slaat het noodlot andermaal toe?

De lezer plezieren met een aangenaam weglezende tekst die zonder veel haperingen of moeilijker verteerbare passages kan opgenomen worden, lijkt de laatste tijd het streven van menig auteur en uitgeverij. Hierin is Yvonne Franssen alvast met brio geslaagd.
Dat dit meestal inhoudelijke consequenties heeft, heb ik ook al menigmaal betoogd. Zo doet al dat gepapa en gemama al snel kinderachtig aan, wetende dat we in het hoofd kijken van een volwassen vrouw. Op een van de bladzijden telde ik wel tien keer de woorden papa of mama, en laat ik moeder en vader nog buiten beschouwing, want dan klokte de teller af op nog eens vijftig percent meer. De etiketten chicklit en zelfs, als we de seks buiten beschouwing laten, young adult duiken spontaan in het hoofd op. Gelukkig evolueert De genius nadien naar een instapthriller.

Want de gevorderde thrillerlezer kan al snel de belangrijkste scharnierpunten van De genius voorspellen. Zo verneemt het hoofdpersonage op bladzijde 13 al de ontknoping van een verhaallijn, terwijl de lezer, warm gehouden door een aantal zinspelingen in dit verband, moet wachten tot pagina 200 om zijn vermoedens bevestigd te zien, waardoor het grootste deel van het boek gedegradeerd wordt tot een langgerekte inleiding. Anderzijds gebeurt de onthulling van een andere verhaallijn te vroeg en vooral te terloops, waardoor het mogelijke schokeffect totaal niet eens van de grond komt.

Tot slot wil ik nog opmerken dat Yvonne Franssen blijkbaar een voorliefde heeft voor voornamen die beginnen me de letters M en J, want zowat de helft van de personages kreeg er een opgeplakt met deze beginletters. Of hier een conclusie uit kan getrokken worden laat ik in het midden…

Met De genius leverde Yvonne Fransen een eerder dramatisch dan spannend boek af dat zich richt tot nieuwelingen in het genre van het vrouwelijk geslacht, maar dat de genialiteit van de titelkeuze helaas niet benadert. 

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG