15-08-13

COPPERS Toni - Zwerfvuil

 

ctz.jpg

 

De eerste zin:
In de nacht dat Liese Meerhout voor het eerst in lange tijd weer droomde, gebeurden er twee moorden.

De korte inhoud
In een gure nacht worden in Antwerpen een zwerver en een drugsverslaafde vermoord. Getuigen hebben een grote, zwarte gedaante in een cape zien vluchten van de plaats van de misdaad.
De kranten hebben al snel een vette kluif aan de ongrijpbare ‘Schim’, maar commissaris Liese Meerhout heeft genoeg van aan haar eigen demonen om ook nog in spoken te geloven. Nadat haar relatie op de klippen is gelopen, heeft ze overplaatsing gevraagd naar de Antwerpse moordbrigade. Ze moet nog wennen aan haar nieuwe stad en haar nieuwe leven. Als Liese zich vastbijt in een van de onderzoeken – de moord op een zwerver met een nogal duister verleden – gebeuren er vreemde dingen. Er valt een volgend slachtoffer, een mooie Sloveense die haar eigen erotische website had. En Liese merkt dat ze gevolgd en bespied wordt.
De Schim heeft haar in zijn vizier genomen.



Het volledige rapport
De Vlaamse reisjournalist Toni Coppers zette zijn eerste stappen als fictieauteur met Dixit en Heilige nachten, twee bijzonder geslaagde verhalen die drijven op humor. In 2008 maakte hij met Niets is ooit de overstap naar de misdaadliteratuur. Dit is het begin van een serie rond het, zich steevast op een Vespa verplaatsende, aimabele personage Liese Meerhout, inspecteur bij de politie van Brussel. Aanvankelijk hield ze zich bezig met kunstcriminaliteit. Later maakte ze promotie en stapte ze over naar de moordbrigade van de Belgische hoofdstad. Na – in Stil Bloed – een intermezzo in de badstad Oostende, maakt ze komaf met haar verleden en reist ze in Zwerfvuil haar geestelijke vader achterna om zich ook in Antwerpen vestigen.


In dit zesde deel krijgt ze twee bizarre moorden op haar professionele bord: de zaken van een levenloze zwerver en een dode drugsverslaafde worden enkel verbonden door getuigenissen dat een schim, die welk erg veel wegheeft van het Harry Potter-personage Malfidus, op beide plaatsen delict opgemerkt werd. Een schim die zich tot doel lijkt te stellen Antwerpen te verlossen van haar menselijk zwerfvuil…

Het grootste probleem van dit boek is, voor de trouwe lezers van deze serie, de sfeer. Er rest nog bitter weinig van de quasi zorgeloze spring-in-’t-veld Liese Meerhout uit de eerdere verhalen. De flamboyante scooter is ingeruild voor een nukkige, vijfentwintig jaar oude Mini, die niet luistert naar de naam Mildred. Kortom, Liese is Liese niet meer. Zwerfvuil voelt meer aan als het begin van een nieuwe serie dan van een nieuwe adem in de bestaande reeks. Misschien was het inderdaad een betere keuze geweest om een totaal nieuwe reeks te beginnen in plaats van het hoofdpersonage te laten breken met zowat alle banden uit haar verleden en totaal verweesd neer te poten in Antwerpen. Occasionele lezers van Coppers’ werk zullen dit natuurlijk niet zo ervaren en kunnen ten volle genieten van dit werk.

Maar Toni Coppers kan schrijven. Dat hoeft echt geen betoog: De twee nominaties voor De Diamanten Kogel en eentje voor de Hercule Poirotprijs spreken voor zich. En ook Zwerfvuil ontpopt zich weer tot een degelijke politieroman.

Het onderzoek is deze keer wat uitgebreider dan we van deze auteur gewend zijn en loopt langs zeven moderne plagen van de maatschappij. Drugs, kindermishandeling, dierenmishandeling, prostitutie, onverdraagzaamheid, prostitutie en racisme, passeren allemaal de revue. Daarnaast is er nog een nevenverhaal dat uitmunt in menselijkheid, maar tegelijk knabbelt aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Door dit grootsere opzet is het aantal personage dat moet opdraven aan de hogere kant en is de sfeer wat minder intimistisch dan in het verleden.

Maar Toni Coppers slaagt er zonder moeite in de lezer bij de les te houden door hem meer al dan niet verrassende wendingen voor te schotelen dan er kopjes koffie geslurpt worden op een politiecommissariaat, wat wellicht de appreciatie van Jeffery Deaver, de koning van de plotwendingen, zou kunnen wegdragen. Tijdens het onderzoek wordt de lijst van verdachten steeds langer, terwijl de auteur tegelijkertijd de aandachtige lezer op zeer subtiele wijze, in staat stelt om het raadsel zelf op te lossen.

Zoals eerder al opgemerkt heeft Toni Coppers met Zwerfvuil een degelijke policier afgeleverd, met eenzelfde opzet als de boeken van Koen Vermeiren, waarin eveneens politiewerk, menselijkheid en autisme verenigd worden. Maar de magie die rond de eerdere boeken uit Coppers’ werk hing is totaal verdwenen. En dat is jammer.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


04-08-13

ZANON Carlos - Broers in Barcelona

 

zcbib.jpg

De eerste zin: 
Op de televisie vertelt iemand dat er destijds mensen waren die zo hun geld verdienden.


De korte inhoud
Het is ochtend als Epi de wc van een café binnenloopt in een achterbuurt van Barcelona. Er zijn op dat moment vier mensen aanwezig. Wanneer hij van de wc af komt, pakt Epi een hamer uit zijn tas, vermoordt een van hen en vlucht. Zijn broer en de barman nemen het voor hem op, maar voor Epi is dit nog maar het begin: hij is een koortsachtige zoektocht begonnen naar Tiffany, de vrouw van zijn dromen en tevens degene voor wie hij de moord heeft gepleegd. Wat gaat hij doen als hij haar vindt?




Het volledige rapport
De Spaanse poëet en schrijver van liederen en toneelstukken Carlos Zanon waagt met Broers in Barcelona zijn kans als schrijver van spannende boeken. Althans, zijn Nederlandse uitgever De Geus profileert deze roman als een spannend boek. Maar een misdaadnovelle heeft meer nodig dan enkel een onnatuurlijke dode als voorspel tot de rest van het verhaal.


Epi Dalmou, een kansarme jongeman uit de achterbuurten van Barcelona, vermoordt de man die hem zijn grote liefde ontfutselde, in de hoop haar voor zich terug te winnen. Zijn oudere broer Alex vindt het zijn verantwoordelijkheid om de naïeve moordenaar uit het vizier van de politie te houden. Een taak die hem bloed zweet en tranen kost en hem bevestigt dat ondank ’s werelds loon is.

Verhaaltechnisch springen twee zaken meteen in het oog: de eerste hoofdstukken worden bij momenten gesierd door zo’n mooi taalgebruik dat gevoelens van jaloezie meteen de kop opsteken bij elke lezer die maar enige ambitie heeft ooit iets op papier te zetten. Maar een aangename leeservaring wordt anderzijds heel fel tegengewerkt door vertelperspectieven die soms sneller wisselen dan Lucky Luke zijn pistolen kan trekken: Achter elke nieuwe paragraaf kan een ander camerastandpunt schuilgaan, zonder de minste vorm van indicatie of verwittiging. Een ruimere interlinie bij de wisseling van personage was niet alleen het minste wat het publiek mocht verwachten; het had wonderen gedaan, bij het verteren van dit werk

Lezers van spannende boeken geven nog geld uit aan hun hobby; de verkoopcijfers bewijzen dat week na week. Veel auteurs en hun uitgevers willen hier graag een graantje van meepikken, met als gevolg dat poëten, filosofen, cabaretiers, bekende Vlamingen en Nederlands en auteurs met naam en faam in andere literaire domeinen proberen de muren van het fort Knox dat de misdaadliteratuur is, te slechten. Maar de meesten onder hen lijken niet te beseffen dat het schrijven van een goed spannend boek een metier is; niet iets wat je zomaar even snel tussendoor doet. Het jammerlijke gevolg van dit opportunistische gedrag is dat de koper van spannende boeken alsmaar veelvuldiger thuiskomt met boeken die eigenlijk weinig of niets met spanning te zien hebben en op termijn zijn briefje van twintig euro meermaals zal omdraaien vooraleer het in te ruilen voor een thriller. Kortom de uitgevers zijn volop bezig de markt kapot te maken door het creëren van een aanzienlijk verhoogde kans op het aanschaffen van een kat in een zak.
Dat Carlos Zanon ook nog eens gemakkelijk kan verward worden met zijn succesrijke landgenoot Carlos Ruiz Zafon, zal wel een toevalligheid zijn, maar zal wellicht ook resulteren in de nodige verkeerde aankopen.

Ook Broers in Barcelona behoort tot bovenstaande groep werken: een overdaad aan gedachten en herinneringen larderen het verhaal, en smoren elke opflakkering van suspense in de kiem. Daarenboven wordt de spanningsboog ook nog eens tegen de grond gedrukt door het royaal aangebrachte multiculturele sausje. Door de naïviteit van het hoofdpersonage en de gevolgen van zijn daden, kan dit verhaal dan ook alleen maar het predicaat coming-of-age roman opgekleefd krijgen. Maar geen thrillerliefhebber die daar zal van wakker liggen.

Natuurlijk moet er even stilgestaan worden bij het bij momenten sublieme taalgebruik waarmee de uitzichtloosheid van het bestaan van de hoofdpersonages, in de wijken van een van ’s werelds populairste citytrip bestemmingen die zorgvuldig geweerd worden uit de reisgidsen, doeltreffend beschreven wordt. Maar ook hiervan zal geen thrillerliefhebber een seconde slaap voor laten.

Uitgeverij De geus had Carlos Zanon beter uitgebracht onder de vleugels van hun literaire afdeling, want nu ligt Broers in Barcelona bleekjes te wezen tussen de echte spannende boeken, en mist het wellicht zijn doelpubliek.

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


14:54 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zanon_carlos, vertaald, spanje, 3, familiedrama, roman, alleenstaand |  Facebook |

03-08-13

SKAYE Melissa - Virtuele tango

 

smvt.jpg

 

 

De eerste zin:
De gasten werden uitgezwaaid en het feestvarken sloot glimlachend de deur.

De korte inhoud
In Hoorn heeft een nietsontziende moordenaar het voorzien op jonge vrouwen. Hij schuwt geen enkel middel om zijn doel te bereiken en gebruikt het internet als zijn moordplatform. De slachtoffers worden in de meest gruwelijke omstandigheden aangetroffen.
Sanne Philips en Luca Borra, rechercheurs van politie Hoorn, staan voor een raadsel. De dader lijkt onzichtbaar en de doodsoorzaak niet te achterhalen. De slachtoffers hebben allen op een advertentie gereageerd, waardoor de recherche haar aandacht richt op de mysterieuze man die zich hierachter schuilhoudt. Maar wat is de betekenis van de zwarte roos die bij elk slachtoffer wordt gevonden?
Zodra blijkt dat de vrouwen voor hun dood een date met vermoedelijk dezelfde man hebben gehad, is de recherche van mening dat het hier de dader betreft of dat er door twee daders onder één hoedje wordt gespeeld.
De situatie wordt nog dramatischer als Faith Binet, een meisje van vijftien, verdwijnt.
De tijd dringt en de race tegen de klok begint om Faith levend terug te vinden, voordat er nog meer doden vallen...




Het volledige rapport
De Nederlandse Melissa Bielsma-Schaaij, woont met haar gezin in het Noord-Hollandse stadje Hoorn, waar ze de boekhouding verzorgt van het bedrijf van haar man.


In 2006 kreeg de schrijfmicrobe haar te pakken en dat leverde naast twee delen in een fantasyreeks met Jeremy Jago en een aantal kortverhalen ook een eerste spannende boek op, dat de titel Incognito meekreeg. Via de crowdfunding site TenPages.com slaagde ze erin het budget rond te krijgen om haar tweede thriller te publiceren: Virtuele tango, dat ze op de markt bracht onder het pseudoniem Melissa Skaye, rolde eerder dit jaar van de persen bij uitgeverij Ellessy.

Hierin fungeert haar woonplaats als achtergrond van een politieroman waartegen een meedogenloze moordenaar jonge vrouwelijke slachtoffers maakt. Ondanks het feit dat bij elk verminkt lichaam een zwarte roos gevonden wordt, staan rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra voor een moeilijke taak. Net als het onderzoek uitwijst dat alle slachtoffers enkele dagen voor hun dood een afspraakje hadden met iemand die ze leerden kennen op een chatsite op internet, verdwijnt er een vijftienjarig meisje. Is de moordenaar veranderd van modus operandi? Is het huidige spoor een doodlopend straatje? Of staat deze verdwijning los van de moorden? Het is voor de rechercheurs alvast genoeg reden om nog intensiever jacht te maken op de dader of daders…

Melissa Skaye vertelt haar verhaal grotendeels in de derde persoon en in de verleden tijd. Enkel voor de stukjes die verteld worden vanuit het standpunt van de dader schakelt ze over naar de eerste persoon enkelvoud en de tegenwoordige tijd.

Hoewel het over de gehele lijn aangenaam vertoeven is in de wereld van Sanne en Luca, maakt de afwerking een nogal slordige indruk, door de aanwezigheid van een aantal rare zinsconstructies die niet helemaal conform ogen met de Nederlandse taal. De leuke plot maakt een en ander goed door de degelijke opzet en de auteur voorziet voldoende wendingen en dwaalsporen om zelfs een ervaren lezer op het verkeerde been te zetten.

Een ding is zeker: de volgende keer dat een lezer zich aan het chatten zet, zal hij zeker even nadenken vooraleer een nieuweling als kennis te accepteren, want met Virtuele tango drukt Melissa Skaye haar publiek met de neus op het feit dat de veiligheid en anonimiteit van het internet begint bij jezelf, maar toch grotendeels een illusie zijn.

Opvallend is ook het dubbele dankwoord: de auteur is schijnbaar zo blij dat haar boek winkelrekken gehaald heeft dat ze zowel vooraan als achteraan het werk de loftrompet steekt over iedereen die haar al dan niet geldelijk bijstond bij dit project.

De chatthriller Virtuele tango is al bij al een aardig werkje dat door de aaibaarheid van de hoofdpersonages, misschien wel de basis kan vormen voor een reeks. En de auteur van haar kant toont voldoende maturiteit en inventiviteit, terwijl er tegelijk nog voldoende potentieel blijft om te groeien in het schrijversvak.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG