Erics BIBber Blog

De buitenkant:
De boeken van Havank hebben hun door hun eenvoudige covers van de hand van Dick ‘Nijntje’ Bruna een meerwaarde. De eenvoud, samen met de herkenbaarheid van het rokende mannetje vormen dan ook een grote troef voor de buitenzijde van deze boeken. Maar zo mooi de voorzijde ook is, het boek heeft een gedrocht van een achterkant, waar de flaptekst schittert in onduidelijkheid.

De achterflap:
Later, - toen hij de Cocaïne zowel als de Caviaar had overleefd, - beweerde de Schaduw dat die Russische machine, waarmee hij van Moskouw-Vnukovo naar Parijs-Le Bourget terug was gevlogen, hem niet slechts had doen landen in laastgenoemde luchthaven, maar tevens in het Avontuur!
Feitelijk, echter, was het C.C.-Avontuur reeds begonnen tijdens de vlucht. Immers ....
Daar was die mede-passagier geweest, wiens gezicht de Schaduw net voldoende verdacht-bekend was voorgekomen om hem, onmiddellijk na aankomst in Parijs, te doen schaduwen.
Daar waren, aan boord, echter vooràl die drie meisjes geweest! Een donkere Russin, een blonde Française – en een Schotse ballerina met Titiaan-rood haar.
De blonde Française en de donkere Russin had hij leren kennen op een officiële receptie in het Kremlin waar hij, ambtshalve, bij tegenwoordig was geweest. De Schotse ballerina, daarentegen, had hij ontmoet nadat hij haar in het Grote Theater van Moskou de ‘Blauwe Donau’ had zien dansen.
Misschien was het juist dààrom zo merkwaardig dat hij de melodie van de ‘Blauwe Donau’ opnieuw hoorde, ver en vaag in de mist van die november-avond, toen hij, enkele uren na de landing van die Russische machine, gesteld werd voor de vraag: Moord of Zelfmoord... en, in een stille en verlaten straat, plotseling dat dode meisje aan zijn voeten zag liggen.
Luttele seconden later stopte er vlak naast hem een blauwe Bentley. En zodoende belandden Silvère en Manon en Aranea in: Caviaar en Cocaïne


De binnenkant:
Havank is het pseudoniem van Hans van der Kallen, die geboren werd in 1904 en al vroeg zijn zinnen op het schrijverschap zette. Hij contacteerde uitgeverij Bruna, maar daar hielden ze de boot af tot Ivans, een ander monument van het Nederlandse spannende boek, stierf.

In 1935 debuteerde Havank met Het mysterie van St. Eustache, waarin Bruno Silvère al wordt opgevoerd. De Schaduw zou pas tien boeken later zijn opwachting maken. Havank zou de reeks eenendertig boeken lang levend houden. Caviaar en cocaïne verscheen 1959 en was het laatste boek in de reeks dat volledig door de auteur zelf geschreven werd. De uitvoering die hier besproken wordt is een recente, en aan de beverige letters af te leiden, blijkbaar ongewijzigde, heruitgave van de editie die in 1979 het daglicht zag. Maar zelfs zijn dood in 1964, betekende niet het einde van de Schaduw, want journalist Pieter Terpstra zou drie door Havank begonnen manuscripten afwerken en later onder eigen naam nog eenentwindig delen aan de reeks toevoegen. In oktober 2008 verscheen er, ter gelegenheid van het 140 jarig bestaan van uitgeverij Bruna, nog een nieuw avontuur van de Schaduw: Caribisch complot, geschreven door Tomas Ross.

Charles C.M. Carlier, alias de Schaduw, komt na een lang verblijf in Moskou terug aan in Parijs, maar blijkbaar zijn de problemen met hem meegereisd, want op de vlucht zat al iemand die door de Schaduw verdacht genoeg bevonden werd om hem na de landing meteen te laten schaduwen. En in de buurt van de woning van zijn vriend Bruno Silvère, waar ze zijn thuiskomst willen vieren, komt een vrouw zowat voor zijn voeten dood uit de lucht te vallen. Blijkbaar losstaande feiten, die in het brein van Carlier radertjes in beweging zetten...

Wat dadelijk opvalt is het taalgebruik dat Havank hanteert: een hoge mate van breedsprakigheid en een stijf, belerend toontje dat naar het hautaine neigt. In eerste instantie komt het erg amusant over, maar na verloop van tijd leiden deze erg verouderd aandoende zinsconstructies de aandacht alleen maar af van het verhaal. Ook het veelvuldige, met drie puntjes, abrupte afbreken van beschrijvingen, uitwijdingen en gedachtengangen bemoeilijkhet bereiken en handhaven van een vlotte leessnelheid.
Ook opvallend is dat bij het merendeel van de verwijzingen naar eerdere boeken, de titel gewoon in de tekst vernoemd wordt. Allemaal stijlfiguren die heden ten dage volledig in onbruik geraakt zijn.

Misschien is het normaal voor een reeks die zolang loopt, maar de personages wordt quasi alleen beschreven aan de hand van hun uiterlijke kenmerken en aan de locaties worden nog minder woorden vuil gemaakt. Maar toch is het grappig te kunnen vaststellen dat sommige van die plaatsen, zoals de poort naar het binnenpleintje aan de flat van Bruno, nog altijd bestaan en te bekijken zijn op Google street view.

De plot van Caviaar en cocaïne valt vrij mager uit en bij het uitschrijver worden nogal grote sprongen en assumpties gemaakt, waardoor de lezer de indruk krijgt dat de Schaduw bij momenten helderziend moet zijn om de verbanden te kunnen leggen en inschatten. Maar het is wel zeer duidelijk dat Baantjer hier zijn mosterd haalde, inclusief de nabespreking bij het hoofdpersonage thuis.
Havank treedt op als de alwetende verteller en maakt gretig gebruik van teasers – minieme vooruitblikken op wat er nog te gebeuren staat - op het einde van hoofdstukken, in de hoop de lezer te kunnen overtuigen verder te lezen.

Havank is een grote naam in de wereld van het Nederlands(talig)e spannende boek en was in de eerste helft van de vorige eeuw enorm populair. Maar als Caviaar en cocaïne representatief is voor zijn oeuvre, dan kan alleen maar vastgesteld worden dat zijn werk enorm geleden heeft onder de tand des tijds. Het boek kan, zowel wat betreft taalgebruik als qua verloop, dan ook niet concureren met het gros van de hedendaagse auteurs.

De score: 4/10

De buitenkant:
Deze stijlvolle omslag, met zijn goudkleurige letters en het wit-marmeren beeldje van de Drie gratiën tegen de pekzwarte achtergrond, is echt mooi te noemen. En zowel titel als kunst spelen een rol spelen in het verhaal, waardoor de cover hier mooi bij aansluit, hoewel de nadruk toch elders ligt.

De achterflap:.
Het is vlak voor kerst. Een psychisch gestoorde man dringt een museum binnen en beschadigt het schilderij De gratiën met een kruiskopschroevendraaier. Museumconservator Philo Bolt en restaurator Riitta Kekkonen plannen een experimenteel herstelplan waarmee moet worden gestart na de jaarwisseling.
Riitta keert echter niet terug van haar kerstvakantie in haar geboorteland Finland. Philo maakt zich ongerust en is compleet ondersteboven als blijkt dat Riitta daar is overleden. De gebeurtenis heeft een grote impact op Philo’s leven. Een onderhuidse sluimerende crisis, in gang gezet door de dood van haar zusje anderhalf jaar eerder, komt tot een uitbarsting. Haar gezin raakt steeds verder ontregeld als Philo zich niet kan neerleggen bij de feiten, want ze is ervan overtuigd te weten hoe de vork in de steel zit.


De binnenkant:
Achter de exotisch klinkende auteursnaam Tupla Mourits gaan twee Nederlandse vrouwen schuil.
Wendela de Vos wiens natuurlijke habitat in de theaterwereld ligt. Hoewel ze een diploma Nederlands recht behaalde, en dat enkele jaren te gelde maakte, was de roep van de scène zo groot dat ze er naar terugkeerde, en zich nu uitleeft als productieleider. Ooks schrijft ze teksten en sinds kort ook poëzie.
Atie Vogelenzang van haar kant schreef voor toneel en televisie, maar oogstte vooral appreciatie voor haar kortverhalen.

In 2005 verscheen met Vrouwelijk naakt de eerste vrucht van hun samenwerking. Het boek, dat onder de vlag van literaire thriller werd voorgesteld, werd in 2006 bekroond met de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige spannende debuut. Later volgden ook nog Een kwestie van tijd en Speeddate.

Vrouwelijk naakt begint met een man die in een museum een schilderij bewerkt met een schroevendraaier. Philo Bolt, de conservator van het museum, heeft een speciale band met dit schilderij, want de controversiële aankoop ervan was haar idee. Voor de restauratie van het werk doet ze beroep op restaurateur Riitta Kekkonen, die ook aan het museum verbonden is. Maar Riitta keer niet terug van haar wintervakantie in haar vaderland Finland. Philo maakt zich ongerust, en als ze verneemt dat Riitta overleden is trekt ze op onderzoek uit. De zoektocht wordt een obsessie, want ze kan absoluut niet geloven dat haar vriendin het leven liet zoals in het onderzoeksrapport geschreven staat.

Tupla Mourits hanteert een zeer vlot lezende stijl die bol staat van de beschrijvingen waardoor een zekere traagheid bewerkstelligd wordt. Een traagheid die trouwens zeer goed bij het verhaal aansluit. Dit boek heeft duidelijk literaire kwaliteiten. Zo is het verhaal, ontdaan van alle franje, eigenlijk een verhaal over afscheid nemen: van mensen, van je liefde, van het kind-zijn , en ga zo maar door. Maar het thriller aspect is amper aanwezig. Met de beste wil van de wereld zou het misschien nog te vergelijken zijn met een verwaterde versie van een boek uit de reeks met Jessica Fletcher. Een postionering als literaire roman had in mijn ogen de lading perfect gedekt.

Niet alle figuren die in de loop van het verhaal verschijnen slagen erin het papier te ontgroeien en levenechtheid te benaderen. Maar het hoofdpersonage en haar gezin en de buren van Riitta worden zeer geloofwaardig uitgetekend. Als klein punt van kritiek is de zoon van Philo voor zijn elf jaar toch wel iets te schrander neergezet. Zijn gedrag past meer bij iemand van een paar jaar ouder, lijkt mij.

Wendela de Vos en Atie Vogelenzang hebben met Vrouwelijk naakt een zeer mooie en ontroerende roman geschapen, die echt de moeite van het lezen waard is. Maar als thriller is het boek puur tijdverlies. De keuze van de desbetreffende jury om dit boek te bekronen met een spannende boekenprijs is dan ook moeilijk te begrijpen, maar blijkbaar wordt door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteur, dat de Schaduwprijs uitreikt, is het criterium “spanning” als onbelangrijk en niet ter zake doend beschouwd. Deze stelling wordt trouwens bevestigd door de laueraat van 2007 - Probeer het mortuarium van Eva Maria Staal - dat in hetzelfde bedje ziek is


Om het onrechtvaardige oordeel van een goed boek simpelweg neer te sabelen met een zeer slechte score als thriller, indroduceer ik hierbij een nieuwe manier van quoteren, die ik in te toekomst telkens zal gebruiken als ik met deze contradictie geconfronteerd wordt.

Thriller score: 3/10
Boek score: 7/10

De buitenkant:
Hoewel de cover op het eerste zicht sober is uitgevoerd, geven de maar liefst vier verschillende kleuren van de tekst het een zeer vrouwelijke uitstraling. Ik bebrijp ook niet waarom zelfs de titel is afgedrukt in een combinatie van bruin (of is het paars) en grijsblauw. Ook hou ik al op voorhand mijn hart vast bij het zien van de vermelding “Roman” onderaan. Zo’n vermelding is meestal een veeg voorteken.

De achterflap:.
Eva Maria Staal heeft wat je noemt een interessante baan. Ze is wapenhandelaarster. Haar werkterrein beslaat alle oorlogsgebieden ter wereld. Ze sluit deals met wapenbaronnen, krijgheren en corrupte generaals. In haar handtas zit een Glock 22c. Ze handelt in de dood, maar hoopt dat ze levens redt. Ze zegt: zonder wapens wordt iedereen slachtoffer.
Met haar baas Jimmy Liu leeft Eva Maria op de grens van goed en kwaad. Ze kunnen niet zonder elkaar. Zelfs Eva Maria’s geliefde, Martin, lukt het niet hen uiteen te drijven.
Op een dag stapt ze uit de business. Ze trouwt met Martin en krijgt een dochter. Het leven lijkt vredig en normaal, maar tien jaar later, tijdens een verhuizing, wordt ze bestormd door herinneringen aan Jimmy Liu. Eva Maria Staal moet de waarheid onder ogen zien. Over hem. Over zichzelf. Over der liefde. Over de dood.

De binnenkant:
De Nederlandse schrijfster die zich achter het pseudoniem Eva Maria Staal verschuilt was naar eigen zeggen een tijdlang werkzaam in de inernationale wapenhandel. Ondertussen schrijft ze artikelen voor allerhande Nederlandse tijdschriften die een veelheid aan doelgroepen bestrijken.

Met Probeer het mortuarium leverde ze in 2007 haar debuut, en tot nu toe enig boek, af en zag ze dat werk twee keer bekroond: ze won zowel de Schaduwprijs voor het beste origineel Nederlandstalige spannende debuut als de Lucy B. en C.W. van der Hoogt-prijs. Bij mijn weten is het een unicum dat een boek zowel een literaire als een voor spannende boeken voorbehouden prijs wegkaapt.

In Probeer het mortuarium volgen we het hoofdpersonage Eva Maria Staal tijdens een aantal van haar transacties als wapenhandelaar – of handelaar in defensiematerieel, zoals ze het zelf omschrijft - alsook tijdens haar latere leven als getrouwde vrouw en moeder.

Eigenlijk is dit boek geen echt rechtlijnig verhaal maar slechts een opeenvolging van anekdotes uit de wapenhandel afgewisseld met vergelijkbare crisissituaties in het dagelijkse leven. Sommige van deze stukjes proza verschenen – zoals in de verantwoording vermeld – al eerder in het Hollands Maandblad, een tijdschrift over literatuur en politiek. Toch slaagt de auteur er met glans in bijna onopgemerkt een rode draad door het verhaal te weven die naar het einde van het boek toe zorgt voor een onverwachte maar briljant gevonden wending.

Maar deze afwisseling is meteen ook het sterkste punt van Probeer het mortuarium want de keuze om het verhaal op deze manier te vertellen zorgt voor een ongelooflijk fel contrast, als zwart naast wit; adrenaline versus banaliteit; levensgevaar en een kapotte stofzuiger; oorlogsgebied naast de keuken; de keiharde zakenvrouw tegenover de liefhebbende moeder. Het boek drijft enkel en alleen op dat Jeckyll & Hyde gevoel

Maar diezelfde continue opeenvolging van deze antitheses is er ook verantwoordelijk voor dat telkens een mogelijke spanningsboog zich begint te ontplooien, deze rigoureus wordt neergehaald in het volgende hoofdstuk Hierdoor blijft de liefhebber van het spannende boek keer op keer op zijn honger zitten.

Bizar is ook dat schrijfster en hoofdpersonage hun naam – Eva Maria Staal – delen. Hierdoor straalt het boek een zweem van echtheid uit. Zouden de realistisch beschreven avonturen op waarheid berusten? Of net niet? Jammer genoeg wordt hierover geen uitsluitsel gegeven en weet de lezer bij het dichtslaan van het boek niet of hij nu respect moet hebben voor de schrijfster of dat hij misleid werd. Twijfel is dan ook het enige waarmee de lezer achterblijft.

Door zijn ongebruikelijke structuur spingt het boek uit de band en valt het op tussen al de andere boeken die men al mocht lezen. Het is dan ook begrijkelijk dat Probeer het mortuarium een literaire prijs toebedeeld kreeg. Maar de motivatie om de Schaduwprijs hieraan uit te reiken is dubieuzer. Het juryrapport maakt gewag van “het gaat hier niet om een misdaadroman in de klassieke zin van het woord”; “Literaire kwaliteit wint het van het technisch plot.”(sic) en “aanmoediging om in een volgend boek het plot de hoofdrol te geven die het in een spannend boek behoort te spelen.“ (sic). Daaruit is enkel te besluiten dat Probeer het mortuarium door de jury – terecht – niet beschouwd wordt als een spannend boek, maar dat ze Eva Maria Staal toch een prijs geven in de hoop dat ze volgende keer een thriller zou schrijven.... Dit mag toch wel een raar besluit genoemd worden.
Roman staat er vermeld op de buitenzijde en die vlag dekt de lading uitstekend. Beoordeeld als roman zou de score wat hoger liggen maar als thriller is het geen hoogvlieger.

De score: 4/10
 

De buitenkant:
Deze herdruk van een Gouden Strop winnaar zit in een sobere, tijdloze cover waar men alle kanten mee uit kan. Toch leunt hij lichtjes aan bij de inhoud van het boek.

De achterflap:
Televisietycoon Barry Kaufmann verschijnt niet op zijn belangrijke afspraak met Len Overgouw. Twee dagen later wordt Kaufmanns lichaam gevonden dicht bij de plaats waar zijn auto het laatst gezien is. Vermoord. Een tweede moord brengt Overgouw tot het inzicht dat er zich een drama voltrekt waarin hij ongewild en zonder het te weten een rol vervult.


De binnenkant:
Deze oud-voorzitter van het Genootschap van Nederlandstalige misdaadauteurs – een functie die hij van 1994 tot 1999 bekleedde – zag het levenslicht in het oorlogsjaar 1940 in Haarlem. Hij studeerde Nederlandse taal- en letterkunde en is al lang werkzaam in het onderwijs, een job die hij combineert met het schrijven van spannende boeken.

Zijn carrière als misdaadauteur begon in 1988 met Sporen. Met zijn volgende boek Playback schoot hij al de hoofdvogel af door in 1992 de Gouden Strop weg te kapen. Sindsdien brengt hij om de paar jaar een boek uit, hoewel zijn meest recente, Eeuwige stranden, ondertussen al bijna vier jaar oud is.

Len Overgouw en Barry Kaufmann waren elkaar na hun legerdienst uit het oog verloren. Tot ze jaren later eens samen gaan dineren. Als Barry, die zich ondertussen heeft opgewerkt tot de koning van het televisieamusement, bij een volgende afspraak niet komt opdagen, en enkele dagen later vermoord wordt teuggevonden, voelt Len zich verantwoordelijk en trekt hij zelf op onderzoek uit, tot groot ongenoegen van de politie, die ook alle middelen inzet om de moord op deze publieke persoon zo snel mogelijke op te helderen.

Met Playback heeft Chris Rippen een boek afgeleverd dat kan bogen op een zeer mooi geconstrueerd plot. Het is fantastisch te mogen ervaren hoe de auteur met de relaties tussen de personages onderling een mooi afgerond verhaal heeft gevlochten tot een kunstwerkje waaruit slechts een enkel los draadje bengelt. Als dan ook het aantal opgevoerde spelers zeer beperkt gehouden wordt, kan men alleen maar het vakmanschap van de auteur erkennen.

Maar hoe mooi de plot ook in elkaar zit, de lezer zal zich wellicht niet altijd kunnen vereenzelvigen met sommige beslissingen en handelingen van de figuren, waardoor er een kloofje ontstaat tussen lezer en boek, dat eigenlijk tot aan het slot niet meer gedicht wordt. Ook speelt het feit dat de bijna alleen werkende gelegenheidsdetective de politie steeds een stapje voor niet in het voordeel van de geloofwaardigheid.

Ook blijkt het verhaal, dat nooit echt spannend wordt en vooral drijft op de nieuwsgierigheid van het publiek om de afloop van het verhaal te kennen, ondertussen lichtjes gedateerd te zijn. Natuurlijk kan het de auteur niet aangerekend worden dat in de zeventien jaar die liggen tussen de verschijning van het boek en deze bespreking de technologie immense sprongen voorwaarts genomen heeft. Een mens gaat zich hierdoor afvragen hoe het mogelijk was naar behoren te functioneren met enkel vaste telefoons en antwoordapparaten; zonder computer, internet en mobieltje.

Chris Rippen heeft een stylistisch hoogstandje gecreëerd maar wel een stukje betrokkenheid van de lezer en geloofwaardigheid opgeofferd, waardoor het totaalplaatje zich toch niet meer weet te onderscheiden van het gros van de boeken. Een beter evenwicht tussen bovenstaande opmerkingen had waarschijnlijk een beter boek opgeleverd.

De score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Net voor de jaarwisseling werd dit boek, met een stijlvolle cover, me ter recensie bezorgd. Het is meteen het vijfenzeventigste en laatste boek dat ik in 2008 uitgelezen heb.

De achterflap:
Wanneer de Britse journalist Richard Winter naar Egypte vertrekt voor een serie artikelen over de Egyptische energiepolitiek, stuit hij in de woestijn op een verzameling oude kleitabletten.
Nieuwsgierig geworden neemt hij ze mee. Als hij de mooie sturente Jennifer O’Hara vraagt of zij niet iemand weet die hem kan helpen de teksten te ontcijferen, brengt zij hem in contact met de briljante geleerd Howard van Cleef. Al snel ontdekt hij dat de tabletten explosief materiaal bevatten, dat de politieke verhoudingen in het Midden-Oosten wel eens dramatisch kan veranderen.
Een wedloop om de waarheid ontstaat waarbij levens niet lijken te tellen.


Bespreking:
Over nieuwkomer Harry Tenholter is niet veel informatie te vinden. Hij heeft jaren in de advocatuur gezeten en heeft, nu hij gepensioneerd is, de pen ter hand genomen. Met Het Mozes mysterie leverde hij zijn debuut af in de wereld van het spannende boek.

Journalist Richard de Winter reist naar Egypte om een reeks economische krantenartikels te schrijven. Hij is er nog maar net gearriveerd als hij in de woestijn een aantal kleitabletten vindt. In een poging de afkomst ervan te achterhalen komt hij in contact met de studente Jennifer die hem op haar beurt kennis laat maken met de in oude talen gespecialiseerde professor en archeoloog Howard van Cleef. Deze heeft snel begrepen dat de tabletten dateren uit de tijd van Mozes en dat de tekst delen van het Oude Testament in twijfel trekt. Maar alle betrokkenen blijken ook nog een verborgen agenda te hebben.

Het Mozes mysterie is de zoveelste roman waarin nieuwe gevoelige informatie ontdekt wordt die de onstaansgeschiedenis van het Israelisch-Palestijns conflict, of beter de strijd tussen het Christendom – Jodisme inbegrepen - en de Islam om de eigendomsakte van Jeruzalems Tempelberg, dreigt te beslissen. In dit boek staan zowel de afkomst van Mozes als de uittocht uit Egypte centraal. Ook al naar analogie van veel genre-genoten speelt een verhaallijn zich af in het verleden en een andere behelst het heden. Beiden zijn gelukkig strikt gescheiden wat het voor de lezer makkelijk maakt om zich in tijd te kunnen oriënteren. Het is trouwens raar te moeten vaststellen dat net dit boek is uitgegeven bij een Christelijk geïnspireerde uitgeverij.

In een poging om het niet bijster originele verhaal dat ook al niet erg verrassend of vernieuwend uitgewerkt wordt, toch van enige spanning te voorzien, heeft de auteur ervoor geopteerd om overdadig veel op de proppen te komen met blote borsten en vrijscenes, wat het algemene niveau nog omlaag haalt. Een foute zet, die wellicht enkel zal geapprecieerd worden door jong adolecenten.

En dan is er nog de grootste ergernis van dit boek: de tekst zelf. Niet alleen gebruikt de schrijver te pas en te onpas Engelse woorden en ouderwetse begrippen – Wie heeft er ooit het woord “televisieapparaat” in de mond genomen? – maar het ergst van al is de ongelooflijk hoge aantal fouten. Ontbrekende interpunctie; tot drie verschillende schrijfwijzes voor hetzelfde woord; half geredirigeerde zinnen; een paragraaf die dubbel is afgedrukt en dan nog rekenfouten: dit boek heeft het jammer genoeg allemaal, waardoor het leesplezier al snel afzakt naar ongeloof en ergernis. Zelfs de flaptekst slaagt er niet in de naam van het hoofdpersonage correct weer te geven.

Het Mozes mysterie is een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Als dit een eerste versie van een manuscript was geweest, had het nog enigszins aanvaard kunnen worden, maar als eindproduct waarvan de richtprijs tweeëntwintig en een halve euro bedraagt kan dit echt niet door de beugel.

Mijn score: 3/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek heb ik mij aangeschaft op de avond dat het bekroond werd met de Gouden Strop. Zoals waarschijnlijk al geweten is koop ik alle prijswinnaars. Maar vaak ontbreekt me de tijd om ze ook nog te lezen. Nu ik even de tijd heb, zal ik met veel plezier die stapel toch weer met een exemplaar verminderen en Cel ter hand nemen.


De achterflap:
Michael Bellicher, hoofdpersoon uit De macht van meneer Miller, is getuige van een raadselachtig auto-ongeluk met fatale afloop. Na te zijn verhoord, wordt hij tot zijn stomme verbazing aangehouden. Waarom is niet duidelijk, maar de politie is ervan overtuigd dat ze hem moeten hebben. Michael weet niet eens waarvoor.
Alles wat hij zegt, lijkt zich tegen hem te keren. Hij wordt overgebracht naar een politiebureau in het Westland. Daar krijgt hij te maken met twee spijkerharde rechercheurs, een bizarre aanklacht, een onontkoombaar bewijs en een advocate die hem niet gelooft.
En dan moet de ellende nog beginnen.


Bespreking:
De Nederlander Charles Den Tex , die door de omzwervingen van zijn vader als geoloog, geboren werd in Australië, keerde op vijf jarige leeftijd terug naar Nederland. Maar de reismicrobe had zich blijkbaar ook in zijn bloed genesteld, want na zijn middelbare studies in Leiden, trekt hij naar Londen waar hij zich inschrijft aan de foto- en filmacademie. En later doceert hij Engels in Parijs. Terug in Nederland begint hij aan een carrière als reclameschrijver, maar na dertien jaar is dat vuur aan het doven. In 1991 is het vat leeg en tijdens een loopbaanonderbreking begint hij aan zijn eerste thriller Dump. In 1995 werd het boek gepubliceerd en vanaf dat moment werkt de auteur zowat acht maanden per jaar als communicatie- en managementconsultant. De overige tijd zit hij in Den Haag te werken aan zijn boeken.

Den Tex schrijft vanuit zijn ervaringen en het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat zijn boeken zich afspelen in de bedrijfswereld. En die boeken vallen niet alleen in de smaak van de lezer, maar ook de jury van de Gouden Strop is erdoor gecharmeerd: van de negen boeken die tot nog toe verschenen werden er vijf genomineerd voor de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. En drie keer mocht hij de trofee in ontvangst nemen: in 2002 voor Schijn van kans; in 2006 voor De macht van meneer Miller en twee jaar later voor zijn volgende boek Cel, het eerste boek van zijn hand dat geen bedrijfsthriller is, maar wel zijn hoofdpersonage deelt met zijn voorganger.

In Cel is Michael Bellicher getuige van een ongeval. Nadat de politie zijn verklaring heeft opgenomen wordt hij tot zijn grote verbazing gearresteerd. Blijkt dat hij verdacht wordt de dader te zijn van een verkeersongeval met dodelijke afloop in een voor hem onbekende auto in een stukje Nederland waar hij nog nooit een voet gezet heeft. Maar de politie beschikt over waterdichte bewijzen waardoor Bellicher maar een ding kan doen: tot het uiterste gaan in een poging de politie te overtuigen dat zijn identiteit gestolen werd.

Kan een boek te vlot weglezen? Cel is het beste bewijs dat het antwoord op deze vraag positief is, want de zeer grote snelheid waarmee Den Tex zijn verhaal vertelt heeft als gevolg dat de ernst van de situatie waarin het hoofdpersonage verzeild raakt niet altijd de kans krijgt om goed door te dringen tot de lezer, waardoor er een oppervlakkigheid ontstaat die het boek geen eer aandoet.

En dat is jammer, want Cel snijdt, met identeitsdiefstal, een actueel onderwerp aan waar bij de gewone man in de straat weinig over geweten is en nog minder over nagedacht wordt. En door de geliktheid zal dit boek er ook weinig of niets aan veranderen. Een gemiste kans want met zo’n explosief onderwerp dat iedereen aanbelangt had het boek, met meer diepgang, wellicht een grotere impact op het fenomeen kunnen teweeg brengen. Of hoe pageturner ook een negatieve connotatie kan hebben.

Maar op de eerste plaats is en blijft het een spannend verhaal dat garant staat voor enkele uren leesplezier. In tegenstelling tot zijn voorganger, De macht van meneer Miller waarin Bellicher het alleen moest opnemen tegen de wereld, staat hij er deze keer, ondanks de op zijn minst even hachelijke situatie waarin hij zich bevindt, niet meer alleen voor. Al vroeg in het verhaal krijgt hij bijna onbetaalbare hulp van een advocaat die heel wat deuren geopend krijgt, waardoor het hoofdpersonage toch wat meer bewegingsruimte krijgt dan bij zijn eerste verschijnen, want telkens als de situatie uitzichtloos begint te lijken is een telefoontje naar die man voldoende om de druk weg te nemen.

Toch toont Charles Den Tex in dit boek ook staaltjes van zijn vakmanschap. Niet alleen door de keuze van zijn plaats van gebeuren – kan een thriller nog een betere locatie hebben dan een dorpje dat Monster heet? – maar ook door de meeslepende opbouw van het boek, waarin tussen de spanning en actie door ook nog hekele thema’s aangesneden en prangende vragen gesteld worden. In dit geval probeert de auteur de lezer even te laten stilstaan bij de problematiek van het internet als speeltuin voor volwassenen; de verspreiding van de islam in onze gebieden; het moslimterrorisme en de vraag hoe ver de overheid mag gaan om hier paal en perk aan te stellen.

Met Cel levert Charles Den Tex weer een leuk spannend boek af dat net iets te veel polijstwerk achter de rug heeft om grote indruk te maken, maar toch veel liefhebbers van het genre zal aanspreken.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Voor de laatste editie van de Crimeclub – de leesgroep van Crimezone – van 2008 werd dit boek uitgekozen als onderwerp van discussie. Hoewel zowel de cover als de vermelding “literaire thriller” mij niet echt aanspreken, ben ik toch benieuwd om kennis te maken met het werk van deze, vooral in Nederland, populaire schrijfster.

De achterflap:
Het huwelijk van Rob en Lilian Dijkman lijkt stabiel. Toch is er iets mis. Grandioos mis.
Lilian staat op het punt om haar geluk in een andere richting te zoeken, als Rob wordt vermoord. Ze blijft achter met tegengestelde gevoelens en met de onbehaaglijke gedachte dat er meer aan de hand is dan ze kan overzien. Ze heeft redenen genoeg om verschillende mensen uit haar omgeving te wantrouwen, zelfs haar eigen zoon. Als er een tweede dode valt, rijst de vraag of de moorden iets met elkaar te maken hebben.
Lilian trekt haar conclusies en is ervan overtuigd dat ze haar leven weer kan oppakken. Totdat ze iets ontdekt waardoor ze haar mening drastisch moet herzien en haar veiligheid niet meer vanzelfsprekend is.

Bespreking:.
De Nederlandse Loes den Hollander bouwde een hele carrière uit in de witte sector. Toen ze in 2006 haar job als directeur van een gezondheidszorginstelling opgaf, kwam er een zee van tijd vrij om te schrijven. Toch knipte ze niet alle banden door met haar vroegere professionele leven, want ze is nog altijd hoofdredacteur van een vakblad voor de gezondsheidszord

Vooraleer ze aan boeken begon had ze al wat ervaring opgedaan met het schrijven van poëzie, columns en kortverhalen. Van die laatste verschenen er een paar in het tijdschrift Libelle. Eind 2006 verscheen Vrijdag, een literaire thriller die haar debuut markeerde in de wereld van het spannende boek. Sindsdien levert ze met de regelmaat van een Zwitsers uurwerk twee boeken per jaar af. Haar meest recente werk, Dwaalspoor, is dan ook al het vijfde werk van haar hand dat in de handel te verkrijgen is.

In dit boek volgen we Lilian Dijkman die op het punt staat een einde te maken aan haar kil huwelijk en een nieuwe start wil nemen haar huidige vriend. Maar net als ze haar moed bij elkaar geraapt heeft om het haar echtgenoot te vertellen, sterft deze onverwacht. Als hij dan ook nog blijkt vermoord te zijn, verliest Lilian al haar zekerheden in het leven en slaat twijfel en onrust toe in haar hoofd. Net als ze haar hoofd weer op orde heeft valt er een tweede dode. Zou er een verband zijn? En zo ja, welk? En wie?

Met zijn zeer korte hoofdstukjes en vlotte vertelstijl leest Dwaalspoor leest als een trein. Het leesplezier wordt nog vergroot omdat de schrijfster ervoor gekozen heeft om haar verhaal te vertellen, gebruik makend van een zeer beperkt aantal personages. Enerzijds is het makkelijk voor de lezer om die kleine groep figuren te memoriseren en uit elkaar te houden en anderzijds biedt het de auteur de mogelijkheid om voor elk van hen een degelijke achtergrond te uit te werken. Wel staat de gedegen uitwerking van de personages in schril contrast met de vaagheid van de locaties. Zo worden we niet veel wijzer dan de wetenschap dat het verhaal zich grotendeels in Haarlem afspeelt, maar echt storend is het ook weer niet.

In plaats van het label ‘literaire thriller’, wat nu op de cover prijkt, had het predicaat ‘psychologische roman’ de lading nog beter gedekt, want een groot deel van het boek worden we ingewijd in de zielenroerselen en alles wat er zich nog afspeelt in het hoofd van het hoofdpersonage: verdriet, onzekerheid, verliefdheid, woede passeren allemaal in grote of kleinere mate de revue.

Naast de plot, die overigens nogal rechtlijnig is, komt de gezondheidsdeskundige, die Loes den Hollander is, ook om het hoekje kijken door, in de achtergrond, te beschrijven hoe mensen omgaan met kanker: alle facetten van ongegronde angst over ontkenning tot het leven als genezen verklaard patiënt komen aan bod.

De schrijfster doet haar uiterste best de moordenaar lang uit het verdachtenlijstje van de lezer te houden, maar een origineel gevonden ontknoping levert toch maar weer een clichématige schuldige op, die de doorwinterde liefhebber van het spannende boek niet zal verrassen.

Hoewel Dwaalspoor getuigt van degelijk vakwerk, laat het boek toch geen diepe indruk na. Gewoon goed zullen we maar besluiten.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Na een tijdelijke stilte is de storm van recensie-exemplaren weer opgestoken, en dit is het eerste in deze reeks boeken die Crimezone me bezorgde.

De achterflap:.
Hotelmanager Niels Hulzeboom is gelukkig getrouwd, maar als hij kopeloos verliefd wordt op zijn nieuwe assistente zet hij alles op het spel. Bovendien zijn er financiële problemen rond het hotel. Hij raakt verstrikt in zakelijke en emotionele conflicten. Dan begaat hij een cruciale fout.

Bespreking:.
De in 1945 geboren René Appel ontdekte tijdens zijn studies zijn liefde voor de Nederlandse taal. Heel zijn studietijd en een groot deel van zijn professioneel leven stond in het teken van het Nederlands, en hij groeide uit tot een erkend deskundige op het gebied van taal en minderheden. Naast zijn werk aan de universiteiten van Utrecht en Amsterdam was hij ook tien jaar misdaadrecensent voor het NRC Handelsblad tot hij in 1986 begon te werken aan zijn eerste spannende boek. Vanaf 2003 leeft hij voltijds van zijn pen, waaruit niet alleen psychologische thrillers vloeien, maar ook filmscripts, scenario’s voor TV-series, jeugdboeken en toneelstukken. Appel is sinds 2004 voorzitter van de Vereniging van Letterkundigen: de beroepsvereniging van de Nederlandse schrijvers en vertalers.

Nadat hij in 1987 debuteerde met Handicap, sleepte hij met De derde persoon en Zinloos geweld twee keer de Gouden strop in de wacht. En nu ligt Weerzin, zijn tweeëntwintigste spannende volwassenenboek, in de winkelrekken:

Vooraleer het over de inhoud te hebben, wil ik het eerst even over de buitenkant hebben. Om titels te laten passen in de layout van een literaire thriller, zoals uitgevers die voor zichzelf te lijken hebben vastgelegd, worden de laatste tijd woorden uit elkaar gehakt alsof het niets is. Het is een techniek die uitgevers al langer sporadisch gebruiken, maar tegenwoordig wordt er zeer frequent gebruik van gemaakt. In “Proef-verlof” van Joost Heyink was het koppelteken nog van de partij om alles taalkundig in goede banen te leiden. Maar Loes Den Hollander daarentegen is er nog nooit in geslaagd om een correcte Nederlandstalige titel op de voorpagina van haar spannende boeken te krijgen! En hier prijkt “Weer zin” op de cover terwijl op de rug en binnenin “Weerzin” gedrukt staat. Beide zijn weliswaar taalkundig correct, maar liggen, vanuit semantisch oogpunt, even ver uit elkaar als België en Australië: het zijn bijna tegenpolen. Van een auteur die van de Nederlandse taal zijn beroep heeft gemaakt valt dat erg tegen.

In Weerzin maken we kennis met self-made hotelmanager Niels Hulzeboom. Hij heeft een gelukkig tweede huwelijk, maar hij slaagt er amper in normaal functioneren als hij tot over zijn oren verliefd wordt op zijn nieuwe assistente Jitka Reehorst, een mooie jonge vrouw die zich Niels’ aandacht met veel plezier laat welgevallen.

Tijdens de eerste helft van het bijzonder vlot weglezende Weerzin, waant men zich in een romantisch boek: het wordt op geen enkel moment spannend. Hooguit wordt er een licht erotische geladen sfeertje gecreëerd, als het hoofdpersonage in gedachten een Dr Jekyll en Mr Hyde-achtige tweestrijd voert tussen enerzijds het vertrouwde van zijn gezinsleven en anderzijds onbekende van een avontuur met zijn assistente.
Verder in het verhaal wordt de aandacht wat verlegd, maar het wordt tot aan het open einde toe nooit boeiend genoeg om echt te bekoren.

Toch is Weerzin een typische Appel geworden, waarin de psychologie van de mens een belangrijke rol speelt. Deze keer koos de auteur ervoor om zich te richten op wat liefde, lust, begeerte en afwijzing met een man kunnen doen. Zo verwoordt hij op een prachtige wijze hoe bepaalde signalen in relaties tussen de twee geslachten op zulk een verkeerde manier kunnen geïnterpreteerd worden dat het gevaarlijk kan worden.

Het boek doet wat denken aan Verliefd van Patrick De Bruyn, maar het verhaal is bijlange niet sterk genoeg om hoge toppen te scheren. René Appel zal nog wat geduld moeten oefenen om zijn derde Gouden strop in ontvangst te mogen nemen, want met Weerzin zal het niet lukken, vrees ik.

Mijn score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Vermits de twee eerdere boeken met Sil Maier in de hoofdrol mij zeer goed bevielen, kon ik dit derde deel niet laten liggen. De nominatie voor de Diamanten kogel 2008 zorgde ervoor dat het boek wat hoger kwam te zitten in de stapel te lezen boeken. En nu ligt het bovenaan.

De achterflap:
Sil Maier – die gebroken heeft met zijn vriendin Susan – gaat terug naar zijn geboortestad München, in de hoop er een verklaring te vinden voor zijn destructieve gedrag. Bij aankomst in de stad die hij sinds zijn jeugd als de pest heeft gemeden, blijkt het verleden springlevend en beseft hij dat dit nog maar het begin is van zijn worsteling...


Bespreking:
Escober is het pseudoniem waaronder het Nederlandse echtpaar Esther en Berry Verhoef hun hard-boiled actieverhalen publiceren. Zo verscheen eerder al Chaos, en is er nu Ongenade, het laatste deel van de Sil Maier trilogie. Merkwaardig is wel dat de twee eerdere delen – Onrust en Onder druk – enkele jaren geleden nog visitiekaartjes waren die afgeleverd werden door Esther Verhoef als enige auteur. Maar in de verwachting dat veel lezers nu pas kennis zullen maken met het hoofdpersonage en in de hoop enige verwarring uit de weg te gaan, zijn die twee boeken nu ook heruitgebracht onder de noemer Escober.

In Ongenade gaat Sil Maier, die zijn relatie met Susan Staal beëindigd heeft, op zoek naar zijn verleden in de hoop daar de redenen van zijn ongewone gedrag te kunnen vinden en doorgronden. Terwijl hij half Europa doorkruist op zoek naar antwoorden, blijkt dat verleden ook zijn klauwen gezet te hebben in het heden en in zijn toekomst. En weer kan Sil niet anders dan bijna blindelings en obsessief de strijd op leven en dood aan te gaan.

Al van bij de proloog, die een scene ongeveer halfweg het boek Onrust vanuit een ander standpunt weergeeft, ontstaat de indruk dat Ongenade – op een paar kleine verwijzingen naar het tweede deel na - eigenlijk meer een ander vervolg is op Onrust dan op Onder druk. Men zou kunnen stellen dat de twee recentste werken uit de reeks quasi gelijktijdig verlopen in parallelle universums. De auteurs delen deze visie niet, maar gaven wel aan dat ze inderdaad weinig naar het tweede boek refereerden om de lezers die de chronologische volgorde niet respecteren een maximum aan leesplezier te kunnen gunnen.

Omdat Sil Maier in de eerste helft van het boek druk bezig is beetje bij beetje herinneringen op te halen aan zijn jeugd en probeert zijn afkomst van alle sluiers te ontdoen, heeft hij niet in de gaten dat dreigende wolken, die ook al hun oorsprong vinden in zijn verleden, zich boven zijn hoofd samenpakken. Maar éénmaal daarvan bewust verandert hij weer in de zelfverzekerde vechtmachine, die we kennen uit de andere delen van deze trilogie. Gelukkig is het door een uitgekiende opbouw toch geen boek geworden met twee gezichten, maar een volwaardige en complete thriller die prat mag gaan op een perfect geconstrueerde spanningsboog, die blijk geeft van zeer groot vakmanschap: een rasechte nagelbijter.

Hoewel Ongenade het orgelpunt zou moeten zijn van de avonturen van Sil Maier en Susan Staal, laat het schrijversduo, door te opteren voor een open einde, de deur toch nog op een kier staan. En menig lezer zal zich aan die strohalm vastklampen, wachtend op het verschijnen van een eventueel vierde boek in een reeks die zijn gelijke niet kent.

Dat Esther Verhoef garant staat voor kwaliteit is al lang een publiek geheim en met dit boek is het niet anders. Met Ongenade is Escober weer een stapje dichter gekomen bij de creatie van de perfecte actie-thriller, die dan ook een aanrader is voor elke liefhebber van het spannende boek.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek kwam tevoorschijn uit een pakketje van Crimezone. Het opschrift literaire thriller belooft al niet veel goeds, maar wie weet is dit de uitzondering.Ook de schrijver is geen referentie vermits dit een spannend debuut blijkt te zijn. Verstand op nul en lezen maar...

De achterflap:
Paul Fonteyn zit al drie jaar in een tbs-kliniek. Hij heeft bewust aangestuurd op tbs om een lange gevangenisstraf te ontlopen. Het ziet ernaar uit dat hij zijn tweelingbroer Peter om het leven heeft gebracht... Maar wat is er werkelijk voorgevallen tussen de twee broers?

Bespreking:
De Nederlander Joost Heyink was lang als wetenschappelijk onderzoeker verbonden aan de universiteit van Groningen, maar is nu al een tijdje voltijds schrijver. Zo publiceerde hij al een tiental jeugdboeken. Hij woont met zijn vrouw en zoon in Zuidwolde. Proefverlof is zijn eerst boek voor de volwassenenmarkt

TBS-ers blijken populaire hoofdpersonages in het Nederlandse spannende boek van 2008. Na Simone Van der Vlugt (Blauw water) en Marion Pauw (Daglicht) is er nu dus Proefverlof van Joost Heyink. Hierin volgen we Paul Fonteyn, die na een moord er alles aan gedaan heeft om toch maar ontoerekinginsvatbaar verklaard te worden met als enige betrachting  het ontlopen van een levenslange gevangenisstraf door een aanzienlijk kortere internering in een TBS-instelling. Daar heeft hij alle tijd om zijn verleden op een rijtje te zetten en zijn toekomst uit te stippelen.

Doordat ongeveer vijfentachtig procent van het boek zich afspeelt binnen de muren van de psychiatrische instelling – enkel tijdens de laatste veertig bladzijden worden er andere horizonten opgezocht – is dit een statisch verhaal geworden. Gelukkig gunt de auteur ons op tijd en stond ook eens een blik in het hoofd van Paul waardoor we de voorgeschiedenis van het hoofdpersonage wat beter zouden moeten leren kennen. Maar veel wijzer dan de slechte relatie met zijn tweelingbroer Peter, waarbij zowat de enige communicatie tussen de twee bestaat uit het elkaar op puberale wijze zo zwaar mogelijk voor schut zetten; en grote hoeveelheden drank die verzet worden, wordt de lezer niet, waardoor er absoluut geen band ontstaat tussen lezer en hoofdpersonage.

Hoewel ik natuurlijk geen ervaringsdeskundige ben, wordt het leven binnen de instelling nogal ongeloofwaardig en comfortabel voorgesteld. Het hoofdpersonage leeft er als een koning – hij brouwt zelfs zijn eigen appelwijn – en slaagt er zonder enig probleem in al zijn therapeuten in te palmen en om de tuin te leiden. Ondertussen probeert de auteur de lezer warm te maken voor de geheimzinnige missie van Paul: de drijfveer waarom hij zo snel mogelijk terug op vrije voeten gesteld wil worden.

Ondanks een moord en een moordenaar voelt Proefverlof nooit aan als een spannende boek. Zelfs het atypische, en dus toch wat verrassende einde kan daar niets aan veranderen. Dit is geen voer voor de thrillerliefhebber.

Mijn score: 4/10

Motivatie van de keuze:
In de beurtrol die ik probeer aan te houden bij het kiezen van boeken uit de eigen collectie, was het weer eens de beurt aan een Nederlandse schrijver. Met dit boek sla ik weer twee vliegen in één klap: ik maak weer maar eens kennis met een voor mij tot nu toe onbekend auteur en ik kort tevens mijn lijstje van prijswinnaars weer wat in.

De achterflap:
Als de knappe journaliste Tessa Insinger aan boord stapt van het zeiljacht Joyeuse, weet ze niet wat haar bestemming is, maar wel wat ze wil. Het zeiljacht is eigendom van de megalomane projectontwikkelaar Eric Pincoff. Dat Pincoffs zakelijke imperium is gefinancierd door duistere praktijken wordt aan het begin van hun reis al duidelijk: een groep huurmoordenaars heeft het op hen gemunt. Tijdens de avontuurlijke zeiltocht, die hen uiteindelijk naar de andere kant van de wereld voert, doet Tessa een grote ontdekking. En dan komt het gevaar niet alleen meer van buitenaf...


Bespreking:
Hoewel Roel Janssen afstudeerde in de sociologie, koos hij ervoor, voor het merendeel van zijn professionele leven, een andere richting: in te slaan, door zich te gaan toeleggen op het schrijven van economische artikels voor het NRC Handelsblad. Ook publiceerde hij een aantal non-fictie werken in dat vakgebied. In 1997 begon hij met het schrijven van spannende boeken, die zich om voor de hand liggende redenen ook in de economische en financiële wereld afspelen. In 2007 mocht de auteur twee maal de champagne ontkurken: niet alleen werd hij zestig, maar in dat jaar werd De tiende vrouw ook bekroond met de Gouden Strop, de prijs voor het beste origineel Nederlandstalige spannende boek.

De succesvolle projectontwikkelaar Eric Pincoff , die een aantal van zijn projecten financiert met misdaadgeld wordt uitgeroepen tot Europees ondernemer van het jaar. Op de feestelijke prijsuitreiking maakt hij kennis met de journaliste Tessaloniki – Tessa voor de vrienden – Insinger. Zij wil ter voorbereiding van een achtergrondartikel wat tijd met Pincoff doorbrengen. Ze besluiten samen het ruime sop te kiezen op het zeilschip van de zakenman. Ze bevinden zich nog maar amper op zee als er een aanslag op het jacht gepleegd wordt. Naarmate de tocht vordert, wordt duidelijker dat ze beiden hun eigen onuitgesproken redenen hebbben om de reis in elkaars gezelschap uit te zitten.

In tegenstelling tot de gebruikelijke opzet van een verhaal, waarbij een groot aantal figuranten samen gedrumd worden in de beperkte omgeving van één dorp of stadje, heeft Roel Janssen ervoor gekozen om zijn verhaal, gebruik makend van een minimum aan personages, te situeren over ettelijke duizenden vierkante kilometers aardoppervlak. Dat kleine aantal spelers komt het leesplezier uitermate ten goede, want de lezer hoeft niet telkens in zijn geheugen te graven, of eventuele spiekbriefjes te raadplegen, om na te gaan wie wie weer is.

Jammer genoeg worden de verantwoordelijkheid afschuivende ambtenaar, de uit een slechte komedie weggeplukte ongemanierde gangsters en de corrupte politicus nogal clichématig getypeerd. Ook het gebruik van het moslimterrorisme als reden voor alle kwaad past in dat straatje. Maar gelukkig wordt dat alles gecompenseerd door de mooi gefundeerde, op de geschiedenis gebaseerde drijfveren van Pincoff, die door het leven gaat met Karel de Grote als groot voorbeeld. De lezer steekt onderweg ook nog wat op inzake geldstromen die onze economie draaiende houden, witwasoperaties en belastingonduiking.

De eenvoudige plot wordt uitgewerkt tot een onderhoudend verhaal dat zeer vlot wegleest, maar waarin vooral de daden van hoofdrolspelers, en vooral dan Tessa, niet altijd even aannemelijk of logisch zijn.

De keuze om de protagonisten samen te brengen op een boot biedt de nodige perspectieven wat betreft de interactie tussen die personages, maar resulteert ook in een aantal dooddoeners. Zo is er de onvermijdelijke seksuele spanning en haantjesgedrag en natuurlijk passeert ook de al even obligate storm.

Vermits Roel Janssen verzuimt een duidelijk standpunt in te nemen, komt De tiende vrouw nogal vrijblijvend over en overstijgt het boek het niveau van het pretentieloze amusement niet. Toch is het een spannend boek dat de moeite van het lezen waard is. Maar voor een winnaar van een Gouden Strop, valt het toch wat te licht uit.

Mijn score: 7/10