Erics BIBber Blog

Het volledige rapport
Ter promotie van een aantal jonge Nederlandse schrijfsters uit de portefeuille van Karakter brengt de concept packager B for Books onder de noemer Spannende Vrouwen een aantal duoboeken op de markt. Hierin worden telkens twee kortverhalen gebundeld in een harde kaft: een van de hand van een opkomend talent en eentje van een grote naam in het boekenvak.

In dit boek worden Agatha Christie en Liv aan elkaar gekoppeld. Beide leveren ze een kortverhaal dat zich afspeelt in de familiale kring. Getuige à charge van Britse Queen of crime dateert al uit 1925 en draait rond de getuigenis van een maîtresse over haar van moord beschuldigde minnaar, terwijl de de spanningen in het gezin centraal staan in De coach van Liv.

Het eerste wat opvalt als men het boek opent is het uitzonderlijk grote lettertype dat gebruikt werd en de enorme hoeveelheid wit op de pagina’s. Het moge duidelijk zijn dat de uitgever echt alles uit de kast heeft moeten halen om de twee kortverhalen op te rekken tot iets dat een boek genoemd kan worden. Het lijkt op het eerste zich wel een boek voor beginnende lezers.

En de conclusie na het bereiken van het laastse letterteken is dat de kunst van het schrijven van kortverhalen veel moeilijker is dan het lijkt. Een compleet geloofwaardig verhaal vertellen met levensechte personages, voorzien van een degelijke plot en liefst ook nog een verrassend einde op de oppervlakkte van een spreekwoordelijke rijstkorrel is geen evidentie.
Zo neemt het extreem korte Getuige à charge niet genoeg tijd om een geloofwaardige omgeving te creëren, waardoor zelfs de bijna briljante ontknoping niet inslaat als een bom. Pittig detail is dat de schrijfster - weliswaar om andere reden dan hierboven aangehaald – later het einde nog heeft aangepast.

Eigenlijk brengt Liv het er beter van af. Het geheel klopt. Alleen stopt ze de beperkte ruimte te vol met indrukken en stokpaardjes, waardoor de essentie van het verhaal wat ondergesneeuwd raakt.

Toch overstijgt dit duoboek in zijn totaliteit de status van tussendoortje niet. Misschien moeten potentiële auteurs van kortverhalen maar eens het Gouden strop winnende Fotofinish van Jac Toes bestuderen: een kortverhaal volgens de regels van de kunst.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Toen Maria had besloten om dood te gaan, moest haar kat verder maar voor zichzelf zorgen..

De korte inhoud
Het is 1953. al jaren houdt dictator Jozef Stalin de Sovjet-Unie in een ijzeren greep. In Stalins arbeidersparadijs is een seriemoordenaar actief die kinderen vermoordt. Maar in de Sovjet-Unie zijn zulke misdaden onmogelijk. Er bestaan alleen politieke misdaden. Wie al denkt dat een Sovjetburger tot die moorden in staat is, pleegt een misdaad en kan de kogel krijgen, of sterft een tergend langzame dood in een van de goelags. Voor de dood van de kinderen is altijd een logische verklaring: een ongeluk, buitenlandse spionnen – dossier gesloten.
Hoe los je een onmogelijke misdaad op?
Leo Demidov is een jonge, ambitieuze en toegewijde officier van de meedogenloze geheime dienst. Hij kent geen twijfels over het beleid van de communistische partij.
Maar de seriemoordenaar blijft actief en de kindermoorden gaan door. Het lijkt er zelfs op dat de moorden Demidov volgen, dat ze op de een of andere manier met hem te maken hebben. Leo beseft al snel dat hij de moordenaar van al die kinderen, wie het ook is, moet stoppen voordat hij zelf wordt vermoord.
Bij Demidov slaat de twijfel toe. Zijn vijanden binnen de muren van de Loebjanka, het hoofdkwartier van de geheime dienst, ruiken bloed en chanteren hem. Leo moet zijn loyaliteit aan de partij bewijzen, maar dat kan alleen als hij zijn vrouw Raisa verraadt.


Het volledige rapport.
Tob Rob Smith groeide op in Zuid-Londen waar zijn ouders een antiekwinkel uitbaatten. Hij begon al met het schrijven van verhalen in zijn jeugd, maar toen op de middelbare school een leraar hem aanraadde om toneelstukken te gaan schrijven maakte dat indruk op de jonge Tom. Na zijn studies werkte hij eerst als werknemer en later als zelfstandige vooral voor televisieproductiehuizen en –omroepen. Tijdens een minder drukke periode begon hij met het schrijven van zijn spannend debuut Kind 44, dat hij baseerde op de echte Russische seriemoordenaar Andrei Chikatoli, die in de jaren tachtig van vorige eeuw actief was.

Veiligheidsagent en perfecte Sovjetburger Leo Demidov komt per toeval op het spoor van een kindermoordenaar, maar volgens de communistische doctrine bestaan er geen seriemoordenaars. Deze contradictie brengt Leo aan het twijfelen inzake het officiële beleid; een gegeven dat zijn tegenstanders binnen de geheime dienst meteen uitbuiten om hem op een zijspoor te dirigeren. Maar Leo wil koste wat kost deze maniak opsporen en uitschakelen. Zelfs als dat betekent dat hij zijn naaste familie en zichzelf in grote problemen brengt. Enkel het met succes afronden van zijn zoektocht kan zijn geloofwaardigheid en re-integratie in de maatschappij weer bewerkstelligen.

Voor Kind 44 nam de auteur zich de vrijheid om het verhaal te verplaatsen naar de jaren vijftig toen Stalins schrikbewind zijn hoogtepunt beleefde. En deze kunstgreep blijkt een gouden idee te zijn, want veruit het sterkste punt van het boek is de grimmige sfeer die de auteur tot in de perfectie weet te hercreëren. Door zijn sobere beschrijvingen van het leven in Stalinistisch Rusland weet hij veel gruwelijker uit de hoek te komen dan al die boeken waarin bloed en lichaamsdelen in het rond vliegen. De eerste tweehonderd bladzijden van Kind 44 behoren tot het beste wat er ooit op papier gezet werd. De uiterst geloofwaardige wijze waarop alles verteld wordt grijpt de lezer bij het nekvel, kruipt onder de huid en dwingt hem de confrontatie aan te gaan met deze situatie van wantrouwen waarin een normaal leven geen optie is. Want het wantrouwen regeert met ijzeren hand en de angst voor arrestatie, marteling en de goelag hangt als een zwaard van Damocles boven eenieder; ook boven de hoofden van de protagonisten. Meesterlijke sublimatie toont Tom Rob Smith hier tentoon.

Toch mist Kind 44 net de perfecte score, want de contradictie tussen de Sovjetburgers die zich in het begin van het verhaal afsluiten van alles wat hen niet aangaat en de massale hulp die hij later in het boek krijgt is te groot om geloofwaardig te zijn. Hierdoor valt die onmenselijke sfeer die met veel moeite gecreëerd werd bijna als een mislukte soufflé in elkaar, waardoor de auteur er dan ook niet in slaagt die neerslachtige sluier die zowel over cover als verhaal hangt tot het eind vol te houden.

Ook zorgt het kaartje aan het begin van het boek bij aanvang voor heel wat afleiding, want de lezer is geneigd het te raadplegen telkens er een plaats die vernoemd wordt. En die zijn er aanvankelijk niet op terug te vinden. Het was beter geweest het kaartje pas af te drukken op de plaats waar het relevant wordt.

Toch leverde Tom rob Smith met Kind 44 een meesterwerk af dat verplichte literatuur moet zijn voor elke rechtgeaarde liefhebber van het genre. En voor elke (potentiële) auteur, want het is niet alleen een schoolvoorbeeld, maar zelfs de nieuwe maatstaf voor wat betreft sfeervorming.

Het definitieve verdict: 9/10

De openingszin:
Als een gevangenis is als dit, dacht Alexa Marcus, zou ik daar best wel willen zitten.

De korte inhoud
De zeventienjarige Alexa krijgt in een café een drankje aangeboden. Een paar uur later wordt ze wakker, levend begraven met een webcam die al haar wanhoop en angst registreert en op internet openbaar maakt.
Alexa’s vader, een machtige zakenman, ziet zijn hedge fund in elkaar zakken. Hij wordt ervan verdacht een Ponzi-fraude (piramidespel) te hebben opgezet en zijn leven is in gevaar. Hij heeft nog maar één vriend die hem kan helpen zijn dochter te redden en zijn onschuld te bewijzen. Die vriend is Nick Heller.


Het volledige rapport:
Het curriculum vitae van de Amerikaanse auteur Joseph Finder zou dat van een hoofdfiguur uit een spannend boek kunnen komen: als kind vertoefde hij op diverse plaatsen in Azië. Eenmaal terug in de USA opteerde hij voor aan Rusland gerelateerde studies, waarna hij gerekruteerd werd door de CIA. Maar Finder koos als snel voor een carrière als auteur en op zijn vierentwintigste debuteerde hij met een non-fictie boek over de Russisch-Amerikaanse zakelijke belangen, waaruit ook zijn spannend debuut voortvloeide. De Moskou club, was het eerste van vier rasechte spionagethrillers. Hierna veranderde de auteur het geweer van schouder en stortte zich op de bedrijfsthrillers, om weer vier boeken later, met Fraude, aan een vierdelige reeks te beginnen over de privédetective en fixer Nick Heller.

Eind februari 2011 verschijnt Bedrog, het tweede boek uit deze serie, in onze winkelrekken, terwijl de Engelstalige wereld nog tot aan het begin van deze zomer moet wachten op dit boek.

In Bedrog wordt Nick door een steenrijke kennis gevraagd om zijn verdwenen dochter Alexa op te sporen. Deze blijkt ontvoerd te zijn en werd levend begraven met een webcam, zodat haar vader al de angsten die zij uitstaat op het wereldwijde web kan volgen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: met Bedrog levert Joseph Finder een rasechte pageturner volgens beproefd klassiek recept af die bol staat met verrassende wendingen die op het lijf geschreven is van de Amerikaanse filmindustrie: Russische boeven belagen Amerikaanse belangen en Nick Heller is de held die met zijn doortastende optreden, de FBI de loef afstekend, een happy end moet forceren.
Liefhebbers van deze pretentieloze actieverhalen moeten dan ook geen moment twijfelen om Bedrog ter hand te nemen, want het leesplezier is gegarandeerd met deze in de eerste persoon enkelvoud geschreven rollercoaster.

De meerwaardezoeker mag al iets langer twijfelen, want ondanks de vlotte pen van de auteur, verwart deze het uitdiepen van personages met het gedetailleerd beschrijven van de kledij die ze dragen. Gelukkig geldt dit niet voor de ik-figuur en zijn entourage, want Nick Heller krijgt wel een degelijke achtergrond, die ook wel noodzakelijk is om zijn uitgebreide kennissenkring te verantwoorden. Want het motto van de protagonist blijkt te zijn: “Niet wat je kent is belangrijk, maar wel wie je kent”. Veel van zijn problemen en obstakels ruimt hij op door met een vingerknip een kennis op te trommelen met de juiste vaardigheden.

En natuurlijk worden – trouw aan dit subgenre – de grenzen van de geloofwaardigheid meermaals zonder blozen of verpinken overschreden.

Hoe dan ook; met Bedrog zet Joseph Finder op weergaloze wijze de Russen weer op de troon der slechteriken. Een rol die ze sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie nog amper toebedeeld kregen.

Het definitieve verdict: 7/10

De korte inhoud
Al jarenlang ligt een perfect geconserveerde mummie in een kelder van het Crispin museum in Boston. De ontdekking ervan door de museumstaf is een geweldige vondst. Maar patholoog-anatoom Maura Isles vindt een macabere boodschap in het lichaam, een bewijs dat dit ‘eeuwenoude’ reliek eigenlijk een modern moordslachtoffer is.
Voor Maura en rechercheur Jane Rizolli is het forensische bewijs onmiskenbaar. En als de resten van een andere vrouw in de verborgen nissen van het museum worden gevonden, wordt het duidelijk dat er een psychopaat rondwaart. Jane en Maura beginnen aan een race om dit gestoorde roofdier te stoppen voordat hij nóg een aandenken kan toevoegen aan zijn gruwelijke verzameling….


Het volledige rapport
De Amerikaanse Tess Gerritsen ruilde jaren haar medische carrière voor het onzekere schrijversvak. Zoveel jaar later behoort ze tot de leading ladies van de wereld van het spannende boek. Recent belande haar meest recente werk Sneeuwval in de Nederlandstalige boekhandels. Maar ik waag me aan het boek dat hieraan vooraf ging: Het aandenken, dat al zevende boek is met rechercheur Jane Rizolli en patholoog-anatoom Maura Isles, twee dames die het ondertussen ook al tot op het kleine scherm geschopt hebben, in de hoofdrollen.

In Het aandenken weten de archeologen van het Crispin museum en de medische technici niet wat ze zien als blijkt dat een eeuwenoud gewaande mummie een hedendaags slachtoffer van moord blijkt te zijn. Als er in het museum een tweede moderne mummie wordt ontdekt, groeit het vermoeden dat er wel eens een psychopaat aan het werk geweest kan zijn. Of misschien zelfs nog actief is en dat hij volop werkt aan de uitbreiding van zijn collectie…

Het eerste wat opvalt aan Het aandenken is dat het eerste hoofdstuk, een soort van proloog, in de ik-vorm verteld wordt, terwijl daarna alles in de derde persoon op papier staat. Maar welke de vertelvorm ook moge zijn, Tess Gerritsen kan een verhaal vertellen, grijpt de lezer bij het nekvel en dreigt hem te laten verdrinken in haar fantasieën, waarbij ze op perfect getimede momenten de levensnoodzakelijke minieme adempauzes inlast. Kortom de auteur is een professional, die alle knepen van het vak beheerst.

Zelfs als ze de lezer voedt met valse informatie – iets wat ik door de band genomen niet goed verteer en altijd heb beschouwd als vals spelen – doet ze dat op zo een professionele wijze dat men geneigd is een en ander met de mantel der liefde te bedekken. Vooral omdat het de aanloop vormt naar een geweldige ontknoping in twee bedrijven die even moeilijk te voorspellen lijkt dan de winnende combinatie bij de lottotrekking.

Ook voelt het vreemd aan dat de relatie tussen Maura en Daniël Brody, waaraan in de vorige twee delen van de serie nauwelijks aandacht werd besteed, in Het aandenken weer prominent aanwezig is. En al even bizar is de verschijning van Anthony Sansone, de bezieler van de Mefistoclub. Een wederoptreden dat weinig toevoegt aan het verhaal en dat enkel ruikt naar bladvulling

Grappig is ook dat Tess Gerritsen de GPS beschrijft als een fonkelnieuwe uitvinding, waar ze maar geen genoeg kan van krijgen. Een gadget dat zelfs ten tijde dat Het aandenken, in 2008, geschreven werd, toch al massaal aanwezig was in de Westerse maatschappij en behoorde tot het gemeengoed. Zouden schrijvers dan toch een beetje wereldvreemd zijn?

Los van dit alles is en blijft Het aandenken een sterke thriller die garant staat voor enkele uren onvervalst leesplezier.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
…Bewusteloze vrouw, identiteit onbekend, binnengekomen per ambulance 09.05 uur, aangetroffen in appartement aan Völundsgatan 3, buren hebben het alarmnummer gebeld.

De korte inhoud
Politieman Ewert Grens heeft er weinig moeite mee om een videotape te laten verdwijnen om de weduwe van zijn vermoorde collega een dienst te bewijzen. Al evenmin heeft hij last van zijn geweten wanneer hij de persoon te grazen neemt die een vrouwelijke collega in een rolstoel heeft doen belanden. Hij is een goed mens die wat overheeft voor zijn vrienden.
 


Het volledige rapport
2010 was het jaar dat het Zweedse schrijversduo Roslund en Hellström met Drie seconden wereldwijde bekendheid en waardering te beurt viel. Maar de ex-bajesklant en sociaal werker Börge Hellström en de journalist Anders Roslund hadden al vier andere boeken op hun palmares staan die ook in het Nederlands te lezen zijn. Kluis 21 is het tweede deel van deze reeks met rechercheur Ewert Grens

Hierin ontdekken we dat niets menselijks het hoofdpersonage vreemd is als deze moet kiezen tussen het beschermen van de eer van een vermoorde collega of hem postuum aan de schandpaal nagelen; zelfs als dit zou betekenen dat enkel vrouwenhandelaars ontsnappen aan vervolging. Of dat hij zonder scrupules bereid is zich te bedienen van niet helemaal door de beugel kunnende technieken om een meedogenloze gangster te kunnen klissen die keer op keer ontsnapt aan een zware veroordelingen voor verminking, moord en moordpogingen.

Het Zweedse duo hanteert een sobere, weinig spectaculaire vertelstijl die de Scandinavische misdaadliteratuur typeert. Maar deze sloomheid wordt ruimschoots gecompenseerd door de degelijkheid waarmee ze hun verhaal construeren en op zeer pakkende wijze niet alleen sociaal onrecht aan de kaak stellen, maar ook geloofwaardige personages op papier zetten, uit alle lagen van de bevolking. Van junks zonder toekomst, over gemotiveerd medisch personeel en vastberaden rechercheurs tot wanhopige tot prostitutie gedwongen Oost-Europese vrouwen. Ze worden allen even secuur gecreëerd en hebben een ding gemeen: ze gaan tot het uiterste om hum vooropgezette doelen te halen, welke dat ook mogen zijn.

Ook verhaaltechnisch is Kluis 21 een verademing. Vooral het feit de auteurs zich niet verplicht voelen om alles zwart op wit tot in de kleinste puntjes uit te leggen, maar een deel van de feiten en gebeurtenissen opzettelijk vaag houden en de interpretatie ervan overlaten aan de lezer maakt dit tot een intellectuelere thriller dan het gros van de boeken waarmee het rek moet gedeeld worden in de boekenwinkels.

Ook ontwikkelt het verhaal zich aanvankelijk zeer warrig, maar wordt stilaan meer en meer duidelijk naarmate het einde nadert. Toch blijven er na het finale punt een paar losse eindjes bengelen. Misschien worden die in een volgend boek nog weggewerkt. Misschien ook niet...

Met Kluis 21 leverden Roslund en Hellström een pakkende, rauwe, bij momenten zelfs schokkende policier af die opvalt tussen de vele op Hollywood geënte werken en daaraan alleen al zijn recht van bestaan ontleent. Maar daar bovenop is het ook nog eens een zeer goed misdaadverhaal geworden, die verdiend gelezen te worden door elke liefhebber van het genre.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
Het is windstil als het grote plezierjacht in de lichte nacht drijvend wordt aangetroffen op de Jungfrufjärden in de zuidelijke scherenkust van Stockholm. Het water heeft een lome, blauwgrijze kleur en beweegt zich traag als nevel.

De korte inhoud.
Op een zomernacht wordt op een verlaten plezierjacht dat ronddobbert in de Stockholm-archipel het lichaam van een vrouw gevonden. Ze lijkt verdronken te zijn, maar haar longen zijn gevuld met brak water dat niet afkomstig blijkt te zijn van de archipel. De volgende dag wordt er een man gevonden in zijn appartement in Stockholm. Hij hangt aan een plafondhaak, in een verder lege kamer. Inspecteur Joona Linna is ervan overtuigd dat de man zelfmoord heeft gepleegd. Hij krijgt gelijk, maar daarmee is de zaak niet gesloten. De twee doden vormen de opmaat tot een reeks duizelingwekkende en gevaarlijke gebeurtenissen die Joona Linna meesleuren in een nietsontziende jacht op de moordenaar.



Het volledige rapport
In de hoop het succes van Stieg Larssons Millennium trilogie te kunnen evenaren, werden er de laatste twee jaar een groot aantal nieuwe misdaadauteurs uit de Scandinavische landen gelanceerd en hun werken naar het Nederlands vertaald. Een ervan was Lars Keplers positief onthaalde politieroman Hypnose.

Lars Kepler is een pseudoniem waarachter Alexander Ahndoril en zijn vrouw Alexandra Coelho schuil gaan. Deze Zweden publiceerden elk eerder al onder eigen naam een aantal romans. Met Contract, dat op 27 januari aanstaande verschijnt, leverden ze hun tweede spannende boek af, waarin de hoofdrol weer werd toebedeeld aan Joona Linna, een inspecteur van de landelijke recherche.

Dit keer wordt de inspecteur opgezadeld met twee bizarre doden: een functionaris die een hoge post bekleedt in het Zweeds bestuur heeft zich verhangen t in een lege kamer van zijn woning en een jonge vrouw stierf op een verlaten zeiljacht: hoewel ze kompleet droog is, blijkt ze toch de verdrinkingsdood gestorven te zijn. Deze twee zaken blijken het topje van een ijsberg vol zaken die het daglicht niet kunnen verdragen.

Hoewel het boek zeer vlot wegleest worden sommige gebeurtenissen meermaals kort na elkaar met andere woorden dubbel of zelfs driedubbel beschreven. Het eindresultaat had dus net iets dunner gekund dan de vijfhonderdtwintig bladzijden die de drukproef welke ik mocht lezen dik was. Het is dus best mogelijk dat in de definitieve versie dit minpuntje (deels) weggewerkt wordt.
Maar het staat buiten kijf dat het verhaal staat als een huis. Inclusief een paar briljante wendingen die aangeven dat de auteurs echt wel hun best gedaan hebben om origineel uit de hoek te komen. Ook ontplooit het verhaal zich naar Scandinavische normen met een ongekende vaart.

Alleen is het jammer dat de entourage van en het hoofdpersonage zelf totaal niet tot leven komen. Joona Linna blijft steken als een grijze schim die blijkbaar een opmerkingsgeest heeft die aan helderziendheid grenst. Meermaals is een blik op een plaats delict voldoende voor hem om zich de feiten die zich er voordeden te kunnen voorstellen, wat toch wel ongeloofwaardig overkomt. Ik kan enkel maar veronderstellen dat deze figuren uitgebreider voorgesteld werden in Hypnose. Aan de eenmalige personages werd gelukkig heel wat meer aandacht besteed om ze te voorzien van een degelijke achtergrond om er realistische figuren van te maken.

Trouw aan de Scandinavische traditie bevat Contract heel wat onderhuidse kritiek op de maatschappij, waarbij deze keer het feit centraal staat dat door de onverzadigbare honger naar rijkdom en welstand van de mens zowat alles te koop is.

Contract is een onvervalste pageturner die het niet slecht zou doen in Hollywood, en die de lezer ook meteen nieuwsgierig maakt naar meer spannend werk van de handen van Lars Kepler.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
De huid.

De korte inhoud
De Britse arts David Hunter maakt een studiereis naar de beroemde Body Farm in Knoxville (VS), de plaats waar hij gestudeerd heeft. Hij is nog herstellende van een aanslag op zijn leven en hoopt dat het uitstapje hem goed zal doen. Directeur Tom Lieberman, een vriend van vroeger, vraagt hem mee te gaan naar een lijkschouwing in een berghut. Hunter is echter niet voorbereid op het gruwelijke tafereel dat hij daar aantreft: een vastgebonden en gefolterd lichaam in verregaande staat van ontbinding, met – vreemd genoeg – roze tanden.
Dan wordt er een tweede lichaam gevonden. Wat volgt is een huiveringwekkende zoektocht waarin niets is wat het lijkt. David Hunter krijgt te maken met iemand die een duivels genoegen beleeft aan moorden en die bizarre sporen achterlaat op iedereen op het verkeerde been te zetten.



Het volledige rapport
De uit Sheffield afkomstige Brit Simon Beckett oefende een aantal jobs uit die allen gemeen hadden dat ze hem een grote mate van vrijheid bezorgen. Het schrijverschap was dus gewoon een logische volgende stap en na een journalistiek bezoek aan de body farm had hij meteen ook zijn inspiratie gevonden: David Hunter was geboren.

In het derde boek uit de reeks, Het sanatorium, keert het hoofdpersonage terug naar de body farm en raakt hij op voorspraak van de directeur ervan betrokken bij het onderzoek van een gruwelijke moord en de jacht op een gewiekste seriemoordenaar.

Simon Beckett hanteert een uiterst aangename schrijfstijl waarin de lezer zich quasi vanaf de eerste bladzijde een gezellig in kan nestelen zodat meteen de juiste sfeer gecreëerd wordt voor meer dan driehonderd bladzijden leesplezier.

Of toch bijna, want vooral in het begin van Het Sanatorium maakt de auteur te veel toespelingen op de bijna doodervaring van het hoofdpersonage op het eind van Het laatste zwijgen, het vorige boek uit de reeks. Vooral het feit dat de opmerkingen eigenlijk niet ter zake doen in dit verhaal maakt het ergerlijk.

Maar gelukkig weet de schrijver er nog net op tijd mee op te houden, om vol te gaan voor verhaal nummer drie dat plotmatig veruit het beste is uit de reeks: verrassende wendingen en een originele en perfect gemaskeerde ontknoping maken van Het Sanatorium een rasechte pageturner die de lezer verbaasd en zelfs verbluft achterlaat nadat deze de laatste bladzijde achter zich gelaten heeft.

Met dit boek breit Simon Beckett een ijzersterk derde deel aan zijn serie, waarvan alle delen met hun mix van forensische antropologie en het ontmaskeren van moordenaars een meer dan behoorlijk niveau halen. En net nu is bekend geworden dat in april 2011 het vierde deel van de persen zal rollen. Ik kan haast niet wachten, want deze werken zouden verplichte lectuur moeten zijn voor elke rechtgeaarde liefhebber van spannende boeken.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
‘De vakantie begint hier,’ mompelde Hammond binnensmonds. Hij nam een slokje van zijn mineraalwater met prik, staarde wat om zich heen in de clublounge en keek door de grote ramen naar buiten, waar de vliegtuigen bij de verbindingsslurven stonden of over de startbaan taxieden. Heathrow bood op een grauwe middag in februari een weinig inspirerende aanblik, maar Hammond zag in gedachten al uit naar de skihellingen in Oostenrijk, waar de omstandigheden volgens de krant optimaal waren: in Obergurgl niets minder dan poedersneeuw van de beste soort.

De korte inhoud
Dr. Edward Hammond heeft kort na de oorlog in Joegoslavië Dragan Gazi voor veel geld aan een nieuwe lever geholpen. Tegenwoordig zit Gazi vast in Den Haag. Hem hangt niet alleen een veroordeling door het oorlogstribunaal boven het hoofd, iedereen aast ook nog eens op zijn kapitaal.
Een mysterieuze figuur, ‘de accountant’, houdt het kapitaal verborgen en Gazi’s dochter Ingrid wil het hebben. Edward is de enige die zou kunnen helpen. Omdat Ingrid als geen ander weet hoe zij Edward onder druk kan zetten om zijn hulp af te dwingen….

Het volledige rapport
De Brit Robert Goddard studeerde geschiedenis. Na gewerkt te hebben als journalist, leraar en ambtenaar, besloot hij in 1986 voor om van zijn pen te leven. Datzelfde jaar debuteerde hij met Verjaard bedrog, waarmee de auteur meteen aangaf voor welke niche hij opteerde in de grote wereld van het spannende boek: misdaadverhalen die in de marge historische raakvlakken bevatten.

Met zijn nieuwste werk zit hij nog steeds in hetzelfde hokje. De basis voor Het familiekapitaal is de vraag wat er van de genadeloze militieleiders geworden is die tijdens recente Joegoslavische burgeroorlog dood en vernieling zaaiden. Een van hen, Dragan Gazi wacht op zijn veroordeling door het oorlogstribunaal in Den Haag. Diens dochter Ingrid benadert de Londense chirurg Edward Hammond, die in 1996 een nieuwe lever inplantte bij Gazi, om de oorlogsbuit van de Servische leider los te weken bij Dragans financiële brein: de accountant. Hammond kan niet weigeren, maar beseft nog niet dat hij hierdoor in een wespennest van formaat terechtkomt.

Tweeëntwintig titels staan er ondertussen op Robert Goddards bibliografie waarvan het overgrote deel de status van bestseller haalde in het Verenigd Koninkrijk. Het is dan ook geen toeval dat deze auteur er een zeer leesbare stijl hanteert waarbij rauwe historische feiten zoveel mogelijk uit de weg gegaan worden, maar de geschiedenis met mondjesmaat in het verhaal incorporeert. En die formule werkt, want ondanks het eenvoudige opzet van het boek, met een serieel opgezette plot, wordt de aandacht van de lezer moeiteloos vastgehouden door alles ondergeschikt te maken aan meer dan voldoende verrassende wendingen die voor de voeten van zijn hoofdfiguur gegooid worden.

Die drang naar afwisseling uit zich tevens in het een groot aantal locaties, waarbij het hoofdpersonage half Europa doorkruist alsof het slechts een wijk betreft en voor de ontknoping zelfs naar Zuid-Amerika gelokt wordt.

Hoewel Robert Goddard er een erezaak van maakt om alle losse eindjes weg te werken in zijn verhalen, moet hij soms toch flirten met de grenzen van het geloofwaardige om die belofte waar te maken. Maar boven alles is Het familiekapitaal gewoon een tof verhaal in een origineel kader.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
Niet van toepassing omdat dit een verhalenbundel is

De korte inhoud
Twee ogenschijnlijk doorsneemensen – in en doorsneewoonplaats, met een doorsneebaan, u kent ze wel – hebben een lang en gelukkig huwelijk. Als hij, Bob, op zakenreis gaat, vindt zij, Darcy, een doos met het donorcodicil, de bibliotheekpas en het rijbewijs van een andere vrouw. Een vrouw die nog niet zo lang geleden in het nieuws was. Een vrouw die is vermoord…
Een goed huwelijk is een van de vier fonkelnieuwe verhalen van SHephen King. Vier verhalen over sterke maar ook kwetsbare mensen – mensen die zich bevinden in het aardedonker, zonder sterren.


Het volledige rapport
Moet Stephen King nog voorgesteld worden? Bestaat er ook maar één liefhebber van spannende boeken die nooit een van zijn boeken in handen heeft gehad? Ik denk van niet, want het King is een fenomeen die met zijn eerst boek Carrie in 1974 het grote lot won en sindsdien meer dan zeventig titels van de persen liet rollen, waarvan sommige gebundelde kortverhalen bevatten. Zijn nieuwste boek Aardedonker, zonder sterren behoort hier ook toe. De vier verhalen bieden een mooie staalkaart van het werk van de auteur: gewone mensen die in speciale omstandigheden verzeild raken, af een toe besprenkeld met een vleugje bovennatuurlijkheid. En met zijn gemoedelijke vertelstijl komt zowat elk verhaal van zijn hand, hoe onwaarschijnlijk ook, heel geloofwaardig over.

In het eerste verhaal, 1922 genaamd, moet een man leven met het feit dat hij zijn vrouw vermoordde om het leven verder te kunnen leiden op zijn eigen manier. Grote trucker verhaalt over een schrijfster van detectives die wraak wil nemen op de man die haar verkrachtte. Verlenging is het meest klassieke King verhaal waarin een terminale kankerpatiënt een verlenging van zijn leven koopt. En tenslotte is er Een goed huwelijk waarin een vrouw een paar jaar na haar zilveren bruiloft ontdekt dat haar man de meest gezochte serieverkrachter en –moordenaar van het moment is.

Stephen King slaagt er als geen ander in om in de hoofden van zijn personages te kruipen en hun drijfveren en denkwijzen dusdanig op papier te zetten dat het interessante lectuur wordt. Samen met het feit dat elk verhaal in deze bundel minstens even goed is als het vorige, is Aardedonker, zonder sterren best een goed boek geworden. Zelfs al verdient geen van de vier het predicaat van pareltje, toch zijn ze – op 1922 na, dat wat langdradig aanvoelt – intrigerend genoeg om de lezer de tijd te laten vergeten.

De rode draad door deze verzameling kortverhalen is de vraag of de hoofdfiguren hun gewone leven kunnen oppakken na moord, verkrachting of verraad of dat ze zichzelf onbewust dwingen om het kwaad dat hen overkwam op welke wijze dan ook te counteren. Blijven ze zichzelf of worden ze een andere persoonlijkheid?

Aardedonker, zonder sterren is geen topper, maar met zekerheid een aangenaam tussendoortje te noemen, dat zeker zijn bestaansrecht heeft om die paar mensen die Stephen King niet kennen, nieuwsgierig te maken naar zijn andere werk.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea:
Het rook naar door de zon verwarmde boomschors en knopjes in de appelbomen die op bloeien stonden en wilden genieten van het leven. Een briesje deed miljoenen jonge blaadjes aan de takken dansen.

De korte inhoud
Temerence Brennan wordt ingeroepen bij het onderzoek naar een verdrinking. Het lijkt erop dat het slachtoffer om het leven is gekomen bij een bizar seksspel. Het lichaam wordt echter geïdentificeerd als dat van een man die al in 1968 in Vietnam is gestorven. Tempe laat het graf van de betreffende soldaat openen en neemt de beenderen mee naar Hawaï om ze te analyseren. Terwijl ze daar is wordt er nog een lijk gevonden dat het identiteitsplaatje bij zich draagt van de eerste dode. Nu zijn er dus twee ongeïdentificeerde lichamen, die iets met elkaar te maken lijken te hebben. Tempe roept de hulp in van dochter Katy en vriendin Lily. Die laatste brengt ook Tempes voormalige geliefde Ryan mee. Maar of dat nou zo’n goed idee is…


Het volledige rapport
Kathy Reichs werd geboren in Chicago en mocht dit jaar haar zestigste verjaardag vieren. Ze is in de Verenigde Staten een bekend en gewaardeerd forensische antropologe die bij vele zaken betrokken werd die het wereldnieuws haalden. Zo hielp ze onder andere bij de identificatie van slachtoffers van de aanslag op het WTC in New York op elf september 2001. Momenteel woont ze een deel van het jaar in Charlotte, USA, waar ze als professor verbonden is aan de afdeling antropologie van de plaatselijke universiteit en het andere deel in Montreal, Canada waar ze zetelt in de adviesraad voor de nationale Canadese politie en ze als consultant werkt bij het laboratorium voor gerechtelijke geneeskunde van de provincie Quebec.

Pas toen haar kinderen naar de universiteit vond Kathy Reichs de tijd om echt aan het schrijven te gaan, nadat ze zowat acht jaar eerder als eens een halfslachtige poging gedaan had in navolging van een collega die aan het schrijven een aardig bijbaantje had. Het resultaat, Bot voor bot kaapte in 1997 meteen de Canadese Arthur Ellis award voor het beste debuut weg en was het begin van een reeks met hoofdpersonage Temperence ‘Tempe’ Brennan, een alter ego van de auteur zelf. Spinnenbotton is al het dertiende boek in de serie die ook als basis fungeert voor Bones, een televisieserie die al aan het zesde seizoen toe is.

Het eerste wat opvalt aan het boek is de wat bevreemdende titel. Het is zelfs geen bestaand Nederlands woord, maar een spijtig gevolg van de letterlijke vertaling van de originele titel: Spider bones. Waarbij spider eigenlijk niet rechtstreeks verwijst naar spinnen, maar naar de bijnaam van het personage, wiens botten een belangrijke rol spelen in het verhaal. Spiders botten had dus beter geweest…

Temperence wordt betrokken bij de identificatie van een man die op eigenaardige wijze verdronk in de buurt van Montreal en handelt de zaak snel af. Maar een paar dagen later blijkt dat die man volgens de archieven van het Amerikaanse leger al het leven liet in 1968 in de Vietnamoorlog, en begraven ligt in North Carolina. Tempe laat deze man opgraven en overbrengen naar Hawaï voor onderzoek. Daar, in de gebouwen van de militaire dienst die instaat voor het opsporen, opgraven, repatriëren en identificeren van Amerikaanse soldaten die het leven lieten op vreemd grondgebied vanaf de Tweede Wereldoorlog tot nu, wordt nog een derde stel botten gevonden die refereren naar dezelfde identiteit. Aan Tempe op uit te zoeken wie van de drie de echte John ‘Spider’ Lowery is. En wie de twee anderen zijn, natuurlijk.

Kathy Reichs slaagt er telkens weer in haar lezers op comfortabele wijze door haar verhalen te loodsen. Hiervoor gebruikt ze haar gemoedelijke manier van schrijven; laat ze het Brennan het verhaal zelf vertellen en creëert ze minzame personages die, ondanks ze veel onderweg zijn, een huiselijke, warme sfeer uitstralen. Dat gecombineerd met telkens weer een ander aspect van het vak dat de auteur al jaar en dag uitoefent, staat bijna garant dat elk boek weer een plezier is om lezen. Want elk bot vertelt een ander verhaal. In Spinnenbotten neemt ze haar publiek mee naar het Centrale Identificatie Laboratorium van de Amerikaanse strijdkrachten op Hawaï, waar ze een tijdje als consultant aan verbonden was. Een wereld die bij de meeste lezer wellicht totaal onbekend is en haar in de gelegenheid stelt wat te doceren over het ontstaan, de werking en de geschiedenis van deze dienst die de leuze “Tot ze weer thuis zijn” in het vaandel draagt.

Blijkbaar leeft de auteur met de angst dat de lezer zich gaat vervelen, want ze propt haar Spinnenbotten vol met menselijke resten. Eigenlijk net te vol, want niet alleen lijkt het zo dat Brennan de enige forensische antropologe in de wereld is, maar het grote aantal botten van verschillende origine dat moet doorploegd worden is er ook verantwoordelijk voor dat het aantal opgevoerde personages oploopt tot net geen honderd exemplaren, wat te veel is om ze allemaal te plaatsen en voor wat verwarring zorgt bij de lezer. Ook voelt de auteur zich blijkbaar verplicht om het hoofdpersonage steevast even met wat doodsangsten op te zadelen, wat in Spinnenbotten wat geforceerd over komt.

Toch is de eindconclusie positief en kan Spinnenbotten als een goed boek beschouwd worden waarmee iedereen die een beetje interesse heeft in de forensische wereld zich met plezier in een zetel nestelt.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea:
Koud.

De korte inhoud
Totale duisternis. Forensisch antropoloog Temperance Brennan wordt wakker en ontdenkt dat ze in een kleine, donkere, heel koude ruimte ligt. Haar handen en voeten zijn vastgebonden. Wie wil haar dood, of tenminste uit de weg hebben, en waarom? Langzaam beginnen de herinneringen van de afgelopen dagen naar boven te komen.
Tempe en Ryan die het stoffelijk overschot van een vermiste erfgename van Montreal naar Chicago begeleiden. Tempe die ervan wordt beschuldigd bewijsmateriaal achter te houden. Een mysterieus telefoontje meet verwoestende consequenties. De dood van de enige man die Tempes onschuld kan bewijzen. En in Montreal worden nog twee lijken gevonden…


Het volledige rapport
Kathy Reichs werd exact zestig jaar geleden geboren in Chicago, de derde grootste stad van de VS. Ze is een gerenommeerd forensische antropologe – één van de slechts 82 die hun certificaat behaalden voor de Amerikaanse raad voor forensische antropologie – die regelmatig in rechtszaken getuigt als deskundige. Momenteel verdeelt ze haar tijd tussen Charlotte, USA, waar ze als professor actief is aan de afdeling antropologie van de universiteit van North Carolina en Montreal, Canada waar ze zetelt in de adviesraad voor de nationale Canadese politie en ze als consultant werkt bij het laboratorium voor gerechtelijke geneeskunde van de provincie Quebec.

Toen haar kinderen aan de universiteit studeerde begon ze met het schrijven van spannende boeken over haar vakgebied. Het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat het curriculum Vitae van het vaste hoofdpersonage, Temperence ‘Tempe’ Brennan quasi identiek is aan dat van de auteur zelf. In 1997 won ze met Bot voor bot meteen de Canadese Arthur Ellis award voor het beste debuut en had ze er nog een carrière bij. 206 botten is ondertussen al het twaalfde deel in de reeks waarop ook de televisieserie Bones gebaseerd is en waaraan Kathy Reichs ook meewerkt als producer.

206 botten begint als Tempe beseft dat ze ontvoerd is en opgesloten zit in een donkere nauwe ruimte. De lezer mag samen met haar de feiten beleven die voorafgingen aan deze opsluiting zoals ze terugkeren in haar herinnering, die begint met het feit dat ze beschuldigd werd van het maken en toedekken van een professionele fout door het bewijsmateriaal te verduisteren.

Kathy Reichs hanteert een zeer beschrijvende stijl, wat vrij interessant is waar het de grond van de zaak betreft, zoals de fracturen van een aantal van de tweehonderdenzes botten waaruit het menselijk skelet bestaat en wat daar zoal kan uit afgeleid worden. Maar de lezer zit echt niet te wachten om kennis te maken met drie generaties van de ex-schoonfamilie van het hoofdpersonages en kleur en motief van de gordijnen in hun ouderlijk huis beschreven te zien. Ook hanteert ze een apart gevoel voor humor dat vooral tot uiting komt in soms surrealistische conversaties tussen Temperence en haar klankbord Andrew Ryan.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, waardoor de lezer mee kan leven en kijken met het hoofdpersonage. Maar doordat er frequent gewisseld wordt tussen de verschillende zaken waaraan Tempe in parallel werkt, zorgt de grote hoeveelheid namen van getuigen, familieleden en plaatselijke autoriteiten bij momenten voor een verwarrend en onoverzichtelijk gevoel. Ook komt het naar het einde toe over alsof er in het mortuarium en laboratorium nogal zorgeloos wordt omgesprongen met de menselijke resten, waardoor een mens zich toch de nodige bedenkingen maakt. Het lijkt wel alsof de werknemers er omgaan met een verzameling knikker in plaats van met botten en tanden van mensen.

206 botten vertrekt van een eenvoudige rechtlijnige plot dat kundig werd opgebouwd en, op de ontvoering van het hoofdpersonage na, geloofwaardig wordt verteld. Thema’s als de onzekerheid en machteloosheid van familieleden van vermiste personen en de drang naar erkenning van de werkende mens worden professioneel door het boek geweven. Toch vinden er net te veel toevalligheden plaats om van het boek een topper te maken.

Met 206 botten levert Kathy Reichs een degelijke forensische thriller af waarvan men nog iets kan leren en waaraan de adepten van CSI en aanverwanten duimen en vingers zullen aflikken.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
Een grijze vogel fladderde in en uit Harry’s blikveld. Hij trommelde op het stuur. Langzame tijd. Iemand had het gisteren op tv over langzame tijd. Dit was langzame tijd. Zoals de tijd op kerstavond voordat de kerstman kwam. Of in de elektrische stoel voor dat de stroom wordt ingeschakeld.

De korte inhoud
Tijdens een belangrijk vredesoverleg in Oslo over het Midden-Oosten maakt commissaris Harry Hole deel uit van een team dat de veiligheid van de deelnemende staatshoofden moet garanderen. Hij ontdekt dat er een aanslag beraamd wordt en komt daarbij op het spoor van Sverre Olsen, een neonazi. Hole belandt in een wespennest van leugens en intriges, liefde en verraad, dat terug te voeren is op een moord die plaatsvond in Leningrad tijdens de Tweede Wereldoorlog.


Het volledige rapport
De Noor Jo Nesbo hoeft wellicht niet meer voorgesteld te worden. Zijn debuut Vleermuisman sloeg in als een bom en was meteen goed voor De Glazen Sleutel. Meer recent is hij met De sneeuwman en het buiten de reeks gesitueerde Headhunters toegetreden tot de absolute top van Scandinavische misdaadauteurs. Eerder dit jaar werden de vertalingen van drie van zijn oudere boeken geherintroduceerd op de Nederlandse markt. De roodborst – dat eerder verscheen onder de titel Wraakuur – is het eerste deel van deze zogenaamde Oslo-trilogie.

Hierin komt Harry Hole, het vaste hoofdpersonage in Nesbo’s boeken, toevallig op het spoor van een illegale wapendeal die hem, ondanks het gebrek aan enthouiasme van zijn meerdere, niet meer loslaat. Pas als het eerste slachtoffer valt, roept de politie van Oslo alle hens aan dek. De beweegredenen lijken hun oorsprong te vinden bij een paar ouderen die in Wereldoorlog II aan Duitse zijde meevochten tijdens de belegering van Leningrad.

Zelfs tien jaar geleden al toonde Jo Nesbo zich een begenadigd verteller, die als een ervaren kantklosser een aantal losse verhaallijnen met elkaar verbindt tot een degelijk plot, wat resulteert in een meer dan aardig boekwerk. Daarnaast besteedt de auteur ruim voldoende aandacht aan het stofferen van zijn personages. Enkel moet hij erop letten om zijn hoofdpersonage niet met te veel problemen tegelijk op te zadelen, want dan loopt hij het risico dat de lezer gaat afhaken. Ook voert hij zeer veel personages op. Misschien wel te veel, want een paar van hen spelen maar een verwaarloosbare bijrol bijrol en hadden makkelijk onvernoemd kunnen gebleven zijn.

Een ander sterk punt is dat de auteur er niet voor terug deinst om door middel van impopulaire wendingen de lezer probeert te chockeren en bij de les te houden. Maar dat laatste is absoluut geen probleem want de auteurs verstaat de kunst van het vertellen dusdanig dat men eenmaal begonnen het boek liever niet meer wil neerleggen.

De roodborst is zeer geloofwaardig verhaal met slechts één minpunt: de lezer wordt op een bepaald moment bewust voorzien van verkeerde informatie. Gelukkig krijgt de politie diezelfde info ook toegespeeld waar door beiden het onderzoek op gelijke voet beleven.

Ondanks het feit dat Nesbo sinds hij De roodborst schreef alleen maar gegroeid is als schrijver blijft dit verhaal, een decennium na verschijning de moeite van het lezen waard. Ik kan dan ook alleen maar blij zijn dat uitgeverij Cargo De roodborst voor een vierde druk van onder het stof gehaald heeft.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
Toen ispettore Vianello zijn kamer binnen kwam, had Brunetti de wilskracht die hem achter zijn bureau hield zo goed als opgebruikt. Hij had een rapport over wapensmokkel in de Veneto gelezen, een rapport waarin met geen woord gerept werd over Venetië; hij had een ander rapport gelezen waarin werd voorgesteld om twee nieuwe recruten over te plaatsen naar de Squadra Mobile, om er vervolgens achter te komen dat hij niet tot de mensen behoorde die dit moesten lezen, en nu had hij de helft gelezen van een ministrieel schrijven over veranderingen in de bestaande regelingen omtrent vervroegde uittreding. Althans, hij had de helft gelezen, als die omschrijving van toepassing was op de mate van aandacht waarmee Brunetti het hele document had gelezen. De papieren lagen op zijn bureau, en hij staarde door het raam naar buiten in de hoop dat er iemand binnen zou komen om een emmer koud water over zijn hoofd leeg te gieten, of dat het zou gaan regenen, of dat hij deel zou hebben aan de eerste opstanding en op die manier zou kunnen ontkomen aan de hitte in zijn kamer en de algehele ellende van Venitië in augustus.

De korte inhoud
Venetië gaat gebukt onder een zinderende hittegolf. Terwijl de stad overspoeld wordt met toeristen, proberen de Venetianen zelf het hoofd koel te houden. Ispettore Vianello heeft echter wel wat anders om zich druk over te maken. Zijn tante onttrekt om onverklaarbare redenen grote sommen geld aan het familiebedrijf. Vianello komt bij zijn onderzoek op het spoor van een waarzegger die zijn tante adviseert. Ondertussen ontvangt Guido Brunetti informatie over verdachte vertragingen bij het lokale gerechtshof. Maar pas als een suppoost van de rechtbank vermoord wordt, worden de vermoedens van een groter corruptieschandaal binnen de rechtbank bevestigd.


Het volledige rapport
Donna Leon werd geboren in de Verenigde Staten van Amerika, waar ze haar jeugd doorbracht. Na haar studies Engelse Literatuur reisde ze de wereld rond en emigreerde weer naar het continent waar haar overgrootouders vandaan kwamen om zich te vestigen in de Italiaanse stad Venetië: Ze ruilde dus een land waar verspilling tot een kunst verheven was voor een staat waar hetzelfde gebeurt met corruptie, wat haar blijkbaar beter bevalt want ze resideert er nog altijd. Ze is een groot liefhebber van opera en een kenner van het werk van Händel.

Het was trouwens in de opera dat het idee ontstond om een spannend boek te schrijven en het resultaat was Dood van een maestro, dat in 1992 verscheen. Het is meteen het eerste deel in de serie met de Venetiaanse politiecommissaris Guido Brunetti, waarvan Een kwestie van vertrouwen al het negentiende deel is. Ondertussen loopt er in Duitsland ook een televisieserie die gebaseerd is op Donna Leons creaties.

In de ondraaglijke hitte van de Venetiaanse zomer ligt het leven zowat stil. Bij gebrek aan echte misdaden om te onderzoeken, houdt commissaris Guido Brunetti zich ledig met het onderzoeken van geruchten: Zo zijn de kinderen van de tante van zijn collega Lorenzo Vianello benieuwd naar wat hun moeder uitspookt met de grote bedragen die ze uit haar zaak trekt. En het hoofd van de stedelijke personeelsdienst stelt zich vragen bij veelvuldige en lange vertragingen bij een bepaalde rechter. Als een betrokken parketwachter vermoord wordt, kan de commissaris de zaak officialiseren.

Niet alleen in het verhaal is het heet. Ook tijdens het schrijven van het boek was het blijkbaar zeer warm want het verhaal kabbelt wel zeer rustig voort: zo is de kaap van de honderd bladzijden al ruim gerond vooraleer de eerste echte tekenen van politionele activiteit waargenomen kunnen worden. Ook vertelt Donna Leon haar verhaal zeer traag en sec en laat ze de toch wel typisch Italiaanse felle emoties volledig achterwege, zodat een uitgebluste indruk ontstaat.

Dit neemt echter niet weg dat Een kwestie van vertrouwen met zorg opgebouwd is en op professionele wijze uitgeschreven werd tot een geloofwaardig geheel. Enkel het occasionele gebruik van Italiaanse woorden, die weliswaar zorgen voor wat authenticiteit, kunnen het leesplezier lichtjes aantasten van hen die die taal niet beheersen.

Donna Leon boetseert haar personages met veel gevoel voor realisme, maar vergeet hetzelfde te doen met haar locaties. Misschien dat na achttien episodes alle markante plaatsen van deze toeristische topper, die Venetië toch is, al aan bod gekomen zijn, maar buiten het feit dat de taxi’s en het openbaar vervoer zich over het water verplaatsen zou het verhaal zich eender waar kunnen afspelen hebben. En dat is toch wel een gemis.

Een kwestie van vertrouwen is een degelijke policier, maar ook niets meer.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea
Op de ochtend van de dag dat ik haar kwijtraakte vroeg mijn dochter of ik roerei voor haar wilde maken.

De korte inhoud
De ergste dag uit het leven van Tim Blake begint met het bakken van een roerei voor zijn dochter Sydney. Ze logeert de hele zomer bij hem en heeft een vakantiebaantje bij een hotel in de buurt. Wanneer Sydney die dag na haar werk niet thuiskomt, denkt Tim dat ze met vrienden op stap is. Wanneer ze haar mobieltje niet opneemt gaat hij zich zorgen maken. Naarmate de avond verstrijkt neemt zijn ongerustheid toe. En wanneer de manager van het hotel nog nooit van Sydney blijkt te hebben gehoord, raakt hij in paniek.
Wat deed Sydney elke dag als ze kennelijk niet naar het hotel ging? Was er iets wat ze niet aan haar vader kon of mocht vertellen? In zijn wanhopige zoektocht naar Sydney is er een dubieuze geruststelling: Sydney kan niet dood zijn, want een aantal zeer louche types zijn ook naar haar op zoek…


Het volledige rapport
Linwood Barclay werd geboren in de USA, verhuisde net voor zijn vierde verjaardag naar Canada omdat zijn vader er werk vond als commercieel illustrator. Een job die teloor ging met het populair worden van de fotografie. Toen Linwood Barclay zestien was verloor hij zijn vader en werd hij mede verantwoordelijk voor het dagelijks beheer van een camping annex vakantiepark. Later werkte hij als redacteur bij een tweetal kranten en begon hij met humor doorspekte columns te schrijven, tot hij in 2008 besloot zich voltijds toe te leggen op het schrijven. Ondertussen is hij al meer dan derdig jaar getrouwd met Neetha, met wie hij twee kinderen heeft. Ze wonen in de Canadese stad Burlington.

Eind vorige eeuw publiceerde hij vier non-fictie werken en vanf 2004 verscheen een vierdelige misdaadserie van zijn hand met Zack Walker in de hoofdrol. Maar het succes en de internationale erkenning kwam er in 2007 met het op zichzelf staande Zonder een woord, zijn eerste boek dat in Nederlandse vertaling verscheen. Daarna volgde Dicht bij huis en nu ligt Vrees het ergste in de winkelrekken.

Sydney brengt de zomervakantie door bij haar vader Tim Blake. Als ze op een avond niet thuis komt van haar vakatiejob als receptioniste in een hotel wordt Tim ongerust. Als hij naar haar op zoek gaat en blijkt dat niemand in het hotel haar kent, schakelt hij de politie in en begint hij zelf aan een zoektocht naar zijn dochter. Al snel blijkt dat ook andere malafide types er veel voor over hebben om Sydney te vinden; een vaststelling waaruit Tim moed put, want dat betekent wellicht dat ze op de vlucht is en nog leeft.

Linwood Barclay vertelt op vlotte wijze het verhaal in de eerste persoon enkelvoud vanuit het standpunt van het hoofdpersonage. Een mak begin, dat niet alleen traag op gang komt, maar waarin ook de wanhoop van een vader wiens kind spoorloos verdwijnt niet echt van de bladzijden afspat omdat de emotionele mallemolen nogal vlak verhaald wordt. Verder in het verhaal komen de emoties beter uit de verf en evolueert Vrees het ergste naar een degelijke psychologische thriller, met op net de juiste momenten een cliffhanger of een verrassende wending die de spanningsboog heel het boek door mooi strak houdt.

Om nog wat later te transformeren tot een beklijvende actiethriller met een zekere maatschappelijke relevantie. Misschien is het wat te veel van het goede voor een enkel boek, maar de auteur brengt het met zoveel natuurlijk flair dat de lezer er vrijwel moeiteloos in meegaat. Al moet gezegd dat de grenzen van de geloofwaardigheid bij momenten akelig dicht genaderd worden.

Linwood Barclay beschrijft zeer realistisch het leven in het slaperig provinciestadje Milford, Connecticut dat hij uitkoos als locatie voor dit verhaal. Ook de problemen van een gescheiden vader van een tienerdochter die geconfronteerd wordt de nieuwe partner van zijn ex-vrouw wordt heel herkenbaar, en met een vleugje humor getypeerd, wat Vrees het ergste tot zeer aangenaam leesvoer maakt.

Met Vrees het ergste bevestigt deze auteur zijn kwalitatief hoge niveau van zijn vorige boeken en slaagt hij erin, door het toevoegen van wat humor en actie, een totaal andere draai te geven aan het in de misdaadliteratuur veel gebezigde onderwerp van radeloze ouders wiens kind op een dag niet meer thuiskomt en van de aardbol verdwenen lijkt.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea
Monica Cassidy had vlinders in haar buik. Vandaag was het zover. Ze had er zestien lange jaren op gewacht, maar vandaag zou er een einde komen aan dat wachten. Vandaag werd ze vrouw. Eindelijk. En werd het zo langzamerhand niet eens tijd?

De korte inhoud
Er zijn vijf meisjes vermoord. Eén meisje weet te ontsnappen en kan als enige getuigen tegen de daders. Maar iemand doet er alles aan om haar het zwijgen op te leggen…
Ook Susannah Vartanian is in het verleden slachtoffer geweest van een geweldsdelict. Samen met rechercheur Luke Papadopoulos probeert ze de daders op te sporen voordat nog meer meisjes aan hun gruwelpraktijken ten prooi vallen.

De zaak leidt hen naar schimmige internetchatrooms en naar een duistere wereld vol geweld, chantage en prostitutie. Ze komen een gigantisch netwerk van vrouwenhandelaars op het spoor, dat zo complex in elkaar steekt dat het onmogelijk is nog te weten wie er te vertrouwen valt en wie niet. En de gewetenloze moordenaars ontzien niets of niemand om te zorgen dat het spoor niet naar hen leidt…


Het volledige rapport
Karen Rose werd geboren in de verstedelijkte rand van Washington DC. Nadat ze afstudeerde als chemisch ingenieur verhuisde ze naar cincinnati, waar ze werkte bij een groot bedrijf in verbruiksgoederen. Ook doceerde ze een tijdje chemie en fysica in het middelbaar onderwijs. Momenteel is ze voltijds schrijfster en woont ze met haar man en twee dochters in Florida.

Al vroeg in haar loopbaan ontsproten er verhalen aan haar fantasie, die ze na een tijdje begon toe te vertrouwen aan het papier. Op aangeven van haar man begon ze haar verhalen naar uitgevers te sturen en in 2003 verscheen haar debuut. Momenteel heeft ze elf titels op haar palmares staan, die allen via een aantal wisselende personages met elkaar verbonden zijn, maar ook los van elkaar kunnen gelezen worden. Slechts drie van haar boeken zijn momenteel naar het Nederlands vertaald: Sterf voor mij, Schreeuw voor mij en zeer recent Moord voor mij.

Hierin vormt de koelbloedige moord op vijf jonge vrouwen het begin van een zoektocht tegen de klok naar een bende vrouwenhandelaars die niet terugdeinzen voor ontvoering, mishandeling, prostitutie en moord. Luke Papadopoulos, agent van het Georgia Bureau of Investigation, wil echter ook kost wat kost de onzichtbare bendeleider te pakken krijgen wat weer tot gevolg heeft dat het persoonlijk wordt voor Susannah Vartanian, de zus van zijn collega, die nog altijd een geheim uit haar verleden met zich meedraagt. Een geheim dat een steeds grotere last wordt op haar frêle schouders. Maar de bende blijkt een goed georganiseerde en meedogenloze tegenstander te zijn, die er niet voor terugdeinst een spoor van lijken achter zich te laten in een poging de dans te ontspringen.

Moord voor mij vangt subliem aan: in een schitterende proloog, die slechts vier bladzijden telt, maar gemakkelijk als kortverhaal een eigen leven kan gaan leiden, steekt de auteur al meer spanning en plotwendingen dat in menig volledig boek kunnen gevonden worden.

Daarna volgen, door de omvang in te tijd – het boek omvat een periode van dertien jaar – en het grote aantal personages, enkele verwarrende hoofdstukken waarin Karen Rose zo snel mogelijk de beginsituatie wil geschetst hebben, zodat het eigenlijke verhaal kan beginnen.

En dan vallen er in een korte tijdspanne meer doden dan iemand op zijn vingers kan tellen. Meestal wordt een dergelijke uitbarsting van geweld als negatief ervaren, maar omdat de auteur de lezer laat meegenieten vanuit verschillende gezichtspunten waaronder die van zowel de politie als die van de mensenhandelaars, worden de doden bijna aanvaardbaar. Tegelijk treedt er bij de lezer een gewenning op waardoor het extreme geweld verder in het verhaal niet meer het beoogde schokeffect bereikt.

Moord voor mij zit vol met zwart-wit contrasten, wat het boek een meerwaarde geeft: zo wordt onder andere het bijna onmenselijke verhaal gesitueerd in het, weliswaar fictieve, lieflijke plattelandsdorpje Dutton waar iedereen iedereen kent. Een ander voorbeeld betreft Susannahs onverwachte sexuele voorkeur: een lieve vrouw die zowel geestelijk al lichamelijk mishandeld werd, maar toch zweert bij SM en bondage. Het zijn zulke kleinigheden die de lezer bij de les houden als hij of zij afgestompt door de gruwel het boek even willen neerleggen. Kortom Karen Rose weet perfect hoe ze met de gevoelens van een mens moet spelen.

Als men het werk van Stieg Larsson zou samen brengen met dat van Cody Mcfadyen resulteert dat wellicht in Moord voor mij: een groots opgezet verhaal overvloedig overgoten met rauw geweld. Liefhebbers van eerdergenoemde auteurs, alsook deze van Karin Slaugher en soortgelijken mogen blij zijn dat Karen Rose een zekere baan als chemisch analiste opgaf om de verhalen die uit haar fantasie onsproten met ons te delen.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
‘Dus je komt vanavond niet thuis? Bedoel je dat?’ Jennifer Bentz zat op de rand van het bed, de telefoonhoorn tegen haar oor gedrukt, en ze probeert die al te vertrouwde strop van monogamie, rafelig en wurgend, te negeren.

De korte inhoud
De geur is onmiskenbaar: gardenia’s, hetzelfde parfum dat zijn beeldschone vrouw Jennifer altijd droeg. Als hij zijn ogen opent in de ziekenhuiskamer waar hij herstelt van een ongeluk, ziet rechercheur Rick Bentz haar staan. Jennifer werpt hem een kushandje toe en verdwijnt. Maar het kan Jennifer niet geweest zijn. Zij is twaalf jaar geleden overleden…
Wanneer een kopie van de overlijdensakte met de post arriveert, waarop een groot rood vraagteken is gekalkt, volgt Bentz het spoor tot Los Angeles. Dan beginnen de moorden. Elk slachtoffer maakt deel uit van Jennifers verleden en elk weerzinwekkend lijk wijst naar Bentz als hoofdverdachte. Iemand wacht geduldig af – en anticipeert op elke stap van Bentz. Spoedig zal hij aan de beurt zijn om te boeten voor zijn zonden…


Het volledige rapport
De in 1952 geboren Amerikaanse auteur Lisa Jackson heeft een tijdje in de banksector gewerkt. Ze woont in het noordwesten van de USA.

Zowat dertig jaar geleden, toen ze jonge moeders waren, stelde haar zus Nancy haar voor om, als de kinderen in bed lagen, samen een romantisch boek te schrijven. Hun pennenvrucht werd nooit gepubliceerd en de samenwerking werd stopgezet. Maar ze bleven wel schrijven: Nancy Bush legde zich toe op jeugdboeken en Lisa Jackson bouwde een succesvolle carrière uit als auteur van zowel vrouwenthrillers als in de middeleeuwen gesitueerde verhalen. Recent zijn ze ook weer samen aan het schrijven gegaan, en ditmaal raakte het resultaat van hun coöperatie wel tot in de boekhandel.
Lisa Jackson is zeer productief, want ze heeft al meer dan tachtig titels achter haar naam staan. Daarvan is slechts een zeer klein aantal in het Nederlands te verkrijgen.

Hoewel Venijn zich hoofdzakelijk in de buitenwijken van Los Angeles afspeelt is het toch het zevende boek in de zogenaamde New Orleans-serie waarvan slechts de laatste vier episodes naar het Nederlandse vertaald werden.

Nog voor men het boek openslaat, wordt een deel van de spanning al de grond ingeboord door het zinnetje “Het was alsof ze nog echt leefde” op zowel de voor- als achterzijde van het werk. Als dan de proloog uitermate warrig verteld wordt waardoor de lezer al van bij het begin niet meer weet wie wie is, staat al zeer vroeg bijna vast dat Venijn geen hoge toppen zal scheren. Toch weet de auteur op professionele wijze een groot deel van de meubelen te redden, want na grofweg honderd bladzijden wordt het verhaal opeens interessant en slaagt ze erin de lezer te intrigeren. Vanaf dat punt tot aan de epiloog bewijst Lisa Jackson haar kunnen als auteur van spannende boeken en neemt ze haar publiek mee op de waanzinnige zoektocht van de gelukkig hertrouwde rechercheur Rick Bentz naar de oorzaak van, en de redenen achter, de recente verschijningen van zijn twaalf jaar eerder overleden vrouw Jennifer. Een zoektocht die flirt met de grenzen van de geloofwaardigheid, maar deze zelden of nooit overschrijdt. Tot aan de epiloog dus. Want daarin volgt wederom een opdoffer: een weliswaar ondergeschikte maar toch interessante verhaallijn met veel potentieel wordt met weinig woorden en nog minder gevoel voor drama botweg afgehaspeld. Een koude douche en niet genoeg bladzijden meer in het verschiet om hiervan te herstellen waardoor de lezer, op zijn honger blijft zitten. Het venijn zit dus in de staart.

Lisa Jackson is niet alleen een vrouw, ze heeft haar schrijfsels ook toegespitst op een vrouwelijk lezerspubliek: Venijn staat vol van typische thema’s als relaties, overspel, kinderwens, scheidingen en jaloersheid. Gelukkig maken de spannende verhaallijnen en een degelijk plot het boek ook nog best genietbaar voor het andere geslacht.

Venijn laat de lezer achter met gemengde gevoelens: een professioneel middenstuk gesandwicht tussen een begin en een einde van mindere kwaliteit. Al bij al is het eindresultaat een werk dat de toets der kritiek net kan weerstaan.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
De zesennegentigjarige man zat in zijn comfortabele fauteuil en genoot van een boek over Jozef Stalin. Geen enkele gewone uitgever had iets met het manuscript vol misvattingen te maken willen hebben, want de auteur liet zich van begin tot eind alleen maar lovend uit over de sadistische Sovjetdictator. Toch sprak de positieve visie op Stalin die uit dit in eigen beheer uitgegeven boek naar voren kwam de oude man bijzonder aan. Hij had het rechtstreeks van de schrijver gekocht, kort voordat die in een psychiatrische inrichting was opgenomen.

De korte inhoud
Evan Waller is een wreed man, een levensgevaarlijk monster. Hij is schatrijk geworden door te handelen in alles waar veel geld aan te verdienen valt, inclusief mensen. In zijn drang naar grotere rijkdom gaat hij letterlijk over lijken en nu heeft hij een nieuw doel in het vizier. Een deal die miljoenen mensen het leven kan kosten.
Het is in ieders belang dat Waller wordt tegengehouden en de man die deze taak krijgt toebedeeld, is Shaw. Als agent van een internationale inlichtingendienst is hij gespecialiseerd in het oplossen van conflicten waar ook ter wereld. Maar wat Shaw niet weet, is dat er nog iemand is die Evan Waller in de gaten houdt: Reggie Campion. Zij werkt niet voor een officiële instantie, maar voor een organisatie die geheel buiten de wet om opereert. En haar taak is niet om Waller tegen te houden, maar om hem voorgoed uit te schakelen.
Shaw en Reggie, de besten in hun vak, zitten allebei achter dezelfde man aan. De een namens de geheime dienst en de ander namens een particuliere organisatie. Alleen weten ze dit niet van elkaar…


Het volledige rapport
David Baldacci werd vijftig jaar geleden geboren in Richmond, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Virginia. Na zijn studies rechten en politieke wetenschappen werkte hij negen jaar als advocaat in Washington D.C. Momenteel verblijft hij weer in Viriginia, waar hij zich voltijds bezig houdt met schrijven.

Hoewel het schrijven hem al lang in het bloed zit en hij al tijdens zijn studies kortverhalen schreef, was het wachten op zijn eerste spannende boek tot in 1996. Het recht van de macht, of Absolute power, was een instant succes en vond het jaar daarop zijn weg naar de bioscoop, met Clint Eastwood en Gene Hackman als hoofdrolspelers. Verlos ons van het kwaad is al zijn negentiende spannende boek en het tweede deel uit van de reeks met de voornaamloze geheim agent Shaw en journaliste Katie James, die startte met Niets dan de waarheid.

De nieuwe opdracht van geheim agent Shaw bestaat uit het ontvoeren van de op het eerste zicht respectabele Canadese zakenman Evan Waller. Maar de man leidt niet alleen een zakelijk dubbelleven; hij heeft ook een verleden dat hem achtervolgt in de persoon van Regina ‘Reggie’ Campion, die in naam van zijn slachtoffers wraak wil nemen door hem de dood in te jagen. Zonder het van elkaar te weten zitten de twee jagers achter dezelfde prooi. Een prooi die zichzelf ook pas in zijn element voelt als jager en dolgraag de rollen omgedraaid ziet…

Dat David Baldacci kan bogen op bijna vijftien jaar ervaring als auteur is meteen te merken. Met een origineel begin heeft hij de aandacht van de lezer quasi onmiddellijk te pakken; en door gebruik te maken van zeer korte hoofdstukken waarvan op tijd en stond eentje eindigt met een cliffhanger, houdt hij de vaart erin. Maar het verdelen van de driehonderdvijftig bladzijden over niet minder dan honderdentwee hoofdstukken heeft als belangrijke bijkomstigheid dat de lezer de kans ontnomen wordt om zich eens op zijn gemak in te leven in het verhaal. Ondanks het gruwelijke thema en genoeg tempowisselingen blijft het verhaal steken in oppervlakkigheid waardoor de betrokkenheid van de lezer tot het absolute minimum beperkt blijft.

Het sterkste punt is met voorsprong de keuze van de gebruikte locaties. Vooral aan het beschrijven van de streek rond Gordes, in de Franse Provence heeft David Baldacci veel aandacht besteed, waardoor deze mooi uit de verf komt.
Van de personages die opgevoerd worden in Verlos ons van het kwaad daarentegen worden alleen de allerbelangrijksten voorzien van net genoeg achtergrond als relevant is voor het verhaal. Anderen ontgroeien de status van cliché niet of worden amper of niet gedocumenteerd.

Hoewel Verlos ons van het kwaad het tweede boek is in een serie, kan het best als een op zichzelf staand verhaal gelezen worden. Toch is het enkel maar een aanrader voor de echte fans van David Baldacci want het boek geeft de hele tijd de indruk geschreven te zijn op routine. Er is weinig echt negatiefs over te vertellen, maar opgewonden wordt de lezer er ook niet van. Het boek mist een hart en een ziel, waardoor het een sfeer uitstraalt van professioneel bandwerk. Of een typevoorbeeld van wat men krijgt als schrijven van een passie tot een job verworden is.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
Moord had iets magisch, dacht hij. De snelheid van zijn hand was altijd bedrieglijk voor het oog, en zo zou het blijven. Hij was als een postbode die iets bezorgt bij een huis waarvan de bewoners later konden zweren dat er niemand aan de deur was geweest. Deze kennis was verankerd in zijn wezen als een pacemaker in het lichaam van een hartpatiënt. Zonder zijn magische krachten zou hij dood zijn. Of toch zo goed als.

De korte inhoud:
Tony Hill, hoofd van de Nationale Taakeenheid Profilering, geeft zijn team opdracht te onderzoeken of er een verband is tussen de verdwijningen van dertig tieners.
Allemaal lijken ze van huis te zijn weggelopen.
Alleen Shaz Bowman komt met een concrete theorie. Maar die theorie is zo absurd dat niemand haar gelooft.

Het volledige rapport:
Toeval bestaat niet, maar het is toch bizar dat net als Val McDermid de diamanten Dagger uitgereikt krijgt voor haar belangrijke bijdrage van de wereld van het spannende boek – een carrièreprijs, zeg maar – de Nederlandse vertaling van The wire in the blood bovenaan mijn stapel ligt te pronken.

De uit het Schotse kustplaatsje Kirkaldy afkomstige schrijfster, begon in 1976 haar professionele loopbaan als journaliste voor dagbladen in Glasgow en Manchester. Ondertussen begon ze fictie te schrijven. Haar eerste boek werd door elke uitgever geweigerd, maar kreeg een tweede leven als toneelstuk. In 1984 maakte ze, onder invloed van de opkomst van een nieuwe lichting Amerikaanse vrouwelijke thrillerauters, zelf ook de overstap van drama naar het spannende boek, maar het duur drie jaar voor haar debuut in de winkels lag. In 1991 besloot ze zich volledig toe te leggen op het schrijven van spannende fictie en sindsdien werd veel van haar werk al in diverse landen bekroond.

Haar dertiende spannende boek, Het profiel, dat al dateert van 1997, is na De sirene het tweede boek in een reeks waarin psycholoog Tony Hill en rechercheur Carol Jordan de belangrijkste figuren zijn. Deze reeks ligt ook aan de basis van de televieserie Wire in the blood, waarvan tussen 2002 en 2008 zes jaargangen opgenomen werden.

In het profiel verwelkomt Tony Hill zijn eerste kandidaat profielschetsers bij de Nationale Taakeenheid Profilering. Een van de oefeningen die de rechercheurs voorgeschoteld krijgen, bestaat uit het groeperen van slachtoffers. Zo moeten ze uit een lijst van verdwenen tieners proberen een verband te vinden. Sharon ‘shaz’ Bowman slaagt er niet alleen als enige in een duidelijke overeenkomst te vinden tussen een aantal van die vermisten. Ze wijst ook meteen een verdachte aan. Omdat haar verdachte een alom geliefde landelijk beroemde televisiester is, wordt haar theorie als absurd afgedaan. Maar gedreven als ze is, probeert ze op haar eentje haar gelijk te bewijzen.

Het profiel is door zijn opzet geen eenvoudig boek geworden: na de proloog volgt een hoofdstuk van een bladzijde of 65. Meteen een dikke kluif om te verorberen. Daarna volgen de ongenummerde hoofstukken, met een lengte die varieert tussen een pagina en bijna 90 bladzijden, elkaar op. Als dan soms in de tekst ook de witregels tussen de verschillende scenes wegvallen, bestaat de vrees dat menig occasioneel lezer het boek voortijdig voor bekeken zal houden. Ook al omdat er veelvuldig gerefereerd wordt naar wat er zich in De sirene heeft afgespeeld.

Maar wie doorbijt kan genieten van een degelijk opgebouwd verhaal waarin Val McDermid de vooringenomenheid met betrekking tot de status van onaantastbaarheid van bekende figuren in vraag stelt en dit gegeven uitgewerkt heeft tot een meeslepende thriller die zich op vier verschillende, over het hele grondgebied van Engeland verspreide locaties: van de hoofdstad Londen, over de industriestad Leeds via de kustgemeente Seaford naar het landelijke Northumberland.
De race tegen de klok op verschillende niveaus in het verhaal staat er garant voor dat de spanning constant aanwezig is en nooit last heeft van een dipje. Alleen is het jammer dat de wijze waarop de schuldige zijn sporen verwijdert, nogal terloops en zonder onderzoek als een zekerheid gedeclameerd wordt, waardoor het nogal uit de lucht komt te vallen.

Hoewel de personages misschien een beetje clichématig voorgesteld worden, komt dit in Het profiel meer de herkenbaarheid ten goede dan dat het nadelig werkt. Maar Tony Hill lijkt wat op de alwetende Pendergast van Preston and Child: in zijn vakgebied is hij de authoriteit, wiens zicht op de zaak en suggesties omtrent andere zaken waarvan hij amper op de hoogte is en zelfs de details niet kent, telkens weer meteen de juiste is. Zo wordt het metier van het profielschetsen wel voorgesteld als een zeer eenvoudige klus, wat het zeker niet is. Voor één boek is dit nog te genieten, maar als deze lijn doorgetrokken wordt door de hele serie kan dat wel eens uitvergroot worden tot een storende factor.

Zoals uit bovenstaand relaas blijkt is Het profiel niet de perfecte thriller geworden. Maar het is zeker en vast eentje dat moeiteloos tot de bovenste helft van het genre behoort. En van Val McDermid is na ondertussen zesentwintig titels van haar hand al geweten dat ze een vaste waarde is in het kransje van de toppers in het genre in Groot-Brittannië en daarbuiten.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
De truc was om door de achterdeur naar binnen te sluipen en de doos onhoorbaar de trap op te smokkelen. Het huis was twee eeuwen oud en je kon haast geen stap doen of er brak een kakofonie van gekraak en gekners los. Zachtjes trok Abbey Straw de deur achter zich dicht en liep ze op haar tenen over de vloerbedekking van de gang naar de overloop. In de keuken hoorde ze haar vader rondscharrelen, met op de achtergrond het gemompel van een honkbalwedstrijd op de televisie.

De korte inhoud:
De CIA vraagt agent Wyman Ford een inslagkrater van een meteoriet te onderzoeken, midden in Rode Khmer-gebied op de Thais-Cambodjaanse grens. De krater is echter niet gevormd door een meteorietinslag, maar door iets wat met onmetelijke kracht naar buiten is geschoten.
Aan de andere kant van de wereld, op een eilandje voor de kust van Maine, ontdekt Ford de daadwerkelijke inslag: een weinig indrukwekkend gat in de grond. Maar wat is in staat dwars door de aarde heen te schieten? En, belangrijker nog, wie heeft het afgevuurd?


Het volledige rapport:
Douglas Preston werd in 1956 geboren in de schaduw van Boston en bracht met zijn twee broers zijn jeugd door in het iets landelijker gelegen dorpje Wellesley. Zijn studies brachten hem naar Californië, waar hij na wiskunde, biologie, natuurkunde, antropologie, chemie en astronomie gevolgd te hebben het roer omgooide en afstudeerde in Engelse literatuur. Zijn eerste job vond op de afdeling Publicaties van het New Yorkse American Museum of Natural History. Acht jaar later beslist hij om voltijds te gaan schrijven en verhuist hij naar Santa Fe, New Mexico, waar hij nog altijd woont met zijn vrouw en kinderen.

Tijdens de voorbereidingen van een boek over de geschiedenis van het museum kwam hij in contact met een redacteur die luistert naar de naam Lincoln Child en die het museum een ideale locatie vond voor een spannend boek. Toch duurde het nog bijna tien jaar, een periode waarin Douglas Preston non-fictie bleef schrijven, vooraleer de twee hun idee uitwerkten tot de in 1995 verschenen thriller Relic, waarvan de Nederlandse vertaling als titel De vloek van het oerwoud meekreeg. Het was het begin van een succesvolle samenwerking die tot op de dag van vandaag verder gaat. Daarnaast publiceert Douglas Preston sinds 2004 ook spannende boeken onder enkel zijn eigen naam. Krater is de vierde spannende ficieroman van zijn hand en heeft als protagonist Wyman Ford, een ex-CIA agent die ook al zijn opwachting maakte in Dinosaurus canyon en Goddeloos .

Hierin ziet de avontuurlijk aangelegde jonge dame Abbey Straw op een avond voor de kust van haar woonplaats in Maine een meteoriet op de aarde inslaan. Ze besluit samen met haar vriendin op zoek te gaan naar de wereldvreemde steen in de hoop dat de verkoop ervan haar een beetje extra zakgeld zal opleveren.
Aan de ander kant van de wereld gaat Wyman Ford in opdracht van de Amerikaanse regering op zoek naar de bron van de radioactieve halfedelstenen die her en der in het land opduiken. In het niemandsland van de Noord-Cambodjaanse jungle, vindt Ford de mijn, die een uittredekrater blijkt te zijn: de meteoriet heeft zich een weg dwars door de aarde gebaand. Hoe is dit mogelijk? Waar komt die steen in godsnaam vandaan? En is het een toevalstreffer of moet de wereld zich voorbereiden op een regen van deze objecten? Dat zijn de vragen die iedereen zo snel mogelijk beantwoord wil zien in Krater.

Men moet Douglas Preston de knepen van het schrijven van spannende boeken niet meer leren. Zijn jarenlange ervaring in het vak druipt er langs alle kanten af: in met niet te moeilijk taalgebruik gevulde korte hoofdstukken garandeert hij een aangenaam stukje leesplezier. De afwisseling van meer dan genoeg actiescenes met het absolute minimum aan achtergrondinformatie dat nodig is om het verhaal op gang te houden houdt zijn publiek met gemak bij de les. En een inventief en verrassend slot zorgt er voor dat het boek voldaan dichtgeslagen wordt.

Sommige van bovenstaande kenmerken kunnen natuurlijk ook tegen het boek gebruikt worden. Zo voelt het snelle afwisselen tussen de verschillende draadjes in het eerste kwart van het boek soms aan alsof men een episode uit een televisieserie zit te lezen: het gaat allemaal wel snel, maar naar diepgang of levensecht beschreven personages en locaties kan vruchtenloos gezocht worden. En het te lang in leven houden aan de belangrijkste verhaallijn uit het middenstuk, waarin de hoofdpersonages een huurmoordenaar achter zich aan krijgen, zorgt toch even voor een deuk in de spanningsboog.

Ook is het jammer dat de nochtans zeer ervaren vertaalster een aantal steken heeft laten vallen. Ze moet vooral dringend haar vocabularium betreffende vuurwapens eens opfrissen. De meest voorkomende fout is haar vertaling van het Engelse “rounds”, waarbij ze niet verder komt dan “rondes”, terwijl onze woordenschat meer ter zake doende alternatieven als salvo’s, kogelbuien, kogelregen, koges, patronen,… kan aanbieden, waarvan er telkens wel eentje zich perfect leent om in de zinnen in kwestie ingepast te worden.

Al bij al is Krater een best een goed boek geworden waarvoor je zeker een plaatsje moet vrijhouden in je bagage. Met deze perfecte vakantielectuur heeft Douglas Preston, door een groot deel van het verhaal op en rond het water te situeren, een verhaal afgeleverd dat een echte Clive Cussler zou kunnen geweest zijn, maar dan besprenkeld met enkele druppels science fiction. Leuk boek.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea
Een botsing tussen twee voertuigen is puur natuurkunde. Alles hangt af van toevalligheden, maar al die toevalligheden kunnen worden verklaard aan de hand van de vergelijking: kracht maal tijd is gelijk aan massa maal verandering in snelheid. Vul de toevalligheden in als getallen voor de variabelen en je hebt een verhaal dat simpel, waar en genadeloos is. Het vertelt bijvoorbeeld wat er gebeurt als een zwaarbeladen vrachtwagen van vijfentwintig ton met een vaart van tachtig kilometer per uur een personenauto ramt van achttienhonderd kilo met dezelfde snelheid. Uitgaande van toevalligheden zoals de plaats waar de beide auto’s elkaar raken, de staat waarin hun carrosserieën zich bevinden en de hoek van de lichamen ten opzichte van elkaar, bestaan er ontelbare varianten van deze vertelling, maar ze hebben één ding gemeenschappelijk: het zijn tragedies. En de personenauto heeft de grootste problemen.

De korte inhoud:
Roger Brown is een succesvolle headhunter, zijn vrouw Diana is eigenaar van een kunstgalerij. Ze leiden een luxeleven, een leven dat ze zich eigenlijk niet kunnen veroorloven. Als Roger bij een opening kennis maakt met Clas Greve, ziet hij plotseling een oplossing voor zijn financiële problemen. Niet alleen is Greve de perfecte kandidaat voor een bestuursfunctie bij een van Rogers opdrachtgevers, hij bezit ook een van de meest gewilde werken van Peter Paul Rubens. Roger begint aan de voorbereiding van een kunstroof, maar al snel raakt hij in grote problemen en wordt hij meegzogen in een wereld van huurmoordenaars en oplichters.


Het volledige rapport:
De in de Noorse hoofdstad Oslo geboren Jo Nesbo verhuisde al snel naar het vijfhonderd kilometer noordelijker gelegen plaatsje Molde, waar hij zich ontpopte tot een talentvol voetballer. Als een blessure een eind maakt aan de ambitie van een professionele carrière, trekt hij na het behalen van een diploma economie terug naar zijn geboortestek, waar hij werkt als journalist en beursmakelaar. Maar een nieuwe roeping vindt hij in de muziek. Als componist, tekstschrijver, zanger en gitarist van de pop-rock groep Di Derre ziet hij zichzelf zeer succesvol worden in eigen land.

Als een uitgever vraagt om een boek over de band te schrijven, trekt Jo Nesbo naar Australië en komt hij in 1997 terug met Vleermuisman, een boek dat niets met de band te maken had, maar meteen zijn spannend debuut werd, waarin hij zijn vaste rechercheur Harry Hole introduceert. Het werd bekroond met de Glazen Sleutel, de prijs voor de beste Scandinavische thriller van dat jaar. Het is de eerste in een reeks van literaire prijzen waarmee zijn oeuvre overladen werd en wordt. Na zeven boeken met Harry Hole vond de auteur dat het tijd was voor iets anders. Het resultaat van die uitdaging is het op zichzelf staande, 270 bladzijden tellende Headhunters geworden, dat in 2008 verscheen, maar pas nu in het Nederlands verkrijgbaar is.

Hierin maken we kennis met Roger Brown, een succesvolle headhunter, die er samen met zijn vrouw Diana, een levensstijl op na houdt die boven zijn financiële mogelijkheden ligt. Om de rekeningen toch betaald te krijgen, houdt Roger zich bezig met kunstdiefstal. Als zijn vrouw hem tijdens een vernissage voorstelt aan de Nederlander Clas Greve, hoopt Roger twee vliegen in een klap te kunnen slaan: niet alleen is Clas de geknipte man om een moeilijk in te vullen vacature bij een van Rogers klanten op te vullen. Ook heeft Roger zijn zinnen gezet op een verloren gewaande schilderij van de hand van Pieter Paul Rubens, dat Clas in zijn bezit heeft. Maar dan lijkt er een eind te komen aan Rogers geluk en voor hij het weet is zijn rol van roofdier uitgespeeld en verwordt hij tot prooi, in een spiraal van geweld waarin hij meerdere keren de dood voor ogen ziet en wanhopige pogingen onderneemt om de situatie weer naar zijn hand te zetten.

Liefhebbers van de andere boeken van deze auteur zullen zich bij het aansnijden van Headhunters even vertwijfeld in de haren krabben, want de pakweg eerste honderd bladzijden zijn van een voor Jo Nesbo ongekende oppervlakkigheid. Pas daarna pikt de auteur zijn oude vertrouwde vertelstijl weer op en verhoogt het leesplezier en de betrokkenheid recht evenredig met de beklemming, spanning en actie die in het verhaal geïnjecteerd worden.

Headhunters wordt in de eerste persoon enkelvoud verteld door het hoofdpersonage, dat worsterlt met een enorm complex omtrent zijn kleine gestalte en ter compensatie de beste werd in zijn vak. Onder andere door de negen fasen verhoortechniek die ontwikkeld werd door FBI-agentent Inbau, Reid en Buckley te modelleren voor gebruik bij sollicitaties is hij zijn collega’s veruit de baas, en kan hij het zich permiteren een meer dan behoorlijke hoeveelheid arrogantie aan te meten, zonder echt onsympatiek te worden bevonden. Alle andere personages staan in de schaduw van deze protagonist.

Maar hoge bomen vangen veel wind. En met een vernuftig uitgedacht plot, dat de klasse van Jo Nesbo onderstreept wordt meer dan eens een orkaantje opgewekt. De superioriteit van de auteur als componist van verhalen blijkt eens te meer uit het feit dat in het boek elk gegeven – hoe banaal of onbenullig ook – effectief een rol speelt in het verhaal. Headhunters is een van die weinige boeken waarin geen woord teveel staat. Het moge duidelijke zijn: Jo Nesbo staat op eenzame hoogte wat dit aspect van het schrijversvak betreft.

Headhunters is zeker niet het beste boek dat Jo Nesbo uit zijn verbeelding heeft weten te persen, maar toch is het nog altijd meer dan kwalitatief genoeg om zonder problemen het predikaat “zeer goed” erop te kleven. Voor lezers voor wie deze Noorse auteur nog een nobele onbekende is, kan dit verhaal zelfs een ideale kennismaking worden met zijn werk: het is zelfstandig leesbaar, niet te dik en meer dan goed genoeg om de nieuwsgierigheid naar meer aan te wakkeren.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
Yashim tikte een stofje van zijn manchet.

De korte inhoud:
1836. Een reeks moorden bedreigt het machtsevenwicht aan het hof van de sultan. Een mooie courtisane wordt gewurgd in haar bed gevonden en enkele soldaten van de sultan worden vreselijk verminkt aangetroffen. De sultan stelt Yashim Togalu aan om in een geheime missie te achterhalen wie er achter deze gruweldaden schuilt. Als eunuch heeft hij toegang tot de afgeschermde haremverblijven van het paleis, maar uiteindelijk leidt zijn zoektocht hem naar de schimmige onderwereld van Istanbul.


Het volledige rapport:
De Britse historicus en auteur Jason Goodwin raakte tijdens zijn studies Byzantijnse geschiedenis aan de universiteit van Cambridge gefascineerd door Istanbul. Met zijn vrouw Kate en hun vier kinderen geniet hij van het landelijke leven in het Engelse graafschap Sussex

Na in de jaren negentig van vorige eeuw een aantal non-fictie boeken gepubliceerd te hebben over de Ottomanen, schreef hij als journalist talloze artikels voor onder andere de krant New York Times. In 2006 waagde hij zich met De brand van Istanbul voor het eerst aan spannende fictie, en het leverde hem meteen een Edgar Alan Poe award op voor het beste boek van dat jaar volgens de Mystery Writers of America, de Amerikaanse tegenhanger van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs. Het boek was meteen ook het begin van een reeks, waarvan het vierde deel volgend jaar van de persen zal rollen, met als protagonist de sympathieke eunuch en hobbykok Yashim Togalu, die zich als een vis in het water thuisvoelt in het Istanbul van de eerste helft van de negentiende eeuw.

In de brand van Istanbul wordt Yashims hulp zowat tegelijkertijd ingeroepen bij het oplossen van twee onregelmatigheden: de bevelhebber van de elitetroepen van de sultan vraagt hem de verdwijning van vier van zijn officieren te onderzoeken en de moeder van de sultan spreekt hem aan in verband met de moord op een van de haremvrouwen van haar zoon. Als de vermiste officieren een voor een vermoord en verminkt teruggevonden worden, vermoedt Yashim een samenzwering tegen de vernieuwende sultan. Maar tussen vermoeden en bewijzen ligt een hemelsbreed verschil. Zijn onderzoek laat hem, met gevaar voor eigen leven, kriskras de grootstad doorkruisen in de hoop de ontbrekende puzzelstukjes te vinden.

Het is vanaf de eerste bladzijden aangenaam vertoeven in De brand van Istanbul. De gezapigheid waarmee de auteur zijn verhaal verwoordt en de sfeervol beschreven faits divers maken dat het boek aanvoelt als een op maat gemaakt pak. Jason Goodwin schotelt de lezer een mooie dwarsdoorsneede voor van het leven in de voormalige hoofdstad van het Ottomaanse riijk, waarbij de historicus in hem hem behoedt voor het te romantisch afschilderen van het leven, waardoor een een zeer geloofwaardig aandoend decor ontstaat waartegen het spannende verhaal geschetst wordt dat eigenlijk maar een onderwerp heeft: macht. En de strijd om meer macht die op verschillende vlakken uitgevochten wordt.

Al bij al beschouwd besteedt de auteur – in tegenstelling tot de meeste misdaadauteurs – weinig aandacht aan de spannende verhaallijnen. De lezer wordt niet bij het handje genomen en stap voor stap begeleid door het onderzoek van het hoofdpersonage, maar wordt verplicht mee te denken, want soms worden er grote stappen genomen buiten het zicht van de lezer. Deze intelligente, soms zelfs terloopse aanpak overschrijdt echter nooit grenzen van het ongeloofwaardige en draagt er zelfs toe bij dat het boek naar een hoger niveau getild wordt. Een logische gevolg van deze aanpak is dat de verrassende ontknoping zowat uit de lucht komt te vallen en dat de lezer zich voor het hoofd slaat omdat hij het niet zag aankomen.

Kortom De brand van Istanbul is een prachtig werkstuk dat de lezer niet alleen zin geeft om direct een retourtje Istanbul te boeken, maar ook garant staat voor enkele uren lekker wegdromen bij een atypische, boeiende en vooral heerlijk frisse detective vol markante personages.

Het definitieve verdict: 8/10 

De eerste alinea
Tijdens een feestje voor leden van de faculteit bij mijn vrouw Sara en mij thuis komt de politie van Clark Falls me in hechtenis nemen.

De korte inhoud:
Voor Paul en Sara was de verhuizing naar een klein stadje in het Midden-Westen van Amerika een hele aanpassing. Paul doet alles om erbij te horen. Zo gaat hij golfen met ‘de jongens’ en sluit hij zich aan bij de buurtwacht, die de rustige straat nog veiliger moet maken. Maar dan begaat hij één foutje – en wordt met de nek aangekeken.
Niets had Paul kunnen voorbereiden op de onwerkelijke ruzie die onststaat met een van zijn buren, de zelfbenoemde leider van de buurtwacht. Dan wordt hij ten onrechte gearresteerd voor het misbruiken van zijn buurmeisje. In één klap staan Pauls leven, carrière en huwelijk op losse schroeven. Hij belandt in een hopeloze strijd tegen een man die iedereen aan zijn kant heeft ...


Het volledige rapport:
Veel meer informatie dan dat hij met zijn familie in de Amerikaanse staat Iowa leeft is er over Sean Doolittle niet terug te vinden. Er werden in het Engelse taalgebied al een aantal kortverhalen van zijn hand gepubliceerd en intussen heeft hij ook al vijf spannende boeken op zijn naam staan. Het meest recente, dat al dateert van 2008, is nu ook in het Nederlands te lezen onder de titel De perfecte buren.

Hierin doen de nieuwste bewoners van een kleine wijk in het fictieve stadje Clark Falls hun uiterste best om te integreren in die kleine gemeenschap, maar vooral Paul Callaway heeft het moeilijk om zijn achterdocht te negeren en de kleine wrevelingen met de andere bewoners blauwblauw te laten. Als hij op een avond even van het rechte pad afwijkt staat Roger Mallory, een gepensioneerd politieman die van de veiligheid van de wijk zijn persoonlijke kruistocht gemaakt heeft, de volgende dag ’s morgens bij Paul op de stoep. Dit is het begin van een escalerende burenruzie die uiteindelijk uitmond in zijn arrestatie op beschuldiging van het misbruiken van zijn minderjarige buurmeisje Brittany Seward, die Pauls uitgebreide boekenverzameling als haar prvié-bibliotheek beschouwt en dus regelmatig bij de Callaways over de vloer komt. Nu rest Paul maar een keuze meer om zijn eer, carrière, gezin en zelfs zijn leven te redden: de aanval openen op de meest gerespecteerde en bijna onaantastbare bewoner van de wijk: Roger Mallory.

Herkenbaarheid is een factor die een erg grote invloed heeft op de betrokkenheid die de lezer voelt voor een verhaal. De keuze van de auteur om zijn verhaal te situeren in een op het eerste zich doodnormale wijk voor de middenklasse van de bevolking, is dat ook met gemak te verantwoorden. De lezer voelt zich bijna meteen thuis in het verhaal dat tevens aanvangt met een paar zeer sterke en realistisch geschreven hoofdstukken waarin de lezer zich samen met het hoofdpersonage laat overdonderen door de gebeurtenissen, die in de eerste persoon enkelvoud opgetekend werden.

Maar ondanks het feit dat Sean Doolittle een zeer aangenaam lezende stijl hanteert, slaagt hij er niet in het momentum vast te houden en stilaan zakt het verhaal wat in elkaar. Zo houdt hij, in een poging cliffhangers te genereren, menig keer bewust en merkbaar informatie, die personages in het verhaal met elkaar delen, achter voor de lezer. Door dit toch wel goedkope truukje uit de schrijvershoed overvloedig te bezigen, bereikt de autuer net het tegenovergestelde van het beoogde: in plaats van de lezer te binden en zijn nieuwsgierigheid op te wekken, krijgt deze het gevoel met opzet te worden buitengesloten en wordt de magie verbroken.

Wat begon als een strijd om zijn onschuld te bewijzen, mondt na verloop van tijd uit in een bijna obsessieve persoonlijke oorlog tussen Paul en Roger. “Trop is te veel” zei een van de bekendste Belgische politici ooit, en dat had best betrekking kunnen hebben op De perfecte buren, want recht evenredig met overdreven uitvergroten van die situatie verliest het boek aan steeds meer van zijn geloofwaardigheid en herkenbaarheid.

Toch zit De perfecte buren plotgewijs goed genoeg in elkaar om de lezing zonder problemen tot het einde uit te zitten, want nieuwsgierig als we zijn willen we ten allen prijze graag  de afloop kennen. Maar het uitschrijven had wat beter gekund. Zo doceert de auteur zelfs tot twee maal toe enkele hoofdstukken uit de cursus creatief schrijven aan de hand van enkele paragrafen in het verhaal. Zo doet het heel vreemd aan om in het boek de verklaring te moeten lezen waarom bijvoorbeeld Pauls vader Joe genoemd wordt.

De perfecte buren voldoet volledig als pretentieloze vakantielectuur, maar kan de belofte van kwaliteit uit het begin van het boek jammer genoeg niet inlossen en verwordt tot onopvallende middelmaat..

Het definitieve verdict: 5/10

De korte inhoud:
Istanbul 1886. Het naakte lichaam van een jonge westerse vrouw wordt gevonden aan de oever van de Bosporus. Om haar hals heeft ze een medaillon met de inscriptie van de tughra, het speciale zegel van de sultan.
Voor Kamil Pasha, de politierechter van de stad zijn de echo’s van een vergelijkbare moord, acht jaar geleden op een Engelse gouvernante, te luid om te negeren.
Er loopt ook een spoor naar Jaanan. Zij is lid van de Ottomaanse hofkringen, totdat ze in ongenade valt omdat ze verliefd wordt op een man die het regime van de sultan omver wil werpen. Met haar hypnotiserende stem vertelt ze over haar relatie met één van de vermoorde vrouwen.
Sybil, de dochter van de Engelse ambassadeur, gebruikt haar connecties met de hofkringen om Kamil Pasha aan informatie te helpen. Terwijl hij de draden van beide moorden probeert te ontrafelen, maken ze machtige vijanden...

De eerste alinea
Een tiental flakkerende lampen drijft in stilte over het water van de zee-engte; de roeiers zijn onzichtbaar. Voor de kust klinkt een droog, schuifelend geluid, maar de bries is te zwak om het geluid ver te kunnen dragen. Wilde honden blaffen en stormen tussen de struiken door. Er klinkt gegrom, een kort gejank en dan is het weer stil.



Het volledige rapport:
Jenny White werd in 1953 geboren in Duitsland, maar op haar zevende emigreerde ze met haar moeder naar de Verenigde Staten van Amerika en beleefde het tweede deel van haar jeugd in het stadje New Rochelle, een paar kilometer ten noordoosten van New York City. Ze studeerde eerst in de Bronx, daarna in Kiel, Duitsland, behaalde haar master in de psychologie in Ankara, Turkijë en slaagde in 1991 voor haar doctoraat antropologie in Austin, Texas. Momenteel woont ze in de buurt van Boston, waar ze sociale antropologie doceert aan de universiteit van deze hoofdstad van de staat Massachusetts.
Tijdens haar tweede verblijf in Duitsland kwam ze in contact met Turkse studenten en werd de kiem gelegd voor haar liefde voor Turkijë. Een liefde die immer voortduurt.

Ze publiceerde eerder al twee schoolboeken over dat immense land, maar pas nadat ze een vaste benoeming kreeg aan de universiteit durfde ze zich aan fictie te wagen. Het resultaat, haar spannende debuut Het zegel van de sultan, verscheen in 2006 en sindsdien volgt er zowat om de twee jaar een nieuwe episode in de reeks met de symphatieke onderzoeksrechter Kamil Pasha uit het Istanboel van het einde van de negentiende eeuw..

Het zegel van de sultan wordt verteld vanuit drie personages: eerst en vooral is er de magistraat Kamil Pasha, die midden in de nacht op de hoogte gebracht wordt dat er een naakt lichaam van een vrouw is aangespoeld op de oever van de Bosporus. Hij merkt meteen overeenkomsten met een andere moord, zowat acht jaar geleden, die nog altijd onopgelost blijft. Vermits het slachtoffer van Europese afkomst blijkt te zijn, brengt Kamil de Britse ambassadeur op de hoogte. Zijn dochter Sybil die tevens als zijn assistente fungeert en zich stierlijk verveelt, grijpt de kans om wat spanning in haar luxeleventje te brengen, en trekt zelf op onderzoek uit, om zo Kamil te kunnen helpen. Tot slot vertelt Jaanan, een jonge eigenzinnige Turkse vrouw die beide slachtoffers kende, haar eigen levensverhaal, dat niet toevallig een aantal andere personages en gebeurtenissen met elkaar verbindt

De cover die de lezer al meteen in de sfeer van de sprookjes-van-duizend-en-een-nacht brengt, verbergt een zeer intelligente policier die daarnaast ook nog eens bol staat van politiek, spionage en romantiek; getekend tegen een sfeervolle historische achtergrond van de paleizen, sultans, moskeeën, harems en eunuchen die niet uit het kosmopolitische Constantinopel van die tijd weg te denken zijn.

Jenny White hanteert een aangemaam woordgebruik en vlot weglezende zinsconstructies, maar haar keuze om de drie vertellijnen niet altijd chronologisch op dezelfde lijn te houden maakt het boek bij momenten wat moeilijker te verteren. Ook zet het feit dat wat wij herkennen als de familienamen van de personages, eigenlijk eens soort van aanspreektitels zijn die wisselen al naar gelang wie een persoon aanspreekt, vooral in het begin de lezer al eens op het verkeerde been. Maar eenmaal begrepen dat de voornamen voldoende zijn om de personages te identificeren, is dat probleem van de baan.

Als antropologe heeft de auteur veel aandacht voor de manier waarop het er dik honderdtwintig jaar geleden aan toe ging in Istanboel: zo wordt enorm gehamerd op de formele omgang tussen mannen en vrouwen en tussen mensen van de verschillende klassen in het Islamitische Ottomaanse rijk dat op dat moment stilaan uiteen aan het vallen is en de aanwezigheid van Europeanen, met heel andere zeden en gebruiken, moet tolereren. Dit heeft tot gevolg dat een en ander nogal ouderwets aandoet, maar anderzijds stuwen al deze opmerkzaamheden en details de authenticiteit van Het zegel van de sultan naar grote hoogten.

Een boek dat tot de nok toe gevuld is als Het zegel van de sultan laat meestal grote aantallen personages de revue passeren. Ook hier is dat het geval, maar gelukkig slaagt de auteur erin quasi allemaal markante figuren ten tonele te brengen zonder te vervallen in clichés of karikaturen. Natuurlijk lopen sommigen ervan onderweg verloren tussen de plooien van het verhaal. Net zoals een paar weliswaar onbelangrijke verhaallijntjes niet afgewerkt worden waardoor de lezer niet geheel voldaan achterblijft. Dit laatste wordt waarschijnlijk mede veroorzaakt door het feit dat de auteur bij het schrijven niet is vertrokken van een echt plot, maar van een aantal anekdotes. Deze werkwijze maakt het er voor een debutante zeker niet makkelijker op om niet alleen alles op het eind mooi te laten samen komen maar ook nog te laten kloppen als een bus.

Maar al bij al heeft Jenny White met Het zegel van de sultan een sterk visitekaartje afgeleverd dat de kleine kinderkwaaltjes snel laat vergeten en waarmee de lezer zich van in zijn zetel op vakantie waant in oosterse oorden.

Het definitieve verdict: 8/10

De verpakking:
Het eerste wat in het oog springt in deze stijlvolle retrocover is niet het kunstige stilleven in de stijl van de schilderijen van Gerd Renshof, maar wel dat alle tekst niet mooi in het midden gecentreerd werd.Er zit wellicht een of ander concept achter, maar de eerste indruk is die van onzorgvuldigheid. De compositie van het oude boek en de donkerrode roos wordt op de achterflap herhaald en wordt daar vergezeld van zowat alle informatie die een potentiële koper kan verlangen. Enkel een fotootje van de auteur had er nog bij gemogen.
Als mooi extraatje zit er nog een bladwijzer bij het boek die dezelfde sfeer uitstraalt en die tegelijkertijd ook als kortingsbon gebruikt kan worden bij de aankoop van een bepaald merk koffie en thee.

De inhoud:
Na een verdacht sterfgeval bezoekt literatuurliefhebber en inspecteur Dejan Lukic de Papyrus Boekhandel. Hij ontmoet de aantrekkelijke eigenaresse, Vera Gavrilovic, en ontdekt na een tweede verdachte dood wat de slachtoffers gemeen hadden: allen lazen vlak voor hun dood een ongrijpbaar werk, Het laatste boek.
Hanteert een literaire moordenaar de methode uit De naam van de roos? In een race tegen de klok moet Lukic het geheim van Het laatste boek ontdekken en achterhalen waarom hij steeds sterker het gevoel krijgt dat hij dit alles al eens gelezen heeft.


Het rapport:
Zoran Zivkovic werd drie jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog geboren in de Belgrado, de hoofdstad van het toenmalige Joegoslavië en het huidige Servië en woont er nog steeds. Hij sturdeerde af en doctoreerde aan het departement literatuur van de universiteit van Belgrado, waar hij ondertussen ook al een paar jaar cursussen creatief schrijven doceert aan de faculteit talen.

Met drieëntwintig boeken op zijn naam, waarvan er achttien thuishoren bij de fictie, mag hij als een ervaren rot in het schrijversvak gezien worden. In de meeste werken speelt hij met de grenzen van het bovennatuurlijke en het onverklaarbare en heeft nauwe banden met het fantasy genre. Het laatste boek – zijn zestiende roman – is het eerste dat in het Nederlands verschijnt.

Hierin brengt een sterfgeval literatuurliefhebber en inspecteur Dejan Lukic naar een boekenwinkel. Autopsie wijst uit dat het enige verdachte aan de dood is dat er geen enkele oorzaak kan gevonden worden. De volgende dag blaast er weer iemand zijn laatste adem uit in diezelfde boekhandel. Terwijl Dejan constant het gevoel heeft dat hij wat hem overkomt als eens ergens gelezen heeft, komt hij tot de onthutsende conclusie dat het openslaan van het zogenaamde laatste boek, de dood tot gevolg heeft. Als Dejan tijdens zijn zoektocht ook nog eens valt voor de charmes van Vera, de uitbaatster van de boekenwinkel, wordt de druk op zijn schouder om deze zaak zo snel mogelijk op te helderen alsmaar groter.

Meteen vanaf de eerste paragraaf pakt dit boek de lezer bij de keel. Niet vanwege de gruwel of de spanning, maar enkel en alleen door schoonheid. Nog voor men de eerste bladzijde heeft omgeslagen, staat het als een paal boven water dat dit een een pareltje van schrijfkunst is, dat door de rust die het uitstraalt meteen opvalt in de zee van boeken vol geweld waarin we ons ze graag wagen. De aangename gezapigheid waarmee het verhaal voortkabbelt roept herinneringen op aan de symphatieke boeken die onder andere Stilleven van de Canadese Louise Penny en recenter Het pigment van Ludo Schildermans zijn. Enkel de laatste twee hoofdstukjes komen nogal vreemd over, want hierin houdt Zoran Zivkovic vast aan zijn gewoonte om het onverklaarbare in zijn verhalen te verwerken. Verwacht dus geen alledaagse ontknoping

Niet alleen bevat Het laatste boek een intrigerend mysterie, maar er is ook ruim plaats gemaakt voor een prachtig verwoorde romantische liefdeshistorie en steekt het op subtiele wijze de draak met het kunstmatig in stand gehouden standenverschil tussen literatuur en lectuur. Als men daar bovenop ook nog eens mag genieten van intense hoogwaardige conversaties, die al even gratieus voor de ogen van de lezer voorbij trekken als de in slow motion vertoonde beelden van het delicate spel tussen twee duellerende schermers in volle actie, is genieten de enige optie.

Het laatste boek is een intimistisch boekje geworden, zonder specifieke plaats- of tijdsbepaling, maar met markante locaties die bevolkt worden door al even bijzondere mysterieuze figuren, waarin men als lezer kan verdrinken. Ook scherpen de veelvuldige referenties naar Umberto Ecos De naam van de roos de zin aan om dit andere meesterwerk eens te gaan lezen of herlezen.

Het laatste boek is een werkje van buitengewone schoonheid geworden, maar blijft toch een atypisch spannend boek. Maar als dit verhaal een staalkaart is van Zoran Zivkovic oeuvre, is het onbegrijpelijk dat we nog niet eerder iets van zijn hand in onze eigen taal mochten lezen. Waarmee ik ook meteen wil aangeven dat de vertaalster met dienst, Reina Dokter, een prachtjob heeft afgeleverd. Waarvoor dank.

Het verdict: 9/10

De verpakking:
De cover is enkel uitgevoerd in zwart-witte kleurschakeringen: slechts witte en grijze tekst op een zwarte achtergrond. De uitgever heeft er dus voor gekozen om een beeld achterwege te laten en het boek te laten opvallen door contrast alleen. En dat is gelukt ook. De in koeien van letters afgedrukte titel, die bestaat uit slechts een kort woord trekt de ogen naar zich toe. Als, door de blurry afdruk ervan, alsof men te diep in het glas gekeken heeft, de kijker zich ook nog eens moet inspannen om te focussen, is de cover ervan verzekerd uw volledige aandacht op te eisen. Gelukkig wordt er vermeld dat het een spannend boek betreft, een literaire thriller meer bepaald, zodat ook daar geen verwarring over bestaat. Specifiek op dit exemplaar staat ook nog vermeld dat ik hier een ongecorrigeerde drukproef in mijn handen houd, en dat het boek pas in de tweede helft van april zal te vinden zijn in de winkel rekken.

Ook de achterflap houdt vast aan het sobere concept: ook hier is enkel tekst te vinden. Maar op de korte inhoud na, is er geen andere bruikbare informatie te bespeuren. Wel wordt er bijna een halve bladzijde gereserveerd voor lovende citaten uit de Duitse pers.

De inhoud:
Vier jonge mensen uit Berlijn bedenken een plan om veel geld te verdienen. Ze laten zich inhuren om namens anderen, die zelf de confrontatie schuwen, verontschuldigingen aan te bieden aan gedupeerden. Het blijkt al snel een succesvolle formule: steeds meer mensen maken van hun diensten gebruik om hun geweten te verlichten. Tot op een dag iemand hun de opdracht geeft een dode om verontschuldiging te vragen voor de onvoorstelbare pijnen waaraan zij gestorven is. Hier loopt het viertal in de val. De instructies die hun opdrachtgever hun vanaf dat moment meedeelt zijn volledig duister. Als schaakfiguren worden ze op een spoor van gruwelijkheid gezet, waar van vergeving, of van een zwart-witte tegenstelling tussen dader en slachtoffer, geen sprake is.


Het rapport:
Zoran Drvenkar werd in 1967 geboren in het toenmalige Joegoslavië. Momenteel behoort zijn geboortestadje Krizevci ,dat zich zo’n vijftig kilometer ten noordoosten van Zagreb bevindt, tot de republiek Kroatië. Op driejarige leeftijd emigreerde hij met zijn ouders naar Berlijn, waar ze hoopten een beter leven te kunnen leiden. Na de val van de muur verliet hij Berlijn, maar na omzwervingen in Beieren en Nederland keerde hij er in 1995 terug. Monenteel woont hij nog altijd in de buurt van de Duitse hoofdstad.

In 1989 maakte hij van schrijven zijn beroep en legde hij de eerste hand aan zijn bibliografie die zowel romans, gedichten, toneelstukken en kortverhalen omvat. De meeste bekendheid verwierf hij als auteur van jeugdboeken. In 2003 waagde hij zich, met Du bist zu schnell, voor het eerst aan een spannend boek. Met Sorry levert hij al zijn derde psychologische thriller af, maar het is pas zijn eerste boek dat naar het Nederlands vertaald werd.

Vier Berlijnse jongeren komen op het idee een bedrijfje op te richten dat zich specialiseert in het overbrengen van excuses. Tegen alle verwachtingen in hebben ze het gat in de markt ontdekt en krijgen ze opdrachten bij de vleet. Tot ze op een dag iemands excuses moeten overmaken aan een vrouw, die bij hun aankomst levenloos tegen de muur van haar flat gespijkerd werd. Dit is een begin van een nachtmerrie waarin de vier, terwijl ze zelf op meerdere fronten opgejaagd worden, jacht maken op de opdrachtgever terwijl beetje bij beetje steeds meer van diens duistere verleden bloot gegeven wordt.

Ondanks de jaren ervaring waarop zowel Zoran Drvenkar als vertaler Henk Schreuder kunnen buigen is dit werk niet erg stijlvast. Het begint met droog, zakelijk, bijna afstandelijk taalgebruik, verglijdt nadien in kinderlijkheid en stabiliseert pas dan in een vertelstijl een boek waardig, wat toch wel wat inspanning en doorzettingsvermogen vraagt van de lezer. Ook de conversaties zijn van een zelden gezien belabberd niveau. Meerdere keren krijgt men ondingen voorgeschotelt in het genre van:
“Ik veronderstel dat je me nog niet vertelt waarheen?”
"Ik vertel je nog niet waarheen."
Ook plaatst de lezer meteen de nodige vraagtekens bij het bijna belachelijke basisidee van dit boek. Wie haalt het in zijn hoofd om een firma te starten om andermans excuses over te brengen? Maar het verhaal dat de auteur, vertrekkend vanuit dit standpunt, op papier zet staat als een huis. Het belachelijke wordt al snel omgevormd tot surreëel en irreëel en voor men het goed en wel beseft zit men volledig in het verhaal en wil men zo vlug mogelijk alle achtergronden van de betrokkenen kennen. Een pleziertje dat de auteur de lezer trouwens niet gunt, want niet alleen heeft Sorry een halfopen einde, ook wordt van sommige protagonisten het verleden niet volldige uitgespit, zodat er wat zaken oningekleurd achter blijven

Door het verhaal niet chronologisch te vertellen, maar door constant te springen tussen heden en verleden – of naar gelang het uitgangspunt, tussen heden en toekomst - slaagt Zoran Drvenkar erin de lezer meerdere malen verloren achter te laten op het eind van een hoofdstuk. Op dit punt heeft het verhaal wat weg van een kruising tussen de films Babel en The game. Kortom iedereen die graag verhalen leest waarin bij momenten geen enkele houvast beschikbaar is en niet meer duidelijk is wie wat doet, moet Sorry zeker ter hand nemen.

De auteur mag ook een pluim op zijn hoed steken voor de perfect gekozen locaties die niet alleen als achtergrond fungeren, maar enorm bijdragen tot de sfeer van het verhaal.

Maar het feit dat de kwaliteit van schrijfstijl en inhoud bijna op beide uitersten liggen van onze waardenschaal zorgt ervoor dat het geheel belandt in het grijze midden. Met een beetje meer aandacht en redigeerwerk had dit kunnen resulteren in een meer dan goed boek, dat door zijn originaliteit uit de band had kunnen springen. Nu is het spijtig genoeg een gemiste kans.

Het verdict: 5/10

De verpakking:
Over deze weinig opspraakmakende covers die bij alle drie de boeken van deze auteur op de kleur na niet van elkaar verschillen, is niet veel te vertellen. Het moge duidelijk zijn dat in dit geval de naam van de auteur, die in grote letters de cover doormidden klieft belangrijker geacht wordt dan een in het oog springend grafisch ontwerp. De vrouw achter de lichtblauwe band waarin ook het volgnummer van het boek binnen de Millennium trilogie discreet verwerkt zit, mag dan wel de potentiële koper verstoord aankijken, een echte aandachttrekker is het niet.
De achterzijde bevat alle informatie die verwacht mag worden, maar door de grote hoeveelheid aan citaten geeft het wel een overvolle indruk. Maar dat contrasteert mooi met de extreem sobere en stijlvolle rug van deze uitgave.

De inhoud:
Twee tegenpolen, Mikael Blomkvist en Lisbeth Salander. Hij is een charmante man en een kritische journalist van middelbare leeftijd, en uitgever van het tijdschrift Millennium. Zij is een jonge, gecompliceerde vrouw met zwartgeverfd haar, piercings en tatoeages, én een uitermate goede hacker. Samen vormen ze een ongewoon, maar sterk team. Mikael wordt benaderd door oud-zakenman Henrik Vanger. Veertig jaar geleden is de zestienjarige Harriët Vanger op mysterieuze wijze verdwenen en vermoedelijk vermoord. De zaak is echter nooit opgelost en inmiddels verjaard. Toch wil Henrik Vanger graag dat Mikael zich hier nog eens op stort. Aanvankelijk lijkt het onderzoek nergens op uit te lopen. Totdat Mikael met hulp van Lisbeth op een spoor stuit dat rechtstreeks naar een zeer duister en bloedig familiegeheim voert ...


Het rapport:
Stieg Larsson hoeft wellicht niet meer voorgesteld te worden. Deze Zweedse journalist wiens boeken na zijn dood, zorgden voor dé nieuwe hype in de wereld van het spannende boek, na deze van Dan Brown, zal zelfs een zekere bekendheid genieten bij het niet lezend publiek: als het niet is door perikelen omtrent de toekenning van zijn erfenis, dan misschien wel door massa aan biografieën die over hem op de markt gegooid worden. Of door de verfilmingen van zijn zogenoemde Millennium-trilogie.

Oorspronkelijk was het de bedoeling om de reeks te laten lopen over een tiental boeken, maar toen de auteur eind 2004 op vijftigjarige leeftijd bezweek aan een hartaanval betekende dit ook dat Gerechtigheid, het derde boek in de serie meteen ook het laatste was. Zowel het eerste verhaal, Mannen die vrouwen haten, als het net vermelde derde boek werden bekroond met De Glazen Sleutel, de prijs voor het beste Schandinavische boek van respectievelijk 2006 en 2008.

In Mannen die vrouwen haten, komen de hoofdpersonages elkaar voor het eerst tegen. De net voor smaad veroordeelde journalist en uitgever Carl Mikael Blomkvist neemt even afstand van zijn job en begint op vraag van pater familias Henrik Vanger, aan de opdracht om, onder het mom van het schrijven van een kroniek over de deze belangrijke Zweedse familie van industriëlen, de tot op heden onopgeloste verdwijning van Harriët Vanger in 1966 nog eens tot in de details te onderzoeken. Als het project te groot wordt voor een man alleen, schakelt Mikael de hulp in van een competent onderzoeker in de persoon van Lisbeth Salander: een jonge, door het leven getekende, eigenzinnige, communicatief gestoorde anarchiste, die echter ook zeer bedreven is in het kraken van computers. Naarmate ze erin slagen meer feiten te reconstrueren en de familiegeheimen dichter aan de oppervlakte te brengen, worden ze als maar onvriendelijker bejegend door de clan van de Vangers, tot er zelfs sprake is van echte vijandigheid.

Vanaf de eerste bladzijde bewijst Stieg Larsson dat hij kan schrijven. Niet alleen heeft hij een klare, vloeiende schrijfstijl die aangenaam wegleest, maar ook zorgt hij ervoor dat hij de aandacht van de lezer meteen opeist, zodat deze zich gewillig laat verleiden om mee op te gaan in het vertelde. Het wordt geen ronde op de roetsjbaan, maar een voor de Schandinavische auteurs typische rustige rondrit langs voldoende adembenemende punten, om de lezer bij de les te houden. Menig schrijver mag jaloers zijn op het gemak waarmee men in het boek kan verdrinken.

Voor Mannen die vrouwen haten koos de auteur dezelfde opzet als Iain Pears een tijdje geleden deed voor zijn De val van Stone: een journalist wordt gevraagd een duistere zaak op te lossen, en om zich makkelijk toegang te kunnen verschaffen tot allerhande bronnen van informatie, kan hij bogen op een officiële opdracht als biograaf of kroniekschrijver. Twee verhalen voor de prijs van een, als het ware. Maar Stieg Larsson doet er nog een schepje bovenop door deze thematiek nog eens te verpakken in een derde verhaal waarin het hoofdpersonage zint op journalistieke wraak voor zijn veroordeling. Deze grootse opzet resulteert in een pil van 560 bladzijden en het hadden er eigenlijk nog wat meer mogen zijn, want het ontrafelen van deze derde verhaallijn wordt tegen een on-Zweeds tempo in een recordtijd afgewerkt – zeg maar afgehaspeld. Dit is meteen mijn voornaamste punt van kritiek op dit voor de rest praktisch foutloos en degelijk geconstrueerd boek.

Natuurlijk brengt zo’n lang verhaal een paar eigenaardigheden met zich mee: zo wordt de lezer toch wel gevraagd enige aandacht aan de dag te leggen als hij doorheen het boek kennis mag maken met meer dan honderd personages die met naam of toenaam voorgesteld worden. Het feit dat aanzienlijk deel daarvan ook nog eens dezelfde familienaam met elkaar delen, en geconcentreerd zitten op een half geïsoleerd eilandje dat enkel met een brug verbonden is met het op het vasteland gelegen fictieve stadje Hedestad maakt het er niet makkelijker op. Gelukkig heeft ook de auteur daar notie van genomen en heeft hij (op blz 171) een eenvoudige stamboom in zijn boek opgenomen en zijn de belangrijkste figuren voorzien van uiteenlopende karaktertrekken. Zo is Mikael de verpersoonlijking van een grijs personage, terwijl Lisbeth enkel maar uit wit en zwart bestaat. Twee tegenpolen die elkaar ook pas voor het eerst over halfweg in het boek ontmoeten en samen met de lezer moeten wennen aan elkaar.
Een andere eigenaardigheid is dat Mannen die vrouwen haten een ongelooflijk lange inleding heeft. Pas in de buurt van pagina tweehonderd is de lezer van alle benodigde informatie voorzien en kan het spannende verhaal eindelijk aanvangen. Dit kan tot gevolg hebben dat een aantal lezers al afhaakt vooraleer het echt leesplezier begint. Aan hen hem ik slechts een raad: “niet doen; even doorzetten.”

Een mens vraagt zich af wat een kijk op de wereld Stieg Larsson had om met zo een ongelooflijk uitgebreid, complex, maar duidelijk opgezet plot - dat ook nog eens gestoffeerd werd met meer dan genoeg varrassingen - voor de dag te komen. Dat alleen al maakt nieuwsgierig naar meer. Dat het dan ook nog eens met prachtig bewoordingen uitgeschreven is tot dit interessante, intrigerende en boeiende verhaal met een hoog realiteitsgehalte resulteert in een bijzonder geloofwaardig boek.

Hoewel Mannen die vrouwen haten niet het meesterwerk is dat een bekroning met de Glazen Sleutel laat uitschijnen, is het toch een goed boek geworden, dat zelfs komt aankloppen bij de zeer goede boeken. Maar het is zeker een verhaal dat de zin om de andere delen uit de serie te gaan lezen zeker aanscherpt.

Het verdict: 7/10

De verpakking:
Het verborgen raadsel heeft een origineel opgezette cover waarin de illusie gewekt wordt dat een vrouw een tweede oud ogend boek aan het inkijken is. Deze grafische gimmick wordt doorgetrokken naar de achterflap en zelfs de rugzijde van het boek werd niet vergeten. Alleen is het jammer dat die door de tand des tijds aangetaste boek geen enkel verband houdt met de inhoud. Over het gezicht wordt over de hele breedte van het voorblad de tekst “vind mij” ettelijke keren herhaald, wat toch wel de nieuwsgierigheid opwekt bij de potentiële lezer.
De achterflap bevat enkel een extract uit het boek, wat quotes en de verwijzing dat er meer informatie kan gevonden worden op de binnenflappen, waar de korte inhoud van dit verhaal en een extreem summiere biografie van de auteur weggestoken werden.

De inhoud:
Een groep ouderejaarsstudenten filosofie heeft zich ingeschreven voor een college Logica en Argumentatieleer. Bij het eerste college worden ze verrast door de onorthodoxe wijze van lesgeven van professor Williams. Hij heeft één opdracht voor ze. Aan de hand van tips en hun eigen logica moeten ze een fictieve zaak van een vermist meisje oplossen. Wanneer dit niet lukt binnen de zes weken die de cursus duurt, zal het meisje vermoord worden.
Drie van de studenten, Mary, Brian en Dennis raken steeds meer geobsedeerd door het raadsel. Zeker als blijkt dat de zaak gebaseerd is op een vermissing van jaren geleden. Ze vermoeden dat Williams iets voor hen achterhoudt en weten niet meer wie of wat ze moeten vertrouwen. Hoe meer de drie zich in de zaak vastbijten, hoe meer de scheidslijnen tussen fictie en werkelijkheid vertroebelen en des te gevaarlijker de situatie voor henzelf wordt...


Het rapport:
Will Lavender zag in 1977 voor het eerst het daglicht in het landelijke Somerset, in de Amerikaanse staat Kentucky. Na zijn studies doceerde hij zes laar lang cursussen creatief schrijven aan een aantal middelbare scholen. Hoewel hij het moeilijk vond om het schrijven van fictie te combineren met het lesgeven en zelfs een aantal jaar de pen terzijde legde, kruipt het bloed toch waar het niet gaan kan en begon hij toch weer in zijn vrije tijd te werken aan Het verborgen raadsel dat in 2008 verscheen. Mede door het succes van zijn spannend debuut heeft hij zich ondertussen volledig toegelegd op het schrijven en legt hij in Louisville, Kentucky waar hij met vrouw en kinderen verblijft, de laatste hand aan zijn tweede boek.

In zijn eersteling krijgen de studenten aan de Winchester universiteit van DeLane, Indiana tijdens de eerste les van hun cursus Logica en Argumentatieleer de opdracht om met behulp van wat tips en hun redeneringsvermogen de fictieve verdwijning van een jonge vrouw op te helderen. Drie studenten gaan, gefascineerd door deze zaak, op onderzoek uit en al snel blijkt dat hun case veel gelijkenissen vertoont met een echte, tot op heden nog onopgeloste, verdwijningszaak van Deanny die twintig jaar geleden verdween. Ook zijn veel van de opgesomde gebeurtenissen in de fictieve zaak echt beleefd door mensen die op de campus verblijven. Hoe verder ze vorderen met hun onderzoek hoe moeilijker het wordt om realiteit en fictie, die zich steeds meer lijken te vermengen, van elkaar te onderscheiden. En hoe meer de vraag zich opdringt of het feitenmateriaal wel klopt.

Twee vragen die de auteur zich stelde, lagen aan de basis van Het verborgen raadsel: “Hoe ver kan je als verantwoordelijke gaan in de opdrachten die je je ondergeschikten laat uitvoeren?” en “Hoe ver zijn mensen bereid te gaan om iemand die ze niet kennen te helpen?”. De auteur opteerde voor de, op de relatie tussen ouders en kinderen na, meest onschuldige relatie die voostelbaar is: een leraar die zijn leerlingen op weg zet om een ontvoerd meisje proberen terug te vinden voor de deadline, die onherroepelijk haar dood betekent. In het begin lijkt het alsof de lezer meegenomen wordt op deze zoektocht, maar later wordt duidelijk dat dit niet echt de bedoeling is. De nadruk komt dan te liggen op het trio dat de uitdaging aangaat en zich stilaan verliest in de jacht.

Als de schoolopdracht grote gelijkenissen begint te vertonen met een oude zaak beginnen feiten en fictie zich zo met elkaar te vermengen dat het bijna onmogelijk wordt beiden nog als dusdanig te herkennen. Door deze aanpak doet het verhaal nog het meest denken aan de uit 1997 daterende sublieme film The game met Sean Penn en Michael Douglas in de hoofdrollen. De finales van van beide verhalen vertonen zoveel gelijkenissen dat het moeilijk is om nog van toeval te kunnen spreken.

Will Lavender slaagt er mooi in de lezer continue bij de les te houden en op het verkeerde been te zetten door weloverdacht de informatie beetje bij beetje vrij te geven.. Zo blijken stukken van de levensloop van de personages in de schoolopdracht overeen te komen met deze van personen die op de campus rondlopen; lopen er mensen rond die een naamgenoot hebben in de fictie en bevatten foto-tips beelden van personen die de leerlingen zeer goed kennen.

Als gevolg van het feit dat de auteur heel zijn ziel in de plot heeft gelegd, komen de personages wat bleekjes voor de dag. Sommigen zijn zelfs ronduit ongeloofwaardig.

Hoe goed het boek is hangt in grote mate af in hoeverre de lezer wil en kan meegaan in het verhaal en niet iedereen zal het er even makkelijk mee hebben dat de leerlingen op den duur niet meer zoeken naar Polly, maar jacht maken op Deanny. Toch mag Will Lavender zijn opdracht als geslaagd beschouwen en heeft hij met Het verborgen raadsel een intrigerend boek afgeleverd, waarover de meningen enorm zullen uiteen lopen. En het antwoord op de vragen die hij zich stelde is een eenduidig: “té ver”.

Het verdict: 7/10

De verpakking:
Deze bijna nietszeggende cover van smog over een deeltje van de skyline van New York, met als blikvangers het Empire state building en Manhattan bridge, maakt een sobere indruk. Tot je frank valt en bemerkt dat er in The city that never sleeps op een uitzondering na, geen enkel licht ontstoken is. Voor een spannend boek is de cover, mede door het gebruikte kleurenpalet, dan ook behoorlijk onopvallend. De titel trekt nog de meeste aandacht. Niet alleen door zijn kleur, maar vooral door de woorden zelf, want wie vraagt zich niet af wat er achter “De laatste dagen van Amerika” zou kunnen schuilgaan. Opvallend is wel dat de uitgever afgestapt is van het gebruik van de vertrouwde stempel “Leesexemplaar” om de recensie-exemplaren die uitgestuurd worden te merken, maar die vervangen heeft door de vermelding “Gratis exemplaar” die nu in een opvallend oranje bol op de cover gedrukt staat, en alle aandacht naar zich toe trekt..

De inhoud:
Een nieuwe terroristische aanslag heeft de Verenigde Staten op hun grondvesten doen schudden. De bevolking is massaal de steden ontvlucht en door tekorten aan voedsel, brandstof en medicijnen is het land uiteengevallen. Zwaarbewapende milities hebben het heft in handen genomen en de regering staat machteloos.
Samuel Simpson, een jonge Canadese journalist, staat voor een onmogelijke taak. Samen met de Nederlandse arts Miriam van der Pol en vijf anderen moet hij bewijs zien te vinden voor de massamoord waaraan een groep gearresteerde militieleiders zich schuldig zou hebben gemaakt. Als het VN-team dit bewijs niet binnen een week kan leveren, moeten de oorlogsmisdadigers worden vrijgelaten. Wanneer Samuel erachter komt dat er een verrader in hun midden is, lopen de spanningen op.


Het rapport:
De Amerikaan Brendan DuBois werd geboren en getogen in de staat New Hampshire, waar hij nog altijd verblijft met zijn vrouw en hun huisdieren. Vooraleer hij in 1999 besloot voltijds als auteur door het leven te gaan, had hij al een carrière als journalist achter de rug. Ondertussen heeft hij al honderden kortverhalen op zijn naam staan, waarvan er enkele bekroond werden. Ook publiceerde hij tot nu toe al twaalf thrillers, waarvan de helft met Lewis Cole in de hoofdrol. Slechts twee van zijn boeken werden naar het Nederlands vertaald: zijn uit 1999 daterende bestseller Vuur uit de hemel, waarin hij de Cuba-crisis laat uitgroeien tot een kernoorlog die de USA zwaar treft. En nu, meer dan tien jaar later is er De laatste dagen van Amerika, dat ook weer een door nucleaire aanslagen verzwakt en ontregeld Amerika als setting heeft.

In dit laatste boek volgen we de Canadese journalist Samuel Simpson, die als lid van een zevenkoppig vnforus-onderzoeksteam het noorden van de staat New York doorkruist op zoek naar bewijzen van misdaden tegen de menselijkheid die de gewapende milities die het gebied controleren zouden begaan hebben tegenover uit de steden op de vlucht geslagen landgenoten. Als er geruchten gaan dat hun taak van binnen uit gesaboteerd wordt, begint Samuel verdenkingen te koesteren tegen een van zijn teamleden en beginnen de relaties tussen de groepsleden onderling erg stroef te verlopen.

Hoewel een titel als deze de verwachtingen schept van een grootst opgezet verhaal vol spectaculaire scenes, besluit Brendan DuBois net de tegenovergestelde weg in te slaan en te focussen op het individu. Deze aanpak resulteert in een zeer beklijvend en pakkend verhaal. De lezer volgt als het ware door een vergrootglas de hoofdrolspeler, die in deze voor hem vreemde omgeving met de billen dichtgeknepen van angst, enkel voortgedreven door zijn overlevingsdrang, de hachtelijke situaties waarin hij komt te verkeren, doorstaat. Mede door deze kleinschaligheid slaagt de auteur er ook in de cast zeer beperkt te houden, wat het leesplezier alleen maar vergroot.

Vanaf de eerste bladzijde staat dit verhaal als een huis en houdt het de lezer in zijn ban tot aan het finale punt; zonder ook maar het minste deukje op te lopen qua degelijkheid, geloofwaardigheid en realisme. Pas na meer dan tweehonderd bladzijden verschuift de focus een beetje naar het grotere geheel waarin Samuel en zijn companen zich bewegen en wordt De laatste dagen van Amerika een meer traditionele thriller.

Rest enkel de vraag waarom de auteur ervoor opteerde om dit verhaal te situeren tegen de fictieve achtergrond van een door aanslagen bijna uiteengevallen Verenigde Staten van Amerika waar de wet van de sterkste geldt. Wellicht mag dit voor zijn thuismarkt een extra spanningsfactor betekenen; een klap in het gezicht van de altijd vol van zichzelf zijnde Yankees, misschien? Maar voor de buitenlandse lezer, zoals wij Vlamingen en Nederlanders, heeft dit geen echte meerwaarde en had het boek zich net zo goed – en misschien wel beter – kunnen afspelen op een van de vele plaatsen in de wereld waar de VN echt actief is als bewaker van de vrede.

Brendan DuBois heeft met dit werk een pareltje op papier gezet dat in de lijn ligt van Tomas Ross’ Koerier voor Sarajevo en Willem Asmans Wondermans eindspel. En na het lezen ervan vraagt een lezer zich echt wel af waarom al die andere boeken van deze auteur nog niet in het Nederlands te verkrijgen zijn. Of zijn Vuur uit de hemel en De laatste dagen va Amerika nu net de kwalitatieve uitschieters in de portfolio?

Het verdict: 9/10