Erics BIBber Blog

De eerste zin:
De zon staat op het punt onder te gaan en de temperatuur zakt naar een waarde van vijftien graden.

De korte inhoud
In de omgeving van het Bloemendaalse strand wordt een man dood in de kofferbak gevonden. Het slachtoffer is dusdanig verminkt dat identificatie onmogelijk blijkt. Korte tijd later wordt een jonge vrouw onder dezelfde omstandigheden aangetroffen. Bij rechercheur Jillian Blom en haar collega’s slaat de paniek toe. Wie waren de slachtoffers? Wie is de Filippijnse Imelda Diaz? Wat is de betekenis van de Mexicaanse volksheilige Santa Muerte? En welke cruciale rol speelt de officier van justitie in het geheel? Veel vragen, weinig antwoorden...


Het volledige rapport.
De in 1949 geboren Nederlander Gerard Nanne is metselaar van beroep. Sinds hij in 2002 debuteerde met Het lied van de lijster, mag hij zich ook misdaadauteur noemen.

De man van Imelda is al het achtste werk van zijn hand, maar slechts het tweede met rechercheur Jillian –Jill voor de vrienden – Blom in de hoofdrol. Deze keer vormt de vondst van een onthoofd lijk in de kofferbak van een gestolen wagen het begin van de zoektocht naar een meedogenloze moordenaar. Al snel wordt een tweede lijk in dezelfde toestand gevonden. Maar waarom ligt de anders altijd zo meegaande officier van justitie net in dit onderzoek dwars?

Gerard Nanne hanteert een schrijfstijl waarbij het aangenaam vertoeven is en die moeiteloos wegleest. Dat het verhaal in het begin alle kanten op kan, maakt het intrigerend genoeg om het boek amper of niet te kunnen wegleggen. Allemaal tekenen van een goed boek.

Maar doordat de wervels, die ruggengraat van het verhaal vormen, net een paar keer teveel bij elkaar gehouden worden door net te grote toevalligheden verlies de spanning aan kracht en het verhaal aan geloofwaardigheid.

Door de keuze van Gerard Nanne om van de uitbuiting van gewone man door de hogere klasse zijn thematiek te maken en deze aan de lezer aan te bieden in de vorm van kleine, persoonlijke feiten, weet hij te raken en verdient hij zeker zijn plaatsje in de Nederlandse spannende literatuur.

De man van Imelda is al bij al een zeer leuk tussendoortje en Gerard Nanne mag zich een begenadigd verteller noemen, die nog aan kracht kan winnen als hij het plotten beter onder de knie kan krijgen.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin:
Luidkeels gillend rende ze over straat.

De korte inhoud.
In al zijn jaren bij de politie is inspecteur Jack Pendragon nog nooit geconfronteerd met zo’n gruwelijke reeks moorden. De lichamen van de slachtoffers zijn op verschrikkelijke wijze verminkt en vervolgens zo gepositioneerd dat ze verwijzen naar werken van beroemde surrealistische schilders.
Om de zaken nog ingewikkelder te maken, lijkt er een verband te zijn tussen deze moorden en een serie onopgeloste moorden in Londen in 1880 (sic), namelijk die van Jack the ripper. Pendragon is vastbesloten de zaak op te lossen, maar zijn tegenstander is niet alleen gevaarlijk, hij is ook bijzonder intelligent en laat geen sporen achter.
Een bloedstollende race tegen de klok begint…


Het volledige rapport..
De uit Groot-Brittannië afkomstige auteur Michael White week uit naar Australië waar hij zich vestigde in Sydney. Na in de eerste helft van de jaren tachtig een tijdje in de muziekwereld vertoefd te hebben, doceerde hij een aantal jaar wetenschappen, om zich daarna volledig op het schrijven toe te leggen. Hij maakte naam en faam als biograaf. Zo zette hij het leven van o.a. Asimov, Machiavelli, Tolkien, Da Vinci, Einstein, Stephen Hawking en Darwin op papier.

Tijdens het schijven van Newtons biografie ontstond al het idee om zich ook eens te wagen aan fictie maar het duur nog bijna een decennium vooraleer hij in 2006 zijn spannend debuut maakte met Equinox. De moordkunstenaar is al het vierde spannende boek dat onder zijn eigen naam verschijnt, - hij schrijft onder het pseudoniem Sam Fisher ook nog verhalen in de reeks E-Force, een moderne versie van Thunderbirds, de BBC poppenserie uit de jaren zestig.

In De moordkunstenaar hernieuwen we onze kennismaking met rechercheur Jack Pendragon uit De Borgia-ring, die een reeks gruwelijke moorden op zijn boterham krijgt, die allen lijken geïnspireerd door wereldberoemde surrealistische schilderijen. Het spreekt voor zich dat deze sadist zo snel mogelijk een halt toegeroepen moet worden, maar hoe begin je eraan als er op de plaatsen delict amper een bruikbaar spoor gevonden wordt…

Michael White pakt de lezer meteen bij het nekvel door uit te pakken met een sterk en fascinerend begin waarin alles moet wijken voor het schokeffect. Gelukkig vergeet de auteur niet verder in het verhaal onder meer zijn personages van een degelijke achtergrond te voorzien, zodat de noodzakelijke diepgang ook bereikt wordt.

De moordkunstenaar is van hoog niveau tot op het moment dat hij met een tweede verhaallijn aanvangt die zich afspeelt in 1888, en waaruit een link moet blijken tussen de moorden van Jack the Ripper en de kunstmoorden die Pendragon onderzoekt. Een link die zo ver gezocht is dat de magie van het verhaal uiteenspat als een zeepbel. Michael White had er veel beter aan gedaan voor de moordkunstenaar enkel de hedendaagse verhaallijn te gebruiken. En zijn visie op de man Jack the Ripper en diens beweegredenen meer uit te werken tot een op zichzelf staand boek, waardoor er veel meer kracht zou van uitgaan dan nu het geval is.

De twee verhaallijnen staan als ying en yang tegenover elkaar, maar in plaats complementair te zijn, neutraliseren ze elkaar, waar door geloofwaardigheid, echtheid spanning en mijn gevoel over het boek elkaar halverwege ontmoeten en het potentieel dat, getuige het sterke begin, in De moordkunstenaar aanwezig is, niet volledig tot ontplooiing komt. Zo ook het feit dat er wel erg veel politie aanwezig is in de Londense wijk Whitechapel, waar de auteur zijn verhaal laat afspelen en dat het oplossen van deze aartsmoeilijke puzzel slechts acht dagen in beslag neemt voor de nodige vraagtekens.

Toch is De moordkunstenaar zeker geen slecht boek. Maar het had veel beter gekund.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin:
Ik lig op een kriebelende plaid in de tuin en doe alsof ik lees.

De korte inhoud.
Als klein meisje maakte Sarah Finch en drama mee: op een dag kwam haar broertje Charlie niet meer terug nadat hij buiten was gaan spelen. Sarah was de laatste die hem had gezien en wat er met Charlie is gebeurd, is een mysterie gebleven. Die onzekerheid heeft het gezin verscheurd. Nu, zestien jaar later, is Sarah lerares. Uit schuldgevoel woont ze nog steeds bij haar moeder. Die heeft het verlies van Charlie nooit kunnen verwerken en is aan de drank geraakt. De kamer van haar verdwenen zoon is onveranderd en dient als gedenkplaats.
Als een van Sarahs leerlingen, de twaalfjarige Jenny, niet op school komt opdagen, zet de politie een massale zoektocht op touw. Maar het is Sarah die tijdens het joggen het lijk van haar leerling vindt. Ze verleent haar medewerking aan het politieonderzoek, maar is Sarah getuige, slachtoffer of verdachte? Want is het niet erg toevallig dat ze betrokken is bij de verdwijning van twee kinderen?

Het volledige rapport..
Jane Casey is geboren en getogen in de Ierse hoofdstad Dublin. Na studies Engels in Oxford en Engels-Ierse literatuur in Dublin, volgde ze haar man, een advocaat naar Londen. Ze werkt als redacteur bij een uitgeverij.

Maar blijkbaar heeft ze nog massa’s vrije tijd, want in 2010 verschenen er twee boeken van haar hand en nummer drie staat gepland voor halfweg 2011. Een dik jaar geleden debuteerde ze met Spoorloos, een boek waarmee ze de Crimezone publieksprijs voor het beste debuut in de wacht sleepte.

In het boek, dat in de ik-vorm geschreven werd, wordt lerares Sarah Finch geconfronteerd met de verdwijning van een van haar leerlingen. Als Sarah tijdens een rondje joggen op het levenloze lichaam stuit van Jenny, voelt ze zich erg gepakt, want zestien jaar geleden verdween ook haar broertje Charlie, waarvan men tot op heden nog geen enkel teken van leven mocht ontvangen. Omdat ze aan de lijve ondervond wat de impact is van zo’n gebeurtenis op een gezin, trekt ze zelf op onderzoek uit, waarbij ze contact onderhoudt met de plaatselijke politie. Maar die ziet haar niet alleen als een goede hulp, maar als ook als een potentiële dader die uit is op erkenning…

Naast de hoofdlijn van het verhaal waarin het onderzoek naar de moord op Jenny centraal staat, besteedt Jane Casey ook veel aandacht aan de verdwijning van Charlie en de gevolgen voor het gezin Finch. Het moge duidelijk zijn, Spoorloos is gefundenes fressen voor de vrouwelijke liefhebbers van het spannende boek en vist in dezelfde vijver als onder andere Vermist van Arlene Hunt en Rode aarde van Nellie Mandel.

Met Spoorloos levert deze debutante een degelijk werkstuk af dat zeer onderhoudend is en waarin voldoende verrassende wendingen zitten, waarvan sommige echter te snel kunnen doorprikt worden door de gevorderde thrillerlezers.

Spoorloos is een meer dan behoorlijk debuut. Deze psychologische thriller met een vleugje actie is daarom een verdiende laureaat van de Crimezones publieksprijs. Jane Casey levert een mooi visitekaartje af.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Ze krabde haar vingertoppen tot bloedens toe open op de gladde wanden en sloeg met haar vuisten tegen de dikke ruiten tot ze haar handen niet meer voelde.

De korte inhoud
Op een prachtige winterdag verdwijnt de jonge linkse politica Merete Lynggaard zonder een spoor achter te laten. De media duiken op het verhaal en suggereren van alles: van moord en zelfmoord tot een geplande vrijwillige verdwijning. De politie wordt gesommeerd de vermissing grootscheeps te onderzoeken, maar Merete is van de aardbodem verdwenen.
Brigadier Carl Morck, hoofd van de afdeling ‘onopgeloste zaken’ Q, forceert na enkele jaren een grote doorbraak in het onderzoek. Samen met zijn assistent Assad is hij een roekeloze crimineel op het spoor die wordt gedreven door haat. Wraak blijkt een cruciale factor in de krankzinnige plot.



Het volledige rapport..
Jussie Adler-Olsen werd halfweg de vorige eeuw geboren in de Deense hoofdstad Kopenhagen. Na een zeer gevarieerd leven – lees er de biografie op zijn eigen webstek maar eens op na – waarin een constant aanrekken en afstoten van de wereld van het boek centraal staat, leeft hij sinds 2007 van zijn pen. Hoewel hij zijn eerste stappen in de wereld van het spannende boek echter al tien jaar eerder zette, toen hij debuteerde met Het alfabethuis, is het de Serie Q, over de Deense dienst voor cold cases, die hem pas echt faam bezorgd heeft en hem internationaal lanceerde.

Die serie telt ondertussen al vier boeken, waarvan er drie in het Nederlands verkrijgbaar zijn. De vrouw in de kooi is het eerste deel, waarin Carl Morck – een rechercheur die zijn motivatie verloor sinds hij en zijn team beschoten werd – wordt weggepromoveerd tot chef van de pas opgerichte eenmansdienst Afdeling Q, waar hij gaandeweg hulp krijgt van zijn Syrische klusjesman Assad. De eerste zaak die op zijn bureau belandt, is deze van Merete Lynggaard, een politica die vijf jaar eerder spoorloos verdween. Aangestoken door het enthousiasme van Assad, krijgt Morck weer plezier in het recherchewerk en slagen ze er samen in een bruikbaar spoor bloot te leggen dat uiteindelijk leidt naar de ontknoping in deze zaak.

Het komt uiterst zelden voor dat het blaadje waarop ik mijn opmerkingen tijdens het lezen noteer aan het einde van de rit blanco blijft. Maar bij De vrouw in de kooi was dat dus het geval, wat betekent dat Jussi Adler-Olsen een degelijk verhaal gecomponeerd heeft zonder al te grote mankementen maar er ook niet in geslaagd is mij met een euforisch gevoel achter te laten.

Hij vertelt zijn verhaal inde derde persoon enkelvoud en gebruikt verschillende standpunten van waaruit hij de lezer een blik biedt op de afwikkeling van de feiten, waarbij de visies van speurder en slachtoffer het prominentst aanwezig zijn, wat zorgt dat de lezer zich snel betrokken voelt bij het verhaal.

Hoewel de beweegredenen van dader misschien wat vergezocht lijken, straalt het verhaal in zijn totaliteit een hoge graad van geloofwaardigheid uit, waarbij enkel de vaststelling dat het onderzoek dat een collega van Morck voerde net na de feiten toch wel zeer onzorgvuldig gevoerd werd, een klein barstje veroorzaakt in een boek dat staat als een huis.

Veel van het leesplezier komt louter voort uit de interactie tussen de twee mannen van Afdeling Q: Carl Morck, die in het begin zo comfortabel mogelijk de tijd tot zijn pensioen wil aftellen en het andere, de zalig geboetseerde immigrant Assad, die de onschuld zelve spelend Morck subtiel maar onverzettelijk weet te interesseren voor de zaak. Deze tweemansshow alleen al en de manier waarop hun eigen culturele invloeden langzaam toenaderingen vinden, maakt het boek al meer dan de moeite waard, zonder ook maar over de plot te spreken.

Een plot die Jussie Adler-Olsen trouwens mooi heeft uitgekiend en professioneel heeft uitgewerkt tot een boek waarin bijna geen woord teveel staat en waarmee hij zich in de voetsporen begeeft van de meesterplotter Jo Nesbo.

Kortom, JussiAdler-Olsen leverde met De vrouw in de kooi een echt aanwinst voor het genre af en maakt me meteen nieuwsgierig naar de andere delen van de serie.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin:
De wijze waarop ze de schuifdeur openrukten, voorspelde niet veel goeds.

De korte inhoud
Je bent de enige getuige van een zoveelste incident met jongeren, dit keer op een late trein. Je kent de jongeren niet en ook het slachtoffer is je onbekend. Je wordt door niemand opgemerkt, je hebt geen gsm op zak en bovendien ziet het er allemaal niet zo erg uit voor het slachtoffer. Redenen genoeg om de politie niet te bellen.
Tot de volgende dag….


Het volledige rapport
De Vlaming Rudy Soetewey is leraar van beroep, maar pleegt als eens een boek te schrijven. Na in de jaren negentig te zijn begonnen als romancier richtte hij vanaf de eeuwwisseling zijn pijlen op het spannende boek. Een omscholing die niet onopgemerkt voorbij ging want zijn titels prijkten al op de nominatielijstjes van het gros der Nederlandstalige thrillerprijzen. Naast romans componeert hij ook stukken voor toneel en liedjes.

Getuigen is zijn vierde spannende boek dat net als zijn voorgangers een losstaand verhaal vormt. Hierin is Martin Vandeweyngaert in de late uurtjes getuige van een daad van kleine criminaliteit. Om zichzelf niet dieper in de problemen te werken dan hij al zit, besluit hij niet te reageren, maar zijn geweten knaagt. En het knaagt nog harder als hij wat later in de krant leest dat de gevolgen erger waren dan hij had ingeschat. Onder het maaiveld blijven. Of zijn nek uitsteken? De strijd tussen zelfbehoud en rechtvaardigheidsgevoel bezorgen hem slapeloze nachten.

Rudy Soetewey situeert zijn verhalen steevast in de buurt waar hij al jarenlang verblijft. Ook nu weer vormen de gemeenten Hove en Edegem in de Antwerpse rand het decor voor weerom een klein, herkenbaar spannend verhaal dat drijft op het uitstekend psychologisch inzicht van de schrijver en dat in de eerste persoon enkelvoud verteld wordt in een aangenaam taalgebruik, dat volks aandoet en waarin vooral de Vlaamse lezer zich meteen zal thuis voelen. De auteur tapt dus grotendeels uit hetzelfde vaatje als Patrick De Bruyn, waarbij ze, kwalitatief beschouwd, perfecte sparringpartners zijn.

Getuigen slaat de inleiding over en zet meteen de toon door de lezer meteen een dosis spanning voor te schotelen, waardoor deze direct in het verhaal zit en er niet meer uitkomt. Want door uitgekiende wijze waarop de auteur de hersenspinsels van het hoofdpersonage op papier zet, kan men niet anders dan meeleven en menigmaal betrapte ik mezelf erop identieke ergernissen en ongeloof als Martin aan de dag te leggen tegenover de werking van het systeem. Want dat is het boek eigenlijk: een bedekte maar gegronde aanklacht aan het adres van de werking van onze maatschappij - en dus aan het adres van ieder van ons – waarbij enkel eigenbelang als primaire maatstaf telt.

Dit laatste klinkt misschien nogal zwaar, maar Rudy Soetewey brengt het op zo’n terloopse en geloofwaardige manier waardoor het de spannende verhaallijn totaal niet in de weg staat.

Getuigen is net geen driehonderd bladzijden herkenbare suspense en het bewijs dat deze schrijver, net als goede wijn, beter wordt met de jaren. Een aanrader.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin: 
Cashin liep om de heuvel heen, de zeewind in.

De korte inhoud
Wanneer je ternauwernood aan de dood bent ontsnapt kunnen de gevolgen niet uitblijven. Joe Cashin veranderde noodgedwongen van baan; hij werd overgeplaatst van de hectische werkplek bij moordzaken naar een rustig dorpje aan de kust waar hij opgroeide. Tegenwoordig hoeft hij alleen nog maar de plattelandsagent te spelen en de honden uit te laten. En af en toe denkt hij na over zijn verleden.
Dan wordt een prominente dorpsgenoot overvallen. Alle tekenen wijzen erop dat drie jongens uit de aboriginalgemeenschap verantwoordelijk zijn voor de misdaad, maar Cashin is niet overtuigd. Wanneer de ene tragedie de andere inluidt, is een heftige confrontatie tussen een dorp met een verborgen verleden en een man die het zijne probeert te vergeten, onafwendbaar..


Het volledige rapport..
De in Zuid-Afrika geboren Peter Temple trok in 1980 naar Australië, om in Sydney en Melbourne een journalistieke en academische carriere na te jagen. hem naar Sydney en Melbourne bracht. Midden de jaren negentig waagde plubliceerde hij het eerste boek in de reeks met advocaat en gokker Jack Irish in de hoofdrol. Maar zijn recente op zichzelfstaande romans genieten meer aanzien in het vak. Zo werd Waarheid het eerste spannende boek dat bekroond werd met een echte literaire prijs en werd De gebroken kust beloond met een Dagger.

In de gebroken kust volgen we Joseph – Joe voor de vrienden – Cashin die, nadat hij bijna het leven liet bij een mislukte arrestatie van een seriemoordenaar, nu een rustig bestaan leidt als hoofd van een politiepost in het rustige fictieve Port Monro, aan de Australische zuidkust. Tot een van de belangrijkste inwoners van het dorp overvallen wordt. De zoektocht naar de daders brengen de onderhuidse spanningen in de regio tussen de blanken en de Aboriginals naar boven alsook een duister geheim dat al jaren zorgvuldig door de betrokkenen bewaard werd. Of hoe niets is als het lijkt…

Peter Temple maakt het zijn lezers niet makkelijk. Niet alleen werkt hij zijn sterke plot uit tot een soort van “Het leven zoals het is: politie”, waarbij hij door middel van veel faits divers die eigenlijk niets met het eigenlijke verhaal te maken hebben de lezer van zijn à propos brengt. Maar ook gooit hij karrenvrachten personages in de strijd – de eerste 100 bladzijden zijn goed voor zowat zeventig namen – waardoor het onbegonnen werk is bij te houden wie wie weer is; of zelfs wie ertoe doen in het verhaal en wie niet. Kortom de auteur vraagt veel doorzettingsvermogen van zijn publiek dat zich maar blijft afvragen wanneer het echte verhaal nu eindelijk gaat beginnen.

Door deze terloopse vertelstijl, die alle nadruk legt op de verhoudingen tussen de personages en niet op hun daden, zorgt ervoor dat de verrassing van de ontknoping de impact heeft van een dovende kaars. De gebroken kust is in mijn ogen dan ook geen spannende boek, maar een roman met een misdaad als thema dat de auteur gebruik als kapstok om de Australische maatschappij een spiegel voor te houden. Het geloofwaardigheidgehalte van dit verhaal is dan ook zeer hoog, maar de spanningsboog stelt amper meer voor dan de flatline op de hartmonitor van een overleden patiënt.

Zo is het ondermeer verhelderend te lezen dat ook Down Under racisme een even hekel thema is als bij ons. Alleen zijn het daar niet de Mediterrane inwijkelingen maar de afstammelingen van de autochtone Aboriginals die in de incasserende hoek zitten.

Met De gebroken kust levert Peter Temple zowel een zeer aardige roman af, als een enorm tegenvallend spannend boek, dat nochtans alle noodzakelijke ingrediënten bevat om er een succes van te maken. Het boek is dan ook het zoveelste in de rij dat de stelling bevestigt dat de smaak van prijsuitreikende jury’s en deze van de boeken kopende liefhebbers van spannende boeken kilometers ver uit elkaar kan liggen. Hierdoor is De gebroken kust dan ook enkel voorbehouden is aan de avonturiers onder de spannende boeken lezers.

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
Precies op het ogenblik dat het Speciaal Interventie Eskadron, de vroegere Brigade Diane, onder leiding van commandant Mark Van Den Eede arriveerde bij het statige herenhuis op de hoek van de Pachécolaan  en de Kruidtuinlaan, klonk het eerste schot.

De korte inhoud
Een gijzelingsactie waarbij het SIE (Speciaal Interventie Eskadron) wordt ingeschakeld, kent een dramatische afloop. Commandant Marc Van Den Eede voelt zich persoonlijk verantwoordelijk voor de dood van twee slachtoffers en dient zijn ontslag in. Hij gaat aan de slag bij een lokale politiezone, waar hij echter moeilijk zijn draai kan vinden.
Wanneer hem de mogelijkheid wordt geboden om het pas opgerichte FAST (Fugitive Active Search Team) te gaan leiden, grijpt hij die kans met beide handen. Niet uit ambitie, maar omdat hij daarin een mogelijk ziet om de voortvluchtige gijzelnemers, de die dood van een van zijn mannen en van een kind op hun geweten hebben, achter de tralies te doen belanden. Niet iedereen binnen het politiekorps en bij de magistratuur is opgezet met de nieuwe eenheid, die het moet stellen met weinig manschappen en heel beperkte middelen. Het FAST zal zijn bestaansrecht dan ook moeten bewijzen. De drijfveer van commissaris Marc Van Den Eede en hoofdinspecteur Wim Elias wordt al vlug die van het hele team: ervoor zorgen dat criminelen hun straf niet ontlopen.


Het volledige rapport
Eindelijk nog eens een spannend boek dat er ook uitziet als een thriller, want de coverfoto is niet alleen mysterieus, maar roept teven meteen angst op, door de blik die eenieder die het boek oppakt kippenvel bezorgt. Associaties met Stephen Kings De shining borrelen spontaan op. Dat het verhaal ook nog De blik als titel meekreeg is mooi meegenomen.

Achter dit voorblad gaat een rasechte politieroman schuil, die best wel eens de basis zou kunnen vormen van een serie: nadat commissaris Mark Van Den Eede tijdens een actie van het Speciale Interventie Eskadron een van zijn ondergeschikten verliest, verruilt hij de actie voor een kantoorjob bij de lokale politie van Meise. Maar hij mist de actie en de verantwoordelijkheden die zijn vroegere functie met zich meebracht en kan de blik van zijn gesneuvelde collega maar niet van zich afzetten. Als hem onverwacht de kans geboden wordt om FAST, een nieuw team dat enkel voorvluchtige veroordeelde gangsters moet opsporen, op poten te zetten, neemt hij die kans met beide handen aan en begint hij weer te leven. De adrenaline stroomt weer, want het voorbestaan van het Fugitive Active Search Team hangt volledig af van de successen die het team boekt.

Hoewel dit het spannend debuut is van Koen Vermeiren, leeft deze Vlaamse dokter in de Letteren en Wijsbegeerte al jaren van zijn pen. Zijn bibliografie omvat romans, non-fictie en toneelstukken. Daarnaast schrijft hij al twee decennia mee aan scenario’s voor film en televisie en componeert en speelt hij klassieke en wereldmuziek.

Die jarenlange ervaring heeft geresulteerd in een boekwerk dat vanaf de eerste bladzijde staat als een huis. De auteur hanteert een zeer aangename vertelstijl die hij doorspekt met levensechte conversaties die enorm dicht aanleunen tegen de spreektaal, waardoor de Vlaamse lezer zich makkelijk kan vereenzelvigen met de personages, die eveneens geloofwaardig uitgetekend werden. Zo werd een prachtige en ontwapenende bijrol toebedeeld aan Stijn, de vijftienjarige autistische zoon van het hoofdpersonage. Eveneens toont Koen Vermeiren zich een goed observator wat soms wel resulteert in te lange beschrijvingen van de gebruikte locaties.

De plot werd vakkundig gecomponeerd en gedegen uitgewerkt, wat van De blik een verademende degelijk rasechte policier maakt, dat totaal niet aanvoelt als een spannend debuut, maar de maturiteit uitstraalt van een door de wol geverfde compositie waarin alles draait rond wraak en recht.

En het meest verrassend is misschien wel het nawoord, waaruit blijkt dat FAST al meer dan tien jaar actief is in België en zich daarmee wellicht de meest onbekende tak van de politie mag noemen.

Koen Vermeiren mag zijn uitstap – of wordt het een omscholing – naar de wereld van het spannende boek een geslaagd experiment noemen: omslag, titel en inhoud vormen een mooi geheel, waardoor De blik zich meteen van een plaatsje verzekert tussen de betere politieromans die het Nederlands taalgebied rijk is.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Het was een baan van niks, maar Doyle verdiende ermee.

De korte inhoud
In een half afgebouwde villa in een rijke buurt van Los Angeles stuit een bewaker op de lichamen van een jong stel. Ze liggen verstrengeld in een levenloze omhelzing. Rechercheur Moordzaken Milo Sturgis – door de wol geverfd – is toch geschokt bij de aanblik van de twee doden.
Hij ziet het werk van een verknipte moordenaar. Met de hulp van psycholoog Alex Delaware gaat Milo vastberaden achter iedere aanwijzing aan, maar plotseling gaat het onderzoek een heel andere richting uit…


Het volledige rapport
De in New York geboren Jonathan Kellerman groeide op in Los Angeles, waar hij de peetvader is van de Kellerman-clan, want net als hijzelf schrijven ook zijn vrouw Faye Kellerman en zijn oudste zoon Jesse Kellerman spannende boeken. Benieuwd of de drie dochters van het gezin ook nog zullen volgen…

Net als Alex Delaware, het hoofdpersonage in het gros van zijn boeken, is Jonathan Kellerman kinderpsycholoog, een beroep dat hij al een hele tijd niet meer uitoefent, want hij leeft al jaren van zijn pen. Met zijn debuut Breekpunt sleepte hij in 1986 de Edgar Allen Poe debuutprijs in de wacht. Sluitend bewijs is al het achtentwintigste spannende boek van zijn hand en het vierentwintigste waarin Alex Deware de plak zwaait. Daarnaast publiceerde hij ook nog een paar kinderboeken, non-fictie. Ook zijn er enkele werken die hij samen met zijn vrouw Faye schreef op de markt te vinden.

Sluitend bewijs begint met de vondst van twee lijken in een ruwbouw van een poepsjieke villa die al een paar jaar staat te verkommeren. De levenloze lichamen, die in een erotische houding met elkaar verstrengeld zijn, blijken slachtoffers van een misdaad te zijn, want de man is neergeschoten en de vrouw werd gewurgd. Rechercheur Milo Sturgis, bijgestaan door Alex Delaware, staat voor de moeilijke opdracht om dader, motief en een sluitende bewijsvoering te vinden. Zijn zoektocht brengt hem zowel in contact met de rijksten der aarden als met extreme groene jongens. Maar moeten de daders daar wel gezocht worden?

In Sluitend bewijs is Alex Delaware wel aanwezig in zowat elke scene, maar zijn inbreng is deze keer tot een absoluut minimum terug gebracht, zodat Milo Sturgis eigenlijk moet beschouwd worden al het echte hoofdpersonage. Dit impliceert eveneens dat het verhaal uitgegroeid is tot een rasechte policier en dat de psychologische insteek waarmee de auteur bekendheid verwierf zo goed als afwezig is. De lezer gaat zich zelfs afvragen waarom Milo constant vergezeld is van Alex.

Dit boek bewijst dat Jonathan Kellerman een volwaardige professionele auteur is, want er is eigenlijk weinig of niets op aan te merken: gebruik makend van een robuuste stijl verhaalt hij een degelijk geconstrueerde plot tot een onderhoudend geheel dat volgens de regels van de kunst pas als de auteur het echt wil de dader prijs geeft.
Maar er ontbreekt slecht een ingrediënt om het boek van gewoon goed op te waarderen tot een uitstekend niveau. En dat is gevoel. Heel het boek door slaat er geen vonk over en blijft er een bijna onoverbrugbare afstand tussen boek en lezer.

Sluitend bewijs benadert vanuit technisch oogpunt de perfectie, maar blijft gevoelsmatig onder het vriespunt steken.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin:
Drie dagen lang brandde het licht van de slaapkamer.

De korte inhoud
Op 21 december, de kortste dag van het jaar, wordt rechercheur Fred Fontein bij een gruwelijk moord geroepen. Een ex-rechercheur is in zijn woonkamer gemarteld en vermoord. Een bebloed papiertje met tekst dat op zijn voorhoofd werd geprikt, lijkt het enige waardevolle aanknopingspunt.
De verschillende sporen die Fontein en zijn team onderzoeken, leiden niet naar de dader. Als er sprake blijkt van een seriemoordenaar, wordt het nog belangrijker snel de waarheid te achterhalen. Maar de talentvolle rechercheur komt er maar niet achter met welke motieven de moorden gepleegd zijn.
Het onderzoek voert naar het verre verleden. Gebeurtenissen uit het midden van de negentiende eeuw blijken een grote rol te spelen. Maar kan Fred Fontein de dader vinden voor die nog meer slachtoffers maakt?


Het volledige rapport.
Volgens de achterflap heeft de debuterende Jeroen van der Heden een verleden als muzikant, verbleef hij als freelance pianoleraar veel in het buitenland en is hij momenteel woonachtig in Spanje. Maar omdat dit verhaal niet geconfirmeerd kan worden – want online is deze man blijkbaar onbestaande – zou het niemand verbazen dat deze naam slechts een nom de plume is

Dit vermoeden wordt mede onderschreven doordat de volwassen, onderhoudende en gemoedelijke stijl waarmee Uw wil geschiede op papier werd gezet, niet meteen aan een nieuwkomer in het vak doet denken, maar veeleer aan een iemand die zijn sporen als auteur al verdiend heeft. Wel is het zeer markant dat de auteur meermaals zeer lang wacht om een naam te plakken op een nieuw geïntroduceerd personage, alsof hun identiteit slechts bijzaak is.

De wrede moord op Erik Drent, een Amsterdams rechercheur op rust die niet zo rechtschapen bleek als van een wetsdienaar verwacht wordt, betekent voor Fred Fontein het begin van de jacht op een moordenaar, die zich al snel ontpopt als seriemoordenaar. Net als bij Zilte Deerne van Mariëtte Ciggaar blijkt de sleutel ook in het verleden te liggen, maar Jeroen van der Heden weet zijn variatie op dit thema veel geloofwaardiger te presenteren, waarbij enkel moet vastgesteld worden dat het motief voor de moorden wel erg vergezocht is.

Desondanks behoort Uw wil geschiede tot de betere politieverhalen die jaarlijks verschijnen. Dit is ook deels toe te schrijven aan het feit dat de personages niet alleen beschreven worden als mensen van vlees en bloed maar ze ook mooi gestoffeerd worden met een eigen privéleven.

Niet alleen de cover van Uw wil geschiede werd stijlvol uitgevoerd, ook de inhoud straalt goede smaak uit. Debutant of niet, Jeroen van der Heden levert een aanrader voor elke liefhebber van de Nederlandstalige policier.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Uit de intercom ergens in het plafond kwam het duidelijk gearticuleerde gefluister van een vrouwenstem, die ‘Drie is wakker, dokter,’ zei, gevolgd door een klik.

De korte inhoud
Op 10 mei 1988 wordt de secretaresse van een bekende Antwerpse tandarts in de consultatiekamer gewurgd aangetroffen. De kast met medische dossiers werd doorzocht en enkele röntgenfoto’s ontbreken. Vincke en Verstuyft volgen aanvankelijk een vals spoor. Dankzij een tip uit Texas gaat het onderzoek een andere richting uit en vertrekken ze met rogatoire opdracht naar de Verenigde Staten. Daar komt het speurdersduo in het vaarwater van gewetenloze makelars in onroerende goederen, beleggingsadviseurs en ‘landdevelopers’.



Het volledige rapport
De in 1930 te Antwerpen geboren en getogen Jef Geeraerts begon zijn loopbaan als assistent gewestbeheerder in de toenmalige Belgische kolonie Kongo. Na de onafhankelijkheid in 1960 keerde hij terug naar zijn thuisland en ondervond grote moeilijkheden om de cultuurschok verwerken.

Om de moeilijkheden te verwerken die hij ondervond om zich aan te passen aan het jachtige leven, begon hij aan een literaire carrière, waarvan Gangreen 1: Black venus, mede door de controverse die het veroorzaakte, zijn bekendste werk is. Met Kodiak .58, dat in 1979 verscheen, verlegde hij het zwaartepunt in zijn werk van het literaire naar het spannende boek. En met De zaak Alzheimer, dat bekroond werd met de Gouden Strop, introduceerde hij de rechercheurs Vincke en Verstuyft. Zand is het vierde boek in deze negendelige serie.

Hierin vormt de moord op een tandartsassistente de aanleiding tot een verhaal over verzekeringsfraude en oplichting, die de twee hoofdfiguren zelfs tot in Texas en Florida brengt. En richt de auteur zijn kritische blik voor de verandering eens niet op de Belgische politiek en politie, maar bevindt de Amerikaanse maatschappij het zich in het oog van de storm.

Tweeëntwintig jaar nadat het boek voor het eerst op de markt kwam, voelt het nog altijd niet oubollig aan. In tegendeel zelfs: het verhaal doet nog steeds eigentijds aan - waarmee de warde van Jef Geeraerts voor het Vlaamse spannende boek meteen bewezen is – en staat compositorisch nog altijd als een huis. Het begint met een op het eerste zicht zinloze moord waardoor het onderzoek al vast komt te zitten voor het goed en wel begonnen is en neemt een onverwachte wending als quasi bij toeval een link gevonden wordt met een mogelijke verdachte, zodat de jacht eindelijk kan beginnen. En dat alles wordt nog eens overgoten met een laagje scherpe maatschappijkritiek. Kortom zelfs heden ten dage, komen vele misdaadromans amper tot aan de enkels van Jef Geeraerts’ politieverhalen, die dankzij de recente verfilmingen van De Zaak Alzheimer en Dossier K. ook nog bij de nieuwe generatie lezers gekend zijn.

Alleen al de hoofdpersonages maken het de reeks al de moeite waard: het contrast tussen de gedistingeerde levensgenieter Eric Vincke en de macho man van de straat Freddie Verstuyft kan bijna niet groter zijn, maar ze vullen elkaar perfect aan. Deze keer worden ze bijgestaan door twee Amerikanen die aan de lopende band oneliners spuien: de Texaanse te laat geboren cowboy Richard Cobb en de godvrezende rechercheur Theodore Stover.

Zand is een aangename degelijke geconstrueerde politieroman die het zandmannetje met zekerheid op afstand houdt en een mooi voorbeeld is van het spannende werk van Jef Geeraerts.

Het definitieve verdict: 8/10

De korte inhoud
Al jarenlang ligt een perfect geconserveerde mummie in een kelder van het Crispin museum in Boston. De ontdekking ervan door de museumstaf is een geweldige vondst. Maar patholoog-anatoom Maura Isles vindt een macabere boodschap in het lichaam, een bewijs dat dit ‘eeuwenoude’ reliek eigenlijk een modern moordslachtoffer is.
Voor Maura en rechercheur Jane Rizolli is het forensische bewijs onmiskenbaar. En als de resten van een andere vrouw in de verborgen nissen van het museum worden gevonden, wordt het duidelijk dat er een psychopaat rondwaart. Jane en Maura beginnen aan een race om dit gestoorde roofdier te stoppen voordat hij nóg een aandenken kan toevoegen aan zijn gruwelijke verzameling….


Het volledige rapport
De Amerikaanse Tess Gerritsen ruilde jaren haar medische carrière voor het onzekere schrijversvak. Zoveel jaar later behoort ze tot de leading ladies van de wereld van het spannende boek. Recent belande haar meest recente werk Sneeuwval in de Nederlandstalige boekhandels. Maar ik waag me aan het boek dat hieraan vooraf ging: Het aandenken, dat al zevende boek is met rechercheur Jane Rizolli en patholoog-anatoom Maura Isles, twee dames die het ondertussen ook al tot op het kleine scherm geschopt hebben, in de hoofdrollen.

In Het aandenken weten de archeologen van het Crispin museum en de medische technici niet wat ze zien als blijkt dat een eeuwenoud gewaande mummie een hedendaags slachtoffer van moord blijkt te zijn. Als er in het museum een tweede moderne mummie wordt ontdekt, groeit het vermoeden dat er wel eens een psychopaat aan het werk geweest kan zijn. Of misschien zelfs nog actief is en dat hij volop werkt aan de uitbreiding van zijn collectie…

Het eerste wat opvalt aan Het aandenken is dat het eerste hoofdstuk, een soort van proloog, in de ik-vorm verteld wordt, terwijl daarna alles in de derde persoon op papier staat. Maar welke de vertelvorm ook moge zijn, Tess Gerritsen kan een verhaal vertellen, grijpt de lezer bij het nekvel en dreigt hem te laten verdrinken in haar fantasieën, waarbij ze op perfect getimede momenten de levensnoodzakelijke minieme adempauzes inlast. Kortom de auteur is een professional, die alle knepen van het vak beheerst.

Zelfs als ze de lezer voedt met valse informatie – iets wat ik door de band genomen niet goed verteer en altijd heb beschouwd als vals spelen – doet ze dat op zo een professionele wijze dat men geneigd is een en ander met de mantel der liefde te bedekken. Vooral omdat het de aanloop vormt naar een geweldige ontknoping in twee bedrijven die even moeilijk te voorspellen lijkt dan de winnende combinatie bij de lottotrekking.

Ook voelt het vreemd aan dat de relatie tussen Maura en Daniël Brody, waaraan in de vorige twee delen van de serie nauwelijks aandacht werd besteed, in Het aandenken weer prominent aanwezig is. En al even bizar is de verschijning van Anthony Sansone, de bezieler van de Mefistoclub. Een wederoptreden dat weinig toevoegt aan het verhaal en dat enkel ruikt naar bladvulling

Grappig is ook dat Tess Gerritsen de GPS beschrijft als een fonkelnieuwe uitvinding, waar ze maar geen genoeg kan van krijgen. Een gadget dat zelfs ten tijde dat Het aandenken, in 2008, geschreven werd, toch al massaal aanwezig was in de Westerse maatschappij en behoorde tot het gemeengoed. Zouden schrijvers dan toch een beetje wereldvreemd zijn?

Los van dit alles is en blijft Het aandenken een sterke thriller die garant staat voor enkele uren onvervalst leesplezier.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
…Bewusteloze vrouw, identiteit onbekend, binnengekomen per ambulance 09.05 uur, aangetroffen in appartement aan Völundsgatan 3, buren hebben het alarmnummer gebeld.

De korte inhoud
Politieman Ewert Grens heeft er weinig moeite mee om een videotape te laten verdwijnen om de weduwe van zijn vermoorde collega een dienst te bewijzen. Al evenmin heeft hij last van zijn geweten wanneer hij de persoon te grazen neemt die een vrouwelijke collega in een rolstoel heeft doen belanden. Hij is een goed mens die wat overheeft voor zijn vrienden.
 


Het volledige rapport
2010 was het jaar dat het Zweedse schrijversduo Roslund en Hellström met Drie seconden wereldwijde bekendheid en waardering te beurt viel. Maar de ex-bajesklant en sociaal werker Börge Hellström en de journalist Anders Roslund hadden al vier andere boeken op hun palmares staan die ook in het Nederlands te lezen zijn. Kluis 21 is het tweede deel van deze reeks met rechercheur Ewert Grens

Hierin ontdekken we dat niets menselijks het hoofdpersonage vreemd is als deze moet kiezen tussen het beschermen van de eer van een vermoorde collega of hem postuum aan de schandpaal nagelen; zelfs als dit zou betekenen dat enkel vrouwenhandelaars ontsnappen aan vervolging. Of dat hij zonder scrupules bereid is zich te bedienen van niet helemaal door de beugel kunnende technieken om een meedogenloze gangster te kunnen klissen die keer op keer ontsnapt aan een zware veroordelingen voor verminking, moord en moordpogingen.

Het Zweedse duo hanteert een sobere, weinig spectaculaire vertelstijl die de Scandinavische misdaadliteratuur typeert. Maar deze sloomheid wordt ruimschoots gecompenseerd door de degelijkheid waarmee ze hun verhaal construeren en op zeer pakkende wijze niet alleen sociaal onrecht aan de kaak stellen, maar ook geloofwaardige personages op papier zetten, uit alle lagen van de bevolking. Van junks zonder toekomst, over gemotiveerd medisch personeel en vastberaden rechercheurs tot wanhopige tot prostitutie gedwongen Oost-Europese vrouwen. Ze worden allen even secuur gecreëerd en hebben een ding gemeen: ze gaan tot het uiterste om hum vooropgezette doelen te halen, welke dat ook mogen zijn.

Ook verhaaltechnisch is Kluis 21 een verademing. Vooral het feit de auteurs zich niet verplicht voelen om alles zwart op wit tot in de kleinste puntjes uit te leggen, maar een deel van de feiten en gebeurtenissen opzettelijk vaag houden en de interpretatie ervan overlaten aan de lezer maakt dit tot een intellectuelere thriller dan het gros van de boeken waarmee het rek moet gedeeld worden in de boekenwinkels.

Ook ontwikkelt het verhaal zich aanvankelijk zeer warrig, maar wordt stilaan meer en meer duidelijk naarmate het einde nadert. Toch blijven er na het finale punt een paar losse eindjes bengelen. Misschien worden die in een volgend boek nog weggewerkt. Misschien ook niet...

Met Kluis 21 leverden Roslund en Hellström een pakkende, rauwe, bij momenten zelfs schokkende policier af die opvalt tussen de vele op Hollywood geënte werken en daaraan alleen al zijn recht van bestaan ontleent. Maar daar bovenop is het ook nog eens een zeer goed misdaadverhaal geworden, die verdiend gelezen te worden door elke liefhebber van het genre.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
Het is windstil als het grote plezierjacht in de lichte nacht drijvend wordt aangetroffen op de Jungfrufjärden in de zuidelijke scherenkust van Stockholm. Het water heeft een lome, blauwgrijze kleur en beweegt zich traag als nevel.

De korte inhoud.
Op een zomernacht wordt op een verlaten plezierjacht dat ronddobbert in de Stockholm-archipel het lichaam van een vrouw gevonden. Ze lijkt verdronken te zijn, maar haar longen zijn gevuld met brak water dat niet afkomstig blijkt te zijn van de archipel. De volgende dag wordt er een man gevonden in zijn appartement in Stockholm. Hij hangt aan een plafondhaak, in een verder lege kamer. Inspecteur Joona Linna is ervan overtuigd dat de man zelfmoord heeft gepleegd. Hij krijgt gelijk, maar daarmee is de zaak niet gesloten. De twee doden vormen de opmaat tot een reeks duizelingwekkende en gevaarlijke gebeurtenissen die Joona Linna meesleuren in een nietsontziende jacht op de moordenaar.



Het volledige rapport
In de hoop het succes van Stieg Larssons Millennium trilogie te kunnen evenaren, werden er de laatste twee jaar een groot aantal nieuwe misdaadauteurs uit de Scandinavische landen gelanceerd en hun werken naar het Nederlands vertaald. Een ervan was Lars Keplers positief onthaalde politieroman Hypnose.

Lars Kepler is een pseudoniem waarachter Alexander Ahndoril en zijn vrouw Alexandra Coelho schuil gaan. Deze Zweden publiceerden elk eerder al onder eigen naam een aantal romans. Met Contract, dat op 27 januari aanstaande verschijnt, leverden ze hun tweede spannende boek af, waarin de hoofdrol weer werd toebedeeld aan Joona Linna, een inspecteur van de landelijke recherche.

Dit keer wordt de inspecteur opgezadeld met twee bizarre doden: een functionaris die een hoge post bekleedt in het Zweeds bestuur heeft zich verhangen t in een lege kamer van zijn woning en een jonge vrouw stierf op een verlaten zeiljacht: hoewel ze kompleet droog is, blijkt ze toch de verdrinkingsdood gestorven te zijn. Deze twee zaken blijken het topje van een ijsberg vol zaken die het daglicht niet kunnen verdragen.

Hoewel het boek zeer vlot wegleest worden sommige gebeurtenissen meermaals kort na elkaar met andere woorden dubbel of zelfs driedubbel beschreven. Het eindresultaat had dus net iets dunner gekund dan de vijfhonderdtwintig bladzijden die de drukproef welke ik mocht lezen dik was. Het is dus best mogelijk dat in de definitieve versie dit minpuntje (deels) weggewerkt wordt.
Maar het staat buiten kijf dat het verhaal staat als een huis. Inclusief een paar briljante wendingen die aangeven dat de auteurs echt wel hun best gedaan hebben om origineel uit de hoek te komen. Ook ontplooit het verhaal zich naar Scandinavische normen met een ongekende vaart.

Alleen is het jammer dat de entourage van en het hoofdpersonage zelf totaal niet tot leven komen. Joona Linna blijft steken als een grijze schim die blijkbaar een opmerkingsgeest heeft die aan helderziendheid grenst. Meermaals is een blik op een plaats delict voldoende voor hem om zich de feiten die zich er voordeden te kunnen voorstellen, wat toch wel ongeloofwaardig overkomt. Ik kan enkel maar veronderstellen dat deze figuren uitgebreider voorgesteld werden in Hypnose. Aan de eenmalige personages werd gelukkig heel wat meer aandacht besteed om ze te voorzien van een degelijke achtergrond om er realistische figuren van te maken.

Trouw aan de Scandinavische traditie bevat Contract heel wat onderhuidse kritiek op de maatschappij, waarbij deze keer het feit centraal staat dat door de onverzadigbare honger naar rijkdom en welstand van de mens zowat alles te koop is.

Contract is een onvervalste pageturner die het niet slecht zou doen in Hollywood, en die de lezer ook meteen nieuwsgierig maakt naar meer spannend werk van de handen van Lars Kepler.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
De huid.

De korte inhoud
De Britse arts David Hunter maakt een studiereis naar de beroemde Body Farm in Knoxville (VS), de plaats waar hij gestudeerd heeft. Hij is nog herstellende van een aanslag op zijn leven en hoopt dat het uitstapje hem goed zal doen. Directeur Tom Lieberman, een vriend van vroeger, vraagt hem mee te gaan naar een lijkschouwing in een berghut. Hunter is echter niet voorbereid op het gruwelijke tafereel dat hij daar aantreft: een vastgebonden en gefolterd lichaam in verregaande staat van ontbinding, met – vreemd genoeg – roze tanden.
Dan wordt er een tweede lichaam gevonden. Wat volgt is een huiveringwekkende zoektocht waarin niets is wat het lijkt. David Hunter krijgt te maken met iemand die een duivels genoegen beleeft aan moorden en die bizarre sporen achterlaat op iedereen op het verkeerde been te zetten.



Het volledige rapport
De uit Sheffield afkomstige Brit Simon Beckett oefende een aantal jobs uit die allen gemeen hadden dat ze hem een grote mate van vrijheid bezorgen. Het schrijverschap was dus gewoon een logische volgende stap en na een journalistiek bezoek aan de body farm had hij meteen ook zijn inspiratie gevonden: David Hunter was geboren.

In het derde boek uit de reeks, Het sanatorium, keert het hoofdpersonage terug naar de body farm en raakt hij op voorspraak van de directeur ervan betrokken bij het onderzoek van een gruwelijke moord en de jacht op een gewiekste seriemoordenaar.

Simon Beckett hanteert een uiterst aangename schrijfstijl waarin de lezer zich quasi vanaf de eerste bladzijde een gezellig in kan nestelen zodat meteen de juiste sfeer gecreëerd wordt voor meer dan driehonderd bladzijden leesplezier.

Of toch bijna, want vooral in het begin van Het Sanatorium maakt de auteur te veel toespelingen op de bijna doodervaring van het hoofdpersonage op het eind van Het laatste zwijgen, het vorige boek uit de reeks. Vooral het feit dat de opmerkingen eigenlijk niet ter zake doen in dit verhaal maakt het ergerlijk.

Maar gelukkig weet de schrijver er nog net op tijd mee op te houden, om vol te gaan voor verhaal nummer drie dat plotmatig veruit het beste is uit de reeks: verrassende wendingen en een originele en perfect gemaskeerde ontknoping maken van Het Sanatorium een rasechte pageturner die de lezer verbaasd en zelfs verbluft achterlaat nadat deze de laatste bladzijde achter zich gelaten heeft.

Met dit boek breit Simon Beckett een ijzersterk derde deel aan zijn serie, waarvan alle delen met hun mix van forensische antropologie en het ontmaskeren van moordenaars een meer dan behoorlijk niveau halen. En net nu is bekend geworden dat in april 2011 het vierde deel van de persen zal rollen. Ik kan haast niet wachten, want deze werken zouden verplichte lectuur moeten zijn voor elke rechtgeaarde liefhebber van spannende boeken.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
Dokter Anders Jonasson werd door verpleegkundige Hanna Nicander gewekt. Het was even voor halftwee ’s nachts.

De korte inhoud
Lisbeth Salander heeft een levensbedreigende aanslag overleefd en wordt in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht, evenals de man die verantwoordelijk is voor haar duistere, pijnlijke verleden: Alexander Zalachenko. Salander wordt gezocht voor moord en door de media is ze neergezet als een psychopaat, moordenaar en satanist. Alleen Blomkvist is overtuigd van haar onschuld. Hij ontdekt de relatie tussen de vrouwenhandel, het verleden van Salander en de Zweedse veiligheidsdienst en wil daarover publiceren. Maar wil Salander wel meewerken? Ze vertrouwt niemand en zeker Blomkvist niet die haar als enige veel te goed kent. Uiteindelijk moet ze voor de rechtbank verschijnen. Zal het recht zegevieren?


Het volledige rapport
De voortijdige dood van de Zweedse journalist Stieg Larsson in 2004 is er verantwoordelijk voor dat de avonturen van de redactie van het maandblad Millennium beperkt bleef tot een trilogie. Het succes van zijn drie boeken, die zich al jarenlang hoog in de bestsellerlijsten handhaven, zorgde – na de relithrillers in het spoor van Dan Browns De Da Vinci Code – voor de nieuwste hype in de wereld van het spannende boek: de Scandinavische trilogieën overspoelden de boekenwinkels.

Gerechtigheid is het laatste deel van de serie. Voorlopig laatste deel moet ik eigenlijk zeggen, want de geruchten steken al langer de kop op dat er manuscripten van deel vier en zelfs deel vijf zouden bestaan. Alleen de aanslepende onenigheid tussen de familie van de auteur en zijn levensgezellin lijkt de publicatie in de weg te staan. En gelukkig is het boek dusdanig van opzet dat het drieluik rond journalist Mikael Blomkvist en einzelgänger en hacker Lisbeth Salander mooi wordt afgerond.

Gerechtigheid gaat verder waar De vrouw die met vuur speelde stopte: Mikael vindt de levensgevaarlijk gewonde Lisbeth en haar vader Zalachenko en belt de hulpdiensten. Terwijl de politie ongeduldig wacht om Salander te kunnen ondervragen, begint de veiligheidsdienst in hoog tempo alle sporen opverwijderen. Enkel onderzoeksjournalist Blomkvist doet er alles aan om de volledige waarheid uit te zoeken en in de openbaarheid te brengen.

Het grootste minpunt van Gerechtigheid, en tevens de enige reden waarom de maximale score op zak blijft, is je er pas ten volle van kan genieten als je het veruit minste boek van de reeks achter de kiezen hebt. De vrouw die met vuur speelde is namelijk de inleiding op dit verhaal. Maar deze opoffering wordt meer dan goed gemaakt omdat Gerechtigheid de serie (voorlopig misschien) in schoonheid afsluit met een perfect opgebouwde spanningsboog die nergens ook maar het kleinste deukje vertoont en een veelheid aan thema’s bevat die met kennis van zake onder de loep genomen worden.

Ook Stieg Larssons schrijven evolueerde. Zo bevat Gerechtigheid, ondanks het feit dat het met voorsprong het dikste boek is van de drie, veel minder weinig ter zake doende uitweidingen. Enkel bij de beschrijving van het ontstaan van de veiligheidsdienst en meer bepaald de Sectie Speciale Analyse steekt de jeugdzonde weer even de kop op. Maar voor het overige is het boek een meer dan degelijk werkstuk dat eivol staat van de onverwachte wendingen. De afwezigheid van rustmomenten zorgt ervoor dat het lezen vlot opschiet en maakt het doorploegen van de meer dan zeshonderdvijftig bladzijden een zeer aangename bezigheid.

Door de grote hoeveelheid boeken van amper aanvaardbare kwaliteit, stelt de lezer zijn hobby wel eens in vraag, maar een boek als Gerechtigheid lezen is voldoende om al die twijfels weer voor een tijdje van tafel te vegen: Het zijn uitschieters als deze waardoor een mens met plezier blijft lezen. Gerechtigheid s dan ook een terechte winnaar van De Glazen Sleutel 2008, de prijs voor het beste Scandinavische misdaadverhaal van dat jaar, en een absolute aanrader voor elke liefhebber van het genre. Of om het in drie woorden samen te vatten: een zalig boek!

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste alinea:
Koud.

De korte inhoud
Totale duisternis. Forensisch antropoloog Temperance Brennan wordt wakker en ontdenkt dat ze in een kleine, donkere, heel koude ruimte ligt. Haar handen en voeten zijn vastgebonden. Wie wil haar dood, of tenminste uit de weg hebben, en waarom? Langzaam beginnen de herinneringen van de afgelopen dagen naar boven te komen.
Tempe en Ryan die het stoffelijk overschot van een vermiste erfgename van Montreal naar Chicago begeleiden. Tempe die ervan wordt beschuldigd bewijsmateriaal achter te houden. Een mysterieus telefoontje meet verwoestende consequenties. De dood van de enige man die Tempes onschuld kan bewijzen. En in Montreal worden nog twee lijken gevonden…


Het volledige rapport
Kathy Reichs werd exact zestig jaar geleden geboren in Chicago, de derde grootste stad van de VS. Ze is een gerenommeerd forensische antropologe – één van de slechts 82 die hun certificaat behaalden voor de Amerikaanse raad voor forensische antropologie – die regelmatig in rechtszaken getuigt als deskundige. Momenteel verdeelt ze haar tijd tussen Charlotte, USA, waar ze als professor actief is aan de afdeling antropologie van de universiteit van North Carolina en Montreal, Canada waar ze zetelt in de adviesraad voor de nationale Canadese politie en ze als consultant werkt bij het laboratorium voor gerechtelijke geneeskunde van de provincie Quebec.

Toen haar kinderen aan de universiteit studeerde begon ze met het schrijven van spannende boeken over haar vakgebied. Het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat het curriculum Vitae van het vaste hoofdpersonage, Temperence ‘Tempe’ Brennan quasi identiek is aan dat van de auteur zelf. In 1997 won ze met Bot voor bot meteen de Canadese Arthur Ellis award voor het beste debuut en had ze er nog een carrière bij. 206 botten is ondertussen al het twaalfde deel in de reeks waarop ook de televisieserie Bones gebaseerd is en waaraan Kathy Reichs ook meewerkt als producer.

206 botten begint als Tempe beseft dat ze ontvoerd is en opgesloten zit in een donkere nauwe ruimte. De lezer mag samen met haar de feiten beleven die voorafgingen aan deze opsluiting zoals ze terugkeren in haar herinnering, die begint met het feit dat ze beschuldigd werd van het maken en toedekken van een professionele fout door het bewijsmateriaal te verduisteren.

Kathy Reichs hanteert een zeer beschrijvende stijl, wat vrij interessant is waar het de grond van de zaak betreft, zoals de fracturen van een aantal van de tweehonderdenzes botten waaruit het menselijk skelet bestaat en wat daar zoal kan uit afgeleid worden. Maar de lezer zit echt niet te wachten om kennis te maken met drie generaties van de ex-schoonfamilie van het hoofdpersonages en kleur en motief van de gordijnen in hun ouderlijk huis beschreven te zien. Ook hanteert ze een apart gevoel voor humor dat vooral tot uiting komt in soms surrealistische conversaties tussen Temperence en haar klankbord Andrew Ryan.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, waardoor de lezer mee kan leven en kijken met het hoofdpersonage. Maar doordat er frequent gewisseld wordt tussen de verschillende zaken waaraan Tempe in parallel werkt, zorgt de grote hoeveelheid namen van getuigen, familieleden en plaatselijke autoriteiten bij momenten voor een verwarrend en onoverzichtelijk gevoel. Ook komt het naar het einde toe over alsof er in het mortuarium en laboratorium nogal zorgeloos wordt omgesprongen met de menselijke resten, waardoor een mens zich toch de nodige bedenkingen maakt. Het lijkt wel alsof de werknemers er omgaan met een verzameling knikker in plaats van met botten en tanden van mensen.

206 botten vertrekt van een eenvoudige rechtlijnige plot dat kundig werd opgebouwd en, op de ontvoering van het hoofdpersonage na, geloofwaardig wordt verteld. Thema’s als de onzekerheid en machteloosheid van familieleden van vermiste personen en de drang naar erkenning van de werkende mens worden professioneel door het boek geweven. Toch vinden er net te veel toevalligheden plaats om van het boek een topper te maken.

Met 206 botten levert Kathy Reichs een degelijke forensische thriller af waarvan men nog iets kan leren en waaraan de adepten van CSI en aanverwanten duimen en vingers zullen aflikken.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
Een grijze vogel fladderde in en uit Harry’s blikveld. Hij trommelde op het stuur. Langzame tijd. Iemand had het gisteren op tv over langzame tijd. Dit was langzame tijd. Zoals de tijd op kerstavond voordat de kerstman kwam. Of in de elektrische stoel voor dat de stroom wordt ingeschakeld.

De korte inhoud
Tijdens een belangrijk vredesoverleg in Oslo over het Midden-Oosten maakt commissaris Harry Hole deel uit van een team dat de veiligheid van de deelnemende staatshoofden moet garanderen. Hij ontdekt dat er een aanslag beraamd wordt en komt daarbij op het spoor van Sverre Olsen, een neonazi. Hole belandt in een wespennest van leugens en intriges, liefde en verraad, dat terug te voeren is op een moord die plaatsvond in Leningrad tijdens de Tweede Wereldoorlog.


Het volledige rapport
De Noor Jo Nesbo hoeft wellicht niet meer voorgesteld te worden. Zijn debuut Vleermuisman sloeg in als een bom en was meteen goed voor De Glazen Sleutel. Meer recent is hij met De sneeuwman en het buiten de reeks gesitueerde Headhunters toegetreden tot de absolute top van Scandinavische misdaadauteurs. Eerder dit jaar werden de vertalingen van drie van zijn oudere boeken geherintroduceerd op de Nederlandse markt. De roodborst – dat eerder verscheen onder de titel Wraakuur – is het eerste deel van deze zogenaamde Oslo-trilogie.

Hierin komt Harry Hole, het vaste hoofdpersonage in Nesbo’s boeken, toevallig op het spoor van een illegale wapendeal die hem, ondanks het gebrek aan enthouiasme van zijn meerdere, niet meer loslaat. Pas als het eerste slachtoffer valt, roept de politie van Oslo alle hens aan dek. De beweegredenen lijken hun oorsprong te vinden bij een paar ouderen die in Wereldoorlog II aan Duitse zijde meevochten tijdens de belegering van Leningrad.

Zelfs tien jaar geleden al toonde Jo Nesbo zich een begenadigd verteller, die als een ervaren kantklosser een aantal losse verhaallijnen met elkaar verbindt tot een degelijk plot, wat resulteert in een meer dan aardig boekwerk. Daarnaast besteedt de auteur ruim voldoende aandacht aan het stofferen van zijn personages. Enkel moet hij erop letten om zijn hoofdpersonage niet met te veel problemen tegelijk op te zadelen, want dan loopt hij het risico dat de lezer gaat afhaken. Ook voert hij zeer veel personages op. Misschien wel te veel, want een paar van hen spelen maar een verwaarloosbare bijrol bijrol en hadden makkelijk onvernoemd kunnen gebleven zijn.

Een ander sterk punt is dat de auteur er niet voor terug deinst om door middel van impopulaire wendingen de lezer probeert te chockeren en bij de les te houden. Maar dat laatste is absoluut geen probleem want de auteurs verstaat de kunst van het vertellen dusdanig dat men eenmaal begonnen het boek liever niet meer wil neerleggen.

De roodborst is zeer geloofwaardig verhaal met slechts één minpunt: de lezer wordt op een bepaald moment bewust voorzien van verkeerde informatie. Gelukkig krijgt de politie diezelfde info ook toegespeeld waar door beiden het onderzoek op gelijke voet beleven.

Ondanks het feit dat Nesbo sinds hij De roodborst schreef alleen maar gegroeid is als schrijver blijft dit verhaal, een decennium na verschijning de moeite van het lezen waard. Ik kan dan ook alleen maar blij zijn dat uitgeverij Cargo De roodborst voor een vierde druk van onder het stof gehaald heeft.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
Toen ispettore Vianello zijn kamer binnen kwam, had Brunetti de wilskracht die hem achter zijn bureau hield zo goed als opgebruikt. Hij had een rapport over wapensmokkel in de Veneto gelezen, een rapport waarin met geen woord gerept werd over Venetië; hij had een ander rapport gelezen waarin werd voorgesteld om twee nieuwe recruten over te plaatsen naar de Squadra Mobile, om er vervolgens achter te komen dat hij niet tot de mensen behoorde die dit moesten lezen, en nu had hij de helft gelezen van een ministrieel schrijven over veranderingen in de bestaande regelingen omtrent vervroegde uittreding. Althans, hij had de helft gelezen, als die omschrijving van toepassing was op de mate van aandacht waarmee Brunetti het hele document had gelezen. De papieren lagen op zijn bureau, en hij staarde door het raam naar buiten in de hoop dat er iemand binnen zou komen om een emmer koud water over zijn hoofd leeg te gieten, of dat het zou gaan regenen, of dat hij deel zou hebben aan de eerste opstanding en op die manier zou kunnen ontkomen aan de hitte in zijn kamer en de algehele ellende van Venitië in augustus.

De korte inhoud
Venetië gaat gebukt onder een zinderende hittegolf. Terwijl de stad overspoeld wordt met toeristen, proberen de Venetianen zelf het hoofd koel te houden. Ispettore Vianello heeft echter wel wat anders om zich druk over te maken. Zijn tante onttrekt om onverklaarbare redenen grote sommen geld aan het familiebedrijf. Vianello komt bij zijn onderzoek op het spoor van een waarzegger die zijn tante adviseert. Ondertussen ontvangt Guido Brunetti informatie over verdachte vertragingen bij het lokale gerechtshof. Maar pas als een suppoost van de rechtbank vermoord wordt, worden de vermoedens van een groter corruptieschandaal binnen de rechtbank bevestigd.


Het volledige rapport
Donna Leon werd geboren in de Verenigde Staten van Amerika, waar ze haar jeugd doorbracht. Na haar studies Engelse Literatuur reisde ze de wereld rond en emigreerde weer naar het continent waar haar overgrootouders vandaan kwamen om zich te vestigen in de Italiaanse stad Venetië: Ze ruilde dus een land waar verspilling tot een kunst verheven was voor een staat waar hetzelfde gebeurt met corruptie, wat haar blijkbaar beter bevalt want ze resideert er nog altijd. Ze is een groot liefhebber van opera en een kenner van het werk van Händel.

Het was trouwens in de opera dat het idee ontstond om een spannend boek te schrijven en het resultaat was Dood van een maestro, dat in 1992 verscheen. Het is meteen het eerste deel in de serie met de Venetiaanse politiecommissaris Guido Brunetti, waarvan Een kwestie van vertrouwen al het negentiende deel is. Ondertussen loopt er in Duitsland ook een televisieserie die gebaseerd is op Donna Leons creaties.

In de ondraaglijke hitte van de Venetiaanse zomer ligt het leven zowat stil. Bij gebrek aan echte misdaden om te onderzoeken, houdt commissaris Guido Brunetti zich ledig met het onderzoeken van geruchten: Zo zijn de kinderen van de tante van zijn collega Lorenzo Vianello benieuwd naar wat hun moeder uitspookt met de grote bedragen die ze uit haar zaak trekt. En het hoofd van de stedelijke personeelsdienst stelt zich vragen bij veelvuldige en lange vertragingen bij een bepaalde rechter. Als een betrokken parketwachter vermoord wordt, kan de commissaris de zaak officialiseren.

Niet alleen in het verhaal is het heet. Ook tijdens het schrijven van het boek was het blijkbaar zeer warm want het verhaal kabbelt wel zeer rustig voort: zo is de kaap van de honderd bladzijden al ruim gerond vooraleer de eerste echte tekenen van politionele activiteit waargenomen kunnen worden. Ook vertelt Donna Leon haar verhaal zeer traag en sec en laat ze de toch wel typisch Italiaanse felle emoties volledig achterwege, zodat een uitgebluste indruk ontstaat.

Dit neemt echter niet weg dat Een kwestie van vertrouwen met zorg opgebouwd is en op professionele wijze uitgeschreven werd tot een geloofwaardig geheel. Enkel het occasionele gebruik van Italiaanse woorden, die weliswaar zorgen voor wat authenticiteit, kunnen het leesplezier lichtjes aantasten van hen die die taal niet beheersen.

Donna Leon boetseert haar personages met veel gevoel voor realisme, maar vergeet hetzelfde te doen met haar locaties. Misschien dat na achttien episodes alle markante plaatsen van deze toeristische topper, die Venetië toch is, al aan bod gekomen zijn, maar buiten het feit dat de taxi’s en het openbaar vervoer zich over het water verplaatsen zou het verhaal zich eender waar kunnen afspelen hebben. En dat is toch wel een gemis.

Een kwestie van vertrouwen is een degelijke policier, maar ook niets meer.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea
Hij zei dat mijn haar mooi was wanneer ik het met wat glanzende gel strak naar achteren kamde.

De korte inhoud
De jonge sommelier Thomas Vandamme wordt badend in het bloed aangetroffen op de stoep van een appartementsgebouw in Gent. Hij is naakt en zijn penis werd weggesneden. Alles wijst erop dat hij van de tweede verdieping is gevallen. Wat is de rol van Heleen Steyaert, culinair journaliste en bewoonster van de flat? Zij herinnert zich niets, maar haar genetisch materiaal is overal op het slachtoffer terug te vinden. Bovendien komt aan het licht dat ze een stel waren aan de universiteit voor gastronomie in Piemonte.
Onderzoeksrechter Maud Gelderman en haar rechercheurs Max Dobbelaere en Gijs De Baets zitten met de handen in het haar. Het onderzoek leidt hen naar Italië, waar ze in contact komen met Abruzzo, een steenrijke wijnboer, kopstuk van de maffia en een manipulator van formaat.


Het volledige rapport
Belinda Aebi werd bijna tweeënvijftig jaar geleden geboren uit een Belgische moeder en een Zwitserse vader, die samen het horlogemerk Rodania op de wereldkaart hebben gezet. Zij ruilde haar job als kinesitherapeute al snel in om een kwart eeuw lang leiding te geven aan de juwelenafdeling van het familiebedrijf. In 2008 verliet ze de firma om zich op het schrijven toe te leggen. Momenteel woont ze met haar gezin in Vlaams-Brabant.

In 2006 schreef ze teksten die de foto’s van Zeger Garré begeleiden in Hello Mister, een fotoboek dat de VZW Zebra Kids foundation in staat stelde een aantal scholen op te richten in de door een tsunami getroffen Indonesische provincie Aceh. Twee jaar later leverde ze onder de titel Swiss made een totaal ander werk af: de biografie van haar vader Manfred Aebi. En in 2010 zet ze, met Dubbelspel haar eerste stappen als misdaadauteur.

Het verhaal begint als de politie arriveert bij een lijk op de stoep. Door het ontbreken van zijn penis lijkt een ongeluk uitgesloten. Rechercheurs Max Dobbelaere en Gijs De Baets staan voor en moeilijke opdracht, want de bewoonster van de flat waaruit Thomas Vandamme naar beneden stortte, beweert zich niets te herinneren en het slachtoffer zelfs niet te kennen. De rechercheurs grijpen zich vast aan een strohalm van een spoor in de culinaire sector dat naar een regio van Italië wijst, waar de maffia een stevige voet aan de grond heeft…

De eerste indruk is dat Dubbelspel een aangenaam verhaal is, met een originele aanpak wat betreft de hoofdverhaallijn: in plaats van alles zo lang mogelijk verborgen te houden voor de lezer, geeft de auteur zo overvloedig veel hints omtrent de toestand van de hoofdverdachte dat je als lezer niet anders kan dan je voortijdige conclusies trekken. Maar op dat moment haalt Belinda Aebi die theorie meedogenloos onderuit, waarmee ze alvast het dwaalspoor van het jaar heeft opgezet in de Nederlandstalige misdaadliteratuur.

Sex verkoopt – dat weet iedereen - en dus offert Belinda Aebi een niet onaardig percentage van haar bladzijden op aan sex: van passionele liefde over prestatiegerichte, obsessionele sex tot misbruik. Het komt allemaal aan bod.

De hoofdpersonages worden mooi uitgewerkt tot aangename levensechte figuren en ondanks dat het werk de kaap van de tweehonderdvijftig pagina’s niet rondt, legt de auteur een mooie basis voor een eventuele serie met de twee rechercheurs en hun onderzoeksrechter.

Maar achter die positieve indruk ontwaart de meer kritische lezer toch een aantal punten die het niveau van het boek wat naar omlaag halen. Zo is zowat het hele Italiaanse gedeelte ronduit ongeloofwaardig: de speurders die letterlijk een paar keer overvliegen, en meteen genoeg informatie verzamelen om een plaatselijke don te ontmaskeren. Nu is het volgens misdaadauteur en woordvoerder van Politie Brussel Christian De Coninck, aan wie ik deze situatie voorlegde, theoretisch mogelijk om agenten zelfstandig in het buitenland te laten opereren, maar hij noemt het, door taalbarrières en gebrek aan kennis van de lokale wetgeving, toch onrealistisch. De gebruikelijke wijze waarop Belgische speurders in het buitenland opereren is door middel van een Internationle Rogatoire Commissie, waarbij de speurders aanwezig zijn, maar alle onderzoeksdaden uitgevoerd worden door de lokale politie ter plaatse.

In een benijdenswaardige poging om Dubbelspel mooi af te ronden ziet de auteur zich naar het einde toe genoodzaakt om alle eindjes met grove steken weg te werken wat een ietwat slordige indruk maakt.

Tot slot kan de muggenzifter zich afvragen hoe iemand met een werkend elektrisch keukenapparaat door huis kan lopen. Want de gemiddelde lengte van het snoer van zulke toestellen komt wellicht in de buurt van de volle honderdvijftig centimeter; oftewel twee stappen. En een verlengkabel vindt vrijwel nooit zijn natuurlijke habitat in een keuken.

Maar al bij al is Dubbelspel een leuk debuut dat zich perfect leent om mee te nemen op vakantie om het met verstand op nul gelezen te worden. Wie hiernaar op zoek is, mag best een extra puntje toevoegen aan deze score, maar de meerwaardezoeker wacht beter nog even vooraleer zich aan een werk van Belinda Aebi te wagen. Want Dubbelspel toont zeker potentie er is nog volop ruimte voor evolutie. Hopelijk krijgt ze ook de tijd.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
Monica Cassidy had vlinders in haar buik. Vandaag was het zover. Ze had er zestien lange jaren op gewacht, maar vandaag zou er een einde komen aan dat wachten. Vandaag werd ze vrouw. Eindelijk. En werd het zo langzamerhand niet eens tijd?

De korte inhoud
Er zijn vijf meisjes vermoord. Eén meisje weet te ontsnappen en kan als enige getuigen tegen de daders. Maar iemand doet er alles aan om haar het zwijgen op te leggen…
Ook Susannah Vartanian is in het verleden slachtoffer geweest van een geweldsdelict. Samen met rechercheur Luke Papadopoulos probeert ze de daders op te sporen voordat nog meer meisjes aan hun gruwelpraktijken ten prooi vallen.

De zaak leidt hen naar schimmige internetchatrooms en naar een duistere wereld vol geweld, chantage en prostitutie. Ze komen een gigantisch netwerk van vrouwenhandelaars op het spoor, dat zo complex in elkaar steekt dat het onmogelijk is nog te weten wie er te vertrouwen valt en wie niet. En de gewetenloze moordenaars ontzien niets of niemand om te zorgen dat het spoor niet naar hen leidt…


Het volledige rapport
Karen Rose werd geboren in de verstedelijkte rand van Washington DC. Nadat ze afstudeerde als chemisch ingenieur verhuisde ze naar cincinnati, waar ze werkte bij een groot bedrijf in verbruiksgoederen. Ook doceerde ze een tijdje chemie en fysica in het middelbaar onderwijs. Momenteel is ze voltijds schrijfster en woont ze met haar man en twee dochters in Florida.

Al vroeg in haar loopbaan ontsproten er verhalen aan haar fantasie, die ze na een tijdje begon toe te vertrouwen aan het papier. Op aangeven van haar man begon ze haar verhalen naar uitgevers te sturen en in 2003 verscheen haar debuut. Momenteel heeft ze elf titels op haar palmares staan, die allen via een aantal wisselende personages met elkaar verbonden zijn, maar ook los van elkaar kunnen gelezen worden. Slechts drie van haar boeken zijn momenteel naar het Nederlands vertaald: Sterf voor mij, Schreeuw voor mij en zeer recent Moord voor mij.

Hierin vormt de koelbloedige moord op vijf jonge vrouwen het begin van een zoektocht tegen de klok naar een bende vrouwenhandelaars die niet terugdeinzen voor ontvoering, mishandeling, prostitutie en moord. Luke Papadopoulos, agent van het Georgia Bureau of Investigation, wil echter ook kost wat kost de onzichtbare bendeleider te pakken krijgen wat weer tot gevolg heeft dat het persoonlijk wordt voor Susannah Vartanian, de zus van zijn collega, die nog altijd een geheim uit haar verleden met zich meedraagt. Een geheim dat een steeds grotere last wordt op haar frêle schouders. Maar de bende blijkt een goed georganiseerde en meedogenloze tegenstander te zijn, die er niet voor terugdeinst een spoor van lijken achter zich te laten in een poging de dans te ontspringen.

Moord voor mij vangt subliem aan: in een schitterende proloog, die slechts vier bladzijden telt, maar gemakkelijk als kortverhaal een eigen leven kan gaan leiden, steekt de auteur al meer spanning en plotwendingen dat in menig volledig boek kunnen gevonden worden.

Daarna volgen, door de omvang in te tijd – het boek omvat een periode van dertien jaar – en het grote aantal personages, enkele verwarrende hoofdstukken waarin Karen Rose zo snel mogelijk de beginsituatie wil geschetst hebben, zodat het eigenlijke verhaal kan beginnen.

En dan vallen er in een korte tijdspanne meer doden dan iemand op zijn vingers kan tellen. Meestal wordt een dergelijke uitbarsting van geweld als negatief ervaren, maar omdat de auteur de lezer laat meegenieten vanuit verschillende gezichtspunten waaronder die van zowel de politie als die van de mensenhandelaars, worden de doden bijna aanvaardbaar. Tegelijk treedt er bij de lezer een gewenning op waardoor het extreme geweld verder in het verhaal niet meer het beoogde schokeffect bereikt.

Moord voor mij zit vol met zwart-wit contrasten, wat het boek een meerwaarde geeft: zo wordt onder andere het bijna onmenselijke verhaal gesitueerd in het, weliswaar fictieve, lieflijke plattelandsdorpje Dutton waar iedereen iedereen kent. Een ander voorbeeld betreft Susannahs onverwachte sexuele voorkeur: een lieve vrouw die zowel geestelijk al lichamelijk mishandeld werd, maar toch zweert bij SM en bondage. Het zijn zulke kleinigheden die de lezer bij de les houden als hij of zij afgestompt door de gruwel het boek even willen neerleggen. Kortom Karen Rose weet perfect hoe ze met de gevoelens van een mens moet spelen.

Als men het werk van Stieg Larsson zou samen brengen met dat van Cody Mcfadyen resulteert dat wellicht in Moord voor mij: een groots opgezet verhaal overvloedig overgoten met rauw geweld. Liefhebbers van eerdergenoemde auteurs, alsook deze van Karin Slaugher en soortgelijken mogen blij zijn dat Karen Rose een zekere baan als chemisch analiste opgaf om de verhalen die uit haar fantasie onsproten met ons te delen.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
Hij staarde naar de bosrand en had het gevoel dat iets of iemand daar op hem wachtte. De zon stond laag, hij hield zijn hand boven zijn ogen. Achter hem rammelden koffiekopjes.

De korte inhoud
In het labyrint bij het Drielandenpunt in Vaals wordt het ontzielde lichaam van een bejaarde man gevonden, een moord die drie nationaliteiten politie op de been brengt. Inspecteur Tom Vriens van de recherche Vaals krijgt opdracht uit te zoeken wat er is gebeurd. Het spoor leidt naar een hotel in België, Hotel Wazige Verten. Daar krijgt hij te maken met een verzuurde uitbaatster die haar klanten wegjaagt, een dronken kelner en Wout Dijkstra, een gast uit Groningen die probeert een wandelgids te schrijven. Al snel blijkt dat de grensstreek nogal wat geheimen heeft, zoals een Duitste nudistenvereniging die nachtelijke wandelingen maakt in het Drielandenlabyrint, een spirituele kunstenares die vreemde workshops geeft aan huis en een tuinman die meer doet dan alleen de heg knippen.


Het volledige rapport
Gediplomeerd pianist Henry De Hoon is geboren en getogen in Heerlen waar hij naast een parttime betrekking aan het Arcuscollege ook nog pianolessen geeft. Naast schilderen en fotografie houdt hij zich sinds de eeuwwisseling ook ledig met het schrijven van columns, kortverhalen en romans.

In 2008 waagde hij zich met Dood vermogen aan een spannend boek en recent verscheen met Drielandenmoord zijn tweede wapenfeit in dit genre. Hierin wordt de uit Groningen afkomstige auteur van wandelgidsjes Wout Dijksta ongewild getuige en zelfs lijdend voorwerp van de nasleep van een moord nabij het drielandenpunt in het Limburgse Vaals. Daar wordt immers het levenloze lichaam gevonden van een demente man die uit een nabijgelegen bejaardentehuis ontsnapte. Inspecteur Tom Vriens volgt het spoor tot bij Hotel Wazige Verten en opent zo onbewust een doos van Pandora die menig personage te gronde zal richten. Of hoe het vredige Limburgse platteland ook zijn geheimen te verbergen heeft.

“Roman” staat er op de omslag gedrukt. En dat is precies hoe Drielandenmoord in de aanvangsfase aanvoelt: een werk waarin meer dan voldoende aandacht besteed wordt aan de landelijke pracht van de natuur. Maar geleidelijk aan slaat de sfeer om en haast ongemerkt wint het verhaal aan vaart en evolueert het boekje tot een compacte sympathieke policier waarin zowat iedereen wel een of andere misstap op te biechten heeft.

De personages mochten iets beter uitgewerkt worden, want een aantal ervan komt wat karikaturaal over: een hoteluitbaatster die haar klanten liever ziet gaan dan komen; de immer drinkende ober en de symphatieke sekteleider die niet wil dat je zijn sekte een sekte noemt, zijn daar de meest uitgesproken voobeelden van. Voeg daar nog een dader zonder plan aan toe, en de geloofwaardigheid krijgt een knauwtje.

Hoewel Henry De Hoon zich een goed plotter toont, herbergt de locatie van het grensgebied van drie landen toch meer potentiële verwikkelingen dan diegene die de auteur aanhaalt. De compactheid van het op zichzelf staande werk dat slechts 176 bladzijden telt zal hier wel in meegespeeld hebben.

De algemene waarden dat eerlijkheid het langst duurt en het verleden je wel inhaalt, worden mooi verwoord in dit sympathieke spannende boekje.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea
Weergoden hebben een voorliefde voor morbide humor. Tot die vaststelling kwam Eddy De Smet toen hij de asgrauwe lucht bekeek. Om de hemel zo onheilspellend grijs te laten kleuren, hadden ze vast een pact met de duivel moeten sluiten. En dat uitgerekend op dit moment, nu het lot – of was het zijn eigen stompzinnigheid? – hem weer een protagonisntenrol in deze danse macabre had toebedeeld.

De korte inhoud
Commissaris Coppens en hoofdinspecteur Degraaf van de Federale Gerechtelijke Politie in Turnhout worden opgeroepen voor een vreemde zaak. Tijdens de ontruiming van een kerkhof in Mol wordt een mummie opgegraven. Omdat het parket kwaad opzet vermoedt, wordt de FGP ingeschakeld. Het slachtoffer blijkt een man te zijn, maar verder ontbreekt elk spoor naar zijn identiteit. De enige aanwijzing is een afbeelding van een jakhals die op het lichaam wordt aangetroffen. Wanneer de FGP later een anonieme tip krijgt van een jonge vrouw lijkt er eindelijk schot in de zaak te komen, maar al snel wordt duidelijk dat deze tip het mysterie alleen maar groter maakt. De anonieme tipgeefster blijkt Laura De Win te zijn, een psychiatrische patiënte die net uit het Zorgcentrum is ontsnapt. Daar heeft ze verklaard dat de jakhals haar achtervolgt en wil vermoorden…
Na enig zoekwerk ontdekken Coppens en Degraaf dat Laura De Win kort daarvoor op vakantie geweest is in Egypte. Vijf mannen en twee vrouwen die elkaar van haar noch pluim kenden, hadden zich ingeschreven voor deze avontuurlijke rondreis. Maar wat de reis van hun leven had moeten worden, ontaardde in een ware nachtmerrie. Met zeven vertrokken ze, maar ze keerden niet allemaal levend terug…


Het volledige rapport
Kempenzoon Danny Beyens combineert een job in het onderwijs met journalistieke bijdragen aan de krant Gazet van Antwerpen. Hij woont in Westerlo, waar recent zijn nieuwste werk in het prachtige gemeentehuis werd voorgesteld.

Het spoor van de jakhals is al het derde boek met commissaris Ward Coppens en hoofdinspecteur Axel Degraaf in de hoofdrol. Eerder verschenen Quatre-mains en Date met de dood.

Deze keer begint het verhaal als er bij ruimingswerken op het kerkhof van Mol Donk een mummie wordt blootgelegd. Op het lichaam van deze recent begraven man wordt enkel een afbeelding gevonden van een jakhals. Via een tip van een jonge vrouw leidt de zoektocht naar zeven wildvreemden die enkele maanden eerder samen een avontuurlijke reis door Egypte boekten. Een reis die niet geheel verliep zoals verwacht.

Danny Beyens vertrouwt zijn verhaal in een vloeiende, vlot lezende stijl toe aan het papier, kruidt het met een snuifje humor en besprenkelt het vooral op de eerste bladzijden overvloedig met bijvoeglijke naamwoorden.

Het klassieke gegeven van de vloek van de farao is een veelvuldig gebruikt onderwerp in de wereld van film en boeken, maar de auteur steekt het deze keer in een ander, modieuzer jasje. Het basisidee achter Het spoor van de jakhals is goed gevonden en origineel te noemen, maar aan de uitwerking van plot naar boek kan nog gesleuteld worden. Zo heeft het eindresultaat, door de ellenlange uitweidingen over alle door de reizigers bezochte bezienswaardigheden, meer bestaansrecht als reisgids voor Egypte dan als spannend boek. Net zoals sommige figuren in de groep, vraagt de lezer zich ook wel eens af of er een einde komt aan de gidsbeurten die de auteur in de mond van een paar van zijn personages legt: feiten, data, namen en merkwaardigheden: het passeert allemaal de revue en leidt niet alleen de aandacht af van de spannende verhaallijn, maar haalt ook telkens weer de vaart uit het verhaal.

Het sterkste punt van het verhaal is de herkenbaarheid. Het is bijna een streekroman te noemen waarin bewoners van de Antwerpse Kempen zich niet alleen zullen thuis voelen wat betreft de gebruikte locaties, maar ook door de personages, wiens nuchterheid zeer doeltreffend beschreven wordt door Danny Beyens, die zich een adequaat observator toont.

De Egyptenaren geloofden in een leven na de dood en Jezus zou verrezen zijn, maar de truuk die Danny Beyens uithaalt met zijn dader is te klasseren onder het boerenbedrog. Hoewel het gegeven op zich niet slecht gevonden is, maakt het de lezer onmogelijk mee te speuren naar de mogelijke dader en voelt hij zich gepasseerd aan het einde van het boek.

Liefhebbers van Egypte en streekgenoten van de auteur zullen wellicht kunnen genieten van Het spoor van de jakhals, dat als spannend verhaal beschouwd toch licht ontgoochelt, omdat de auteur wilde pronken met zijn door research opgedane kennis van het land van de farao’s.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea
‘Dus je komt vanavond niet thuis? Bedoel je dat?’ Jennifer Bentz zat op de rand van het bed, de telefoonhoorn tegen haar oor gedrukt, en ze probeert die al te vertrouwde strop van monogamie, rafelig en wurgend, te negeren.

De korte inhoud
De geur is onmiskenbaar: gardenia’s, hetzelfde parfum dat zijn beeldschone vrouw Jennifer altijd droeg. Als hij zijn ogen opent in de ziekenhuiskamer waar hij herstelt van een ongeluk, ziet rechercheur Rick Bentz haar staan. Jennifer werpt hem een kushandje toe en verdwijnt. Maar het kan Jennifer niet geweest zijn. Zij is twaalf jaar geleden overleden…
Wanneer een kopie van de overlijdensakte met de post arriveert, waarop een groot rood vraagteken is gekalkt, volgt Bentz het spoor tot Los Angeles. Dan beginnen de moorden. Elk slachtoffer maakt deel uit van Jennifers verleden en elk weerzinwekkend lijk wijst naar Bentz als hoofdverdachte. Iemand wacht geduldig af – en anticipeert op elke stap van Bentz. Spoedig zal hij aan de beurt zijn om te boeten voor zijn zonden…


Het volledige rapport
De in 1952 geboren Amerikaanse auteur Lisa Jackson heeft een tijdje in de banksector gewerkt. Ze woont in het noordwesten van de USA.

Zowat dertig jaar geleden, toen ze jonge moeders waren, stelde haar zus Nancy haar voor om, als de kinderen in bed lagen, samen een romantisch boek te schrijven. Hun pennenvrucht werd nooit gepubliceerd en de samenwerking werd stopgezet. Maar ze bleven wel schrijven: Nancy Bush legde zich toe op jeugdboeken en Lisa Jackson bouwde een succesvolle carrière uit als auteur van zowel vrouwenthrillers als in de middeleeuwen gesitueerde verhalen. Recent zijn ze ook weer samen aan het schrijven gegaan, en ditmaal raakte het resultaat van hun coöperatie wel tot in de boekhandel.
Lisa Jackson is zeer productief, want ze heeft al meer dan tachtig titels achter haar naam staan. Daarvan is slechts een zeer klein aantal in het Nederlands te verkrijgen.

Hoewel Venijn zich hoofdzakelijk in de buitenwijken van Los Angeles afspeelt is het toch het zevende boek in de zogenaamde New Orleans-serie waarvan slechts de laatste vier episodes naar het Nederlandse vertaald werden.

Nog voor men het boek openslaat, wordt een deel van de spanning al de grond ingeboord door het zinnetje “Het was alsof ze nog echt leefde” op zowel de voor- als achterzijde van het werk. Als dan de proloog uitermate warrig verteld wordt waardoor de lezer al van bij het begin niet meer weet wie wie is, staat al zeer vroeg bijna vast dat Venijn geen hoge toppen zal scheren. Toch weet de auteur op professionele wijze een groot deel van de meubelen te redden, want na grofweg honderd bladzijden wordt het verhaal opeens interessant en slaagt ze erin de lezer te intrigeren. Vanaf dat punt tot aan de epiloog bewijst Lisa Jackson haar kunnen als auteur van spannende boeken en neemt ze haar publiek mee op de waanzinnige zoektocht van de gelukkig hertrouwde rechercheur Rick Bentz naar de oorzaak van, en de redenen achter, de recente verschijningen van zijn twaalf jaar eerder overleden vrouw Jennifer. Een zoektocht die flirt met de grenzen van de geloofwaardigheid, maar deze zelden of nooit overschrijdt. Tot aan de epiloog dus. Want daarin volgt wederom een opdoffer: een weliswaar ondergeschikte maar toch interessante verhaallijn met veel potentieel wordt met weinig woorden en nog minder gevoel voor drama botweg afgehaspeld. Een koude douche en niet genoeg bladzijden meer in het verschiet om hiervan te herstellen waardoor de lezer, op zijn honger blijft zitten. Het venijn zit dus in de staart.

Lisa Jackson is niet alleen een vrouw, ze heeft haar schrijfsels ook toegespitst op een vrouwelijk lezerspubliek: Venijn staat vol van typische thema’s als relaties, overspel, kinderwens, scheidingen en jaloersheid. Gelukkig maken de spannende verhaallijnen en een degelijk plot het boek ook nog best genietbaar voor het andere geslacht.

Venijn laat de lezer achter met gemengde gevoelens: een professioneel middenstuk gesandwicht tussen een begin en een einde van mindere kwaliteit. Al bij al is het eindresultaat een werk dat de toets der kritiek net kan weerstaan.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
Moord had iets magisch, dacht hij. De snelheid van zijn hand was altijd bedrieglijk voor het oog, en zo zou het blijven. Hij was als een postbode die iets bezorgt bij een huis waarvan de bewoners later konden zweren dat er niemand aan de deur was geweest. Deze kennis was verankerd in zijn wezen als een pacemaker in het lichaam van een hartpatiënt. Zonder zijn magische krachten zou hij dood zijn. Of toch zo goed als.

De korte inhoud:
Tony Hill, hoofd van de Nationale Taakeenheid Profilering, geeft zijn team opdracht te onderzoeken of er een verband is tussen de verdwijningen van dertig tieners.
Allemaal lijken ze van huis te zijn weggelopen.
Alleen Shaz Bowman komt met een concrete theorie. Maar die theorie is zo absurd dat niemand haar gelooft.

Het volledige rapport:
Toeval bestaat niet, maar het is toch bizar dat net als Val McDermid de diamanten Dagger uitgereikt krijgt voor haar belangrijke bijdrage van de wereld van het spannende boek – een carrièreprijs, zeg maar – de Nederlandse vertaling van The wire in the blood bovenaan mijn stapel ligt te pronken.

De uit het Schotse kustplaatsje Kirkaldy afkomstige schrijfster, begon in 1976 haar professionele loopbaan als journaliste voor dagbladen in Glasgow en Manchester. Ondertussen begon ze fictie te schrijven. Haar eerste boek werd door elke uitgever geweigerd, maar kreeg een tweede leven als toneelstuk. In 1984 maakte ze, onder invloed van de opkomst van een nieuwe lichting Amerikaanse vrouwelijke thrillerauters, zelf ook de overstap van drama naar het spannende boek, maar het duur drie jaar voor haar debuut in de winkels lag. In 1991 besloot ze zich volledig toe te leggen op het schrijven van spannende fictie en sindsdien werd veel van haar werk al in diverse landen bekroond.

Haar dertiende spannende boek, Het profiel, dat al dateert van 1997, is na De sirene het tweede boek in een reeks waarin psycholoog Tony Hill en rechercheur Carol Jordan de belangrijkste figuren zijn. Deze reeks ligt ook aan de basis van de televieserie Wire in the blood, waarvan tussen 2002 en 2008 zes jaargangen opgenomen werden.

In het profiel verwelkomt Tony Hill zijn eerste kandidaat profielschetsers bij de Nationale Taakeenheid Profilering. Een van de oefeningen die de rechercheurs voorgeschoteld krijgen, bestaat uit het groeperen van slachtoffers. Zo moeten ze uit een lijst van verdwenen tieners proberen een verband te vinden. Sharon ‘shaz’ Bowman slaagt er niet alleen als enige in een duidelijke overeenkomst te vinden tussen een aantal van die vermisten. Ze wijst ook meteen een verdachte aan. Omdat haar verdachte een alom geliefde landelijk beroemde televisiester is, wordt haar theorie als absurd afgedaan. Maar gedreven als ze is, probeert ze op haar eentje haar gelijk te bewijzen.

Het profiel is door zijn opzet geen eenvoudig boek geworden: na de proloog volgt een hoofdstuk van een bladzijde of 65. Meteen een dikke kluif om te verorberen. Daarna volgen de ongenummerde hoofstukken, met een lengte die varieert tussen een pagina en bijna 90 bladzijden, elkaar op. Als dan soms in de tekst ook de witregels tussen de verschillende scenes wegvallen, bestaat de vrees dat menig occasioneel lezer het boek voortijdig voor bekeken zal houden. Ook al omdat er veelvuldig gerefereerd wordt naar wat er zich in De sirene heeft afgespeeld.

Maar wie doorbijt kan genieten van een degelijk opgebouwd verhaal waarin Val McDermid de vooringenomenheid met betrekking tot de status van onaantastbaarheid van bekende figuren in vraag stelt en dit gegeven uitgewerkt heeft tot een meeslepende thriller die zich op vier verschillende, over het hele grondgebied van Engeland verspreide locaties: van de hoofdstad Londen, over de industriestad Leeds via de kustgemeente Seaford naar het landelijke Northumberland.
De race tegen de klok op verschillende niveaus in het verhaal staat er garant voor dat de spanning constant aanwezig is en nooit last heeft van een dipje. Alleen is het jammer dat de wijze waarop de schuldige zijn sporen verwijdert, nogal terloops en zonder onderzoek als een zekerheid gedeclameerd wordt, waardoor het nogal uit de lucht komt te vallen.

Hoewel de personages misschien een beetje clichématig voorgesteld worden, komt dit in Het profiel meer de herkenbaarheid ten goede dan dat het nadelig werkt. Maar Tony Hill lijkt wat op de alwetende Pendergast van Preston and Child: in zijn vakgebied is hij de authoriteit, wiens zicht op de zaak en suggesties omtrent andere zaken waarvan hij amper op de hoogte is en zelfs de details niet kent, telkens weer meteen de juiste is. Zo wordt het metier van het profielschetsen wel voorgesteld als een zeer eenvoudige klus, wat het zeker niet is. Voor één boek is dit nog te genieten, maar als deze lijn doorgetrokken wordt door de hele serie kan dat wel eens uitvergroot worden tot een storende factor.

Zoals uit bovenstaand relaas blijkt is Het profiel niet de perfecte thriller geworden. Maar het is zeker en vast eentje dat moeiteloos tot de bovenste helft van het genre behoort. En van Val McDermid is na ondertussen zesentwintig titels van haar hand al geweten dat ze een vaste waarde is in het kransje van de toppers in het genre in Groot-Brittannië en daarbuiten.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
Geeuwend, met de handen gevouwen in de nek, rekte Joke Bielen zich uit. Ze voelde zich geradbraakt. Haar schouders deden pijn, haar benen tintelden alsof ze urenlang gewinkeld had en haar schoenen leken twee maten te klein geworden. Eigenlijk was ze veel te moe om vanavond nog uit te gaan, maar ze had Ingrid beloofd om te komen en haar vriendin zou het haar beslist kwalijk nemen als ze niet opdaagde.

De korte inhoud:
Op een ijskoude ochtend in december spoelt het naakte lijk van een jonge vrouw aan op de oever van de Dijle. Zodra Thomas Berg, hoofdinspecteur bij de politie van Leuven, ter plaatse komt, stelt hij tot zijn schrik vast dat hij het slachtoffer de avond voordien heeft ontmoet op de receptie van een tentoonstelling.
Samen met zijn team probeert Berg te achterhalen wie de brutale moord op zijn geweten heeft en wat de betekenis is van het vreemde voorwerp dat in het lichaam van het slachtoffer wordt aangetroffen. Gaat het om een seksuele moord? Of heeft de dood van de jonge vrouw iets te maken met een mysterieuze, 15^de-eeuwse incunabel die al wekenlang de gemoederen in Leuven verhit?
Berg raakt ongewild verstrikt in een web van intriges die het uiterste vergen van zijn beoordelingsvermogen. Tot overmaat van ramp gebeurt er tijdens oudejaarsnacht iets wat het hele voorafgaande onderzoek op losse schroeven zet.


Het volledige rapport:
De bijna vijfenvijftig jaar geleden in Hasselt geboren Jo Claes bleef na zijn studies Germaanse filologie hangen in de Vlaams-Brabantse universiteitsstad Leuven. Hij woont er nog steeds en vult zijn dagen met lesgeven, genieten van het leven, het verzamelen van objecten in de religieuze sfeer en schrijven.

Zijn eerste boek, De stenen toren hield hij dertig jaar geleden boven de doopvont. Na een aantal romans en non-fictie, waarin ook het christelijke geloof centraal staat, resulteerde een weddenschap in 2008 in De zaak Torfs, het spannende debuut van deze aimabele Bijbelkenner. Verleden jaar volgde De blinde vlek en nu is met Dood in december het derde deel in de reeks van de Leuvense speurder Thomas Berg in de winkels aanbeland.

De verkoop van een zeldzame wiegendruk uit de vijftiende eeuw zorgt voor heel wat animo in het wereldje van bibliothecarissen, verzamelaars, antiquairs en historici. Als de huidige eigenaresse ervan op een winterse ochtend volledig ontkleed dood wordt teruggevonden aan de oever van de Dijle, heeft hoofdinspecteur Thomas Berg meteen een mogelijk spoor. De onderzoeksrechter is echter niet overtuigd en denkt eerder in de richting van een zedenmisdrijf. Het Leuvense rechercheteam staat voor de moeilijke zoektocht naar motief en dader. En net als ze denken alles op een rij te hebben, zorgt oudejaarsnacht ervoor dat de gedurende het onderzoek opgestelde hypothesen onderuit gehaald worden.

Als we spannende boeken zouden vergelijken met drankjes, zijn het gros van deze werken pilsjes, die vlotjes geconsumeerd kunnen worden, maar waarvan de smaak niet lang blijft hangen. Een aantal zijn speciaalbieren die met smaak gedegusteerd worden en een eigen karakter hebben. Enkele zijn topwijnen: zeldzame pareltjes die voor altijd in het geheugen blijven hangen. Dood in december is een longdrinkof cocktail: het straalt een zekere klasse uit en is vooral bedoeld om rustig van te genieten.

De keuze van de auteur om zijn misdaadverhalen te situeren in de wetenschappelijk-historische wereld van de restauratie, archeologie of ditmaal de incunabelen, geeft er automatisch een zeker cachet aan. Zijn rustige vertelstijl, die het verhaal aan de lezer ontplooit op het tempo van een kabbelend beekje, staat ook deze keer weer garant voor enkele uren leesgenot.

Het is eigen aan de longdrink dat het beduidend meer glasvulsel, in de vorm van frisdrank of fruitsap, bevat dan alcoholhoudende vloeistoffen. En dat je goed moet schudden of roeren om een evenwichtig drankje te verkrijgen. Ook dit is terug te voeren op Jo Claes’ meest recente pennenvrucht: tijdens de zeer uitgebreide inleidende fase van het boek, lijkt het verhaal zich te ontspinnen tot een licht erotische novelle, maar net als de lezer zich begint af te vragen wanneer het eindelijk spannend wordt, wordt de alcohol onderaan het glas bereikt en gaat het verhaal echt van start. De ingrediënten mochten een beetje beter door elkaar geroerd zijn.

De opgevoerde personages worden – op uitzondering van onderzoeksrechter Hove na, die een echt karikatuur is van de dwarsliggende ambtenaar – wondermooi getekend en komen zeer levensecht over: het zijn geen actiehelden, maar figuren als u en ik met hun (on)hebbelijkheden en zorgen. Toch moet Jo Claes erover waken de focus niet te zeer te verplaatsen van de plot naar de personages, want de lezer zit niet echt te wachten op de tot in de kleinste details beschreven werkwijze waarop de protagonist zijn oudejaarsmaaltijd bereidt.
Wat betreft de locaties, of het nu cafés, eetgelegenheden of historisch erfgoed betreft, slaagt de auteur er telkens weer in de lezer te verrassen met bijzonder mooie plekjes in het Leuven dat hij kent als zijn broekzak. En het oud gemeenteraadslid kan het niet nalaten het huidige stadsbestuur af een toe een veeg uit de pan te geven door het hoofdpersonage wat kritiek te laten spuien op het huidige beleid. Dit alles resulteert erin dat er een zeer realistisch kader geschetst wordt, wat de geloofwaardigheid van het geheel ten goede komt.

De combinatie van onderwerp, stijl en locaties hult Dood in december – en bij uitbreiding de hele reeks – in een zeer aparte sfeer die de lezer het unieke gevoel geeft een historische roman in handen te hebben die zich wonderwel niet in lang vervlogen tijden, maar in het heden, afspeelt. En daarmee verzekert de auteur zich terecht van een eigen plaatsje in de Vlaamse wereld van het spannende boek.

Een paar kleine, verwaarloosbare, details niet te na gesproken, is Dood in december een pareltje van een misdaadroman, waar mee Jo Claes zijn kunnen bevestigt.Het boek is dan ook een aanrader voor elke lezer – fans van spannende literatuur en anderen – en verplichte lectuur voor zij die de interesse voor kunst en geschiedenis, gecombineerd met een misdadig plot, hoog in het vaandel dragen.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
De mist die over de laaggelegen delen van het landschap hing zou niet direct optrekken, maar waarschijnlijk tot de middag blijven hangen. Het was per slot van rekening januari, hartje winter en intens koud. Kouder dan het in deze streken had mogen zijn. De dagen ervoor had het wat gesneeuwd. Niet veel, maar genoeg om alle objecten die aan de elementen waren blootgesteld – bomen, struiken, rotsen – te bedekken met een onregelmatig laagje krakend wit poeder, dat alleen in de verbeelding van optimistische wintersporters voor sneeuw kon doorgaan. Er liepen nog geen sporen over de bodem en er waren in de hele omgeving geen dieren te bekennen. Zelfs de vogels durfden zich niet te vertonen. Omdat het windstil was, bewoog er in het landschap niets. Het was net een immens schilderij van een naargeestige kunstenaar die alleen nog maar zwart, wit, grijs en een beetje bruin op zijn palet had.

De korte inhoud:
Hoofdcommissaris Alexandra Dewaal en inspecteur Walter Eekhaut verlaten na een mysterieus bericht van een informant de achterafstraatjes van Amsterdam en reizen af naar de besneeuwde Ardennen. Daar doen ze op een open plek tussen de bomen een macabere vondst. In een circel staan zeven lange staken waarop zwartgeblakerde lijken zijn vastgeketend. Op de muur van een vervallen hutje aan de rand van de cirkel prijken met bloed geschreven zinnen:

De wereld lijkt eeuwig te duren
Maar het is slechts
De droom van een slaper

Voordat ze kunnen achterhalen wie de daders zijn, volgen er meer moorden van een minstens even huiveringwekkende wreedheid. Aan het tweetal de bijna onmogelijke taak dit buitensporige geweld een halt toe te roepen.


Het volledige rapport:
De in Leuven geboren en nog steeds an de rand van die stad wonende Guido Eekhaut is heden ten dage professioneel werkzaam bij de Belgische tak van de bank BNP Paribas-Fortis bank.

Na grofweg 25 jaar lang de meest uiteenlopende schrijfsels – van journalistieke stukken, over hoorspelen en fantasyverhalen tot filosofische essays - uit zijn pen vloeiden, hield hij in 2009 met Absint zijn eerste spannende boek boven de doopvont en won er de Hercule Poirot prijs mee. Zowat een jaar later is het tweede boek, Loutering, in de boekhandel verkrijgbaar. Ook deze keer is de plaats van handeling weer Amsterdam en worden de hoofdrollen opgeeist door hoofdcommissaris Alexandra Dewaal en hoofdinspecteur Walter Eekhaut.
Naast deze reeks, heeft de auteur nog twee projecten lopen in het misdaadgenre. Onder het pseudoniem Nellie Mandel publiceert hij policiers die in het verre Canada gesitueerd worden en onder zijn eigen naam verschijnen de boeken van het multimediaal project Wolven, dat verder bestaat uit een speelfilm en een televisieserie.

In Loutering vinden Dewaal en Eekhaut, na een anonieme tip, diep in de Ardennen een verzameling van zeven in een cirkel opgestelde brandstapels, compleet met verkoolde lijken. Voor het onderzoek goed en wel opgestart is, sterven er in Amsterdam ook een aantal mensen door verbranding. Alles wijst op rituele moorden. Maar wie doet zoiets en waarom? Onder steeds toenemende druk probeert het team van Alexandra Dewaal de daders te identificeren en op te pakken.

Met de ingrediënten van Loutering heeft een auteur een ruwe diamant in handen: een internationale connectie; godsdienstige sektes; gruwelijke moorden; echt gebeurde, door iedereen gekende rampen die geïntegreerd kunnen worden ... Schrijvers als Benny Baudewyns zouden staan te springen om een gegeven van dit formaat te mogen bewerken tot een fonkelende steen. Guido Eekhaut heeft ervoor gekozen dit plot uit te werken tot een compact verhaal dat amper zeven dagen overspant en veel bladzijden te vullen met mijmerende personages en breedsprakerigheid. Zo blijft hij vasthouden aan het meermaals, anders geformuleerd, herhalen van dezelfde bedenkingen; feiten en vaststellingen, dat ook zijn vorig boek ontsierde. Hierdoor ontstaat enerzijds een gevoel van oppervlakkigheid en wordt anderzijds ruimte ingepikt die gebruikt kon worden om het verhaal van wat meer diepgang en grootsheid te voorzien.

Veel van de troeven die het plot bevat worden niet uitgespeeld: de internationale connectie loopt er verloren bij; de sekte, het Genootschap van het vuur, wordt nooit geloofwaardig en de connectie met de geschiedenis wordt amper uitgediept. Kortom, de lezer blijft op zijn honger zitten. Zelfs de wijze waarop het boek eindigt, zorgt niet voor de klapper die het had kunnen zijn, omdat de auteur al te vroeg in het verhaal in zijn kaarten laat kijken en een tip van de sluier hieromtrent oplicht. Gelukkig bevat de aanloop tot die ontknoping toch nog een kleine plotwending die de lezer kan verrassen.

Oppervlakkigheid vinden we ook terug in de uittekening van de personages, waarvan de meesten zonder familie door het leven gaan: ofwel zijn alle verwanten dood; ofwel hebben ze gebroken met hun familie. Het spreekt vanzelf dat dit het voor de auteur makkelijker maakt de figuren op papier te zetten, maar de toevallige lezer mist, door deze minimale invulling toch een deel van de achtergrond van de protagonisten. Alle persoonlijke geschiedenissen kwamen natuurlijk wel aan bod in het eerste boek van de reeks, dat dan ook best gelezen wordt vooraleer aan Loutering te beginnen. De vier maanden in Amsterdam hebben van het hoofdpersonage blijkbaar ook een ander mens gemaakt. Niet alleen lijkt hij wel een lammetje geworden, want zijn constante neiging om zich af te zetten tegen alles wat nog maar naar gezag lijkt beperkt zich nu tot zijn gedachten. In tegendeel, het is Alexandra die nu zijn drift heeft overgenomen. Ook is hij stilaan op weg om Pieter Aspes Van In achterna te gaan, want Walter heeft nu ook op tijd een stond wat alcohol nodig om te kunnen functioneren.

Loutering stelt als opvolger van Absint teleur: oeverloze mijmeringen van de personages overheersen wat een degelijk spannend verhaal had kunnen worden, maar het het merendeel van de tijd niet is.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea
‘Brand?’

De korte inhoud:
Een telefoontje op een maandagochtend geeft een dramatische wending aan het leven van Pierre Lodewijks, bediende bij de krant Het Belang van Limburg. Deze doodbrave man wordt een speelbal in de handen van een seriemoordenaar en afperser. Aan de orde zijn een onmogelijk dilemma, de loyaliteit ten opzichte van een werkgever, falend speurwerk van de politie, de sensatiezucht van de media en de dagelijkse strijd om de krantenlezer.


Het volledige rapport:
De in het Belgisch Limburgse dorp Heusden-Zolder geboren Eric Agten droomde van de journalistiek, maar studeerde boekhouden. Toch kwam hij terug bij een krant. Tijdens zijn loopbaan bij Het belang van Limburg – Concentra bij uitbreiding - die zeventien jaar duurde oefende hij verschillende functies uit en leverde hij journalistieke bijdragen over de wereld van de atletiek. In 2000 wisselde hij het concern in voor een management functie bij de afdeling public relations en marketing van het het Nederlandse themapark Mondo Verde en later stapte hij in de wereld van het copywriten en het organiseren van evenementen.

Zijn ervaringen bij de krantenuitgeverij inspireerden hem tot het schrijven van een misdaadverhaal. In 2004 verscheen Headlines bij uitgeverij Houtekiet en tot op heden staat dit werk geboekstaafd als zijn enige wapenfeit in de wereld van het spannende boek.

In tijden van teruglopende krantenverkoop wordt een beroep gedaan op de creativiteit van het personeel. Misschien moet ik maar een moord plegen oppert de trouwe bediende Pierre Lodewijks. En zijn wens wordt verhoord, want ’s anderendaags heeft de krant een primeur over een mogelijke seriemoordenaar die in Limburg opereert. Maar de moordenaar kiest Pierre uit als zijn instrument om de krant enkele miljoenen af te persen. En Pierre kan geen kant uit want de moordenaar lijkt al zijn bewegingen te kunnen volgen en ook op de politie geeft niet de indruk de arme man te willen helpen.

Dat men een journalist de knepen van het schrijven niet meer hoeft aan te leren blijkt ook deze keer weer. Met een vlotte pen zet Eric Agten zijn verhaal uiteen voor de ogen van de lezer en leidt deze rond op een krantenredactie waarbij zowat alle dagelijkse problemen de revue passeren. Hij dicht Het belang van Limburg zo’n grote rol toe dat men zich begint af te vragen of dit boek niet gesponsord werd door de krantenuitgeverij in kwestie. Maar het is nu eenmaal een publiek geheim dat de auteur het bedrijf tot in de kleinste hoekjes kent als zijn eigen broekzak; en schrijven over wat men kent maakt het auteursleven wellicht wat makkelijker.

Hoewel deze vakkennis garant staat om een degelijke achtergrond te bieden voor het verhaal, is het scenario van Headlines, net iets te mager en veel te snel doorprikbaar om te resulteren in een goed spannend boek. Voor de liefhebbers van het genre wordt al wel zeer snel – te snel - duidelijk wie de dader is, en daarmee gaat meteen een deel van het leesplezier in lucht op, en belandt dit boek in de categorie vakantielectuur.

Het definitieve verdict: 4/10 

De eerste alinea
De vrouw was ordinair, met opzichtig aangebrachte eyeliner en centimeterlange valse wimpers, maar net dat maakte haar aantrekkelijk. De flashy, roodgelakte beha paste mooi bij de laarzen. Een soort van kaplaarzen, zoals visserslaarzen maar dan eleganter, van zwart leer en met stilettohakken.

De korte inhoud:
Een woonwijk in Heffen bij Mechelen wordt opgeschrikt door een moord. Irene Vandesompel werd op gruwelijke wijze vermoord. Met vierendertig messteken. De overbuurvrouw is de laatste die de vrouw in leven heeft gezien, toen de ex-man van Irene, met wie ze in een vechtscheiding was verwikkeld, die middag de kinderen kwam ophalen. Maar de ex heeft een ijzersterk alibi, en andere getuigen zijn er niet, hoewel de feiten plaatsvonden in een rustige buurt met sociale controle.

Uit de autopsie blijkt dat de dader ‘slechts’ zeventien keer wild heeft toegestoken, met een heggenschaar van het merk Fiskars. Aan die strohalm klampen rechercheurs Dirk Deleu en Nadia Mendonck zich vast. Gaandeweg wordt duidelijk dat ook gezellige buren een duister kantje kunnen hebben. Mendonck en Deleu, die van de ene verbazing in de andere vallen, raken compleet verstrikt in een web van sociale intriges en ontketenen ongewild een kettingreactie van geweld die niemand voor mogelijk hield.

Het volledige rapport:
De uit Mechelen afkomstige auteur Luc Deflo combineert het schrijverschap met een deeltijdse baan bij de Belgische bank KBC. Een aantal jaar geleden verruilde hij dit Antwerpse provinciestadje via een aantal tussenstops voor de Belgische hoofdstad, waar hij nog altijd woont met zijn vrouw van Zuid-Amerikaanse origine en hun zoontje.

Die verandering van omgeving werd ook weerspiegeld in zijn boeken, want drie jaar lang ruilde hij de reeks rond de Mechelse speurders Bosmans en Deleu in voor de avonturen van de leden van Cel 5 die zich in het Brusselse situeerden. Maar momenteel hebben maneblusser Deleu en zijn companen hun tweede adem gevonden - getuige daarvan is de bekroning van Pitbull met de Hercule Poirotprijs 2008 - en worden hun belevenissen afgewisseld met op zichzelf staande boeken als Angst en Lust.

Zijn meest recente pennenvrucht die de titel Jaloezie meekreeg, is al het zestiende spannende boek van zijn hand en de elfde met Jos Bosmans en Dirk Deleu als voornaamste protagonisten. Hierin worden de speurders geconfronteerd met een niet alledaagse moord: in een doodlopend straatje in het rustige forensendorpje Leest wordt in haar huis het verminkte lichaam gevonden van de alleenstaande moeder Irene Vandesompel. Het buurtonderzoek levert op wat sappige roddels na, weinig op. Maar hoe langer het onderzoek doorgaat hoe meer intriges tussen de bewoners van dat rustige straatje er boven water komen: burenruzies, omkoping, buitenechtelijke relaties, stalking,... Er lijkt maar geen eind aan het lijstje te komen en steeds meer raken de speurders ervan overtuigd dat het antwoord op de vragen wie Irene vermoordde en het waarom besloten liggen in die verbanden tussen al die buurtbewoners.

Luc Deflo is met voorsprong de Vlaamse auteur met de meest directe schrijfstijl. Door het bij wijlen ongepolijst taalgebruik dat hij zijn personages in de mond legt, de soms uitzichtloze situaties waarin hij zijn slachtoffers manouvreert en zijn manier van verhalen die zonder veel tierlantijntjes recht op doel afgaat, onpopt hij zich tot de Stuart MacBride van het Nederlandse taalgebied. Enkel hetzelfde gevoel voor humor ontbreekt in zijn boeken. Ook in dit verhaal blijft de auteur trouw aan deze voor hem typische manier van vertellen.

Deze stijl impliceert dat er weinig inkt besteed wordt aan het intekenen van de locaties. Veel meer dan hier een daar een straat- of plaatsnaam zal de lezer niet terugvinden in Jaloezie, zelfs niet als de auteur hem meeneemt langs toch wel kenmerkende locaties uit de streek rond Mechelen. De auteur vindt zijn personages veel belangrijker dan het decor waarin zij zich bewegen en zij worden dan ook zeer menselijk, maar niet altijd fraai, getypeerd. De levensechtheid van deze figuren, en hun emoties kleuren het verhaal en zijn er voor een groot deel verantwoordelijk voor dat de lezer er zich onwaarschijnlijk snel in thuis voelt. Door de schaal van het oude gezegde dat ieder huisje zijn kruisje heeft een beetje uit te vergroten naar het niveau van een straat, zorgt hij voor herkenbaarheid, want net zoals ieder dorp zijn gek heeft, heeft iedere straat ook zijn markante figuur.
Wel is het even schrikken als de auteur meermaals hints rondstrooit dat het einde van de loopbaan van Jos Bosmans stilaan in zicht lijkt te komen, maar de lezer moet zich maar vasthouden aan de spreekwoordelijke strohalm dat in de wereld van het boek tijd een rekbaar begrip kan zijn.

Zowel het plot als de ontknoping van Jaloezie zijn beide onwaarschijnlijk vergezocht maar zo magistraal in mekaar gepuzzeld dat de auteur er zonder enig probleem mee weg kan komen en het boek zich bij de betere uit de reeks schaart. Als een volleerd zandmannetje strooit Luc Deflo bij het uitschrijven kilo’s zand in de ogen van zijn publiek, door het team van rechercheurs het ene na de andere scenario te laten ventileren in reactie op elke vooruitgang, tegenslag of dood spoor in het onderzoek. Dit laatste genereert zoveel vaart dat het soms lijkt alsof er wel tig moorden gepleegd worden door bijna evenveel verschillende daders. Maar aan het eind van de rit komt toch de meest voor de hand liggende dader bovendrijven. En net dat is misschien de achilleshiel van dit werk.

Met Jaloezie levert Luc Deflo het bewijs dat, ondanks dat uitgeverij Manteau veel energie besteedt om hun zogenaamde Next Generation - bestaande uit Piet Baete, Toni Coppers en Bavo Dhooge – te promoten, de oude garde nog lang niet klaar is om afgeschreven te worden. Het is dan ook een pageturner van formaat geworden met een verloop de naam labyrint waardig.

Het definitieve verdict: 7/10