Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Hoewel opvallend van kleur, is dit geen cover die aanzet om het boek op te pakken. Het moeraslandschap van Florida, en de oranje schijn van het zonlicht dat door de bomen schiet bevat te weinig elementen om te intrigeren.
De achterzijde is stylistisch wat beter en bevat alle verwachte informatie over zowel boek als auteur, maar het kleurgebruik is al even twijfelachtig.

De achterflap:
Elena Estes heeft voor haar roekeloosheid een hoge prijs betaald: niet alleen verloor ze haar baan bij de politie van Miami, maar haar eigenzinnige gedrag kostte ook nog het leven van een politieman. Teruggetrokken leeft ze nu op een ranch in Florida, met haar paarden als enig gezelschap.
Dan krijgt ze onverwacht bezoek. De vroegwijze, twaalfjarige Molly Seabright vermoedt dat Erin, haar oudere stiefzus, iets ergs is overkomen. Erin, achttien jaar en een onruststookster, werkt als stalknecht bij een manege. Maar al enkele dagen is er geen teken meer van haar vernomen. Molly vraagt Elena het verdwenen meisje op te sporen.
Al spoedig raakt Elena verwikkeld in een uiterst gevaarlijk wereldje, bevolkt door de superrijken en lieden die geen enkel mededogen kennen – een wereld gedreven door macht, drugs en nietsontziende manipulatie. Elena gaat op onderzoek uit om te achterhalen wat er met Erin is gebeurd, vóór het te laat is...


Bespreking:
De in 2009 vijftig geworden schrijfster Tami Hoag werd geboren in Iowa, groeide op in Minnesota en verdeelt haar tijd nu over Los Angeles en Palm Beach County, Florida, waar ze een vaste, fanatieke en succesvolle deelneemster is aan de jaarlijkse dressuurwedstrijden.

Net als onder andere Tess Gerritsen begon ze haar loopbaan als auteur met het schrijven van romantisch getinte verhalen waarvan ze er tussen 1988 en 1994 zeventien uit haar pen liet vloeien. In 1995 trad ze, met Gekidnapd toe tot het contingent misdaadauteurs. Ondertussen heeft ze al tien spannende boeken op haar palmares staan en worden deze gepubliceerd in meer dan twintig talen.

Dubbelspel is op de Nederlandstalige markt voorlopig nog een op zichzelf staand boek, maar het hoofdpersonage zal wel terugkeren in het volgende werk van haar dat naar het Nederlands zal vertaald worden en wat dan de opvolger van De laatste engel zal moeten worden. Het is gesitueerd in de wereld van de paardensport die zijn winters hoogtepunt kent in Palm Beach County, Arizona. Men kan moeilijk beweren dat Tami Hoag niet weet waarover ze schrijft.

De, na een mislukte operatie, onslagen rechercheur Elena Estes leeft teruggetrokken op een manege waar ze haar – zowel fysieke als psychische - wonden likt als ze gecontacteerd wordt door de twaalfjarige Molly Seabright, die haar vraagt de verdwijning van haar net meerderjarige stiefzus Erin te onderzoeken. Elena neemt de zaak aan maar stuit overal op onverschilligheid. Maar hoe dieper ze graaft, hoe meer vreemde zaken ze opmerkt. Houden deze allen verband met elkaar? Samen met de plaatselijke rechercheur James Landry begint ze, met gevaar voor eigen leven, alle rafels uit elkaar te halen, in een poging Erin Seabright terug te vinden.

Net zoals Dick Francis kent ook Tami Hoag de wereld van de paardensport uit de eerste hand. Ze slaagt er moeiteloos in het megacircus te beschrijven en neemt als een volleerd gids de lezers bij de hand met haar beschrijvingen van deze microcultuur, waarin de superrijken hun paarden toevertrouwen aan vet betaalde trainers en veel belovende handelaars, terwijl illegale immigranten ingezet worden om het vuile werk op te knappen. Een wereld dus waar rijk en arm wel heel dicht bij elkaar zitten en waar het vele geld dat erin omgaat garant staat voor bedrog en afgunst en die malafide personen aantrekt zoals vliegen naar een brandende kaars toefladderen. Maar in haar haast om deze microcosmos te openbaren voor de lezer, en in een beweging door ook nog alle personages voor te stellen, komt Dubbelspel zeer traag op snelheid. Het vraagt zelfs een beetje doorzettingsvermogen om het boek niet meteen dicht te klappen.

De belangrijkste beweegreden om op dat moment toch maar door te lezen zijn de personages die de auteur op papier uittekent: op een enkele uitzondering na zijn het allemaal zeer complexe personages, die getekend door hun eigen geschiedenis door het leven gaan en er toch maar proberen het beste van te maken. Geen grijze muizen, maar allen karakters die aanspreken en emoties losweken.

Pas veel later komt de vaststelling dat er een meesterlijk plot verstopt zit onder al die langdradigheid. De auteur bedelft haar lezers onder massas’s verdachtmakingen en complottheorieën. Maar hoewel dit ingewikkeld kluwen van verhaallijnen er nog in slaagt de waardering van Dubbelspel nog flink in de hoogte te jagen, is het op dat moment al te laat om er nog een meesterwerk van te maken. Zo is het ook jammer dat Tami Hoag er niet helemaal in geslaagd is om de ontknoping volledig aan het oog van de lezer te onttrekken tot in de finale, maar toch is deze nog verrassend genoeg om met een positief gevoel afscheid te nemen van Dubbelspel, als ze helemaal aan het eind haar verleden als vrouwelijk romancier niet kan verloochenen en nog een rose gekleurd happy end serveert als dessert net voor het finale orgelpunt.

Met Dubbelspel toont Tami Hoag vooral belofte naar meer. Ze laat glimpen zien van haar mogelijkheden die haar bij de top van de misdaadauteurs zouden kunnen brengen, maar moet vooral nog leren doseren, want hoewel mensen eerst in slaap wiegen en dan laten schrikken in het echte leven gegarandeerd werkt, bestaat het gevaar dat een aantal lezers niet zoveel geduld hebben en het boek, onterecht trouwens, wegleggen, waardoor ze niet meer gewekt kunnen worden.

Mijn score: 7/10

De buitenkant:
In 2009 sierden opvallend veel roodharige vrouwen de covers van spannende boeken: Na onder andere Karin Slaughter, Patricia Cornwell en Lieneke Dijkzeul sluit James Patterson wellicht de rij af, met deze ongewone compositie als cover: een lijkbleek hoofd, met gedetailleerd in beeld gebracht koperkleurig haar tegen een pekzwarte matte achtergrond. Alle tekst is onderaan geplaatst om beeld, dat trouwens bij het verhaal past, zo weinig mogelijk te verstoren. De titel doet meteen denken aan de televisieserie I, Claudius van al weer bijna vijfendertig jaar geleden, maar heft er verder niets mee gemeen. De soberheid van de voorzijde wordt doorgetrokken naar de achterflap waar summier alle verwachte info terug te vinden is.

De achterflap:
Alex Cross wordt tijdens zijn verjaardag opgeroepen voor een moordzaak. Op zich is dat niets bijzonders, maar dit keer raakt de moord hem ook persoonlijk. Het verminkte lichaam van zijn nichtje is gevonden en Alex zweert dat hij de moordenaar zal vinden.
Tijdens hun zoektocht raken Alex en zijn vriendin Brianna Stone verzeild in een van de meest beruchte clubs van Washington. Een plek waar al je fantasieën werkelijkheid kunnen worden, als je maar voldoende geld hebt. Dan duikt er een video op met zeer belastend materiaal...
Alex Cross komt oog in oog te staan met een gewelddadige seriemoordenaar en een groep machtige mensen, die er alles aan zullen doen hun geheim te bewaren..


De binnenkant:
De in Florida residerende James Patterson is waarschijnlijk de man wiens naam dezer dagen het meest op een cover prijkt. Zo kwamen er dit jaar alleen al negen nieuwe boeken op de Amerikaanse markt onder zijn naam waarvan sommigen weliswaar ook een co-auteur vermelden en hoewel hij stilaan de pensioengerechtige leeftijd nadert staan er voor de eerste vier maanden van 2010 alweer drie nieuwe titels op stapel.

Ik, Alex Cross, maakt deel uit van de reeks met dezelfde naam, en is al het vijftiende avontuur van deze rechercheur van de Washingtonse Metropolitan Police Department, waarvan er al twee verfilmd worden tot bioscoopfilm: Kiss the girls en Along came a spider. Naast deze reeks worden in ons taalgebied ook nog de boeken uit de reeks Women’s Murder Club uitgegeven alsook menig op zichzelf staand boek.

Als op het feestje voor zijn vijftigste verjaardag, net nadat hij zijn speech – die begon met de woorden “Ik, Alex Cross” - beëindigde, de telefoon gaat, slaat de sfeer helemaal om: weg is de feeststemming en Alex moet meteen aan de slag. Toch is het deze keer geen zaak als alle andere, want het vermoorde en fel verminkte slachtoffer blijkt zijn nichtje te zijn. Het spoor van de daders leidt via een exclusieve privé-club, waar elke fantasie tegen de juiste prijs kan beleefd worden, naar één van de machtigste en invloedrijkste personen van de Verenigde Staten

James Patterson hanteert een zeer gestroomlijnde stijl van schrijven en offert veel op om het verhaal onder stoom te brengen en te houden. Rechttoe rechtaan vertelt hij zijn verhaal in zeer korte hoofdstukken, waarbij hij erover waakt zoveel mogelijk moeilijke woorden en ingewikkelde zinsconstructies uit de weg te gaan. Door de grote hoeveelheid aan actie, spanning en schockerende beelden die hij zijn hoofdpersonage op alle fronten voorschotelt is er amper plaats voor uitwijdingen en degelijke beschrijvingen en hoewel deze kenmerken diskwijls wijzen op een minder boek, slaagt de auteur er wonderwel in zijn publiek op zijn hand te krijgen.

De thematiek van het verhaal, dat de bezitters van geld en macht blijkbaar vinden dat er voor hen andere normen gelden dan voor de gewone man in de straat, en de druk waaronder het hoofdpersonage door de omstandigheden komt te staan op zowel professioneel als persoonlijk gebied, maken van Ik, Alex Cross een zeer boeiend boek. Natuurlijk wordt er meer dan eens geflirt met de grenzen van de geloofwaardigheid, maar door de manier waarom het gebracht wordt, komt de auteur ook hier weer makkelijk mee weg. Meer zelfs: als lezer ga je zo in het vertelde op dat ze alleen maar wil blijven verder lezen. Tot aan het laatste hoofstuk, dat er voor de occasionele lezer er net teveel aan is. Maar wellicht is het honderzeventiende hoofdstuk een leuke gimmick voor zij die al meerdere boeken uit deze serie achter de kiezen hebben.

Op zijn webstek prijst de auteur in een eenvoudig spotje dit boek aan met volgende tekst: “Buy this book or I have to kill off Alex Cross (It’s very good by the way)”. En ik kan dat alleen maar beamen: Ik, Alex Cross is inderdaad een zeer goed boek geworden, Maar toch kan het nog altijd beter, want de afwerking is niet tot in alle details perfect. Zo is de in het boek gebruikt schuilnaam van de dader net iets te voor de hand liggend en sterft de verhaallijn rond de familie Martino, na wat verwarring gesticht te hebben, een stille dood.

Zorg er dus voor dat de auteur geen kruis maakt over Alex Cross en koop – en vooral lees – dit boek. Het is een echte aanrader.

De score: 9/10

De buitenkant:
Het boek springt direct in het oog door de heldere kleuren van de omslagfoto die alle aandacht voor zich opeist, ondanks het grote lettertype dat gebruikt werd voor de titel en de auteursnaam. De compositie en de titel, die ik vanwege zijn structuur onmiddellijk in verband breng met “The good, the bad and the ugly”, doen uitschijnen dat dit boek een westernachtige toets heeft.

De achterflap:.
Schrijver Monte Becket is overdonderd door het succes van zijn romandebuut. Hij wil snel met een opvolger komen, maar de volgende vier jaar lopen al zijn pogingen een nieuwe roman te schrijven op niets uit. Als de gedesillusioneerde schrijver uit Minnesota na het zoveelste mislukte manuscript overweegt weer zijn oude baan bij het postkantoor op te pakken, loopt hij in 1915 treinrover Glendon Hale tegen het lijf. Deze bandiet is al jaren op de vlucht voor de autoriteiten, maar hij is nu uit op een verzoening en hereniging met de vrouw die hij meer dan twintig jaar geleden in de steeg heeft gelaten.
Becket raakt gebiologeerd door Hale’s verhaal en besluit zijn eigen gezin achter te laten om met hem mee te gaan op een avontuurlijke reis in de richting van California. Ze worden daarbij achtervolgd door de ex-Pinkertonman en primiejager, Charles Siringo, die al jare op Hale aast. Dit leidt tot een serie bizarre gebeurtenissen die Becket steeds meer betrekken bij het leven van Glendon Hale.


De binnenkant:.
De in Osakis, Minnesota geboren Leif Enger werkte lange tijd voor de openbare staatsradio – de VRT van Minnesota bij wijze van spreken. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw publuceerde hij samen met zijn broer Lin onder het pseudoniem L.L. Enger al een vijftal misdaadromans die vrij onopgemerkt bleven. Later gingen ze op literair gebied elk hun eigen weg en met zijn solodebuut kwam het succes voor Leif er dan toch, want Vrede als een rivier prijkte in menige bestsellerlijst.

In zijn tweede boek, De schrijver, de rover en de jager, dat gesitueerd is in het Minnesota van 1915, maken we kennis met Monte Becket, een plattelandsjongen, die na het ongelooflijke succes van zijn debuutroman er maar niet in slaagt een tweede boek uit zijn pen te laten vloeien dat hem, of zijn uitgever kan bekoren. Als na vijf jaar de geldstroom bijna opgedroogd is komt zijn nieuwe buurman en botenbouwer Glendon Hale in zijn leven. Als deze laatste besluit zijn ex-vrouw, die hij meer dan twintig jaar geleden noodgedwongen verliet, terug op te zoeken in Mexico, vergezelt Becket hem. Amper vertrokken blijkt dat het verleden Hale inhaalt. Glendon Hale blijkt namelijk een crimineel en moordenaar die er al jaren in slaagt uit de handen van de autoriteiten te blijven. Het reisje wordt een avontuurlijke onderneming met hindernissen als de oude premiejager Charlie Siringo het spoor van Hale weer weet op te pikken.

Vanaf de eerste pagina valt op dat de schrijfstijl van Leif Enger geknipt lijkt voor jeugdboeken, maar toch iets te simpel van structuur is voor de ervaren volwassen lezer: niet alleen zijn er de eenvoudige zinsconstructies en de extreem korte hoofdstukken maar ook de klinische gezapige oppervlakkigheid, waarmee het verhaal voortkabbelt zonder ook maar enige reactie bij de lezer teweeg te brengen.

Deze roadmovie van twee volwassenen op zoek naar liefde en zichzelf door het op zijn laatste benen lopende Wilde Westen maakt zelfs geen gebruik van de prachtige setting die de wijdse prairie met de kleine leefgemeenschappen die erin verborgen liggen, biedt. Zo’n locatie zou de lezer zin moeten doen krijgen om direct een reis te boeken om in de voetsporen van de hoofdpersonages deze trip, van het noordelijke gelegen Minnesota naar het zonnige Californië, te herhalen. Maar deze tocht van meer dan duizend kilometer wordt bijna beschreven alsof het een doordeweeks gezinsuitstapje betreft. Doordat het landschap, een enkele uitzondering niet te na gesproken, niet verder komt dan zijn functie als achtergrond, moet het verhaal – dat daarom zich eigenlijk eender waar had kunnen afspelen –enorm veel van zijn potentiële kracht en aantrekkingskracht inboeten.

Ook de figuren blijven, ondanks dat ze stukje bij beetje van een achtergrond voorzien werden, steken in het bordkarton. Hoewel Monte Becket, de ik-figuur, zich in het begin een paar keer rechtstreeks tot de lezer richt, komt er nooit enige band tussen beiden tot stand.

Als roman beschouwd is het vlot lezende De schrijver, de rover en de jager nog net te pruimen, maar het hoort zeker niet thuis in een spannende bibliotheek. Met enige moeite zou je dit werk desnoods nog kunnen onderbrengen bij de avonturenromans, maar ook daar is het een gemiste kans. Zo helder als de kleuren van de omslag zijn, zo grijs en onopvallend is de inhoud.

De score: 3/10

De buitenkant:.
Door een spel van licht en schaduw wordt op de cover een mooi sfeertje gecreëerd tegen een achtergrond van een lijst van namen waarin – op uitzondering van de kleur – de namen van het schrijversduo geïntegreerd werden. Door de grote witte  letters wordt wel alle aandacht meteen naar de titel getrokken.
De achterflap bevat enkel uitgebreide inhoudelijke informatie. Maar gegevens over de auteurs of links naar online referenties schitteren door hun afwezigheid.

De achterflap:
De twaalfjarige David Shepherd overleeft op het nippertje een ongelukkige val. Twee jaar na zijn bijna-doodervaring krijgt hij een eerste naam door. Daarna nog één. Nog duizenden namen volgen.
Negentien jaar later. Wanneer professor David Shepherd weer een naam doorkrijgt, kan hij nog niet vermoeden dat dit zijn leven volledig op zijn kop zal zetten. Tot hij op het nieuws hoort dat iemand met die naam eerder die dag is vermoord en hij voor het eerst een naam kan herleiden naar een gebeurtenis. David gaat op onderzoek uit en ontdekt dat meer mensen in zijn boek der namen op raadselachtige wijze zijn verdwenen of vermoord.
Via Rabbi Eliezer ben Moshe komt David in contact met de aantrekkelijke Israëlische professor Yael. Zij introduceert hem in de wereld van de kabbala. Samen ontrafelen ze een deel van zijn beangstigende gave, maar wat ze niet weten is dat zij niet de enigen zijn die achter het geheim aan zitten dat in Davids hoofd en boek der namen is verborgen...

De binnenkant:
Sinds Madonna en andere sterren de kabbala bij het grote publiek bekend maakten, hebben de auteurs van spannende boeken er weer een onderwerp bij. Bij ons gebruikt vooral Geert Kimpen recentelijk deze tak uit het mysticisme als kapstok voor zijn verhalen, maar in 2007 gingen Gregory en Tintori hem al voor met Het boek der namen.

Jill Gregory heeft al meer dan dertig boeken in het romantische genre op haar palmares staan, waarvan sommigen in de prijzen vielen.
Karen Tintori is van opleiding jorunaliste en bezit de dubbel Italiaans-Amerikaanse nationaliteit. Zij publiceerde enkele non-fictie boeken.
Beide wonen ze met hun gezin in Michigan en zijn al jaren lang met elkaar bevriend. Onder het pseudoniem Jillian Karr – Jill and Kar(en) – publiceerden ze midden de jaren negentig al twee spannende boeken en na een onderbreking van tien jaar verscheen in 2007 Het boek der namen. Deze keer onder hun echte namen.

In het boek maken we kennis met David Shepherd, een professor politieke wetenschappen die sinds een bijna-doodervaring in zijn kinderjaren, veelvuldig aanvallen van misselijkheid krijgt. Tijdens deze toevallen wordt hem telkens een naam ingefluisterd, die hij consequent noteert in een schriftje, dat ondertussen al uitgroeide tot een echt boekje vol namen. Als een vrouw met een naam uit zijn boekje neergeschoten wordt, gaat David op zoek naar de betekenis van zijn namenlijst. Al snel komt hij uit bij een joodse rabbi, die hem inleidt in de kabbala, een oude mystieke leer. Maar hij heeft deze feiten nog maar amper verteerd als blijkt dat er nog anderen op zoek zijn naar de namen in zijn boekje. Anderen met minder goede bedoeling dan hijzelf.

Beide dames vullen elkaar prachtig aan: de ervaring van Jill Gregory in het opzetten en uitwerken van plots en de realiteitszin van Karen Tintori levert een zeer goed uitgewerkt verhaal met een evenwichtige verhouding tussen actie en beschrijvingen: het boek komt traag op gang, maar eenmaal op kruissnelheid wordt de spanningsboog mooi strak gehouden door een snelle opeenvolging van actiescenes die vrijwel nooit de grenzen van de ongeloofwaardigheid overschrijden en slechts bij wijlen onderbroken door perfect getimede rustpuntjes.

De meeste personages werden voorzien van een minimale tot uitgebreide achtergrond, waardoor de meesten wel echt tot leven komen. Door gebruik te maken van verschillende locaties en internationaal te gaan krijgt het verhaal nog een tikkeltje extra cachet: de hoofdmoot speelt zich af in de Verenigde Staten van Amerika, met een uitstapje naar Israël naar de grootse ontknoping die in Londen gesitueerd werd.

Het boek der namen is dus de zoveelste relithriller waarin goed en kwaad regelrecht tegenover elkaar staan, met als inzet het voorbestaan van de mensheid. Maar hoewel dit een veelgebruikt gegevens is, zijn Jill Greogy en Karen Tintori er toch in geslaagd een goed, zeer vlot lezend, origineel en vooral boeiend verhaal af te leveren, dat de liefhebber van het genre best enkele uren leesplezier bezorgt.

De score: 7/10

De voorkant:
Zoals veel literaire thrillers van tegenwoordig en in lijn met vorige boeken van deze auteur, siert (een deel van) eenvrouw de cover van Genesis. De titel is door het kleurgebruik mooi geïncorpereerd in de layout waardoor alle aandacht uitgaat naar de opvallend contrasterende auteursnaam. Wel is het jammer dat een foto uit dezelfde serie ook de cover siert van de ongeveer gelijktijdig verschenen midprice editie van Patricia Cornwells Onnatuurlijke. Een merkwaardig toeval.
Hetzelfde kleurgebruik van auteursnaam en titel zorgen dan waar wel voor een opvallende rugzijde, door de donkerdere achtergrond ervan.

De achterflap:
Na de gruweldaad die haar leven in Grant County totaal heeft verwoest, is Sara Linton naar Atlanta gevlucht. Ze is een nieuw leven begonnen en werkt in een ziekenhuis, waar op een dag een zwaar mishandelde vrouw met spoed wordt binnengebracht. Sara raakt in de ban van haar mysterieuze verschijning en gaat op onderzoek uit. Daarbij kruist ze het pad van Will Trent en Faith Mitchell die op de zaak zijn gezet. Wanneer er nog een vrouw verdwijnt, lijkt slecht één ding zeker: de dader geeft zich niet snel gewonnen....


Bespreking:
De frêle Amerikaanse Karin Slaughter, die resideert in Atlanta, behoort tot de populairste auteurs van het moment. Dit wordt mede gestaafd doordat ze eerder dit jaar met haar vorige boek Versplinderd de Zilveren Vingerafdruk, de enige publieksprijs voor spannende boeken in het Nederlandse taalgebied, in de wacht sleepte.

In haar achtste en meest recente boek, Genesis, komen de personages uit haar twee series voor het eerst samen. Sara Linton heeft Grant County verlaten en werkt nu op de spoedafdeling van een hospitaal in Atlanta. Op het moment dat daar een vrouw in zeer kritieke toestand wordt binnengebracht, is Will Trent, de dyslectische agent van het Georgia Bureau of Investigation toevallig ook aanwezig. Beide raken ze geïntrigeerd door de toestand van de net binnengebrachte vrouw: naakt, mishandeld, aangereden en in shock.

Karin Slaughter begint zeer sterk en grijpt de lezer onmiddellijk bij de keel door hem te confronteren met een overvloed aan gruwelen, en last pas na een kleine honderd bladzijden enige ademruimte in om enigszins terug op positieven te kunnen komen van deze aanval op de zinnen. Mede door de vlotte vertelstijl van de auteur behoort dit boekbegin tot de besten aller tijden. Helaas kan ze dit hoge niveau niet aanhouden doorheen het volledige verloop van het verhaal.

Zo blijft ze vasthouden aan haar gewoonte om de personages te voorzien van een hele hoop overbodige familieleden die weinig of niets toevoegen aan het verhaal, en enkel fungeren als bladvulling, terwijl er zoveel andere manieren zijn om je figuren levensechter te portreteren:. Sara Linton straalt zelfvertrouwen als vanouds, maar het geloofwaardigst uitgewerkte personage is met voorsprong Will Trents partner Faith Mitchell.
Will Trent zelf, daarentegen wordt, door zijn dyslexie veelvuldig te benadrukken en de plotse ommekeer in zijn gedrag, ongeloofwaardiger naar mate het verhaal vordert. Hoe kan je er ook maar in slagen om GBI-agent te worden, wat een universitair diploma vergt, als je er nog niet in slaagt een tussendoortje uit een automaat te halen? Meer en meer lijkt hij naar analfabetisme te neigen dan naar dyslexie, wat zijn rol natuurlijk niet ten goede komt. Ook zorgt de onwil van het slachtoffer om mee te werken aan het politieonderzoek voor enige gefronste blikken bij de lezers. Kortom, op het punt van de uitwerking van personages kan Karin Slaughters zich makkelijk nog wat verbeteren.

De auteur wijst ook te pas en te onpas op het feit dat Sara zowat heel te tijd een ongeopende briefomslag op zak heeft. Als de schrijftser hiermee probeert de lezer nieuwsgierig te maken naar de inhoud, werkt het mijns inziens niet echt, want ook hier werkt die herhaling eerder in negatieve richting – of misschien zijn andere lezers nieuwsgieriger dan ondergetekende. Dit resulteert op den duur in negatieve gedachten: “Ofwel doe je die enveloppe nu open, ofwel zwijg je erover”.

Maar de plot en de uitwerking van het eigenlijk verhaal zijn best van een hoog niveau. Zo zijn zowel de dader, de misdaden als de drijfveren goed doordacht en zorgen ze voor een geloofwaardig verhaal.

Genesis is alles bij elkaar genomen een goed boek geworden dat de status van Karin Slaughter als bestsellerauteur zal bevestigen en versterken waar menig liefhebber van het genre zich zal aan kunnen verlekkeren. Maar details en kleine ergernissen weerhouden het boek ervan zich te kunnen nestelen tussen de toppers van de misdaadliteratuur.

Mijn score: 7/10

De buitenkant:
De omslagen van Clive Cusslers boeken zijn al even herkenbaar als de verhalen zelf: overwegend blauwe tinten; de auteursnaam in grote zilverkleurige letters en de prominent aanwezige afbeelding van een schip. Deze keer eentje dat onmiddellijk associaties oproept met de drakars van de Vikingen, maar het is eigenlijk een boot van Fenicische origine, blijkt uit het verhaal. Cussler is trouwens een van de weinige auteurs die gebruikt maakt van tekeningen als cover.

De achterflap getuigt weer van sober vakmanschap: alle informatie staat er overzichtelijk op: een schoolvoorbeeld.

De achterflap:
Jaren geleden is er uit het museum in Bagdad een oud Fenicisch beeld gestolen dat bekendstaat als de Navigator, en sommige mensen zijn tot alles bereid om het in handen te krijgen. Het eerste slachtoffer is een gewetenloze handelaar in antiquiteiten, die in koelen bloede wordt vermoord. De tweede man op hun lijst is een onderzoeker van de Verenigde Naties die, als Kurt Austin en Joe Zavala van het NUMA-team niet op tijd te hulp waren gekomen, nu op de bodem van de oceaan zou liggen.
Wat is er zo speciaal aan dit beeld? Vraagt Austin zich af. De zoektocht naar antwoorden voert het team mee op een verbijsterende odyssee door tijd en ruimte, een tocht die niet minder omvat dan de verloren schatten van koning Salomon, een mysterieus pak documenten dat hoogstpersoonlijk door Thomas Jefferson is gecodeerd, en een top-secret wetenschappelijk project dat de wereld voor altijd kan veranderen...


De binnenkant:
De ondertussen al een pensioengerechtigde Amerikaan Clive Cussler is afkomstig uit Californië. Na een korte loopbaan in de reclameïndustrie, begon hij te schrijven. Naast het schrijven besteedt de auteur veel tijd aan het zelfopgerichte NUMA, een non-profit organisatie die gericht is op de maritieme geschiedenis. De organisatie haalt regelmatig het nieuws als ze er weer eens een historisch scheepswrak hebben weten te localiseren. Het relaas van een aantal van die zoektochten kan men vinden in Gezonken schat en Jacht in de diepte. Hoewel hij deeltijds in de bergen van Calorado en de woestijn van Arizona woont, is zijn grote liefde dus het water.

In 1973 publiceerde hij zijn eerste boek, May-day, dat aan de basis lag voor de een hele serie maritieme avonturenverhalen met Dirk Pitt in de hoofdrol. Intussen is Dirk wat naar de achtergrond verwezen, en heeft Kurt Austin de eer gekregen om de hoogste trompet te spelen in de meer recente boeken. Veel van zijn boeken plubliceert hij samen met een co-auteur.

De navigator, dat net zoals de zeven vorige boeken uit de NUMA files reeks Paul Kemprecos als medeauteur op de cover staan heeft, is het vierendertigste boek van de hand van Clive Cussler. Hierin worden hoofdpersonages Kurt Austin en Joe Zavala per toeval betrokken bij de zoektocht naar, de navigator, een oud Fenicisch beeld dat de sleutel zou zijn tot het herontdekken van de legendarische goudmijn van koning Salomo. Maar al snel blijkt dat er meerdere partijën achter het beeld aan zitten. En niet allemaal hebben ze nobele bedoelingen of houden ze zich aan het Olympische gedachtengoed. De jacht op het beeld laat dan ook een spoor van lijken achter zich en Austin en Joe komen meer dan eens in de vuurlinie terecht...

Beide auteurs weten hoe een avonturenverhaal geschreven moet worden: een zoektocht naar een geheim die de meest exotische locaties aandoet en boordevol actie zit en dat hier en daar slechts onderbroken wordt door een kort romantisch intermezzo. Het lijkt een eenvoudig recept, in de traditie van de werken van de Schot Alistair MacLean, maar slechts weinig auteurs wagen zich eraan. Cussler doet het dan weer met verve: zijn boeken over de Indiana Jones van de oceanen zijn perfect maatwerk voor Hollywood. Het is dan ook verwonderlijk dat er nog maar twee van zijn verhalen het witte doek haalden: Licht de titanic werd al in 1980 verfilmd, en meer recent, in 2005, was Penélope Cruz een van de blikvangers in de filmische bewerking van Sahara.

Natuurlijk moet je bij pretentieloos leesplezier niet te veel eisen stellen. Zo wordt vrijwel alles opgeofferd aan de snelheid waaraan het verhaal voortgestuwd wordt. Dat er bijna geen diepgang in De navigator zit, dat er geflirt wordt met de grenzen van het realistische en dat er weinig aandacht besteed wordt aan de uitwerking van de personages is een typische kwaal waaraan dit soort verhalen de facto aan lijden.

Toch zit er ook een minpuntje aan De navigator. De opgevoerde actie had iets gevarieerder mogen zijn, want het vrouwelijke hoofdpersonage Carina Mechadi wordt tot vier keer toe ontvoerd of gegijzeld... en telkens gered door Kurt Austin. Paul Vanden Boeynants, een Belgisch oud-politicus, zei het jaren geleden al: “trop is te veel en te veel is trop”.

Gelukkig hebben de auteurs iets meer woorden gebruikt om de locaties te beschrijven. De zoektocht loopt van het Bagdad in volle golfoorlog, over de heuvels van Jemen en het Topkapi-paleis in Istanboel tot tussen de ijsbergen voor de kust van Newfoundland, om maar enkele van de toch wel originele locaties te noemen waar het verhaal langs dendert..

Mensen die op zoek zijn naar enkele uren ongecompliceerd, ontspannend leesplezier boordevol actie moeten de boeken van Clive Cussler, en dus ook De navigator, ooit eens lezen, want dat is wat deze boeken zijn.

De score: 7/10

De buitenkant:
Toen ik het boek voor het eerst onder mijn ogen kreeg, vond ik het zeer mooi gestyleerd: een cover met overwegend grijze tinten die opgevrolijkt wordt door de opvallende rode titel en waaraan de geverniste vogels nog een extraatje toevoegen.
Best een mooie cover, die niet aan een spannend boek doet denken, ware het niet dat het woord Thriller erop vermeld staat.

Op de achterzijde staat heel veel tekst, maar door de kleurkeuze van witte en donkerrode letters tegen een grijze achtergrond komt het geheel nog zeer rustig over. Op uitzondering van het typische grote logo van de uitgeverij The house of books dan, dat er toch wel opvallend uitspringt en alle aandacht naar zich toe trekt.

Maar dan viel mijn oog op de rug: en daar staat in de knalrode titel toch wel een schrijffout zeker. Dit is de eerste, en hopelijk de laatste, keer dat ik zoiets mag meemaken.

De achterflap:
De moord op John Sanders sr. op een New Yorkse straathoek brengt zijn van hem vervreemde en mishandelde kinderen, John jr. en Julia nader tot elkaar. Terwijl Julia thuis de zaken op orde probeert te brengen gaat Junior, totaal van slag door de dood van zijn vader, op zoek naar de moordenaar. Zijn speurtocht wordt gecompliceerd door twee rechercheurs: de een is een ex-jeugdvriend, de ander een veteraan bij de politie die misschien wel zijn eigen redenen had om John sr. dood te wensen. Juniors relatie met een meisje dat hij van vroeger kent vereenvoudigt de situatie ook al niet en zijn emotionele toestand brokkelt af onder de druk die van alle kanten op hem wordt uitgeoefend. Als de gelegenheid zich voordoet om wraak te nemen moet Junior beslissen of hij doorgaat met de keten van geweld die zijn leven bijna heeft verwoest, of dat hij zwicht voor de mogelijkheid van een nieuw begin...


De binnenkant:
Bill Loehfelm werd veertig jaar geleden geboren in New York, en bracht zijn jeugd ook door in verschillende districten van deze wereldstad. Hij studeerde af als leraar en doceerde Engels aan een middelbare school op Staten Island. In 1997 gooit hij het roer om en verhuist naar New Orleans, waar hij nog een paar jaar voor de klas stond. Hij woont er nog altijd met zijn vrouw en dochter.

In de tweede helft van 1999 begon hij aan het schrijven van een boek en meteen besefte hij dat zijn professionele toekomst in die richting lag. Hij neemt ontslag en om in zijn levensbehoefte te voorzien neemt hij allerhande tijdelijke jobs aan. De rest van zijn tijd schrijft hij of volgt hij schrijfcursussen. Het boek, Fresh Kills zou pas in 2008 gepubliceerd worden en werd meteen bekroond met de Amazon breakthrough novel award, een genre overschrijdende prijs voor debuterende auteurs.

In Fresh Kills, dat verwijst naar het grote vuilnisbelt op Staten Island waarrond het verhaal gesitueerd is, verneemt John Sanders jr dat zijn vader vermoord werd. Hoewel John absoluut geen goede band had met zijn vader, probeert hij toch de dader van deze koelbloedige moord op te sporen. Een zoektocht die tegelijk ook een hernieuwde kennismaking met zijn verleden als gevolg heeft.

Laten we maar direct met de deur in huis vallen: Fresh Kills is geen spannend boek. Dit is weer zo een typisch voorbeeld van een boek dat verkeerd gepositioneerd werd door de uitgever . Het verhaal – dat weliswaar draait rond een moord en waarin al eens een klap uitgedeeld wordt – is vooral een “coming-of-age” roman, waarin het hoofdpersonage in de korte tijd tussen het overlijden en de begrafenis van zijn vader, eindelijk volswassen wordt.

Het verloop van het verhaal roept herinneringen op aan Copland, de eerste zogenaamd serieuze film van Sylvester Stallone uit 1997. Net zoals bij de die film, zit de lezer nu heel de tijd op het puntje van de stoel wachten tot het verhaal eindelijk eens echt begint om dan plots te moeten constateren dat het boek uit is.Om dan onverzadigd en ontgoocheld achter te blijven.

Daarenboven leest het boek niet altijd even vlot weg, waardoor het plezier dat men aan lezen zou moeten beleven van tijd tot tijd meer op werken begint te lijken; en dat kan echt de bedoeling niet zijn.

Bill Loehfelm heeft wel veel aandacht besteed aan de locaties van zijn voormalige woonomgeving. Hij beschrijft levendig en onderhoudend de locaties, en aan de hand van anekdotes en kritische observaties brengt hij zijn decor op professionele wijze tot leven.

Ook de personages werden met veel gevoel geboetseerd tot karakters van allerlei pluimage, maar toch zijn ze niet allemaal even geloofwaardig. Ook het feit dat ze allen ongeveer tegelijkertijd, als dominosteentjes, tot hetzelfde inzicht komen, zodat het boek eindigt met een algemeen happy end, komt nogal melig over.

Met Fresh Kills blijft de liefhebber van het spannende boek op zijn honger zitten, maar als romand beschouwd, heeft het verhaal best wel bestaansrecht.

De thrillerscore: 3/10
De romanscore: 6/10

De buitenkant:
De buitenkant van dit boek trekt echt wel de aandacht. De coverfoto is duister en geheimzinnig. Al roept hij bij mij eerder associaties op met het horrorgenre dan met het spannende boek. Alleen jammer dat acheraf moet blijken dat deze cover, op een kleine scene na, weinig of niets met het verhaal te maken heeft.

De achterflap:.
Kevin Parson zit achter het stuur als hij een angstaanjagend telefoontje krijgt. Ene Slater dreigt zijn auto op te blazen, als hij niet binnen drie minuten zijn zonde aan de wereld belijdt. Kevin raakt in paniek. Wie is Slater? Maakt hij zijn dreigementen ook waar? Kevin neemt het zekere voor het onzekere, zet de auto stil en springt eruit. Precies drie minuten later volgt de ontploffing.

Zo begint een nachtmerrie, waarin steeds meer levens op het spel komen te staan. Weer een telefoontje, weer een raadsel, weer een deadline, nog een bomaanslag. En zo zal het doorgaan zolang Kevin zijn zonde niet belijdt. Het probleem is echter dat Kevin niet weet op welke zonde Slater doelt. Geholpen door FBI-agente Jennifer Peters en CBI-agente Samantha Sheer probeert Kevin de identiteit van Slater te acherhalen. Hij blijft hen echter steeds een stap voor met zijn vernuftige, levensgevaarlijke kat-en-muisspelletjes...

De binnenkant:
Ted Dekker is een man van de wereld: Hij werd geboren in Indonesië waar zijn Nederlandse vader en Amerikaanse moeder als missionaris naartoe trokken vanuit Canada. Later trok hij naar de USA, waar hij theologie en filosofie studeerde. Hij werd een rijzende ster in de bedrijfswereld, maar is al sinds 1997 voltijds schrijver.

Daar waar hij in het begin van zijn carriere vooral religieus geïnspireerde spannende verhalen prubliceerde, dichtte hij zijn hoofdpersonages in later werk regelmatig bovennatuurlijke krachten toe, zonder de grenzen van het genre te ver te overschrijden. Dri3 dateert al uit 2003 maar werd pas naar het Nederlands vertaald in 2006; het jaar waarin het boek, onder zijn originele titel Thr3e, ook zijn opwachting maakte op het witte doek. Later werd ook Het huis (House) tot een film herwerkt.

In Dri3 maken we kennis met de gemotiveerde student theologie Kevin Parson. Net als hij zijn nog jonge leven op de rails heeft, wordt hij door ene Richard Slater gechanteerd: tot Kevin openbaar zijn zonde belijdt, zal de chanteur zijn leven in een hel veranderen. Kevin heeft er echter geen idee wan welke zonde hij moet bekennen. Gelukkig kan hij betrouwen op twee dames die van aanpakken weten in de jacht op de geheimzinnige Slater: FBI-agente Jennifer Peters en CBI-agente Samantha Sheer.

Ted Dekker vertelt in een aangenaam lezende stijl het verhaal met slecht een verhaallijn die wel doorspekt wordt met veelvuldige flashbacks die zich afspelen in de kindertijd van het hoofdpersonage. Met Dri3 verwoordt de auteur op onnavolgbare wijze het in tekenfilms veelvuldig gebruikte beeld van het duiveltje en het engeltje die, op de schouders van een personage zittend, middels een woordenstrijd trachten het desbetreffende personage te overhalen om een bepaalde beslissing te nemen. Het boek leunt nauw aan bij de thematiek van sommige werken van Stephen King. En Ted Dekker hoeft echt niet onder te doen voor die grootmeester.

Het verhaal speelt zich af in Long Beach, Californië, een stad in de buurt van Los Angeles, maar veel verder gaan de beschrijvingen van de locaties niet. En hoewel ook de achtergronden van de personages relatief oppervlakkig gehouden worden, slaagt de auteur erin enkele markante figuren te laten opdraven in dit klassieke verhaal over – de strijd tussen – goed en kwaad. Het begint al met Kevin, een naïeve jongeman met een communicantenzieltje, maar verder ontmoeten we ook nog de mediageile rechercheur, een geobsedeerde speurder, en het in hun eigen wereld levende gezin Parson.

Toch komt voor deze geloofwaardig vertelde thriller het einde wat te snel, want een aantal losse eindjes worden niet wegggewerkt zodat de lezer achterblijft met een aantal vragen die wellicht nooit zullen beantwoord worden. Ook heb ik mijn bedenkingen dat het hoofdpersonage wel erg snel herstelde van zijn schotwonden: een week na de feiten ondervindt hij er blijkbaar geen hinder meer van...

Dri3 is zeker speciaal genoeg van opzet om het te bestempelen als eentje dat je, als liefhebber van het spannende boek moet gelezen hebben. Maar anderzijds had het met een beetje meer aandacht voor de details nog een veel beter boek kunnen geworden zijn.

De score: 7/10

De buitenkant:
De voorzijde, met een vrouw met een neerhangend hoofd die een zekere verslagenheid uitdrukt tegen een achtergrond van een ondefinieerbare kleur komt zeer somber over. De in opvallend wit afgedrukte titel trekt alle aandacht naar zich toe, waardoor het beste stuk van de cover dreigt verloren te gaan: de bijtekstjes die er, als een verwijzing naar het schrijverschap, in schrijfmachineletters lijken bijgetypt. Daar het hier een debuut betreft is de auteursnaam – die zijn naam nog moet maken – maar onopvallend aanwezig. Het is geen cover die mijn aandacht zou trekken in de boekenwinkel.

De achterflap:
Joe Dillard is volgens zijn vrouw ‘een goeie vent’. Een succesvol strafpleiter en een liefhebbende vader en echtgenoot.
Zijn veertigste verjaardag lijkt een ommekeer in zijn leven te worden. Hij is het zat om moordenaars te verdedigen en beu om criminelen door de mazen van de wet te laten glippen. Hij wil niet langer met de nek worden aangekeken. Joe besluit te stoppen met de advocatuur, maar voordat hij zijn baan aan de wilgen hangt, wil hij nog één ding... een onschuldige cliënt.
Dan wordt een predikant doodgestoken in een plaatselijk motel. Een mooi, jong en mysterieus meisje wordt gearresteerd, en Joe is zielsgelukkig met zijn onschuldige cliënt. Maar het verdedigen van onschuldige cliënten is gevaarlijker en minder bevredigend dan Joe van tevoren had kunnen bedenken. Iets wat hij snel genoeg aan den lijve ondervindt...



De binnenkant:
De Amerikaan Scott Pratt werd geboren met de schrijfmicrobe in zijn bloed. Tijdens zijn middelbare studies schreef hij al voor de schoolkrant en zijn keuze voor hogere studies Engels lag dan ook voor de hand, net als zijn werk als journalist. Maar in 1995, op zijn achtendertigste, komt hij tot de conclusie dat hij zijn vrouw en twee kinderen niet het zorgeloze leven kan geven dat hij zou willen en begint hij aan de studies rechten. Drie jaar later studeert hij af en zet hij zijn eerste stappen in de advocatuur. Weer acht jaar later ruilt hij zijn toga weer voor een pen en besluit hij het te proberen als voltijds schrijver.

Het had heel wat voeten in de aarde, maar pas na vijf grondige herwerkingen van het verhaal, vond hij een uitgever die zijn debuut op de markt wou brengen: Een onschuldige cliënt is geboren en markeert het begin van een reeks met Joe Dillard, de advocaat die er geen meer wil zijn.

De rechtschapen Joe Dillard vindt geen plezier meer in zijn werk als strafpleiter. Zijn geweten knaagt telkens hij erin slaagt een minimumstraf of zelfs vrijspraak uit de brand te slepen voor echte criminelen die hij verdedigt. Enkel zijn financiële toestand zorgt ervoor dat hij elke dag naar de rechtbank trekt. Ook zou hij graag eens een echt onschuldig iemand verdedigen. En op een dag kan hij zijn twee wensen tegelijk verwezenlijken: hij wordt gevraagd om de onschuldig uitziende Angel Christian, die gearresteerd werd voor de moord op een dominee, te verdedigen vraagt hij zo’n astronomische hoog ereloon dat hij eindelijk zijn toga kan aan de wilgen hangen. Maar zelfs een onschuldige cliënt vertegenwoordigen kan slecht zijn voor zijn gezondheid.

Net als veel journalisten, juristen, artsen, en dergelijke die hun eerste stappen in de wereld van het spannende boek zetten, put ook Scott Pratt bij zijn debuut veelvuldig uit zijn eigen ervaringen: de samenstelling en de bezigheden van gezin van Joe is een – op de namen na – perfecte afspiegeling tot aan de hond toe. Zelfs de basis van het boek is ontsproten uit de regelmatig terugkerende morele dilemma’s waarover de auteur in zijn vorig beroep zijn hoofd moest breken. En om de verpersoonlijking van de auteur in het hoofdpersonage te bezegelen wordt het verhaal verteld in de ik-vorm.

Als beginnend auteur kan hij nog volop putten uit een grote, nog maagdelijke voorraad ervaringen en anekdotes uit zijn vorige loopbanen. De plot is meteen ook het sterkste punt van het boek. Scott Pratt is inventief en slaagt erin tot op het eind verrassend uit de hoek te komen.

Door zijn hoofdstukkun te identificeren met datum en tijd, kiest hij er ook voor om korte hoofdstukken aan de lezer te presenteren, wat ervoor zorgt dat het boek vlot wegleest en weinig engagement vraagt van diezelfde lezer. Maar dat het ook moeilijk is om binnen zo’n strak keurslijf een verhaal te vertellen blijkt uit het feit dat meermaals het opgegeven uur bij een hoofdstuk niet klopt met de inhoud ervan.

Door ervoor te kiezen het verhaal te situeren in zijn eigen woonplaats en omgeving slaagt de auteur erin een gedetailleerde, geloofwaardige achtergrond te creëren. Maar anders is het gesteld met de personages die hij opvoert: op Joe Dillard na, slagen ze er niet in te ontsnappen aan het tweedimentionale vlak. De meesten beantwoorden slechts aan de eeuwenoude clichés en sommigen zijn ronduit ongeloofwaardig. Kan je je een rechter voorstellen die in de rechtbank, tegen iemand die hij net veroordeelde zegt dat hij kan branden in de hel?

Scott Pratt moet ook nog wat schaven aan zijn vertelstijl. Heel het boek door – maar vooral naar het einde toe – heerst het gevoel dat dat alles moet wijken voor vaart. De angst snelheid te verliezen zorgt ervoor dat het verhaal niet op een fatsoenlijke wijze verteld wordt. Alles wordt maar half; snel-snel uitgeschreven; afgehaspeld, zeg maar. De auteur had beter honderd bladzijden extra de tijd genomen om zijn verhaal te vertellen. Dan zou bijvoorbeeld de weg naar de ondergang van de TBI-speurder een interessante extra dimentie gegeven hebben aan het boek in plaats van slechts een voetnoot, die het nu is.

Ondanks de quotes op de achterflap waarin gegoocheld wordt met namen als Grisham, Turow en Connelly, slaagt de auteur er amper in - en dan nog door hoog te springen - aan deze heren hun enkels te reiken. Scott Pratt had zijn verhaal beter nog een keer meer grondig herwerkt, want Een onschuldige cliënt had best een goed boek kunnen geweest zijn als er wat meer zorg was besteed. In zijn huidige vorm is het slechts een gemiste kans en komt het niet verder dan een tussendoortje.

De score: 4/10

De buitenkant:
Geheel in de hedendaagse trent waarbij uitgevers de boeken van eenzelfde auteur heel herkenbaar proberen te houden in de boekenwinkel en misschien ook wel omdat het zo mooi staat in het boekenrek, ligt de layout van de cover van Het gebroken raam in de lijn van de vorige boeken van Jeffery Deaver: een foto die gefilterd is tot één kleur – deze keer een teint op de grens van roze en paars – en natuurlijk de naam van de auteur en de titel van het boek in een wederkerend lettertype. Deze keer – hoe kan het ook anders – staat er een gebroken raam op de cover.

De achterflap:
Lincoln Rhyme is druk bezig met een internationale zaak als hij een onverwacht telefoontje krijgt. Zijn neef is gearresteerd op verdenking van moord. Het forensisch bewijs dat de politie heeft verzamald is overtuigend, maar als Lincoln op onderzoek gaat, lijken de aanwijzingen bijna te goed om waar te zijn.
Samen met zijn assistente Amelia Sachs stuit Lincoln op de sluwste seriemoordenaar die hij ooit is tegengekomen. Een man die beschikt over de meest persoonlijke details van zijn slachtoffers. Een man die continue op jacht is naar zijn mooiste trofeeën: mensenlevens.

De binnenkant:
Jeffery Deaver zag in 1950 het levenslicht werd in de rand van Chicago. Voor hij zich ging concentreren op het schrijven, oefende hij de meest uiteenlopende beroepen uit: journalist, folkzanger en advocaat. Daarnaast is hij ook een begenadigd amateurkok.

Het gebroken raam is al het drieëntwintigste boek van zijn hand, maar pas het vijftiende dat naar het Nederlands werd vertaald. In ons taalgebied debuteerde hij in 1994 met Met Angst voor de nacht, dat gevolgd werd door Monddood. De erkenning van zijn meesterschap als schrijver kwam er met - de verfilming van - zijn volgende boek. Wie heeft er The bone collector nog niet gelezen of bekeken, waarin zijn serie-personages Lincoln Rhyme en zijn assistente Amelia Sachs voor het eerst hun opwachting maakten. Het gebroken raam is het achtste deel in de reeks met dit toch wel speciale koppel. Heden ten dagen wisselt hij de boeken met Rhyme en Sachs af met deze van een nieuw vast hoofdpersonage, de ondervragingsspecialiste Kathryn Dance. En af en toe perst hij er nog eens een boek tussen dat buiten beide reeksen valt.

In Het gebroken raam maakt de bijna volledig verlamde forensisch onderzoeker Lincoln Rhyme, samen met de Londense politie jacht op een internationaal crimineel, als hij een telefoontje krijgt: zijn neef Arthur is gearresteerd op verdenking van roofmoord. De politie heeft zowel op de plaats van het misdrijf als bij Arthur thuis een onweerlegbaar grote hoeveelheid belastend bewijsmateriaal gevonden. Maar net die overvloed aan sporen zorgt ervoor dat Lincoln interesse krijgt in de zaak en hij, samen met Amelia Sachs en de speurders van NYPD, op het spoor komt van een seriemoordenaar die gebruikt maakt van de modernste technieken om zijn slachtoffers te kiezen en zijn sporen te wissen.

In de wereld van het spannende boek staat een werk van Jeffery Deaver gelijk aan kwaliteit. De lat ligt bij kopers en uitleners dan ook zeer hoog. En bijna altijd weet de auteur de verwachtingen in te lossen en soms zelfs te overtreffen. En ook deze keer slaagt daar weer met glans in.

Ondanks het feit dat in het begin van het boek de familie van Lincoln Rhyme, na acht boeken, wat uit de lucht komt te vallen, krijgen we later beetje bij beetje een mooi uitgewerkte inkijk in het familiaal verleden van de onderzoeker. Maar de kers op de taart van Het gebroken raam is dat de auteur erin geslaagd is de perfecte alwetende slechterik te creëren, die nog geloofwaardig overkomt ook.

Het basisidee is professioneel uitgewerkt tot een degelijk en goed onderbouwd verhaal dat niet alleen, zoals gebruikelijk, aangenaam leesvoer vormt, maar voor het overgrote deel zeer realistisch wordt voorgesteld en verteld. Slechts even, in de laatste honderd bladzijden van het boek, wordt de grens van het geloofwaardige een paar keer nipt overschreden als de auteur bij enkele van de vele verrassende plotwendingen uit de bocht gaat en uitzicht op de maximum score verliest.

Ook wordt de lezer ingewijd in de wereld van “data mining”: het verzamelen van allerhande gegevens over personen en deze uitbaten voor gebruik door derden, die tegen betaling gepersonaliseerde lijsten kunnen opvragen voor allerhande doeleinden, zoals gespecialiseerde mailings naar bepaalde bevolkingsgroepen, statistieken, trendanalyses, enzovoorts. Een wijdverbreide technologie waarvan de man in de straat veelal in het ongewisse blijft, en die door Charles Den Tex ook al aangesneden werd in Cel.

De buitenlandse verhaallijn die het hoofdverhaal omkadert, ligt er toch wat verweesd bij, en lijkt enkel maar een excuus te vormen om te kunnen verwijzen naar De koude maan, het vorige boek uit deze reeks. Maar de kans bestaat natuurlijk dat die verhaallijn in een volgend boek weer wordt opgepakt en dieper wordt uitgewerkt.

Het gebroken raam is weer een zeer geslaagde, de perfectie benaderende, Deaver, die de lezers absoluut niet zal teleurstellen en hen enkele aangename uren boeiend leesplezier zal bezorgen met een verhaal dat net zulke bochten maakt als de loop van een konijn op de vlucht.

De score: 9/10

De buitenkant:
Geheel in de stijl van de Nederlandstalige edities van zijn twee vorige boeken blinkt ook deze cover weer uit in eenvoud. Deze covers zijn het beste bewijs dat minder ook meer kan zijn. Een prachtig sterk beeld.

De achterflap:
Op een warme avond in Texas wordt Ben Forsberg gearresteerd door twee agenten van Homeland Security die hem beschuldigen van de moord op een zakenman en betrokkenheid bij de dood van zijn vrouw, die twee jaar eerder door een verdwaalde kogel werd getroffen. Forsberg is onschuldig, maar tot zijn grote verrassing blijft het bewijs zich tegen hem opstapelen. Dan wordt hij bevrijd door een CIA-agent die bekendstaat onder de naam Pelgrim en die wegens verraad door zijn eigen organisatie vogelvrij is verklaard. Samen beginnen ze aan de missie om hun onschuld te bewijzen – tot Ben erachter komt wie hem erin heeft geluisd. Dan begint de ellende pas echt...


De binnenkant:
Jeff Abbott is een geboren en getogen Texaan. Hij zag het levenslicht in Dallas en studeerde in Houston, waar hij de universiteit achter zich liet met diploma’s Engels en geschiedenis op zak en woont met zijn vrouw en twee zonen in Austin. Voor hij zijn brood op de plank kreeg als voltijds schrijver was hij creative director bij een bedrijf in de reclamewereld.

Dit is al zijn tiende boek, maar enkel de laatste drie – Paniek, Angst en Woede – zijn naar het Nederlands vertaald. Boeken waarin de rode draad bestaat uit het feit dat zijn hoofdpersonages allen gewone mensen zijn die door omstandigheden verzeild raken in zeer gevaarlijke situaties en die er alles aan doen om te kunnen terugkeren naar hun vroegere normale leventje. Daar waar Paniek hoge ogen gooide, voldeed Angst niet echt aan de verwachtingen. Dit boek is dan ook een beetje een herkansing voor Jeff Abbott.

In het op zichzelf staande Woede wordt Ben Forsberg, een succesvol contractonderhandelaar, tot zijn grote verbazing opgepakt door agenten van een binnenlandse veiligheidsdienst op verdenking van de moord op een begaafd computerprogrammeur. Zelfs de dood van zijn vrouw – die enkele jaren geleden tijdens hun huwelijksreis een kogel in het hoofd kreeg – wordt in vraag gesteld. Hoewel hij overtuigd is van zijn onschuld, blijken de agenten over een hele stapel staalharde bewijzen te beschikken die hem in wel zeer nauwe schoentjes brengt.
Bij de aanslag op die programmeurs was nog een tweede man aanwezig, die ternauwernood kon ontsnappen en die luistert naar de roepnaam Pelgrim. Het lot brengt brengt Ben en Pelgrim bij elkaar en, hoewel ze elk verschillende motieven hebben, gaan ze samen uitvissen wat er allemaal aan de hand is en pogen af te rekenen met de eventuele daders.

We zullen de onzekerheid al maar meteen wegnemen: Jeff Abbott heeft zijn vorm van Paniek terug te pakken . Hij grijpt je van bij het begin bij de keel in een poging je te verdrinken in een stortvloed van actie, waarbij de kogels je om de oren vliegen en de doden bij bosjes vallen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt Je wordt gewoon overdonderd; je weet niet wat je overkomt, en dat bijna honderddertig bladzijden lang. Pas dan wordt de eerste adempauze ingelast en neemt de auteur even de tijd om wat klaarheid in het gebeurde te scheppen. Dit is veruit het beste begin van een actieverhaal dat ik mij kan herinneren. Dit is genieten.

Maar actie is natuurlijk niet alles. De auteur heeft deze keer ruim aandacht besteed aan zijn hoofdpersonages, die allen relatief goed uitgewerkt zijn en waarvan we kunnen notie nemen van meerdere facetten van hun karakter.
Zoals bij de meerderheid van de verhalen vol actie voorkomt, worden er weinig woorden besteed aan de locaties, maar dat stoort in dit soort boeken zelden of nooit.

Is het geloofwaardig? Nee, niet echt. Maar als lezer maakt het weinig uit want om de een of andere reden waar ik mijn vinger niet kan op leggen is die lezer makkelijk bereid om zich open te stellen voor het verhaal en erin mee te gaan. En die synergie is zeker zo belangrijk als het realiteitsgehalte.

De plot is eigenlijk vrij eenvoudig van opzet, maar Abbott heeft het op z’on schitterende wijze uitgewerkt en uitgeschreven dat de lezer tot op het eind niet het fijne weet van de bedoelingen van de slechterikken. Door op onregelmatige tijden met wat verrassende bekentenissen of plotwendingen te strooien houdt de auteur de lezer bij de les en zorgt hij ervoor dat het leesplezier gegarandeerd blijft tot aan de ontknoping.

Met Woede bewijst Jeff Abbott dat hij weer zijn beste niveau evenaart en misschien zelfs overtreft en dat het mindere vorige boek, Angst, maar een uitschuivertje was. Woede is dan ook een must voor de liefhebber van de actie. Maar deze keer actie waar toch het hoofd moet bij gehouden worden om de draad van het verhaal onderweg niet te verliezen in de bombardement van gebeurtenissen die de auteur op de lezer loslaat.

De score: 8/10

De buitenkant:
Een nieuwe Tess Gerritsen schaf ik mij blindelings aan. Deze schrijfster heeft nog nooit echt teleurgesteld en dat is iets wat ik maar van weinig auteurs kan beweren. Het was eigenlijk de bedoeling om 2008 af te sluiten met dit boek, maar een recensie-exemplaar dat onverwacht in mijn brievenbus terecht kwam maakte een einde aan dat voornemen. Nu is het dus, ondanks het feit dat het al een tijdje in mijn bezit was, het eerste boek dat ik in 2009 las.

De cover ligt in de lijn van haar vorige boeken, waardoor het zeer herkenbaar is, maar heeft niet echt iets met het verhaal te maken. Tenzij natuurlijk de vrouwelijke hoofdpersonages en de dood, maar dat kan op zowat de helft van alle spannende boeken betrekking hebben.

De achterflap:.
Heden: Julia Hamill doet een afgrijselijke ontdekking in de tuin van haar nieuwe huis in Massachusetts: een begraven schedel – menselijk, vrouwelijk, en volgens het getrainde oog van patholooog-anatoom Maura Isles, met de onmiskenbare sporen van moord...

Boston, 1830: Om zijn studie te betalen is Norris Marshall, een getalenteerde maar straatarme student, op de medische faculteit van de universiteit van Boston toegetreden tot de gelederen van plaatselijke ‘opgravers’ – lieden die kerkhoven plunderen en de lijken op de zwarte markt verkopen. Maar zelfs deze lugubere praktijk verbleekt bij de schokkende moord op een verpleegster die toegetakeld wordt aangetroffen op het terrein van het universiteitsziekenhuis. Wanneer een prominente arts hetzelfde gruwelijke lot treft, merkt Norris dat de handel in clandestiene kadavers hem tot hoofdverdachte heeft gemaakt. Om zijn onschuld te bewijzen moet Norris de enige getuige opsporen die een glimp van de moordenaar heeft opgevangen: Rose Connolly, een meisje uit de achterbuurten van Boston dat vreest dat zij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen worden...

De binnenkant:
De Amerikaanse Tess Gerritsen studeerde medicijnen aan de universiteit van Californië in San Francisco. Jaren was ze een succesvol interniste, maar tijdens haar zwangerschapsverlof keerde ze terug naar haar jeugdliefde: het schrijven. In 1987 debuteerde ze met de eerste van negen romantische thrillers. Daarna schreef ze enkele medisch geïnspireerde spannende boeken en in 2001 begon ze aan De chirurg, het eerste boek met rechercheur Jane Rizolli in de hoofdrol. Wat later kwam daar patholoog-anatoom Maura Isles bij. Met dit duo brak ze wereldwijd door. Ondertussen worden haar boeken al in eenendertig talen uitgegeven. Met Koud hart is ze al aan haar twintigste boek toe en hoewel dokter Isles een bijrolletje vertolkt kan dit boek beschouwd worden als een op zichzelf staand werk. Een ideale gelegenheid dus voor zij die eens willen kennismaken met Tess Gerritsen, die nu in Maine resideert.

Als Julia Hamill aan het werk is in de tuin die bij haar net aangekochte huisje hoort, stuit ze op een menselijke schedel. Onderzoek wijst uit dat het de overblijfselen betreft van een oud vrouwenlichaam dat wellicht vermoord werd. Geïntrigeerd door deze vondst gaat Julia op zoek naar informatie over haar huis – en hopelijk ook de menselijke overblijfselen. Haar zoektocht brengt haar naar het Boston van 1830. Daar maken we kennis met medisch student Norris Marshall en naaister Rose Connolly die beide getuige zijn van het werk van een moordenaar die in de pers al snel de Ripper van West End gedoopt wordt. Norris wordt zelfs hoofdverdachte waardoor hij genoodzaakt is alles in het werk te stellen om te proberen zijn onschuld te bewijzen

Niet alleen is Tess Gerritsen een geboren vertelster maar ze beheerst ook de kunst om een verhaal aan het papier toe te vertrouwen. Aan de tekst is zo hard gewerkt en geschaafd dat alle oneffenheden vakkundig weggewerkt zijn. Hierdoor leest Koud hart even moeiteloos weg, als de bal over het spreekwoordelijke vlakke biljartlaken rolt. Dat deze vlotheid ook gehandhaafd wordt in de Nederlandstalige uitgave is natuurlijk ook deels de verdienste van de vertaalster met dienst Els Braspenning.

Door het grootste deel van het verhaal te situeren in het verleden, heeft de auteur niet voor de makkelijkste weg gekozen, maar mede door haar interesse voor geschiedenis, schotelt ze de lezer een prachtige inkijk in het Boston van bijna tweehonderd jaar geleden: paard en kar ratelen veelvuldig over de kasseien van de smalle straten en steegjes waar arm en rijk elkaar minachten maar mekaar nodig hebben om te overleven. Voeg daar nog de beschrijvingen van sommige geneeskundige praktijken bij en de lezer krijgt een bijna historische terugblik naar het stadsleven van 1830, wat de geloofwaardigheid zeer ten goede komt. Dat laatste geldt ook voor de zeer realistisch neergezette personages die de schrijfster ten tonele voert.

In de beste traditie van het vak weet de auteur het plot zo uit te werken en te manoeuvreren dat het verhaal pas eindigt op het moment dat de cirkel mooi rond is en alle losse draadjes perfect weggewerkt zijn. Petje af voor dit stukje ambacht.

De gruwel wordt door Gerritsen aan het verhaal toegevoegd door een “Jack the ripper”-achtige moordenaar in Boston neer te poten die de lichamen van de slachtoffers uit elkaar rijt en natuurlijk door de anatomielessen die door een van de hoofdpersonages en zijn collega-studenten misschien we te veelvuldig bijgewoond worden. En de spanning zit vooral in de jacht op diezelfde ripper van West End en de immense taak van Norris om zijn onschuld proberen te bewijzen.

Met Koud hart is Tess Gerritsen er schijnbaar weer moeiteloos in geslaagd een vakkundig geschreven boek af te leveren dat zowel inhoudelijk als kwalitatief voldoet aan de verwachtingen van haar schare trouwe lezers.Voor de anderen is dit boek – zoals hierboven al gemeld – een ideale gelegenheid om uit te vissen of deze schrijver hen kan bekoren.

De score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Een nieuwe van Deaver is altijd iets om naar uit te kijken. En hoewel ik ‘m al een hele tijd in mijn bezit heb, kan ik hem nu eindelijk gaan lezen. Net op tijd, want binnen een paar weken verschijnt zijn volgende boek al op de Nederlandstalige markt

De achterflap:
FBI-agent en kinetisch experte Kathryn Dance moet de veroordeelde moordenaar Daniel Pell ondervragen. Pell zit een levenslange straf uit voor het vermoorden van de rijke familie Croyton. Maar Pell en zijn handlangers waren onzorgvuldig: niet alleen werden ze gepakt, ze lieten bovendien een overlevende achter – de jongste dochter van de Croytons, die over het hoofd gezien werd omdat ze lag te slapen, verstopt onder haar knuffels.

Noch het meisje, noch de kwade genius achter de moord heeft ooit nog gesproken over wat er gebeurde die nacht. Maar als Pell uit de zwaarbewaakte inrichting weet te ontsnappen, kan Kathryn alleen uit het verleden opmaken wat Pell van plan is en gaat ze op zoek naar het inmiddels volwassen meisje. Want het is een kwestie van tijd voor Pell weer zal toeslaan...


Bespreking:
Jeffery Deaver werd in 1950 geboren een dorpje dat in de schaduw van Chicago ligt. Voor hij zich voltijds op het schrijven stortte verdiende hij zijn brood als journalist, advocaat en folkzanger. Over dat laatste zegt hij zelf dat hij geen begenadigd musicus was, maar dat hij veel plezier beleefde aan het schrijven van de liedjesteksten: het was veel moeilijker om een verhaal te vertellen in de compacte verpakking in tijd en vorm van een liedje dan te kunnen uitweiden in een roman.

De Slaappop is al zijn tweeëntwintigste boek, maar niet al zijn werken verschenen in Nederlandse vertaling. Met Angst voor de nacht konden lezers in ons taalgebied in 1994 voor het eerst kennis maken met deze auteur, maar zijn grote doorbraak kwam vier jaar later met het eerste optreden van Lincolm Rhyme en Amelia Sachs in Tot op het bot (The bone collector) waarvan een zeer goede verfilming met Denzel Washington en Angelina Jolie nog altijd bijdraagt aan zijn populariteit. Ondertussen worden Deavers boeken al vertaald in vijfentwindig talen en zijn ze verkrijgbaar in meer dan honderdvijftig landen.
In De slaappop is de hoofdrol weggelegd voor de ondervragingsspecialiste Kathryn Dance, die al eerder haar opwaching maakte in De koude maan en in een kortverhaal.

Nadat Kathryn Dance meervoudig moordenaar Daniel Pell ondervraagd heeft, slaagt die erin te ontsnappen. Kathryn krijgt als hoogste in rang de leiding van de klopjacht in haar schoot geworpen. Vermits Pell zich niet gedraagt zoals andere ontsnapten, en in de buurt blijft, denkt en hoopt Dance dat zijn beweegredenen in zijn verleden liggen. Daarom probeert ze iedereen te contacteren die Daniel Pell vroeger gekend heeft: familieleden; de vrouwen waarmee hij samen leefde en een overlevende van de meervoudige moordpartij.

Een boek lezen van Jeffery Deaver is altijd een beestje feest. Zelfs als bij uitzondering het verhaal wat minder is – wat absoluut niet het geval is met dit boek - blijft deze auteur de koning van de verrassende plotwendingen, die zelfs de meest ervaren liefhebbers van het genre niet zien aankomen en met verbazing slaan. Deze keer is het niet anders want op het eind schudt de schrijver weer een paar verrassingen van formaat uit zijn artistieke mouw.

Ook het feit dat de vertelstijl nauw aanleunt bij het ideale leesritme dat evenwichtig balanceert tussen de snelheid waarmee het verhaal zich afspeelt en de diepgang en uitwerking van personages en locaties maakt Deaver tot een van de groten in het genre.

Dit boek staat of valt met het realisme van het hoofdpersonage dat al haar informatie haalt uit gesprekken met getuigen en slachtoffers.En ondanks het feit dat dit uithoren en het onderscheiden van waarheid, leugen en rond de pot draaien soms net iets te makkelijk verloopt, komt het verloop van het verhaal meer dan geloofwaardig genoeg over om er als lezer volledig in mee te kunnen gaan. Maar niet alleen het hoofdpersonage, maar ook de andere figuren die opgevoerd worden, zijn allen voorzien van een degelijke achtergrond en handelen consequent.

Toch moet het weer gezegd worden dat er te veel fouten in het boek zijn achtergebleven na het productieproces. Het betreft voornamelijk spellingsfouten die niet door spellingcontroleprogramma’s opgepikt worden omdat de foute woorden zelf wel perfect Nederlands zijn, maar niet passen in de context: fouten in het genre van “Hij spoelde een kopje op.”, dus.

Met De slaappop heeft Jeffery Deaver weer een boek afgeleverd dat voldoen aan de grootste verwachtingen van de trouwe lezer: geloofwaardig; origineel en verrassend. Kortom een spannend boek volgens de beste traditie van het genre, en bijgevolg ook meteen een aanrader.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Een Preston & Child koop ik blindelings, maar gezien de middelmatigheid van de vorige boeken, blijft het toch met een bang hart afwachten of het deze keer genieten of ergeren wordt.

De achterflap:
Pendergast en zijn beschermelinge Constance bezoeken het Tibetaanse klooster waar hij in de boeddhistische leer is ingewijd, op zoek naar zielenrust voor haar. Daar blijkt een ongekend gevaarlijk kunstvoorwerp gestolen te zijn, dat de monniken generaties lang met hun leven hebben verdedigd.
Ze zijn wanhopig.

Pendergast beluit het op te sporen, al weet hij er maar bitter weinig van. Ook de monniken kunnen hem niet wijzer maken: ze hebben er nooit een blik op geworpen, want alleen al ernaar kijken zou de ongekende krachten ervan ontketenen.

De speurtocht brengt Pendergast en Constance naar de Britannia, ’s werelds grootste en meest luxueuze oceaanstomer ooit – en leidt tot een Atlantische oversteek die strak staat van de spanning en onverwacht gevaar. En ...is Pendergasts tweelingbroer en aartsvijand nu echt dood?

Bespreking:
Douglas Preston studeerde Engelse literatuur en begon zijn professionele loopbaan als redacteur bij het American Museum of Natural History in New York, waar hij het schopte tot directeur van de dienst publicaties. In 1986 gooide hij zijn leven om en trok naar Santa Fe om voltijds schrijver te worden. Zo publiceerde hij tal van boeken over de geschiedenis van het Amerikaanse Zuidwesten. Momenteel woont hij met zijn vrouw en drie kinderen aan de Amerikaanse kust in de staat Maine.

De een jaar jongere Lincoln Child resideert -, samen met zijn vrouw en dochter, in New Jersey. Tijdens zijn studies onwikkelde hij de liefde voor woorden waardoor hij in 1979 nadat hij afstudeerde onmiddellijk Minnesota verliet en richting New York trok om een job te zoeken in de uitgeverswereld. Hij begon als redactie-assistent en werkte zich langzaam maar zeker omhoog. Tot hij in 1987 het roer volledig omgooide en de wereld van de informatica indook als programmeur en systeemanalist. De zin om te schrijven keerde weer en een paar jaar later legde ook hij zich voltijds op het schrijven toe.

Toen Preston, tijdens zijn jaren in het museum, werkte aan een boek over dinosauriërs kreeg hij van de uitgeverij een redacteur toegewezen die luisterde naar de naam Lincoln Child. Tijdens een rondleiding door het museum merkte Child al de mogelijkheden op voor een spannend boek dat zich daar zou afspelen. Jaren later was dat idee uitgegroeid tot Relic / De vloek van het oerwoud dat in 1995 uitgegeven en in 1997 verfilmd werd. Het begin van een rare samenwerking die, ondanks het feit dat ze beiden ook solo boeken publiceren, nog altijd doorgaat. Beiden wonen namelijk vijfhonderd kilometer uit elkaar en schijven hun boeken gebruikmakend van alle technologische middelen om die afstand te overbruggen.

Het helse rad is al het twaafde boek dat ze als duo publiceerden en het achtste waarin FBI agent Aloysius Pendergast een rol toebedeeld kreeg. Hoewel er enkele verwijzingen zijn naar wat vroeger in de reeks gebeurde, kan het toch zeer makkelijk als een alleenstaand boek gelezen worden.

Als Pendergast en zijn nicht Constance Greene in een Tibetaans boeddhistenklooster op bezinning zijn wordt hun hulp ingreroepen bij het opsporen van een verdwenen kunstvoorwerp dat een belangrijke religieuze waarde heeft voor de monniken.
De zoektocht voert het duo de halve aardbol over, tot op de Britannia: de grootste oceaanstomer ter wereld.

Na elf boeken weet de lezer al dat het schrijversduo de kunst van het vertellen wel beheerst. Ook nu is deze, in alle aspecten klassieke, Pendergast weer een plezier om te lezen. Met een vlotte pen brengen ze de lezer naar zeer origineel gekozen locaties.
Deze locaties -  van een klooster in de Himalaya over China, Venetië en Londen tot op een luxueuze miniwereld die zo’n schip voor de transatlantische vaart is - en de manier waarop ze uitgetekend worden, vormen dan ook het absolute hoogtepunt van Het helse rad.

Verder zijn ze er uitzonderlijk goed in geslaagd een mysteriueze sluier om het verhaal te wikkelen waardoor de lezer lang weinig of geen idee heeft van de aard van het gestolen kunstvoorwerp noch van de krachten die het uitstraalt. Preston & Child zijn er perfect in geslaagd om de honger om verder te lezen op niveau te houden en zelfs aan te wakkeren.

Toch is het niet allemaal rozengeur en maneschijn – voor zover dat al van toepassing kan zijn bij spannende boeken. Want het verhaal zelf stelt eigenlijk niet zo heel veel voor en de bagage van het hoofdpersonage – zowel zijn onwereldse kennis over duizend en een onderwerpen, zijn invloed en overredingskracht, als het uitgebreide instrumentaruim dat hij schijnbaar altijd bij zich draagt – maken van hem toch een ietwat onrealistisch personage. Hoewel moet gezegd worden dat het deze keer minder storend was dan in sommige van de eerder verschenen boeken.

Met Het helse rad hebben de auteurs vakwerk afgeleverd. Puttend uit hun ervaring en routine zorgen ze ervoor dat het boek voldoet aan de verwachtingen van hun trouw publiek, maar anderzijds zijn ze er toch niet in geslaagd om te verbazen. Het helse rad is goed, maar kan absoluut niet tippen aan hun beste boeken. Maar ondanks het feit dat er wat sleet op de formule lijkt te komen, zijn ze toch al volop bezig te werken aan een nieuwe episode van de Pendergast-reeks.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek – van nog maar eens een voor mij onbekend auteur – kwam tevoorschijn uit een pakketje van Crimezone. De omslag straalt, met zijn dreigende oranje lucht, echt spanning uit.

De achterflap:
De olieprijs schiet naar recordhoogte. In Irak staat een nieuwe dictator op, terwijl in Israël de laatste hand wordt gelegd aan de Derde Tempel.

Terwijl de wereld op tal van plaatsen op springen staat, loopt de tweede termijn van de Amerikaanse president James MacPherson ten einde. De verkiezingsstrijd ontwikkelt zich tot een van de spannendste ‘Witte Huiswedlopen’ in de Amerikaanse geschiedenis.

Als de campagne zo hard wordt dat er werkelijk klappen vallen, komt aan het licht dat er een terroristische aanslag in voorbereiding is. De gevolgen van deze aanslag zouden catastrofaal zijn, en een van de presidentskandidaten is daarbij betrokken. Maar wie?

Dan raken de zaken in een stroomversnelling. De agenten van de geheime dienst jagen op een nietsontziende terrorist. Kunnen zij de dood van ontelbaar veel mensen voorkomen?


Bespreking:
Als communicatie-specialist stond Joel C. Rosenberg jaren op verschillende fronten in de vuurlinie als adviseur van belangrijke personen als daar onder andere zijn zakenman Steve Forbes en de voormalige Israëlische eerste minister Netanyahu.
Ook staat de auteur in de USA bekend als een gerenommeerd Midden-Oosten kenner en wordt hij in die hoedanigheid veelvuldig uitgenodigd om op televisie, in de geschreven pers en tijdens voordrachten zijn kijk op de ontwikkelingen in die streek wereldkundig te maken.
Hij woont met zijn vrouw en hun vier kinderen in de buurt van Washington D.C. waar ze een zeer godvruchtig leven leiden. Hij is ook de stichter van Joshua Fund, een christelijke organistatie die zich tot doel stelt de mensen in het Midden-Oosten moreel, financieel en materieel bij te staan in hun noden.

Het is opletten geblazen om Joel C. Rosenberg niet te verwarren met zijn – op de C  in het midden na – Amerikaans-Canadese naamgenoot die naam heeft gemaakt als schrijver van science-fiction en fantasy. De eindstrijd is ondertussen al zijn vijfde spannende boek. Het is de afsluiter van een vijf-delige reeks, die in 2002 begon met De laatste jihad, met Jon Bennett en Erin McCoy in de hoofdrollen.

De verschillende grootmachten balanceren op een slappe koord om de wereldvrede te bewaren. De politiek staat onder hoogspanning om de olieprijs omlaag te krijgen. Om Israël te overtuigen om zijn buren niet te provoceren, door de derde tempel te willen bouwen. Om de machtwellust van de nieuwe Iraakse leider in te tomen zonder hem te provoceren. En dan worden, op het moment dat de Amerikaanse presidentiële verkiezingsstrijd zijn hoogtepunt bereikt, de Verenigde Staten aangevallen. Een noordregering moet het land terug op de rails krijgen en proberen de agressors te identificeren en uit te schakelen.

In korte hoofstukken construeert de auteur een groots opgezette geopolitieke thriller in een wereld die zeer dicht bij de onze staat, wat zorgt voor een realistisch verhaal ondanks het hoge “actie-film” gehalte.

De eindstrijd heeft alles in zich om uit te groeien tot een topper, maar helaas zijn er een aantal punten die het boek terug zelfs tot onder de middelmaat terugdringen. Zo zijn er de veelvuldige verwijzingen naar de gebeurtenissen uit de vier eerdere delen. Er zijn zoveel referenties naar het verleden dat het zelfs niet meer prikkelend werkt, maar in tegendeel de nodige irritatie opwekt bij de lezer die de voorgaande vier delen niet las.

Ook maakt Rosenberg de fout om zijn persoonlijke visie op religie te fel door te drukken in zijn boek. Hierdoor verdrinkt De eindstrijd in de godsdienstige saus waarmee het verhaal te rijkelijk is overgoten. Op een gegeven moment krijgt de lezer zelfs de indruk dat de auteur door al die bijbelse intermezzo’s het overzicht verliest over de belangrijkheid van de verschillende verhaallijnen, waardoor de spanningsboog in elkaar klapt. Het constante belichten van Jezus, God en zijn goedheid komt de, niet fanatiek godsdienstige, lezer op de duur de strot uit. De bekeringsdrang die het hoofdpersonage drijft tegenover zijn kennissen, is vergelijkbaar met wat de missionarissen honderd jaar geleden deden in zwart Afrika, maar is totaal niet meer van deze tijd en degradeert die figuren tot onechte karikaturen. En als dat godsdienstfanatisme dan nog resulteert in een ontknoping die de onbevlekte ontvangenis doet verbleken, is alle geloofwaardigheid zeer ver te zoeken.

De belofte van kwaliteit die het boek in het begin uitstraalt wordt niet waargemaakt. De eindstrijd is dan ook alleen maar aan te bevelen bij thriller minnende lezers die God en het katholicisme hoog in het vaandel dragen. Anderen zullen zich meer dan waarschijnlijk ergeren aan het overvloedige godsdienstige gewauwel, en kunnen deze beker beter aan zich voorbij laten gaan. Amen.

Mijn score: 4/10

Motivatie van de keuze:
Het begint eentonig te worden, maar ook dit boek werd me ter bespreking bezorgd door Crimezone. De voorpagina doet vermoeden dat het een wetenschappelijke thriller wordt, en daar kijk ik met plezier naar uit, omdat het eigenlijk te lang geleden is dat ik er nog eentje uit dat subgenre mocht lezen.

De achterflap:.
Drie oud-medewerkers van Albert Einstein zijn kort na elkaar vermoord. Een van hen, dr. Hans Kleinmann, weet vlak voor zijn dood in het ziekenhuis een geheimzinnige getallenreeks in het oor van zijn voormalige pupil, hoogleraar David Swift, te fluisteren.
Samen met de briljante natuurkundige Monique Reynolds probeert David de code te kraken. Ze worden op de hielen gezeten door de FBI en een Russische terrorist met een eigen obsessie.
De code heeft te maken met Eindsteins belangrijkste vinding. En één ding is zeker: als Einsteins ontdekking – die hij nooit openbaar heeft durven maken – in verkeerde handen valt, is de wereld in groot gevaar.


Bespreking:
New Yorker Mark Alpert draagt wetenschap en technologie hoog in het vaandel: hij studeerde af in de astrofysica een zijn thesis is uitgegroeid tot een veel geciteerd werk. Maar na zijn studies liet hij de wetenschap voor wat het was en legde hij zich toe op het dichten. Twee jaar later besefte hij dat hij daarmee zijn brood niet kon verdienen en begon hij aan een journalistieke loopbaan die hem na wat omzwervingen in 1998 bij het tijdschrift Scientific American bracht, waar zijn voornaamste taak eruit bestaat om de wetenschappelijke ideeën en theoriën begrijpbaar te maken voor de lezers.

Tijdens zijn research voor een artikel over Alber t Einstein, begon het idee te groeien om eens een spannend boek te schrijven. Het resultaat kunnen we nu lezen in de vorm van zijn geslaagd debuut Het Einstein enigma.

Hierin geeft Hans Kleinmann, die vroeger samengewerkt heeft met Albert Einstein, op zijn sterfbed een geheimzinnige code door aan wetenschappelijk historicus David Swift. Het laatste cijfer is amper uitgesproken of de problemen beginnen al voor David. Vanaf dan tellen er maar twee zaken: de code proberen te breken en uit de handen te blijven van FBI en een Russiche huurling, die beiden erg ver gaan in hun poging die laatste woorden van de natuurkundige aan David te ontfutselen.

Zich baserend op de titel, de cover en de flaptekst bestaat het gevaar dat menig lezer het boek aan zich voorbij zal laten gaan, vrezend voor ettelijke, pagina’s lange, saaie technische uiteenzettingen. Maar de auteur kent zijn job en slaagt er met glans in de achtergrondinformatie tot het absolute minimum te beperken, waardoor die vrees volkomen ongegrond is.

“Hans Walther Kleinmann , een van de grootste theoretische natuurkundigen van onze tijd, was bezig te verdrinken in zijn eigen bad”. Deze openingszin is het startsein voor enkele uren pretentieloos leesplezier.Niet alleen hanteert Mark Alpert een zeer aangename, vlotte schrijfstijl, maar hij levert een verhaal af vol vaart en actie, waarin hij de lezen slecht af en toe de mogelijkheid geeft even op adem te komen.

De gebruikte locaties zijn met zorg gekozen waardoor ze heel relevant zijn voor het verhaal en zelfs bijdragen tot de geloofwaardigheid van het verhaal. Ze worden heel visueel beschreven, zodat het voor de lezer lijkt alsof hij naar een foto zit te kijken. Die visuele ingesteldheid geldt trouwens voor heel het boek: heel de tijd heeft men het gevoel dat men een film zit te lezen. En die film zal er waarschijnlijk in de toekomst ook wel komen want het boek lijkt bijna geschreven op maat van Hollywood.

De personages hebben elk een mooie geschiedenis meegekregen en zijn allen zeer geloofwaardig neergezet. Het hoofdpersonage, David Swift, deelt trouwens veel van zijn verleden met dat van de auteur, wat het realisme ten goede komt.

En ook over de plot bijna niets dan lof. Mark Alpert schudt geloofwaardige verhaallijnen vol actie uit zijn mouw, die mooi in elkaar passen en zonder losse eindjes eindigen in een misschien net iets te lang uitgesponnen ontknoping.

Het Einstein enigma is een goede actiethriller en een zeer geslaagd debuut waarmee het aangenaam vertoeven is. De wetenschap dat er nog boeken zullen volgen met David Swift in de hoofdrol kan dan ook alleen maar goed nieuws zijn.

Mijn score: 7/10

Bespreking:
De van Ierse immigranten afkomstige Amerikaan Dennis Lehane werd geboren en grootgebracht in de buitenwijken van Boston, Massachusetts waar hij nog altijd woont. Jarenlang doorzwom hij beroepsmatig vele watertjes, maar tegenwoordig is hij voltijds schrijver en leeft hij van zijn pen.

Hij begon zijn schrijverscarrière als serie-auteur: Met de avonturen van het detectiveduo Patrick Kenzie en Angela Genarro vulde hij tussen 1994 en 1999 vijf boeken maar samen met de eeuwwisseling wisselde de auteur het geweer van schouder en sindsdien schreef hij enkel nog op zichzelf staande boeken. Mystic river (Vuile handen) en Gone, baby gone (Over mijn lijk) werden op magistrale wijze verfilmd en volgend jaar zal ook Shutter island (Gesloten kamer; een vijf sterren-boek op Crimezone) in de bioscoopzalen te bekijken zijn.

In De infiltrant volgen we drie personages in allen in Boston verzeild raken in 1918, en zo - al dan niet actief - een van de woeligste jaren uit de geschiedenis van die Amerikaanse stad meemaken op politiek en sociaal vlak:
Beloftevol politieagent Danny Coughlin, die in de voetstappen van zijn vader wil treden door op te klimmen in de hiërarchie, maar zichzelf in grote moeilijkheden brengt als hij zich opwerpt als vakbondsmilitant.
Baseballer George‘Babe’ Ruth die bij de Boston Red Sox stilaan naar zijn beste vorm toegroeit en zijn contract met de club openbreekt.
En tot slot Luther Laurence, een zwarte arbeider die probeert een normaal leven te leiden in het racistische Amerika van die tijd.

Laat ik maar beginnen met een waarschuwing: De infiltrant is geen makkelijk boek. Het is geen werk zoals er tegenwoordig dertien in een dozijn verschijnen, maar het is een historische momentopname waarin een spannend draadje verwerkt; zelfs bijna verstopt, werd. Het boek overstijgt het gerne en slaat een brug tussen faction en het literaire epos.

In het begin moet je als lezer een beetje op de tanden bijten, want in de eerste hoofdstukken zwaaien de typisch Amerikaanse sporten honkbal en boksen de plak: sporten waarmee wij, Europeanen, weinig of geen voeling hebben. Maar daarna onspint zich een verhaal zoals er te weining geschreven worden.

Dennis Lehane heeft de situering in tijd en ruimte uitstekend overdacht: De Groote Oorlog loopt op zijn einde en de terugkeer van grote aantallen jonge soldaten zorgt ervoor dat de arbeidsmarkt overspoeld wordt met potentiële werkkrachten. Hierdoor schiet de werkloosheid de hoogte in en de eerste slachtoffers zijn de bijna-rechteloze zwarten – want in die tijd heerst er in de USA nog een strikte rassenscheiding - die plaats moeten ruimen voor de teruggekeerde blanke helden van de Eerste Wereldoorlog. Tegelijkertijd beginnen de arbeiders zich te verenigen en de oprichting van een politievakbond in Boston is aanleiding voor een van de grootste conflicten in de geschiedenis van de stad. Kortom, meer dan stof genoeg voor een goed boek dat op een zeer realistische wijze verteld wordt. Hand in hand met deze hoge mate van authenticiteit gaat een al even grote geloofwaardigheid die tevens ondersteund wordt door perfect geschetste personages waarvan er een groot aantal opgevoerd worden. Maar gelukkig heeft de auteur de belangrijkste spelers vooraan het boek opgelijst, zodat de lezer zichzelf niet verliest in de massa.

De infiltrant slaat de lezer met verstomming en opent ons de ogen omdat we blijkbaar te snel vergeten om te kunnen leren van de geschiedenis: dit verhaal speelt zich af in 1918, maar in 1938 en 1998 (of 2008) herhaalde de geschiedenis zich. Enkel het onderwerp – of beter het lijdend voorwerp – wijzigde telkenmale: eerst waren de zwarten het slachtoffer; daarna de joden en de communisten en momenteel zijn de moslims uitgeroepen tot persona non grata.

In een jaar waarin het gros der boeken de diepgang hebben van een soepbord en menig lezer zich afvraagt of Alzheimer toegeslagen heeft vermits men de inhoud al bijna vergeten is bij het dichtslaan van een boek, is De infiltrant een opvallende verschijning; een witte merel waarop de meerwaarde zoekende liefhebber van het spannende boek lang moeten wachten heeft. Voor een keer worden de veelbelovende kreten die de achterflap sieren – zoals daar zijn “Ontstuimig, bruisend, grimmig en uitermate boeiend” en “Een indrukwekkende, vituoze, fascinerende, ontroerende, grappige en epische roman” – volledig waargemaakt. Laat mij er nog eentje aan toevoegen: een meesterwerk en een absolute aanrader voor al wie het aandurft.

Mijn score: 10/10

Motivatie van de keuze:
Na een zomerstop van twee maanden gaat de CrimeClub, de lees- discussiegroep van het Crimezone forum, eindelijk weer van start. En deze keer viel de keuze op dit net van de persen gerolde nieuwe boek van succesauteur Michael Connelly.

De achterflap:.
Het ziet er goed uit voor advocaat Mickey Haller. Na twee donkere jaren is hij weer in de rechtbank te vinden. Als zijn collega Jerry Vincent wordt vermoord, erft Haller diens cliënten, onder wie een filmproducent die ervan wordt beschuldigd zijn vrouw en haar minnaar te hebben vermoord. Maar terwijl Haller zich in deze zaak verdiept, lijkt het erop dat Vincents moordenaar het ook op hem heeft voorzien. Rechercheur Harry Bosch, die vastbesloten is om Vincents moordenaar de vinden, deinst er niet voor terug om Haller als lokaas te gebruiken. Als het gevaar dichterbij komt en de risico’s steeds groter worden, beseffen deze twee knorrige einzelgangers dat er niets anders opzit: ze moeten samenwerken.


Bespreking:.
De beslissing om te gaan schrijven nam de Amerikaan Michael Connelly aan de universiteit. Het gevolg was dat hij afstudeerde met een twee diploma’s -  eentje in de journalistiek en een andere in Creatief schrijven - en hij aan een loopbaan als journalist kon beginnen. Een tiental jaren later begon hij voor het eerst aan spannende fictie. Met dat werk, Tunnelrat, dat hij nog baseerde op waargebeurde feiten en waarin ook zijn personage Hieronymus ‘Harry’ Bosch debuteerde, won hij direct een Edgar Award (voor het beste debuut). Sinsdien wordt zijn nog steeds groeiend oeuvre vertaald naar steeds meer verschillende talen en ontving hij overal ter wereld prijzen. Een van zijn boeken haalde het witte doek: in 2002 verfilmde Clint Eastwood Bloedbeeld en hij nam ook de hoofdrol voor zijn rekening. In 2003 en 2004 was de auteur voorzitter van de vereniging Mystery Writers of America. Hij woont met zijn familie in Florida, USA.

Het laatste oordeel is al zijn negentiende spannende boek. Het wordt op de webstek van de auteur aangekondigd als het veertiende deel in de reeks met Harry Bosch, maar gezien de kleine rol die de rechercheur speelt is het eerlijker om dit boek te zien als het tweede deel in de reeks met Michael Haller, de advocaat die kantoor houdt in zijn wagen. De Lincoln advocaat, het eerst deel in deze reeks, dateert van 2006.

Michael ‘Mickey’ Haller is net uit een diep dal gekropen en wil rustig aan weer aan het pleiten slaan als hij de goedgevulde praktijk van zijn vermoorde collega Jerry Vincent in de schoot geworpen krijgt. Naast tal van kleine zaken erft hij ook Walter Elliots zaak: een belangrijk producent uit de filmwereld.die ervan verdacht wordt zijn vrouw en haar minnaar te hebben doodgeschoten. Terwijl de advocaat zich verdiept in deze schijnbaar hopeloze zaak, kruist hij regelmatig het pad van rechercheur Harry Bosch, die de moord op Jerry onderzoekt en denkt dat Mickey meer weet dan hij wil toegeven..

Dat Michael Connelly een geboren verteller is mag weer maar eens blijken, want als hij in zijn typische vlot lezende stijl de grote verhaallijnen doorspekt met smakelijke anecdotes uit het verleden van de strafpleiter, hangt vrijwel iedere lezer aan zijn lippen. Enkel een overvloed aan, eenmalig opgevoerde, personages in de eerste helft van het verhaal, maken het de lezer wat moeilijker dan zou moeten.

Maar de belangrijke karakters die Michael Connelly uit zijn fantasie laat onspruiten worden professioneel uitgewerkt en degelijk neergezet. Zo zijn Michael Haller en zijn entourage zeer zakelijk en gewiekst, maar tegelijk zeer aimabele figuren, die in ieders kennissenkring welkom zouden zijn. Enkel het personage van Harry Bosch blijft een beetje verweesd en grijs achter, zelfs als op het einde, bijna terloops, een toch wel opmerkelijke wending wordt gegeven aan zijn verleden.

De auteur voelt zich als een vis in het water in de grijze zone waarin aanklagers en verdediging zich als gladde alen draaien en keren in hun pogingen een rechtszaak naar hun kant te trekken: een zaak winnen of verliezen kan afhangen van pietluttigheden en degene die het best buiten de, voor de leek, logische aanpak kan denken maakt een betere kans om het er goed vanaf te brengen. De auteur moet soms heel diep tasten om de lezer te overtuigen dat piepkleine details en totaal oververwachte conclusies eigenlijk de afloop van het boek bepalen. Hierdoor wordt Het laatste oordeel nooit echt zenuwslopend spannend, maar de soms spitsvondige aanpak van getuigenverhoren en betoog zorgt ervoor dat een vleugje humor als een dressing over het verhaal gesprankeld wordt. En als Michael Connelly er dan ook nog in slaagt het geheel zo te presenteren dat het zeer geloofwaardig over komt kan je alleen maar je hoedje afnemen voor zoveel kunde.

De grootste minpunten kunnen zelfs niet toegeschreven worden aan de auteur. De Boekerij, die de Nederlandstalige uitgave op de markt brengt is in dit geval verantwoordelijk voor enige ergernis bij de lezer: zo blijkt de adembenemende en quasi perfecte cover voor een spannend boek totaal geen verband te hebben met de inhoud. En een te grote hoeveelheid aan spellingsfouten zorgt bij menig lezend taalliefhebber voor tandengeknars of erger...

Het laatste oordeel is, zoals verwacht wordt van Michael Connelly, een zeer goede rechtbankthriller, waarvan menig lezer hoopt de hoofdpersonages in de toekomst nog eens te mogen ontmoeten.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek vond ik in de brievenbus ter recensie en mijn hart sloeg direct een slag over. Want na de toch wel zeer slechte ervaring die ik had met, Prison Break; Seizoen 2/2, het het vorige boek dat ik las dat op een TV-serie gebasseerd was, sta ik niet echt te popelen om me nog eens onder te dompelen in zo’n avontuur. Maar zoals het een recensent beaamt, zal ik tijdens het lezen ervan geen rekening houden met dat dieptepunt uit mijn lezersbestaan.

De achterflap:
Het pas opgerichte CTU-kantoor in Los Angeles staat voor zijn eerste grote crisis. Er is een grote lading explosieven verdwenen en het is niet duidelijk wie er achter de roof zit – criminelen,motorbendes ... of radicale moslims. Terwijl de belangrijkste vertegenwoordigers van alle wereldreligies samenkomen tijdens een conferentie over geloof en vrede, infiltreren de agenten van CTU in de onderwereld van LA.

Bespreking :
De Amerikaan John Whitman studeerde af in de Literatuur en in Creatief schrijven. Tijdens zijn job bij Time Warner Audiobooks begon zijn echte schrijverscarrière, waarin hij een groot aantal boeken schreef die gebaseerd zijn op kaskrakers van he witte doek, als Zorro en Star Wars, en TV-series als De apenplaneet en 24. Hij combineert het schrijven met het beoefenen van Krav Maga, een in Israël ontwikkelde gevechtssport die ook gekend is als Close combat, waarin hij instructeur is. Van 2000 tot 2007 was hij zelfs voorzitter van de wereldwijde federatie.

Drie-eenheid is al het negende boek dat verschijnt in de reeks die gebaseerd is op de TV-serie – die ondertussen ook al aan zijn zesde jaargang toe is. Maar het is slechts het vierde deel van de hand van deze auteur. Ook Marc Cerasini en David Jacobs namen al een of meerdere delen voor hun rekening. Maar iedereen is ondertussen al wel vertrouwd met het concept: elk boek is een verhaal dat zich afspeelt in een tijdspanne van 24 uur, en het is onderverdeeld in vierentwintig hoofdstukken die elk exact een uur beslaan.

Hoewel de reeks al een tijd loopt, is Drie-eenheid in de chronologie van de serie het allereerste boek: de Counter Terrorist Unit (CTU) is nog maar net opgericht en werkt nog niet op volle kracht wegens een gebrek aan personeel en middelen. En het hoofdpersonage Jack Bauer is maakt nog geen deel uit van de organisatie, maar werkt nog voor rekening van de CIA. In die hoedanigheid volgt de agent het spoor van een lading explosieven van in het Midden-Oosten tot in Los Angeles, waar de CTU de missie wil overnemen, want het is de CIA niet toegestaan op te treden op Amerikaans grondgebied. Door gebrek aan mankracht blijft Jack Bauer echter toch bij de zaak betrokken om met gevaar voor eigen leven, verschillende sporen te volgen, die allen lijken dood te lopen. Maar de klok tikt verder en een aanslag komt steeds dichterbij....

Het is, na zes jaar, een prettig weerzien met enkele personages uit de eerste TV-reeks, maar de auteur besteedt te weinig tijd en ruimte aan de uitwerking ervan, waardoor ze opgaan in de grote massa van personages die op de lezer losgelaten worden. Hetzelfde geldt voor de locaties die in het verhaal gebruikt worden: John Whitman weet soms mooie, markante plaatsen in Los Angeles en omgeving uit te zoeken – zoals de Castaic Dam en de voormalige Sint-Vibiana kathedraal - maar maakt er dan geen optimaal gebruik van, waardoor ze niet volledig tot hun recht komen.

Kortom, alles moet wijken voor een rollercoaster vol actie, actie en nog eens actie. En zoals meestal in dit gerne worden de grenzen van het waarschijnlijke bij tijd en wijlen overschreden door helden die meer levens lijken te hebben dan een kat. Gelukkig wordt het verhaal goed en logisch opgebouwd, zodat er toch nog redelijk wat leesplezier te beleven valt.

Alles bij elkaar genomen heeft John Whitman met Drie-eenheid een typische aflevering uit de 24-serie bij elkaar geschreven, die door liefhebbers van de reeks en van snelle actie zeer geapprecieerd zal worden, maar die net zo goed als een ontgoocheling zal beschouwd worden door de thrillerlezer die toch hoopt op een zekere meerwaarde.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Dit exemplaar is er weer eentje dat me door Crimezone ter bespreking werd bezorgd. De felrode cover trekt onmiddellijk de aandacht en de onduidelijke menselijke silhouetten maken het geheel intrigerend. En weer – voor de drieëndertigste keer dit jaar al - heb ik het genoegen voor het eerst iets te lezen van een schrijver.

De achterflap:
De Amerikaanse hulpverlener Freeman Lockhart werkt met zijn oude Palestijnse vriend Omar Al-Baroedi voor een vluchtelingenorganisatie in Jordanië. Lockhart is echter gerekruteerd door een clandestiene inlichtingendienst, die wil weten hoe Al-Baroedi aan zijn geld komt en wat ermee gebeurt. Lockhart heeft geen keus: hij wordt gechanteerd met een geheim uit zijn verleden.
In Washington probeert het Palestijns-Amerikaanse echtpaar Aliyah en Abbas Rahim de tragische dood van hun jonge dochter Shereen te verwerken. Abbas is ervan overtuigd dat haar dood te herleiden is tot de antimoslimstemming sinds ‘11 september’. Aliyah ziet haar man radicaliseren en besluit zijn gangen na te gaan, omdat zij vreest dat Abbas een wraakactie beraamt. Ook Aliyah belandt in Jordanië, waar haar pad dat van Lockhart kruist.
Freeman Lockhart en Aliyah Rahim raken verzeild in een dodelijk spel waarin het onduidelijk is wat goed en wat kwaad, wat feit en illusie, wie vriend en wie vijand is. Geweld en bedrog vormen de enige spelregels.


Bespreking:
De Amerikaan Dan Fesperman reisde in zijn hoedanigheid als journalist naar vrijwel elke recente brandhaard op aarde: de eerste Golfoorlog, Joegoslavië; Pakistan, Afghanistan, maar ook bracht hij veel tijd door Europa en in het Midden-Oosten. Tussen zijn zendingen door verblijft hij met zijn vrouw – ook een journaliste – en twee kinderen in Baltimore. Op zijn achtendertigste besloot hij dat zijn tijd gekomen was om te beginnen aan het schrijven van een eerste roman. Dat is hem zo goed bevallen dat hij ondertussen zijn job heeft opgegeven om zich voltijds te kunnen wijden aan zijn tweede loopbaan als misdaadauteur.

Het zal niemand verbazen dat zijn ervaringen met oorlogen, fanatisme, terrorisme en alle zaken die daaruit voortvloeien gebruikt worden als achtergrond waartegen hij zijn verhalen schildert. Na ex-Joegoslavië in De sluipmoordenaar en Het tribunaal; Afghanistan in een niet vertaald werk en Cuba in De gevangene van Guantanamo is Jordanië; en meer bepaald de hoofdstad Amman en het Palestijns vluchtelingenkamp Bakaa, de plaats van handeling voor het vijfde boek van zijn hand: het volledig op zichzelf staande De amateurspion.

Net op het moment dat de Amerikaanse oud hulpverlener Freeman Lockhart denkt te kunnen gaan genieten van de rest van zijn leven, wordt hij gedwongen te infiltreren in de onderneming van zijn Palestijnse vriend en collega Omar Al-Baroedi om proberen na te gaan of de vluchtelingenhulp geen uithangbord is waarachter een organisatie schuilgaat die actief terroristische groeperingen steunt. Zijn zoektocht verloopt moeizaam maar op een bepaald moment denkt hij een mogelijke terroristische aanslag op het spoor te zijn: een actie in zijn thuisland Amerika, nog wel...

Literaire thriller staat er amper leesbaar onderaan de cover. En voor een keer dekt die vlag de lading. Heel het boek door heerst er tijdens het lezen een tweestrijd bij de lezer: is De amateurspion, ondanks de aanwezigheid van chantage, spionage en andere typische kenmerken, eigenlijk wel een spannend boek? Is het geen roman, die toevallig een aantal kenmerken van een thriller met zich meedraagt? En na het dichtslagen kan je alleen maar vaststellen dat je op beide vragen positief moet antwoorden. Dit boek is de volmaakte evenwichtsoefening; het perfect balanceren op de grens van spanning en roman

De schrijfstijl neigt duidelijk naar het literaire: alles – zelfs de meest aangrijpende situaties – wordt zeer neutraal, bijna emotieloos, beschreven alsof een observator notie neemt van een realiteit waar hij ver buiten staat, ondanks het feit dat we alles zien door de ogen van het hoofdpersonage, die als ik-figuur geportretteerd wordt. Misschien heeft deze ex-hulpverlener in zijn leven al zoveel gezien en meegemaakt, dat bijna niets hem nog uit zijn lood kan slaan. Deze sereniteit is er dan weer wel verantwoordelijk voor dat het boek niet beklijft, omdat de lezer zich ook niet betrokken voelt bij de gebeurtenissen die zich voor zijn of haar ogen afspelen. De schrijver laat de lezer de keuze om zelf een standpunt in te nemen. En dat is geen voor de hand liggende taak vermits goed en slecht ten allen tijde hand in hand gaan als mengvorm, en nooit in hun pure vorm voorkomen.

De plot is niet het sterkste punt van het boek. Zo moeten we vaststellen dat het spannende verhaal gered wordt door de nevenplot, die door zijn compactheid er toch in slaagt de lezer op het puntje van zijn stoel te krijgen. Iets waar de hoofdverhaallijn niet in slaagt. Hier kan de auteur nog iets leren van zijn landgenoot David Ignatius, die met Het Suleiman spel een veel beter opgebouwde spionage-thriller afleverde die zich ook in Amman afspeelt..

Dan Fesperman heeft het in zich om uit te groeien tot een grote naam, maar dan moet hij eerst voor zichzelf uitmaken of hij nu echt spannende boeken wil schrijven of waarheidsgetrouwe impressies van volkeren aan het papier wil toevertrouwen. Zolang hij hierover in tweestrijd verkeert, delen zijn boeken ook in die dualiteit, waardoor de lezer niet goed weet wat ervan te vinden. Maar er achteraf op terugkijkend is er toch maar een conclusie mogelijk: De amateurspion mag dan een buitenbeentje zijn in de spannende literatuur, het een goed boek. Een zeer goed boek zelfs dat vooral uitblinkt in realisme.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Ook dit boek werd me weer door Crimezone bezorgd. Zodoende komt het automatisch bovenop de stapel te liggen om zo snel mogelijk gelezen en besproken te worden. Daar ik best aangename herinneringen koester aan haar vorige boek, kijk ik al gretig uit naar dit exemplaar. Wat bij deze dan ook gebeurd is.

De achterflap:
In Forest Park is een dood meisje gevonden. Rechercheur Archie Sheridan wordt erbij geroepen. Jaren eerder stond hij ook al over het lijk van een meisje gebogen in dit park, en daarmee begon zijn helse jacht op de extreem geweldadige seriemoordenares Gretchen Lowell.

Maar Gretchen zou nu veilig achter slot en grendel moeten zitten...

Dan hoort Archie dat Gretchen niet meer in haar cel zit, maar zwaargewond in een ziekenhuisbed ligt. Vlak daarna weet ze te ontsnappen en bedreigt ze niet alleen Archie, maar ook zijn kinderen.


Bespreking:
De uit een hippie milieu afkomstige Chelsea Cain woont met haar man en dochter in Portland. De jarenlange jacht op de Amerikaanse seriemoordenaar Gary Ridgway inspireerde haar tot het schrijven van Hartzeer, haar spannend debuut dat eerder dit jaar in Nederlandse vertaling verscheen. Bij uitgeverij Luitingh smeden ze het ijzer wanneer het heet is en dus gooien ze nu al het vervolg Hartendief, waarin dezelfde personages hun opwachting maken en dat verder gaat waar Hartzeer stopte, al op de markt.

Hartendief gaat verder waar het vorige boek eindigde: Gretchen Lowell zit nog altijd in de cel en, de nog altijd op pijnstillers levende, rechercheur Archie Sheridan is teruggekeerd naar zijn gezin en terug aan het werk. Archie is er nog altijd niet in geslaagd Gretchen volledig uit zijn gedachten te bannen,, maar slaagt er toch in haar naar de achtergrond te dringen tot hij verneemt dat ze is aangerand en erg toegetakeld in de ziekenboeg ligt. Als ze wat later ook nog weet te ontsnappen heeft ze maar één doel voor ogen: Archie terug in haar handen krijgen en ze gebruikt daarvoor het enige middel dat Archie zal kunnen overtuigen: zijn kinderen.

Het boek kent een valse start, want al in de derde zin slaat de zetduivel toe, maar gelukkig blijkt dit later de enige uitschuivertje geweest te zijn want daarna wordt het alleen maar beter. Gebruik makend van dezelfde personages, dezelfde thematiek en dezelfde opbouw slaagt de auteur er met glans in om een totaal ander en sterker verhaal te vertellen. Het is echt verbazingwekkend hoeveel Chelsea Cain op één boek tijd is geëvolueerd in haar schrijven.

Ze blijft op twee paarden wedden, door parallele aan de verhaallijn van de Beauty killer nog een tweede uitgebreide verhaallijn te laten lopen dat eveneens bijzonder degelijk wordt opgebouwd en eigenlijk veel interessanter is dan dat van de seriemoordenares, die naar het einde toe toch weer alle aandacht voor zich opeist.

Het zeer vlot weglezende boek zit vol met verrassende wendingen en als een geboren koningin van de suspence schudt Chelsea cliffhanger na cliffhanger – de ene nog verrassender dan de andere - uit haar mouw. Zelfs bij de ervaren thrillerlezer slaat het hart soms een slag over en valt de mond verbaasd open. Een waar genot.

Toch wordt de perfectie net niet bereikt want de aanloop naar de ontknoping komt totaal uit de lucht vallen en is te onwaarschijnlijk om geloofwaardig te zijn, maar dat doet weinig af aan het feit dat dit boek een zeer sterk stukje spannend schrijven is, dat wellicht het best tot zijn recht komt als je Hartzeer al op voorhand las, omdat dan de relaties tussen de personages toch wat meer diepgang krijgen

Hartendief herinnert elke liefhebber van het spannende boek eraan waarom dit gerne zo aantrekkelijk is en deze aanrader van formaat moet dan ook beschouwd worden als verplichte lectuur. Bij haar debuut was er al een verlangen naar meer, maar nu is het al ongeduldig wachten tot nummer drie in de serie eraan komt. Als die van hetzelfde kaliber is als deze, is Chelsea Cain goed op weg om om zich te mengen onder de grootsten der thrillerauteurs.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Ook dit boek is een recensie-exemplaar van Crimezone van een voor mij nobele onbekende auteur. Dat het boek over maffiosi handelt, en ik geen liefhebber van het genre ben, bezorgt mij een zekere vooringenomenheid, die ik in mijn bespreking zal negeren.

De achterflap:.
Frank Machianno is een rustige, vriendelijke zestiger. Om rond te kunnen komen heeft hij, naast een kleine zaak in San Diego, nog een paar baantjes. Hij werkt hard en surft graag. Hij heeft een dochter voor wie hij zorgt, een ex voor wie hij klusjes doet en een knappe vriendin die de rest van zijn tijd opslorpt. Iedereen vindt hem aardig. Niemand weet dat hij vroeger Frankie Machine was: maffia-huurmoordenaar en professionele killer.
Maar dan zoekt een van Franks oude bendegenoten contact met hem. Frank wordt in de val gelokt. Hij wordt achternagezeten door huurmoordenaars en corrupte FBI-agenten. Maar hij is zijn oude vak nog niet verleerd: hij laat een spoor van lichamen achter in zijn zoektocht naar wie het op hem gemunt heeft.


Bespreking :
De uit New York afkomstige Don Winslow heeft al heel wat watertjes doorzwommen vooraleer hij zich een misdaadauteur mocht noemen. Hij was onder andere acteur, regisseur, bioscoopuitbater, safarigids, en zelfs detective. Nu woont hij met zijn vrouw en hun zoon op een ranch in de omgeving van San Diego.

Zijn eerste spannende boek dateert al van 1991 en ondanks dat er een paar van zijn werken naar het Nederlands vertaald werden bleef hij in ons taalgebied een nobele onbekende. In 2007 werd Dood en leven van Bobby Z verfilmd. Ondertussen wordt ook al gewerkt aan de verfilming, met Robert De Niro in de hoofdrol, van zijn tiende en meest recente boek De winter van Frankie Machine.

In dat boek maken we kennis met Frank Machianno, alias Frankie Machine, een kleine zelfstandige die in het verleden echter een legendarische huurmoordenaar was voor de plaatselijke maffia. Op een dag wordt hij opnieuw benaderd door maffiosi die hij niets kan weigeren. Al snel blijkt dat er kwaad opzet in het spel is en dat iemand hem kost wat kost dood wil. Maar wie? En waarom? Frank heeft geen idee, maar ook geen andere keuze dan dit zaakje tot op het bot uit te zoeken, wil hij nog een kans hebben om weer van zijn rustige oude dag te kunnen genieten.

Het verhaal van Franks zoektocht zit vol met flashbacks, die vooral worden gebruikt om zijn oude makkers en zijn activiteiten in vervlogen tijden voor te stellen. En die terugblikken zitten dan ook nog eens vol met al de typische maffia-cliché die men maar kan bedenken. Het gevoel dat men het allemaal al wel eens gezien, gehoord of gelezen heeft komt constant om het hoekje kijken.

Maar gelukkig is de hoofdverhaallijn stukken boeiender. Door het hoofdpersonage enerzijds uit te tekenen als een man die er alles aan doet om het iedereen – vriendin, dochter, ex-vrouw en klanten – naar de zin te maken; en er anderzijds een harde overlever van te maken, die geen confrontatie uit de weg gaat, onstaat er een complex en realistisch personage, die best op wat symphatie van kan rekenen.

Don Winslow slaagt er ook in, door vertelsnelheid en diepgang perfect te doseren, een sfeer te creëren waar de lezer bijna zonder het te merken in opgaat. Als aansluitend de plot nog best te pruimen is en het verhaal een ietwat verrassende onknoping kent, is er weinig reden tot klagen en kan alleen maar besloten worden dat dit boek er best mag zijn.

De Winter van Frankie Machine is mooi opgebouwd, vlot verteld boek met een geloofwaardig hoofdpersonage dat ondanks de typische maffia praktijken toch best genietbaar is voor elke liefhebber van het spannende boek.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Na op vakantie in het buitenland nog eens enkele boeken uit de eigen collectie gelezen te hebben, lagen er bij de thuiskomst weer enkele pakketjes van Crimezone klaar. En onder andere dit boek maakte deel uit van de inhoud: een voor mij onbekende schrijfster.

De achterflap:
Voor ex-profielschrijver van de FBI Pierce Quincy is het het begin van een nachtmerrie: een verlaten auto op een eenzaam stuk snelweg, met een nog lopende motor, een tasje op de chauffeursstoel. Zijn echtgenote Rainie Conner blijkt verdwenen. Heeft een van de geesten uit Rainies verleden haar eindelijk ingehaald? Of is haar verdwijning het gevolg van een van de zaken waar ze aan werkte – een geweldadige dubbele moord of het misbruik van een ernstig gestoord kind wiens lot Rainie erg ter harte ging?
Samen met zijn dochter, FBI-agent Kimberly Quincy, gaat Pierce de strijd aan met de autoriteiten, terwijl hij als een waanzinnige zoekt naar antwoorden op alle vragen waarvoor hij altijd bang was ze te moeten stellen...


Bespreking:
Lisa Gardner woont met haar man, dochter, en huisdieren in New Hampshire, USA. Net als Tess Gerritsen heeft ze in het verleden, onder het pseudoniem Alicia Scott, romantische verhalen geschreven. Maar in 1997 gooide ze het roer om om een boek te schrijven waarin ze naar eigen zeggen veel slachtoffers kon maken.

Her resultaat was De bloedbruiloft, waarin ook Pierce Quincy zijn eerste optreden maakt. Verdwenen is ondertussen al het achtste boek van haar hand en het vijfde waarin Pierce een belangrijke rol speelt.

Dit verhaal begint met de onrustwekkende verdwijning van Lorraine ‘Rainie’ Conner, de tweede vrouw van Pierce. Al snel wordt duidelijk dat ze ontvoerd werd. Waar door wie? In welk milieu moet de dader gezocht worden? Is het iemand uit Rainies verleden die zich wil wreken? Of moet de dader gezocht worden in de omgeving van de huidige bezigheden van Rainie, waarin ze de zaken behartigt van een jongetje dat beweert mishandeld te worden door zijn stiefvader? Terwijl de politie zich aan de procedures houdt, start Pierce Quincy, geholpen door zijn dochter Kimberly en haar verloofde zijn eigen onderzoek, met slecht één doel: zijn vrouw levend terugvinden.

Zulk een langlopende serie staat garant voor mooi geboetseerde en doorleefde personages, die zeer levensecht overkomen. Maar zo’n lange geschiedenis is ook net het zwakke punt van het boek, want net als bij Karin Slaughter haar Grant County reeks, gaat de lezer zich hier ook afvragen hoeveel leed en ongeluk een hoofdpersonage kan hebben: een teveel aan moorden, verkrachtingen en dergelijke in eenzelfde familie- en kennissensfeer knaagt aan de geloofwaardigheid.

Maar de schrijfster vangt dit perfect op door voor de rest een bijna perfect spannend verhaal te vertellen. Met een degelijke meeslepende schrijfstijl, die wat doet denken aan De gijzeling van Sebastian Fitzek schotelt ze de lezer een politiethriller voor die staat als een huis. Het boek, dat een tijdspanne van twee dagen beschrijft, wordt verteld vanuit twee standpunten: de politie en het slachtoffer. De keuze voor deze invalshoeken is meteen een grote troef, want ondanks dat de lezer zo veel informatie toegespeeld krijgt, blijft de dader toch buiten beeld tot op het eind, waardoor het spannend blijft tot aan de ontknoping.

Lisa Gardner is dan ook - voor mij en wat laat misschien – de ontdekking van 2008 en Verdwenen is een aanrader voor iedereen die van een goed spannend boek houdt.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Karin Slaughter is zo’n auteur waarvan geweten is dat ze een goed boek kan schrijven. Maar evengoed moet je regelmatig vaststellen dat haar boeken niet altijd haar beste niveau halen. Toch blijf ik ze het voordeel van de twijfel geven en blijf ik haar boeken lezen, in de hoop dat ze zichzelf nog eens overtreft.

De achterflap:
Detective Lena Adams heeft jarenlang geprobeerd haar verleden te ontvluchten. Aan het kleine plaatsje waar ze is geboren heeft ze vele slechte herinneringen en ze is een nieuw leven begonnen ver van haar gewelddadige jeugd. Maar niets heeft haar kunnen voorbereiden op de explosie van geweld waarmee ze bij haar gedwongen terugkomst wordt geconfronteerd: een meedogenloze moordenaar heeft een jonge vrouw onherkenbaar verbrand. Voor de plaatselijke politie is Lena de enige verdachte.
Wanneer Jeffrey Tolliver, Lena’s baas te horen krijgt dat zijn detective is gearresteerd reist hij samen met zijn vrouw Sara Linton af naar het plaatsje. Dan wordt een tweede lichaam gevonden. Bij hun pogingen om Lena te helpen, raken Jeffrey en Sara verstrikt in een duistere wereld vol geweld en rassenhaat. Kunnen zij de waarheid achterhalen voor de moordenaar opnieuw toeslaat?


Bespreking:
De Amerikaanse Karin Slaughter woont in Atlanta. Op achtendertig jarige leeftijd is zij niet alleen een vaste waarde in het thrillerwereldje, maar heeft ze al acht eigen boeken op de wereld los gelaten, en ook een boek met kortverhalen van Amerikaanse auteurs samengesteld.

Haar zevende boek, Onaantastbaar, is tevens het zesde deel in de reeks met Sara Linton, Jeffrey Tolliver en Lena Adams in de hoofdrollen. Het boek sleepte in 2007 de Zilveren vingerafdruk in de wacht: de publieksprijs van Crimezone.nl voor het beste niet origineel Nederlandstalig spannende boek van 2007. Ondertussen is haar nieuwste, Versplinterd, ook al in de boekhandel verkrijgbaar.

Als Jeffrey telefonisch op de hoogte gebracht wordt dat Lena op verdenking van moord, gearresteerd is in haar geboortedorp, laat hij vol ongeloof alles voor wat het is en vertrekken hij en zijn vrouw Sara onmiddellijk om zijn beschermelinge bij te staan. Tijdens hun onderzoek stuiten ze op het slechtste in de mens, want het dorpje is verworden tot een poel van verderf waar neo-nazi’s, racisten en drugdealers de plak zwaaien.

Dat de schrijfster potentie heeft is algemeen geweten en dat benadrukt ze nogmaals bij het begin van dit boek. Het eerste hoofdstuk behoort tot het beste wat ze ooit op papier zette. Het is gewoon fantastisch te lezen hoe ze, door het belichten van enkele details, als een tekenaar die met enkele lijnen iets herkenbaar creëert, zeer realistisch het gevoel kan overbrengen hoe een beschuldigde zich in de rechtbank moet voelen. Klasse.

Maar ze slaagt er niet in dezelfde kwaliteit in de rest van het boek te handhaven. Het middenstuk van Onaantastbaar ligt volledig in de lijn met de andere boeken uit de reeks: de privé-beslommeringen van de hoofdpersonages blijven de bovenhand voeren en het gevoel dat de auteur niet goed weet welke richting het verhaal uit te sturen komt meermaals aan de oppervlakte. Het vele en gruwelijke geweld kan niet verhullen dat de serie al een tijdje ter plaatse staat te trappelen. Ook is de keuze om de nadruk meer en meer te verschuiven naar Lena twijfelachtig, want laat dat nu net het meest ongeloofwaardige hoofdpersonage zijn. En het gemak waarmee de locale instanties toelaten dat Jeffrey buiten zijn jurisdictie het onderzoek voert, en Sara er de lijkschouwingen verricht zorgen voor licht ongeloof bij de lezer.

Maar in het afsluitende hoofdstuk, dat een beetje los staat van de rest van het verhaal pakt de schrijfster uit met een knaller van een cliffhanger waarmee ze het de recensenten zeer moeilijk maakt om er iets over te zeggen zonder te veel weg te geven maar waardoor ze zich ervan verzekert dat ondanks de rest van het verhaal de geschokte en verweesde lezer toch weer staat te popelen om het volgende deel in de reeks te gaan lezen.

Onaantastbaar heeft een fabuleus begin en een zelden gezien verrassend einde, maar alles daartussen kan niet tippen aan het hoge niveau dat we van Karin Slaughter kunnen verwachten. Enkel voer voor de trouwe volgelingen van Karin Slaughter en de Grant County reeks.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:.
Meestal is het openen van een Crimezonezending een fijne verrassing, maar soms slaat, bij de eerste aanblik van de cover, toch de twijfel toe. Dit was dus het geval met dit boek: de omslagfoto, die ik onmiddellijk associeerde met het islamterrorisme. En laat dat nu net één van die zaken zijn die niet mijn interesse wegdragen.

De achterflap:
Roger Ferris, een van de topagenten van de CIA in de war on terror wordt met een speciale missie naar Jordanië gestuurd. Tot op heden is namelijk niemand erin geslaagd Suleiman gevangen te nemen, de moslimterrorist die achter bloedige aanslagen over de gehele wereld zit. Hij verschuilt zich diep in de woestijn en is onzichtbaar voor alle geheime diensten.
Het spel dat Ferris bedenkt, is hetzelfde dat de Britten tijdens het Rommel-offensief in Noord-Afrika toepasten: hij laat een lijk achter met documenten die moeten wijzen op infiltratie van een spion binnen de vijandelijke gelederen.
Alles lijkt goed te gaan, totdat Ferris’ vriendin wordt gekidnapt in de Palestijnse gebieden. Zijn enige hoop is de directeur van de geheime dienst van Jordanië, maar kan hij die vertrouwen? Ferris begint te vermoeden dat hij zelf verstikt is geraakt in het dodelijke web van Al Qaida.


Bespreking:
David Ignatius is al sinds 1986 als journalist verbonden aan de Washington Post, waar hij vooral opiniestukken publiceert over de nationale en internationale politiek en economische onderwerpen en waarmee hij al een aantal prijzen won. Met Het Suleiman spel is hij ook al aan zijn zesde thriller toe, waarvan er drie naar het Nederlands vertaald werden.

In Het Suleiman spel volgen we CIA-agent Roger Ferris, die in Jordanië gestationeerd is en verantwoordelijk is voor het uitschakelen van Suleiman, de codenaam van een topman van Al Qaida die het brein is achter een golf van aanslagen in de Westerse wereld. Maar Suleiman blijkt ongrijpbaar: hij laat geen elektronische sporen achter en alle pogingen om zijn organisatie te infiltreren mislukken. Ten einde raad besluit Ferris een door de Britten in de tweede wereldoorlog beproefde truuk te gebruiken: probeer de vijand met valse informatie ervan te overtuigen dat zijn organisatie geïnfiltreerd is. En de misleiding lijkt vruchten af te werpen. Maar dan wordt de vriendin van Ferris ontvoerd...

In een oerdegelijke, weloverdachte en professioneel aandoende stijl en erover wakend dat hij zijn verhaal niet laat wegzinken in opsommingen van feiten schetst de auteur een geloofwaardig verhaal vol misleiding. Niet alleen misleiding van de tegenstander, maar ook tussen de verschillende geheime diensten onderling en zelfs misleiding van de eigen agenten te velde. En natuurlijk ook de lezer, die evenals het hoofdpersonage in het ongewisse gelaten wordt, en zich daardoor er goed mee kan vereenzelfvigen.

Die agenten zijn gelukkig niet gebaseerd op James Bond en soortegelijke spionnen, maar zijn mensen van vlees en bloed, met hun twijfels, schroom, idealen en beslommeringen. Persoonlijke beslommeringen die hun denken en doen zo kunnen beïnvloeden dat hun carrière en zelfs hun leven bij momenten aan een zijden draadje kont te hangen. Maar in een poging om de thriller een internationaal karakter te geven wordt er – zoals we meer zien in actieverhalen – net iets te vlot gehuppeld tussen verschillende ver uit elkaar liggende locaties.

Met deze, met een tikkeltje romantiek afgekruide, volbloed spionageroman,, zoals ze na de teloorgang van de Sovjetunie, bij gebrek aan een internationale vijand, de laatste tijd niet meer geschreven werden maakt David Ignatius na acht jaar een opgemerkte terugkeer in de wereld van het spannende boek.

Wel is het betreurenswaardig dat op de achterflap zaken vermeld staan die pas heel diep in het boek aan bod komen. Dit net iets te ver oplichten van het tipje van de sluier zal het leesplezier van een aantal lezers toch wel ietwat vergallen.

Het Suleiman spel is een goed geschreven spionageroman pur sang. Liefhebbers van het gerne moeten dit boek zeker aan hun collectie toevoegen. Ook in Hollywood heeft dit boek indruk gemaakt want het wordt momenteel door Ridley Scott verfilmd met Leonardo DiCaprio en Russell Crowe in de hoofdrollen. De film zal vanaf eind oktober 2008 in de zalen te zien zijn onder de originele titel van het boek: Body of lies.

Mijn score: 7/10