04-08-13

ZANON Carlos - Broers in Barcelona

 

zcbib.jpg

De eerste zin: 
Op de televisie vertelt iemand dat er destijds mensen waren die zo hun geld verdienden.


De korte inhoud
Het is ochtend als Epi de wc van een café binnenloopt in een achterbuurt van Barcelona. Er zijn op dat moment vier mensen aanwezig. Wanneer hij van de wc af komt, pakt Epi een hamer uit zijn tas, vermoordt een van hen en vlucht. Zijn broer en de barman nemen het voor hem op, maar voor Epi is dit nog maar het begin: hij is een koortsachtige zoektocht begonnen naar Tiffany, de vrouw van zijn dromen en tevens degene voor wie hij de moord heeft gepleegd. Wat gaat hij doen als hij haar vindt?




Het volledige rapport
De Spaanse poëet en schrijver van liederen en toneelstukken Carlos Zanon waagt met Broers in Barcelona zijn kans als schrijver van spannende boeken. Althans, zijn Nederlandse uitgever De Geus profileert deze roman als een spannend boek. Maar een misdaadnovelle heeft meer nodig dan enkel een onnatuurlijke dode als voorspel tot de rest van het verhaal.


Epi Dalmou, een kansarme jongeman uit de achterbuurten van Barcelona, vermoordt de man die hem zijn grote liefde ontfutselde, in de hoop haar voor zich terug te winnen. Zijn oudere broer Alex vindt het zijn verantwoordelijkheid om de naïeve moordenaar uit het vizier van de politie te houden. Een taak die hem bloed zweet en tranen kost en hem bevestigt dat ondank ’s werelds loon is.

Verhaaltechnisch springen twee zaken meteen in het oog: de eerste hoofdstukken worden bij momenten gesierd door zo’n mooi taalgebruik dat gevoelens van jaloezie meteen de kop opsteken bij elke lezer die maar enige ambitie heeft ooit iets op papier te zetten. Maar een aangename leeservaring wordt anderzijds heel fel tegengewerkt door vertelperspectieven die soms sneller wisselen dan Lucky Luke zijn pistolen kan trekken: Achter elke nieuwe paragraaf kan een ander camerastandpunt schuilgaan, zonder de minste vorm van indicatie of verwittiging. Een ruimere interlinie bij de wisseling van personage was niet alleen het minste wat het publiek mocht verwachten; het had wonderen gedaan, bij het verteren van dit werk

Lezers van spannende boeken geven nog geld uit aan hun hobby; de verkoopcijfers bewijzen dat week na week. Veel auteurs en hun uitgevers willen hier graag een graantje van meepikken, met als gevolg dat poëten, filosofen, cabaretiers, bekende Vlamingen en Nederlands en auteurs met naam en faam in andere literaire domeinen proberen de muren van het fort Knox dat de misdaadliteratuur is, te slechten. Maar de meesten onder hen lijken niet te beseffen dat het schrijven van een goed spannend boek een metier is; niet iets wat je zomaar even snel tussendoor doet. Het jammerlijke gevolg van dit opportunistische gedrag is dat de koper van spannende boeken alsmaar veelvuldiger thuiskomt met boeken die eigenlijk weinig of niets met spanning te zien hebben en op termijn zijn briefje van twintig euro meermaals zal omdraaien vooraleer het in te ruilen voor een thriller. Kortom de uitgevers zijn volop bezig de markt kapot te maken door het creëren van een aanzienlijk verhoogde kans op het aanschaffen van een kat in een zak.
Dat Carlos Zanon ook nog eens gemakkelijk kan verward worden met zijn succesrijke landgenoot Carlos Ruiz Zafon, zal wel een toevalligheid zijn, maar zal wellicht ook resulteren in de nodige verkeerde aankopen.

Ook Broers in Barcelona behoort tot bovenstaande groep werken: een overdaad aan gedachten en herinneringen larderen het verhaal, en smoren elke opflakkering van suspense in de kiem. Daarenboven wordt de spanningsboog ook nog eens tegen de grond gedrukt door het royaal aangebrachte multiculturele sausje. Door de naïviteit van het hoofdpersonage en de gevolgen van zijn daden, kan dit verhaal dan ook alleen maar het predicaat coming-of-age roman opgekleefd krijgen. Maar geen thrillerliefhebber die daar zal van wakker liggen.

Natuurlijk moet er even stilgestaan worden bij het bij momenten sublieme taalgebruik waarmee de uitzichtloosheid van het bestaan van de hoofdpersonages, in de wijken van een van ’s werelds populairste citytrip bestemmingen die zorgvuldig geweerd worden uit de reisgidsen, doeltreffend beschreven wordt. Maar ook hiervan zal geen thrillerliefhebber een seconde slaap voor laten.

Uitgeverij De geus had Carlos Zanon beter uitgebracht onder de vleugels van hun literaire afdeling, want nu ligt Broers in Barcelona bleekjes te wezen tussen de echte spannende boeken, en mist het wellicht zijn doelpubliek.

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


14:54 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zanon_carlos, vertaald, spanje, 3, familiedrama, roman, alleenstaand |  Facebook |

23-07-13

DERIX Govert - Sterrenmoord

 

dgs.jpg

 

De eerste zin:
‘Vraag der vragen: bestaat er een verbinding tussen de kosmos en het goede?’

De korte inhoud
De sterrenhemel: opeens is hij verdwenen. Onder leiding van de Engelse koninklijk astronoom Emperor start een zoektocht. Intussen vindt een reeks gruwelijke moorden plaats en staat de mensheid aan de rand van een mysterieuze afgrond.



Het volledige rapport
De Nederlandse filosoof en adviseur Govert Derix geniet enige naambekendheid als auteur van non-fictie in een waaier van domeinen. Sinds enkele jaren schrijft hij ook columns voor een paar Nederlands-Limburgse kranten. Maar op zijn spannende fictiedebuut was het wachten tot hij de kaap van de vijftig levensjaren gerond had.

In dit werk, dat de titel Sterrenmoord meekreeg, schitteren de sterren op een avond enkel nog door hun afwezigheid: in plaats van een plafond vol fonkelende lichtjes is er slechts complete duisternis boven onze hoofden waar te nemen. De astronomen zijn even verrast als ieder ander en onder druk van de politiek proberen ze onder leiding van de Londense Koninklijke Astronoom Barnaby Emperor een verklaring te vinden voor dit fenomeen. Een taak die er niet gemakkelijker op wordt als rondom hen chaos uitbreekt, nu de mensheid verstoken is van haar nachtelijke oriëntatiepunten.

Bij het openslaan van het boek, krijgt de lezer twee volle bladzijden blurbs over zich heen, die hem moeten overtuigen hoe overweldigend goed dit verhaal wel niet gaat worden. Maar als zowat alle citaten afkomstig blijken te zijn van personen die geen enkele binding hebben met de wereld van het spannende boek, moeten de waarschuwingslichtjes al oplichten. En als de twee uitzonderingen ook nog streekgenoten blijken te zijn van Govert Derix, gaan mogen ook de sirenes beginnen loeien.

Door de vrij grote interlinie en woordspatiëring wekt het werk in eerste instantie de indruk zich te richten op de slechtziende lezer. Een andere opmerkelijke vaststelling is dat de hoofdstukken aflopend genummerd zijn: het is niet alledaags dat een boek begint met hoofdstuk 99 en eindigt met hoofdstuk 0 en die allen ook nog eens een titel dragen, waarvan de logica voor de niet amateurastronomen onder ons pas op de laatste bladzijde duidelijk wordt.
Inhoudelijk lijkt de aanzet de lezer voor te bereiden op een absurd verhaal in de lijn van Het transgalactisch liftershandboek van de Brit Douglas Adams. Het originele uitgangspunt biedt wel degelijk perspectieven, maar vanaf hoofdstuk twee – of moet ik achtennegentig zeggen – is het een en al drama. Wat volgt is een totaal ongeloofwaardig verhaal waarbij diverse invloeden uit de relithriller met historische inslag er met de haren bij gesleurd worden, de halve wereld aan het moorden slaat en waarin zowel elf september als de kruisiging van de verlosser nog eens dunnetjes overgedaan worden. Maar geen enkele van deze gegevens wordt fatsoenlijk uitgewerkt. Daarnaast is de auteur er niet in geslaagd om al die gegevens te verwerken tot een homogeen geheel: sommige hoofdstukken, met als enig doelde lijst van slachtoffers uit te het breiden of het vullen van wat extra bladzijden, staan er verloren bij.

Sterrenmoord heeft misschien enig bestaansrecht in andere domeinen, maar in het universum van het spannend boek kan het enkel maar als een onding bestempeld worden. Het verdwijnen van de sterren mag dan ook beschouwd worden als een constante in dit werk van Govert Derix: zelfs in de quotering is er amper nog eentje terug te vinden, met enkele schamele puntjes als beloning voor het originele begin en de vlotte leesbaarheid.

 


Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: derix_govert, nederlandstalig, nederland, 3, roman, whatif, alleenstaand |  Facebook |

20-01-13

SNOECK Bjorn - Killfish

 

sbk.jpg

 

De openingszin:
Groen, de kleur van de hoop, de kleur van de vrede, van de uitkomst, van nieuw leven.


De korte inhoud
De federale politiemacht wordt recht in haar hart getroffen, wanneer haar uitvoerders vermoord worden. Een serie-doder trekt doorheen de leefwereld van de fictieve misdaad en laat overal zijn handtekening achter. Hoofdinspecteur – Bea Van Sompel – wordt belast met de jacht op het monster en moet trachten de publieke opinie te sussen. De man achter de moorden is Killfish, zijn doel is duidelijk. Zijn talent zal en moet een plaats krijgen in de harten van de lezers. Bea en Killfish vechten elk hun strijd uit, met elk hun eigen middelen. Alleen is Killfish in staat voorbij de grenzen van de geschreven misdaad te opereren.



Het volledige rapport
Bjorn Snoeck is een Oost-Vlaams schrijver in wording. Sinds 2005 besteedt hij zijn vrije tijd aan het schrijven. Er vloeiden ondertussen al vier boeken uit zijn pen, maar tot op heden vond hij nog geen uitgever om mee in zee te gaan, zodat zijn werken maar een zeer beperkt publiek weten te bereiken.

Om eens te zien waar hij staat vroeg hij mij om mijn kritische blik eens te werpen op zijn meest recente werk, Killfish. Met zijn uitdrukkelijke toestemming publiceer ik mijn bespreking ook op deze blog.

Ironisch genoeg is het hoofdpersonage een schrijver die er maar niet in slaagt een uitgever warm te maken voor zijn, naar eigen zeggen, meesterwerken. Ten einde raad besluit de man, die schrijft onder het pseudoniem Killfish, dat hij lang genoeg passief afgewacht heeft en dat het de hoogste tijd is om het lot een handje te helpen, door ervoor te zorgen dat er bij de uitgeverijen snel een plaatsje vrijkomt. De lijken die hij achterlaat, komen op het bord te liggen van de Gentse rechercheur Bea Van Sompel, die zich ondanks persoonlijke problemen, voluit op de zaak gooit. Maar zal ze erin slagen de moordenaar te identificeren en te stoppen vooraleer heel thriller minnend Vlaanderen verweesd achter blijft?

Taalkundig is er zeker een en ander op te merken. Hoewel ik zelf ook geregeld lange, samengestelde zinnen uit mijn mouw schud, zijn de zinsconstructies in dit boek zelfs mij een brug te ver. Ze leiden de lezer af van de essentie en halen de snelheid uit het verhaal. Het vervangen van zowat twee derde van de komma’s in het boek door puntkomma’s en punten zou het leesplezier al flink opdrijven.

Ook bevat de tekst teveel barbarismes. Niet alleen glipt het dialect van de auteur regelmatig tussen de mazen van het net dat zelfcontrole heet, maar ook anglicismen ontspringen veelvuldig de dans. Het markantste voorbeeld hiervan is het herhaaldelijke gebruik van het werkwoord enteren. Hoewel dit een bestaand Nederlands woord is in de betekenis van “gewapend een schip betreden om het te veroveren” of “op de enter toets drukken”, is het geen correcte benaming voor het betreden van een gebouw of kamer.

Bovenstaande opmerkingen zijn mede het gevolg van het feit dat een onuitgegeven auteur niet kan beschikken over een redactie of corrector die zijn werk met de loep uitpluist en alle puntjes op de i zet. Maar los daarvan is het taalgebruik bij wijlen nogal aan de brute kant en zijn de gedachtegangen van de personages niet altijd gemakkelijk te volgen door de lezer omdat er weinig consistentie in zit en ze van de hak op de tak springen.

Het basisidee voor de plot is origineel gevonden, maar de uitwerking is nogal eenvoudig, waardoor het verhaal voor het overgrote deel gedragen wordt door een enkele, rechtlijnige verhaallijn waarin alle actie uitgaat van het hoofdpersonage. De rest van de personages kunnen - door een fout tegen de logica of het bestaan van parallelle universums waarover ik niet veel kwijt kan zonder essentiële informatie los te laten - daarop reageren.
Laat in het boek worden alsnog twee extra draadjes afgesplitst, maar die kunnen het geheel niet meer redden.

Ook zit er in het tweehonderdentwaalf bladzijden tellende Killfish teveel seks. Erotiek is een prachtig middel om af en toe de spanning te breken, maar in dit geval maken de seksueel getinte scenes wezenlijk deel uit van het verhaal, wat eerder afleidend werkt.

In de veronderstelling dat de auteur constant evolueert en Kilfish behoort tot de beste boeken die hij schreef, kan er maar een conclusie zijn: Bjorn Snoeck is nog niet klaar om uitgegeven te worden. Of hij moest aan het moorden slaan...

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


12-12-12

JAHN Ryan David - Zelfkant

jrdz.jpg

De eerste zin:
De ochtend van de dag waarop Simon voor het eerst iemand vermoordde voelde doodgewoon.

De korte inhoud
Wanneer einzelgänger Simon Johnson in het donker wordt aangevallen in zijn vervallen flat in LA, weet hij dat hij of moet terugvechten, of vermoord zal worden. Hij vecht, en wanneer hij na afloop het licht aandoet, realiseert Simon zich twee dingen, 1: zijn aanvaller is dood; 2: de man die daar dood op de grond ligt, lijkt als twee druppels water op hem. In de dagen die volgen zal Simons eenzame leven er totaal anders uit gaan zien. Hij besluit het leven van de man die nu onder veertig liter ijs in zijn badkuip ligt te gaan leiden en geeft zich uit voor Jeremy Shackleford, (schijnbaar) gelukkig getrouwd wiskundeleraar. Het lukt hem iedereen erin te luizen, Shacklefords collega’s en zelfs zijn mooie vrouw. Wanneer er echter mysterieuze boodschappen op de muren van Simons flat verschijnen, realiseert hij zich dat het afschudden van zijn eigen identiteit lastiger is dan hij zich had voorgesteld. Wanneer de verschillen tussen de levens van de beide mannen steeds duidelijker worden en het ijs begint te smelten, stapelen de gebeurtenissen zich op een steeds catastrofalere manier op.


Het volledige rapport
Deze Amerikaanse auteur, die naar eigen zeggen maar tot zijn zestiende op de schoolbanken vertoefde, zag zijn spannend debuut in 2010 bekroond met een Britse First Blood Dagger. Het boek, dat gebaseerd is op een oude spraakmakende echte moord in New York verscheen een jaar later in een Nederlandse editie onder de titel De gloed van geweld. Zijn tweede boek Zelfkant, dat zuivere fictie is, situeert hij aan de andere kant van de Verenigde Staten, in Los Angeles.


Daar woont en werkt grijze muis Simon Johnson. Als hij op een nacht wordt aangevallen, vermoordt hij de insluiper, om nadien vast te stellen dat die wel erg veel gelijkenissen vertoont met zichzelf. In een opwelling besluit hij de identiteit van zijn slachtoffer, Jeremy Shackleford, over te nemen, wat hem in het begin gemakkelijk afgaat. Maar later blijkt zijn alter ego een diepduistere kant te bezitten waardoor hij zijn persoonsverwisseling ten zeerste betreurt.

Ryan Jahn bedient zich van een klinische, afstandelijke en docerende vertelstijl, wat een afstand creëert tussen boek en lezer. Een gegeven dat nooit als positief kan ervaren worden bij een psychologische roman, waarbij inleving in het hoofdpersonage een voorwaarde is tot een geslaagd boek. Het verhaal leest weliswaar vlot weg, maar betrokkenheid is er amper.

De opmerkzame lezer stelt al snel vast dat er rare dingen gebeuren in het boek. In het begin wakkert dat de nieuwsgierigheid wat aan, maar al snel transformeert dat gevoel zich in verontwaardiging: doden worden weer levend; dingen verplaatsen zich als vanzelf of verdwijnen volledig en zonder verklaring. En dat terwijl Zelfkant niets te zien heeft met bovennatuurlijke fenomenen.

De auteur probeert een en ander nog wel recht te trekken, maar hij kan niet verbergen dat hij de kunst van het uitwerken van een waterdicht plot nog lang niet machtig is. Door de onmogelijke opzet van het verhaal is dit boek een sneltrein naar een op zijn minst ontgoochelde en op zijn ergst een bedrogen lezer. Het is moeilijk hier dieper op in te gaan zonder essentiële informatie vrij te geven, maar laat me het vergelijken met iemand die zonder het te beseffen even zelfmoord pleegt en dan verder gaat met zijn leven!?!?

Het cliché indachtig dat het tweede boek altijd het moeilijkste is om te schrijven en het feit dat Jahns derde, nog niet in Nederlandse vertaling verschenen werk The dispatcher zich dit jaar bij de laatste acht kanshebbers schaarde voor de Dagger voor het beste spannende boek, zal Ryan David Jahn nog wel een herexamen verdienen. Maar Zelfkant was wellicht de ontgoocheling van het jaar. En toch is er iets dat mij influistert dat de liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen ook dit boek kunnen appreciëren.

Het definitieve verdict: 3/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


11:24 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jahn_ryan_david, vertaald, usa, 3, drama, psychologisch, alleenstaand |  Facebook |

17-04-11

BERNAUW Patrick & COPPENS Philip - De paus van Satan

 

bpcpdpvs.jpg

 

De eerste zin:
Het was in het jaar 1888 dat ik de geforceerde banaliteiten en de rigide structuren van de roman voorgoed en bewust inruilde voor een eigen vorm van geschiedschrijving, die geen behoefte had aan een begin, een midden en een slot waarin alles netjes werd verklaard.

De korte inhoud

De negentiende-eeuwse auteur Joris-Karl Huysmans werkt eigenlijk voor de Franse geheime dienst. Huysmans infiltreert in het satanistische milieu van Parijs en komt er op het spoor van de paus van Satan. Deze oppersatanist, die de komst van de antichrist moet voorbereiden, blijkt niemand minder te zijn dan de kapelaan van de Basiliek van het Heilig Bloed in Brugge, Louis Van Haecke. En zo belandt Huysmans in Bruges-la-morte, de stad die door de Tempeliers ooit was voorbestemd om het Jeruzalem van het Westen te worden.
Huysmans schrijft een opheffende roman over zijn afdaling in een zwartmagische onderwereld, Là-bas. Maar daardoor raakt hij ook betrokken in een ware Oorlog der Magiërs en komt hij terecht in een occult wespennest, waarin figuren als Nostradamus en Jack the Ripper een rol hebben gespeeld.
Huysmans ontdekt dat het geheim rond de afstammelingen van Jezus Christus en Maria Magdalena niet zou worden bewaard in Rennes-le-Château, in het zonnige zuiden van Frankrijk, maar een heel stuk noordelijker: in Brugge en in Orval.



Het volledige rapport..
De Aalsterse auteur Patrick Bernauw is tegenwoordig vooral aan de slag als bedenker en producent van teambuilding activiteiten. Na een afwezigheid van drie jaar ligt nu zijn nieuwste faction verhaal De paus van Satan in de winkelrekken, waarin de Franse ambtenaar Charles-Marie-Georges Huysmans - die vooral onder de naam Joris-Karl Huysmans bekendheid verwierf als auteur – de hoofdrol toebedeeld kreeg.

Volgens het voorwoord benaderde medeauteur Philip Coppens Patrick Bernauw met een document waaruit moet blijken dat Huysmans niet zomaar een ambtenaar was, maar een lid van de Franse geheime dienst. In die hoedanigheid moest hij een waakzame blik houden op de groeiende aandacht voor het satanisme dat sterk aan populariteit won in het Parijs van de late negentiende eeuw. Niet alleen zou dit gegeven aan de basis liggen van diens controversiële roman Là-bas, maar zou het hem op het spoor gezet hebben van een prominent duivelaanbidder die enkel bekend was als de paus van Satan.

Op zich is dit een originele invalshoeks die perspectief biedt, maar jammer genoeg stuurt de auteur zijn hoofdpersonage over dezelfde paden die reeds bewandeld werden in Bernauws boeken Het bloed van het lam en Nostradamus in Orval: de graallegende en de schat van de Tempeliers worden dus gerecycleerd.

Hoewel Philip Coppens als coauteur de cover siert, lijkt de tekst toch volledig van Patrick Bernauws hand, want de stijl ligt volledig in het verlengde van de twee eerder genoemde werken: moeilijk doorploegbare teksten waarbij de meest uiteenlopende feiten worden samengevoegd zonder dat er een coherent geheel ontstaat. Ik kan mij niet van het idee ontdoen dat de auteur enkel voor zichzelf schrijft en niet voor zijn publiek, want veel leesplezier is er aan dit boek niet te beleven. Misschien is De paus van Satan interessant voor lezers die het leven en werk van Huysmans al door en door kennen, maar de modale liefhebber van het spannende boek zal zich al snel afvragen waar de auteur nu eigenlijk naartoe wil en verloren lopen in de denkwereld van de auteur. Ook bevordert het feit dat het boek een afwisseling is van verhalende tekst en uittreksels uit het geheimzinnige document, gestoffeerd met een overvloed aan verklarende voetnoten, het leesplezier niet echt, om het zachtjes uit te drukken.

Dit voor uitgeverij Manteau zeer atypische boek, zou niet misstaan hebben op de verplichte literatuurlijsten uit mijn schooltijd, waardoor mensen eerder afgeschrikt werden om van lezen een hobby te maken in plaats van ervoor warm gemaakt te worden. De paus van Satan is in mijn ogen dan ook een miskleun als spannend boek.


Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


21-07-10

BERNAUW Patrick - Het bloed van het lam

 

bphbvhl.jpg

De eerste alinea
In de nacht van 2 op 3 januari wordt Maarten bruusk gewekt door Bruce Springsteen & The E Street Band. Of beter, door de ringtoneversie van ‘The Rising’, geproduceerd door zijn mobieltje. Het schurende stemgeluid van The Boss moet hij er zelf bij bedenken:

De korte inhoud
In het holst van de nacht wordt Maarten Dejonckheere opgebeld door Lena Christiaenssens. Maarten maakt een tv-documentaire over De Rechtvaardige Rechters, het paneel van het Lam Gods dat in 1934 werd gestolen uit de Sint-Baafskathedraal in Gent. De diefstal bleef onopgelost, maar Lena zegt er meer over te weten. Ook beweert ze op de vlucht te zijn voor haar familie, die al eeuwenlang een geheim genootschap zou leiden rond het Heilig Bloed van Brugge. Is Lena een fantaste? Of is er meer aan de hand?
Geen enkele stad pronkt er zo openlijk mee de enige echte Heilige Graal te bezitten als Brugge. Vlaanderen was dan ook de bakermat van de Orde der Tempeliers, die de behoeders van de Heilige Graal zouden zijn. Precies die Heilige Graal staat centraal in het Lam Gods, waarop ook de Tempeliers een prominente plaats innemen.
Maarten verliest zijn hoofd en hart aan Lena, die hem inwijdt in de geheime leer van haar familie en de waarheid achter de beruchte diefstal. Waarom werd het paneel van de gebroeders Van Eyck gestolen? Waarom wilden de nazi’s het terugvinden? Verbergt het paneel een geheim? Welke rol spelen de Tempeliers? En voor wie of wat is Lena wérkelijk op de vlucht?


Het volledige rapport
De in de Oost-Vlaamse caranavalstad Aalst geboren en nu in Erembodegem wonende Patrick Bernauw is al heel zijn professionele leven bezig met taal en fictie, zowel in geschreven als in gesproken vorm. Sinds 1985 leeft hij van zijn pen, waaruit al romans, toneelstukken scenario’s, hoorspelen, jeugdboeken en thrillers vloeiden.
Momenteel is hij vooral actief als bedenker en organisator van moord- en stadsspelen voor groepen en werkt hij met fotograaf Marc Borms aan een reeks boeken over mysterieus België.

Na een paar op zichzelf staande boeken voor volwassenen verschenen er drie historisch geïnspireerde verhalen met in de hoofdrol Maarten Dejonckheere, die voor een televisiereeks research doet naar mysteries uit de recente geschiedenis. In het eerste deel, Het bloed van het lam, spelen de graallegende en de uit 1934 daterende en nog altijd onopgeloste diefstal van het paneel De Rechtvaardige Rechters dat deel uitmaakt van Het Lam Gods, het meesterwerk van de schilderende broers Van Eyck, een belangrijke rol.

Maarten komt op onorthodoxe wijze in contact met Lena Christiaenssens, die beweert meer informatie te hebben over de beroemdste kunstroof van België. Maar omdat ze het verhaal van bij het begin wil vertellen, neemt ze Maarten mee terug naar de tijd van de kruistochten, Godfried van Bouillon en de Tempeliers, die van Brugge een Jeruzalem van het Westen wilden maken. Ook beweert Lena dat haar familie, die op uitzondering van zichzelf enkel uit mannen bestaan, een eeuwenoud geheim genootschap leiden. Maar Maarten is niet de enige die achter Lena’s informatie aanzit…

Patrick Bernauw is zeer vertrouwd met de geschiedenis van de diefstal van het paneel De Rechtvaardige Rechters: in 1991 publiceerde hij al Mysteries van het Lam Gods, een werk dat hij zelf omschrijft als een non-fictieroman. Het bloed van het lam is een herwerking van dat boek tot spannend verhaal en daarin ligt zowel de kracht als het achilleshiel van dit verhaal: in een poging een coherent verband te leggen tussen Christus, de Tempeliers, satanisme, de graal, de vrijmetselaars, de nazi’s, het Lam gods en het gestolen paneel voorziet hij zijn publiek van een grote hoeveelheid feiten, wetenswaardigheden en al dan niet bekende historische figuren. Veel te veel theorie zo blijkt achteraf, want even over halfweg wordt het de lezer allemaal te veel. Als een domme rekenfout op pagina 210 dan ook nog een deel van de complexe samenzweringstheorieën die de auteur wil uiteenzetten gewoonweg onderuit haalt, is voor de gemiddelde lezer de maat vol. Zelfs de fictieve spannende verhaallijn in het heden, die deze alles overheersende zware les geschiedenis zou moeten verluchten wordt er door versmacht. Enkel de echte fanatiekelingen zullen de egotripperij van deze graal- en Heilig Bloedfanaat tot aan het finale punt weten te appreciëren.

Ergens in het boek laat Patrick Bernauw een personage het volgende declameren over Umberto Eco’s De slinger van Foucault: “Als roman tamelijk mislukt maar voor het overige razend interessant”. Als men het woordje “razend” schrapt is deze oneliner meteen ook van toepassing om Het bloed van het lam, dat veel te zwaar op de maag ligt van de doorsnee liefhebber van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG

09-03-10

VAN LAERHOVEN Bob - De wraak van Baudelaire

 

vlbdwvb_tn

De verpakking:
Een voorzijde die in al zijn facetten stijlvol is: de keuze voor een grijs-blauwe achtergrond waartegen in goudkleurig handschrift de titel geschilderd werd en een grafisch werkstuk dat genoeg mysterie uitstraalt om op te vallen; zelfs zonder gebruik te maken van opvallende kleuren. Kortom een mooie cover.
De achterflap is al even sober uitgevoerd, maar de citaten uit de pers doen weinig terzake omdat ze betrekking hebben op een ander werk van de schrijver.

De inhoud:
Parijs, september 1870. De eerste Pruisische obussen treffen de stad. De arbeiders creperen van de honger. De adel zoekt zijn toevlucht in orgieën en séances. Artiesten klagen de dreigende burgeroorlog in Frankrijk aan en roepen op om verenigd tegen de Pruisen op te trekken. De Parijzenaars zitten als ratten in de val, maar worden gefascineerd door een reeks gruwelijke misdaden die hen de oorlogsrealiteit doet vergeten.
Commissaris Lefèvre, een oudgediende van de Frans-Algerijnse oorlog, moet de bizarre moorden oplossen. Op elk lijk worden versregels uit de omstreden bundel De bloemen van het Kwaad van de pas gestorven dichter Charles Baudelaire gevonden.
Lefèvre komt op het spoor van een duivels complot dat zich vertakt tot in het hof van keizer Napoleon III zelf. Dat houdt commissaris Lefèvre niet tegen. Tot zijn onderzoek hem leert dat kwaad overal is. Ook in hemzelf.


Het rapport
:
Literaire duizendpoot en journalist Bob Van Laerhoven verruilde de Kempische zandgrond van zijn jeugd voor de kalkhoudende zandsteen van het Oost-Vlaamse Balegem waar hij momenteel woont. Zijn eerste stappen als auteur zette hij in de jaren zeventig van vorige eeuw met een aantal sciencefictionverhalen. Midden jaren tachtig maakte hij de overstap naar de literaire roman en weer een paar jaar later verscheen met Dubbelspoor zijn eerste spannende boek. Tot op de dag van vandaag blijft hij niet alleen actief in deze twee laatst vernoemde genres, maar plaatst hij zijn naam ook onder non-fictie, opiniestukken, biografieën, poëzie, theaterstukken, kinderboeken, reisverhalen, columns en journalistieke artikels.

Met de op zichzelf staande historische misdaadroman De wraak van Baudelaire won de auteur in 2007 de Hercule-Poirotprijs voor het beste Vlaamse spannende boek van het jaar. In dit boek, worden de inwoners van het Parijs van 1870 niet enkel opgeschrikt door de granaten van het Pruisische leger dat aan de stadspoorten staat, maar ook door een aantal gruwelijke moorden die binnen de muren van de Franse hoofdstad gepleegd werden. Commissaris Lefèvre, die het onderzoek voert, vindt op elk van de verminkte lijken stukjes poëzie van de hand van de dichter Charles Baudelaire, die echter al een paar jaar geleden het tijdelijke omwisselde voor het eeuwige. Als de commissaris en zijn rechterhand Bernard Bouveroux ook persoonlijk betrokken raken, bijt hij zich als een pitbull vast in deze vreemde zaak.

De ervaring heeft mij ondertussen al geleerd dat jury’s die spannende prijzen moeten uitreiken dikwijls gecharmeerd worden door boeken die eruit springen; atypische thrillers dus, waar de lezende man met de pet zich meestal moeilijk in kan vinden. Diezelfde ervaring laat mij ook cloncluderen dat een groot aantal van die bekroonde boeken het spel aangaan met de grens tussen het spannende en het literaire. De wraak van Baudelaire past perfect in dit rijtje.

Bob Van Laerhoven schetst een ongelooflijk mooi historisch tijdsbeeld waarvoor de term achtergrond tekort schiet. De belegering van Franse hoofdstad door de Pruisen en de als gevolg daarvan door ontberingen getekende en tegen de hongerdood vechtende Parijzenaars, is een personage op zich, dat de rode draad vormt waarrond de auteur zijn fictief verhaal geweven heeft. Wel loopt de lijst der opgevoerde personages hoog op omdat de auteur grote aantallen historische figuren ten tonele voert met als enige bedoeling de geschiedkundige geloofwaardigheid te verhogen.

Spijtig genoeg is het fictieve spannende verhaal niet van dezelfde hoge kwaliteit. Hoewel het plot zeer origineel gevonden is en quasi perfect op de geschiedenis geënt wordt, resulteert een teveel aan toevalligheden in een ongeloofwaardig geheel, waardoor de zorgvuldig opgebouwde degelijkheid ook een flinke knauw te incasseren krijgt. Zo declameert het hoofdpersonage tot tweemaal toe een aantal dichtregels uit het werk van Baudelaire en wordt er telkens quasi op de volgende bladzijde, bij het volgende slachtoffer een verwijzing gevonden naar net die stukjes poëzie. Een ander markant voorbeeld valt te noteren als de protagonist, op zoek naar zijn verdwenen vriend en collega, diens woonst, waarvan de deur open stond, bezoekt, en droogjes vaststelt dat er enkel een belangrijk document ontbreekt. En daarna wordt er bizar genoeg met geen woord meer gerept over de van het toneel verdwenen speurder. Gelukkig verguldt de – naar de normen van de wereld van het spannende boek – originele ontknoping de bittere nasmaak nog iets of wat.

Toch is teleurstelling omtrent deze gemiste kans het overheersende gevoel: De wraak van Baudelaire had alles in zich om een memorabel stuk spannende proza te worden, maar nonchalance veroordeelt dit werk tot de vergeetput, ware het niet dat het voor eeuwig en altijd op de lijst der bekroonde thrillers zal staan.

Het verdict: 3/10

EOB


28-11-09

ENGER Leif - De schrijver, de rover en de jager

eldsdredj

De buitenkant:
Het boek springt direct in het oog door de heldere kleuren van de omslagfoto die alle aandacht voor zich opeist, ondanks het grote lettertype dat gebruikt werd voor de titel en de auteursnaam. De compositie en de titel, die ik vanwege zijn structuur onmiddellijk in verband breng met “The good, the bad and the ugly”, doen uitschijnen dat dit boek een westernachtige toets heeft.

De achterflap:.
Schrijver Monte Becket is overdonderd door het succes van zijn romandebuut. Hij wil snel met een opvolger komen, maar de volgende vier jaar lopen al zijn pogingen een nieuwe roman te schrijven op niets uit. Als de gedesillusioneerde schrijver uit Minnesota na het zoveelste mislukte manuscript overweegt weer zijn oude baan bij het postkantoor op te pakken, loopt hij in 1915 treinrover Glendon Hale tegen het lijf. Deze bandiet is al jaren op de vlucht voor de autoriteiten, maar hij is nu uit op een verzoening en hereniging met de vrouw die hij meer dan twintig jaar geleden in de steeg heeft gelaten.
Becket raakt gebiologeerd door Hale’s verhaal en besluit zijn eigen gezin achter te laten om met hem mee te gaan op een avontuurlijke reis in de richting van California. Ze worden daarbij achtervolgd door de ex-Pinkertonman en primiejager, Charles Siringo, die al jare op Hale aast. Dit leidt tot een serie bizarre gebeurtenissen die Becket steeds meer betrekken bij het leven van Glendon Hale.


De binnenkant:.
De in Osakis, Minnesota geboren Leif Enger werkte lange tijd voor de openbare staatsradio – de VRT van Minnesota bij wijze van spreken. In de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw publuceerde hij samen met zijn broer Lin onder het pseudoniem L.L. Enger al een vijftal misdaadromans die vrij onopgemerkt bleven. Later gingen ze op literair gebied elk hun eigen weg en met zijn solodebuut kwam het succes voor Leif er dan toch, want Vrede als een rivier prijkte in menige bestsellerlijst.

In zijn tweede boek, De schrijver, de rover en de jager, dat gesitueerd is in het Minnesota van 1915, maken we kennis met Monte Becket, een plattelandsjongen, die na het ongelooflijke succes van zijn debuutroman er maar niet in slaagt een tweede boek uit zijn pen te laten vloeien dat hem, of zijn uitgever kan bekoren. Als na vijf jaar de geldstroom bijna opgedroogd is komt zijn nieuwe buurman en botenbouwer Glendon Hale in zijn leven. Als deze laatste besluit zijn ex-vrouw, die hij meer dan twintig jaar geleden noodgedwongen verliet, terug op te zoeken in Mexico, vergezelt Becket hem. Amper vertrokken blijkt dat het verleden Hale inhaalt. Glendon Hale blijkt namelijk een crimineel en moordenaar die er al jaren in slaagt uit de handen van de autoriteiten te blijven. Het reisje wordt een avontuurlijke onderneming met hindernissen als de oude premiejager Charlie Siringo het spoor van Hale weer weet op te pikken.

Vanaf de eerste pagina valt op dat de schrijfstijl van Leif Enger geknipt lijkt voor jeugdboeken, maar toch iets te simpel van structuur is voor de ervaren volwassen lezer: niet alleen zijn er de eenvoudige zinsconstructies en de extreem korte hoofdstukken maar ook de klinische gezapige oppervlakkigheid, waarmee het verhaal voortkabbelt zonder ook maar enige reactie bij de lezer teweeg te brengen.

Deze roadmovie van twee volwassenen op zoek naar liefde en zichzelf door het op zijn laatste benen lopende Wilde Westen maakt zelfs geen gebruik van de prachtige setting die de wijdse prairie met de kleine leefgemeenschappen die erin verborgen liggen, biedt. Zo’n locatie zou de lezer zin moeten doen krijgen om direct een reis te boeken om in de voetsporen van de hoofdpersonages deze trip, van het noordelijke gelegen Minnesota naar het zonnige Californië, te herhalen. Maar deze tocht van meer dan duizend kilometer wordt bijna beschreven alsof het een doordeweeks gezinsuitstapje betreft. Doordat het landschap, een enkele uitzondering niet te na gesproken, niet verder komt dan zijn functie als achtergrond, moet het verhaal – dat daarom zich eigenlijk eender waar had kunnen afspelen –enorm veel van zijn potentiële kracht en aantrekkingskracht inboeten.

Ook de figuren blijven, ondanks dat ze stukje bij beetje van een achtergrond voorzien werden, steken in het bordkarton. Hoewel Monte Becket, de ik-figuur, zich in het begin een paar keer rechtstreeks tot de lezer richt, komt er nooit enige band tussen beiden tot stand.

Als roman beschouwd is het vlot lezende De schrijver, de rover en de jager nog net te pruimen, maar het hoort zeker niet thuis in een spannende bibliotheek. Met enige moeite zou je dit werk desnoods nog kunnen onderbrengen bij de avonturenromans, maar ook daar is het een gemiste kans. Zo helder als de kleuren van de omslag zijn, zo grijs en onopvallend is de inhoud.

De score: 3/10

EOB

12:12 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, 3, vertaald, enger_lief |  Facebook |

12-10-09

KUMMER Maurice - Bokkensprongen

kmb

 De achterflap:
Kunstenares Linda ontsnapt op het nippertje aan een ernstig ongeluk doordat ze gewaarschuwd wordt door een stem in haar hoofd. Van wie is deze stem? Is het een beschermengel en zo ja, wie is deze beschermengel. En wat wil hij met haar? Het gevaar lijkt voorlopig geweken, maar de stem blijft


Bespreking:
De uit Nederlandse moeder en Oostenrijkse vader geboren Maurice Kummer verblijft in Gelderland. Daar verdeelt hij zijn tijd tussen het beoefenen van verschillende kunsttakken: naast het schilderen en het op papier zetten van poëzie is hij met Bokkensprongen ondertussen al toe aan zijn vierde boek.

Hierin wordt - in twee verhaallijnen ,die van elkaar gescheiden zijn door tweehonderentien jaar, slechts met elkaar verbonden zijn door een flinterdun draadje van spiritualiteit en godsdienst - het verhaal verteld van kunstschilder Linda Hulster die gered wordt van een quasi zekere dood, doordat ze, onder invloed van een stemmetje in haar hoofd voor een keer afwijkt van haar dagelijkse gewoontes. De ravage waaraan ze ontsnapte en amper van de schok bekomen vraagt ze zich af wie of wat er achter die stem zit en waarom net zij gewaarschuwd werd.

Dat een auteur die zowel pen als penseel hanteert zijn omslag versiert met een detail van een schilderij, is niet verbazingwekkend. Dat hij echter niet kiest voor een eigen werk is  al verrassender. Maar echt verwonderlijk daarentegen is dat dit boek gepromoot wordt als zijnde een spannend boek. Dit zal tot grote ontgoochelingen leiden bij een groot deel van de liefhebbers van het spannende boek, want op een intrigerende opening na, blijft het puntje van zijn stoel de rest van het verhaal zo goed als onbezet.

Hoewel de plot alles in zich heeft om uit te groeien tot een goed spannend verhaal, slaagt Maurice Kummer er niet in dit te verwezenlijken. De verhaallijn in het heden vervalt in het gewauwel van de gedachtengangen en besognes van het hoofdpersonage waarbij het kijkje dat de lezer geboden wordt in het hoofd van een artiest nog het meest interessante aspect van Bokkensprongen is. De andere plotader, die zich afspeelt ten tijde van de Bokkenrijders biedt wat meer perspectieven, maar wordt dan weer ruimte en tijd ontzegd om zich te ontwikkelen tot een gegeven dat een stempel op het geheel zou kunnen drukken.

Toch kan de lezer met een brede smaak best wel wat plezier beleven aan dit boek, want ondanks de vreemde sprongen van de bok; toont het onderhoudend weglezende verhaal bij momenten toch glimpjes van Mauruce Kummers schrijftalent. Maar hij wil in deze roman te veel vertellen op te weinig papier.

Bokkensprongen hoort helemaal niet thuis in het de wereld van het spannende boek, en is ook als roman beschouwd geen hoogvlieger, zodat het alleen maar kan gezien worden als een gemiste kans.

Mijn score: 3/10


EOB

 

20:15 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederland, 3, nederlandstalig, kummer_maurice |  Facebook |

25-05-09

LOEHFELM Bill - Fresh Kills

 

lbfk

 

De buitenkant:
Toen ik het boek voor het eerst onder mijn ogen kreeg, vond ik het zeer mooi gestyleerd: een cover met overwegend grijze tinten die opgevrolijkt wordt door de opvallende rode titel en waaraan de geverniste vogels nog een extraatje toevoegen.
Best een mooie cover, die niet aan een spannend boek doet denken, ware het niet dat het woord Thriller erop vermeld staat.

Op de achterzijde staat heel veel tekst, maar door de kleurkeuze van witte en donkerrode letters tegen een grijze achtergrond komt het geheel nog zeer rustig over. Op uitzondering van het typische grote logo van de uitgeverij The house of books dan, dat er toch wel opvallend uitspringt en alle aandacht naar zich toe trekt.

Maar dan viel mijn oog op de rug: en daar staat in de knalrode titel toch wel een schrijffout zeker. Dit is de eerste, en hopelijk de laatste, keer dat ik zoiets mag meemaken.

De achterflap:
De moord op John Sanders sr. op een New Yorkse straathoek brengt zijn van hem vervreemde en mishandelde kinderen, John jr. en Julia nader tot elkaar. Terwijl Julia thuis de zaken op orde probeert te brengen gaat Junior, totaal van slag door de dood van zijn vader, op zoek naar de moordenaar. Zijn speurtocht wordt gecompliceerd door twee rechercheurs: de een is een ex-jeugdvriend, de ander een veteraan bij de politie die misschien wel zijn eigen redenen had om John sr. dood te wensen. Juniors relatie met een meisje dat hij van vroeger kent vereenvoudigt de situatie ook al niet en zijn emotionele toestand brokkelt af onder de druk die van alle kanten op hem wordt uitgeoefend. Als de gelegenheid zich voordoet om wraak te nemen moet Junior beslissen of hij doorgaat met de keten van geweld die zijn leven bijna heeft verwoest, of dat hij zwicht voor de mogelijkheid van een nieuw begin...


De binnenkant:
Bill Loehfelm werd veertig jaar geleden geboren in New York, en bracht zijn jeugd ook door in verschillende districten van deze wereldstad. Hij studeerde af als leraar en doceerde Engels aan een middelbare school op Staten Island. In 1997 gooit hij het roer om en verhuist naar New Orleans, waar hij nog een paar jaar voor de klas stond. Hij woont er nog altijd met zijn vrouw en dochter.

In de tweede helft van 1999 begon hij aan het schrijven van een boek en meteen besefte hij dat zijn professionele toekomst in die richting lag. Hij neemt ontslag en om in zijn levensbehoefte te voorzien neemt hij allerhande tijdelijke jobs aan. De rest van zijn tijd schrijft hij of volgt hij schrijfcursussen. Het boek, Fresh Kills zou pas in 2008 gepubliceerd worden en werd meteen bekroond met de Amazon breakthrough novel award, een genre overschrijdende prijs voor debuterende auteurs.

In Fresh Kills, dat verwijst naar het grote vuilnisbelt op Staten Island waarrond het verhaal gesitueerd is, verneemt John Sanders jr dat zijn vader vermoord werd. Hoewel John absoluut geen goede band had met zijn vader, probeert hij toch de dader van deze koelbloedige moord op te sporen. Een zoektocht die tegelijk ook een hernieuwde kennismaking met zijn verleden als gevolg heeft.

Laten we maar direct met de deur in huis vallen: Fresh Kills is geen spannend boek. Dit is weer zo een typisch voorbeeld van een boek dat verkeerd gepositioneerd werd door de uitgever . Het verhaal – dat weliswaar draait rond een moord en waarin al eens een klap uitgedeeld wordt – is vooral een “coming-of-age” roman, waarin het hoofdpersonage in de korte tijd tussen het overlijden en de begrafenis van zijn vader, eindelijk volswassen wordt.

Het verloop van het verhaal roept herinneringen op aan Copland, de eerste zogenaamd serieuze film van Sylvester Stallone uit 1997. Net zoals bij de die film, zit de lezer nu heel de tijd op het puntje van de stoel wachten tot het verhaal eindelijk eens echt begint om dan plots te moeten constateren dat het boek uit is.Om dan onverzadigd en ontgoocheld achter te blijven.

Daarenboven leest het boek niet altijd even vlot weg, waardoor het plezier dat men aan lezen zou moeten beleven van tijd tot tijd meer op werken begint te lijken; en dat kan echt de bedoeling niet zijn.

Bill Loehfelm heeft wel veel aandacht besteed aan de locaties van zijn voormalige woonomgeving. Hij beschrijft levendig en onderhoudend de locaties, en aan de hand van anekdotes en kritische observaties brengt hij zijn decor op professionele wijze tot leven.

Ook de personages werden met veel gevoel geboetseerd tot karakters van allerlei pluimage, maar toch zijn ze niet allemaal even geloofwaardig. Ook het feit dat ze allen ongeveer tegelijkertijd, als dominosteentjes, tot hetzelfde inzicht komen, zodat het boek eindigt met een algemeen happy end, komt nogal melig over.

Met Fresh Kills blijft de liefhebber van het spannende boek op zijn honger zitten, maar als romand beschouwd, heeft het verhaal best wel bestaansrecht.

De thrillerscore: 3/10
De romanscore: 6/10

EOB

07:53 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: usa, 3, vertaald, loehfelm_bill |  Facebook |

19-03-09

TUPLA MOURITS - Vrouwelijk naakt

 

mtvn

 

De buitenkant:
Deze stijlvolle omslag, met zijn goudkleurige letters en het wit-marmeren beeldje van de Drie gratiën tegen de pekzwarte achtergrond, is echt mooi te noemen. En zowel titel als kunst spelen een rol spelen in het verhaal, waardoor de cover hier mooi bij aansluit, hoewel de nadruk toch elders ligt.


De achterflap:.
Het is vlak voor kerst. Een psychisch gestoorde man dringt een museum binnen en beschadigt het schilderij De gratiën met een kruiskopschroevendraaier. Museumconservator Philo Bolt en restaurator Riitta Kekkonen plannen een experimenteel herstelplan waarmee moet worden gestart na de jaarwisseling.
Riitta keert echter niet terug van haar kerstvakantie in haar geboorteland Finland. Philo maakt zich ongerust en is compleet ondersteboven als blijkt dat Riitta daar is overleden. De gebeurtenis heeft een grote impact op Philo’s leven. Een onderhuidse sluimerende crisis, in gang gezet door de dood van haar zusje anderhalf jaar eerder, komt tot een uitbarsting. Haar gezin raakt steeds verder ontregeld als Philo zich niet kan neerleggen bij de feiten, want ze is ervan overtuigd te weten hoe de vork in de steel zit.


De binnenkant:
Achter de exotisch klinkende auteursnaam Tupla Mourits gaan twee Nederlandse vrouwen schuil.
Wendela de Vos wiens natuurlijke habitat in de theaterwereld ligt. Hoewel ze een diploma Nederlands recht behaalde, en dat enkele jaren te gelde maakte, was de roep van de scène zo groot dat ze er naar terugkeerde, en zich nu uitleeft als productieleider. Ooks schrijft ze teksten en sinds kort ook poëzie.
Atie Vogelenzang van haar kant schreef voor toneel en televisie, maar oogstte vooral appreciatie voor haar kortverhalen.

In 2005 verscheen met Vrouwelijk naakt de eerste vrucht van hun samenwerking. Het boek, dat onder de vlag van literaire thriller werd voorgesteld, werd in 2006 bekroond met de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige spannende debuut. Later volgden ook nog Een kwestie van tijd en Speeddate.

Vrouwelijk naakt begint met een man die in een museum een schilderij bewerkt met een schroevendraaier. Philo Bolt, de conservator van het museum, heeft een speciale band met dit schilderij, want de controversiële aankoop ervan was haar idee. Voor de restauratie van het werk doet ze beroep op restaurateur Riitta Kekkonen, die ook aan het museum verbonden is. Maar Riitta keer niet terug van haar wintervakantie in haar vaderland Finland. Philo maakt zich ongerust, en als ze verneemt dat Riitta overleden is trekt ze op onderzoek uit. De zoektocht wordt een obsessie, want ze kan absoluut niet geloven dat haar vriendin het leven liet zoals in het onderzoeksrapport geschreven staat.

Tupla Mourits hanteert een zeer vlot lezende stijl die bol staat van de beschrijvingen waardoor een zekere traagheid bewerkstelligd wordt. Een traagheid die trouwens zeer goed bij het verhaal aansluit. Dit boek heeft duidelijk literaire kwaliteiten. Zo is het verhaal, ontdaan van alle franje, eigenlijk een verhaal over afscheid nemen: van mensen, van je liefde, van het kind-zijn , en ga zo maar door. Maar het thriller aspect is amper aanwezig. Met de beste wil van de wereld zou het misschien nog te vergelijken zijn met een verwaterde versie van een boek uit de reeks met Jessica Fletcher. Een postionering als literaire roman had in mijn ogen de lading perfect gedekt.

Niet alle figuren die in de loop van het verhaal verschijnen slagen erin het papier te ontgroeien en levenechtheid te benaderen. Maar het hoofdpersonage en haar gezin en de buren van Riitta worden zeer geloofwaardig uitgetekend. Als klein punt van kritiek is de zoon van Philo voor zijn elf jaar toch wel iets te schrander neergezet. Zijn gedrag past meer bij iemand van een paar jaar ouder, lijkt mij.

Wendela de Vos en Atie Vogelenzang hebben met Vrouwelijk naakt een zeer mooie en ontroerende roman geschapen, die echt de moeite van het lezen waard is. Maar als thriller is het boek puur tijdverlies. De keuze van de desbetreffende jury om dit boek te bekronen met een spannende boekenprijs is dan ook moeilijk te begrijpen, maar blijkbaar wordt door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteur, dat de Schaduwprijs uitreikt, is het criterium “spanning” als onbelangrijk en niet ter zake doend beschouwd. Deze stelling wordt trouwens bevestigd door de laueraat van 2007 - Probeer het mortuarium van Eva Maria Staal - dat in hetzelfde bedje ziek is


Om het onrechtvaardige oordeel van een goed boek simpelweg neer te sabelen met een zeer slechte score als thriller, indroduceer ik hierbij een nieuwe manier van quoteren, die ik in te toekomst telkens zal gebruiken als ik met deze contradictie geconfronteerd wordt.

Thriller score: 3/10
Boek score: 7/10

EOB
 

19:59 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederland, 3, nederlandstalig, prijswinnaar, tupla_mourits |  Facebook |

06-01-09

TENHOLTER Harry - Het Mozes mysterie

 

thhmm

 

Motivatie van de keuze:
Net voor de jaarwisseling werd dit boek, met een stijlvolle cover, me ter recensie bezorgd. Het is meteen het vijfenzeventigste en laatste boek dat ik in 2008 uitgelezen heb.

De achterflap:
Wanneer de Britse journalist Richard Winter naar Egypte vertrekt voor een serie artikelen over de Egyptische energiepolitiek, stuit hij in de woestijn op een verzameling oude kleitabletten.
Nieuwsgierig geworden neemt hij ze mee. Als hij de mooie sturente Jennifer O’Hara vraagt of zij niet iemand weet die hem kan helpen de teksten te ontcijferen, brengt zij hem in contact met de briljante geleerd Howard van Cleef. Al snel ontdekt hij dat de tabletten explosief materiaal bevatten, dat de politieke verhoudingen in het Midden-Oosten wel eens dramatisch kan veranderen.
Een wedloop om de waarheid ontstaat waarbij levens niet lijken te tellen.


Bespreking:
Over nieuwkomer Harry Tenholter is niet veel informatie te vinden. Hij heeft jaren in de advocatuur gezeten en heeft, nu hij gepensioneerd is, de pen ter hand genomen. Met Het Mozes mysterie leverde hij zijn debuut af in de wereld van het spannende boek.

Journalist Richard de Winter reist naar Egypte om een reeks economische krantenartikels te schrijven. Hij is er nog maar net gearriveerd als hij in de woestijn een aantal kleitabletten vindt. In een poging de afkomst ervan te achterhalen komt hij in contact met de studente Jennifer die hem op haar beurt kennis laat maken met de in oude talen gespecialiseerde professor en archeoloog Howard van Cleef. Deze heeft snel begrepen dat de tabletten dateren uit de tijd van Mozes en dat de tekst delen van het Oude Testament in twijfel trekt. Maar alle betrokkenen blijken ook nog een verborgen agenda te hebben.

Het Mozes mysterie is de zoveelste roman waarin nieuwe gevoelige informatie ontdekt wordt die de onstaansgeschiedenis van het Israelisch-Palestijns conflict, of beter de strijd tussen het Christendom – Jodisme inbegrepen - en de Islam om de eigendomsakte van Jeruzalems Tempelberg, dreigt te beslissen. In dit boek staan zowel de afkomst van Mozes als de uittocht uit Egypte centraal. Ook al naar analogie van veel genre-genoten speelt een verhaallijn zich af in het verleden en een andere behelst het heden. Beiden zijn gelukkig strikt gescheiden wat het voor de lezer makkelijk maakt om zich in tijd te kunnen oriënteren. Het is trouwens raar te moeten vaststellen dat net dit boek is uitgegeven bij een Christelijk geïnspireerde uitgeverij.

In een poging om het niet bijster originele verhaal dat ook al niet erg verrassend of vernieuwend uitgewerkt wordt, toch van enige spanning te voorzien, heeft de auteur ervoor geopteerd om overdadig veel op de proppen te komen met blote borsten en vrijscenes, wat het algemene niveau nog omlaag haalt. Een foute zet, die wellicht enkel zal geapprecieerd worden door jong adolecenten.

En dan is er nog de grootste ergernis van dit boek: de tekst zelf. Niet alleen gebruikt de schrijver te pas en te onpas Engelse woorden en ouderwetse begrippen – Wie heeft er ooit het woord “televisieapparaat” in de mond genomen? – maar het ergst van al is de ongelooflijk hoge aantal fouten. Ontbrekende interpunctie; tot drie verschillende schrijfwijzes voor hetzelfde woord; half geredirigeerde zinnen; een paragraaf die dubbel is afgedrukt en dan nog rekenfouten: dit boek heeft het jammer genoeg allemaal, waardoor het leesplezier al snel afzakt naar ongeloof en ergernis. Zelfs de flaptekst slaagt er niet in de naam van het hoofdpersonage correct weer te geven.

Het Mozes mysterie is een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet. Als dit een eerste versie van een manuscript was geweest, had het nog enigszins aanvaard kunnen worden, maar als eindproduct waarvan de richtprijs tweeëntwintig en een halve euro bedraagt kan dit echt niet door de beugel.

Mijn score: 3/10

EOB

17:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederland, 3, nederlandstalig, tenholter_harry |  Facebook |

27-05-08

ADAMO Christine - Requiem voor een vis

 

 acrvev_tn

Motivatie van de keuze:
Dit boek trok mijn aandacht toen ik een tijd geleden bezig was een Crimeclub voor te bereiden. Zowel titel als cover intrigeerden mij en toen ik het boek tijdens één van mijn strooptochten voor een zacht prijsje in de aanbieding zag staan, heb ik dan ook geen moment getwijfeld en het onmiddellijk tot het mijne verklaard.

De achterflap:
De vangst van een prehistorische vis voor de oostkust van Afrika in 1938 zorgt voor een heftige strijd in kringen van wetenschappers en avonturiers. De vis – een coelacant – wordt dan ook beschouwd als de ontbrekende schakel tussen het leven in de oceanen en de eerste levende wezens op het land. Zestig jaar later krijgt de jonge Marie Faver de wetenschappelijke nalatenschap van haar tot dan toe onbekende vader in bezit. Marie moet het werk van haar vader, die zijn hele leven aan de coelacant heeft gewijd, voor publicatie gereed maken. Maar er is ook iemand die dit probeert te verhinderen en het geweld niet schuwt.

Bespreking:
Christine Adamo is een Franse universitair docente en wetenschappelijke onderzoekster. Door haar passie voor de milieu-problematiek, raakte ze betrokken bij het oprichten van een natuurpark voor een tot voor kort uitgestorven gewaande vis: de coelacant. Uit deze fascinatie voor die levende fossiel ontstond ook haar eerste boek, Requiem voor een vis, dat meteen genomineerd werd voor de Prijs van beste Europese Misdaadroman.

Marie Faver is groot gebracht in de veronderstelling dat haar vader jaren geleden overleden is. Maar als de man echt overlijdt, besluit de moeder van Marie dat het tijd is om haar de waarheid te vertellen: haar vader, de wetenschapper André Darsan, stond jaren geleden voor de hartverscheurende keuze tussen zijn twee grote liefdes: zijn vrouw en zijn wetenschappelijk onderzoek. Hij koos voor het laatste; zijn echte passie. Hij laat nu al zijn aantekeningen na aan Marie, met de vraag deze klaar te maken voor publicatie. Voor ze het goed en wel besef is Marie ook gebeten door de microbe om alles te weten te komen over het onderzoeksonderwerp van haar vader: de coelacant. Van deze vis, die enkel gekend was als fossiel, werd in 1938 een levend exemplaar gevangen voor de kust van Zuid-Afrika. De wetenschap stond op zijn kop: was dit de ontbrekende schakel tussen vis en mens? In de jaren die volgden werd de coelacant de – op de mens na - meest bestudeerde diersoort, wat zelfs tussen de wetenschappers voor de nodige spanningen zorgde. En zorgt, zo moet Marie vaststellen want er vallen wel erg veel doden in de kennissenkring van haar vader en de mysterieuze vis.

Eigenlijk levert de schrijfster met dit werk een slechts een historisch overzicht af van alle wetenschappelijk en politiek gerelateerde stappen die sinds de vangst van het eerste exemplaar in 1938, tot in 1998, genomen werden, waardoor ze een flinterdun verhaaltje weeft dat slechts met zeer veel goede wil spannend genoemd kan worden.

Ook neemt ze een paar zeer dubieuze beslissingen tijdens het schrijfproces. Zo kiest ze ervoor om alle namen van bestaande personages de vervangen door fictieve aliasen, tot zelfs aan de wetenschappelijke naam van de coelacant toe. En dan eindigt ze het boek door het verhaal nog eens in beknopte versie neer te pennen, maar deze keer gebruik makend van de echte namen van onderzoekers en politici.
Ook het van her naar der verspringen in de tijd en het vertellen van het verhaal vanuit het gezichtpunt van niet minder dan negenentwindig verschillende personages maken dat het geheel maar een rommeltje is.


Toch zijn er een paar positieve noten op te tekenen. Christine Adamo slaagt er met glans in om de passie – die ze wellicht zelf ook voelt – voor de zeebewoner over te brengen op de personages en de lezer, die zo ook niet anders kan dan interesse en sympathie betonen voor die dinosauriër van de zee. En dat was waarschijnlijk het doel dat de auteur voor ogen had.

Omdat een groot deel van het verhaal zich afspeelt in zuidelijk Afrika, laat de schrijfster de lezer ook van dichtbij de opkomst van de apartheid meebeleven.

En dan is er de plot: een paar doden; en een bekentenis. En daar stopt het dan. Van de meer dan vierhonderd bladzijden worden er met moeite twintig aan het zogenaamde spannende verhaal besteed. De keuze van de uitgever om dit boek te profileren als een thriller is dan ook een giller!. En de nominatie als Beste Europese Misdaadroman is een aanfluiting voor al die echte misdaadauteurs die zich door dit boek gepasseerd zagen.

Requiem voor een vis scoort als thriller een zware onvoldoende. En zelfs als roman beschouwd is het geen hoogvlieger. Dan is er ook maar een advies mogelijk: laat dit boek links liggen.

Mijn score:
3/10
EOB

 

21:59 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: adamo_christine, vertaald, frankrijk, 3 |  Facebook |

04-03-06

SPAEY Johanna - Dood van een soldaat

Motivatie van de keuze:
In mijn voornemen om alle winnaars van prijzen voor het spannende boek, die uitgereikt worden in Vlaanderen en Nederland, te lezen, is het nu de beurt aan dit boek. Deze grote winnaar van 2005 werd beloond met de "Gouden strop" (beste Nederlandstalige spannende boek) en de "Hercule Poirot prijs" (beste Vlaamse misdaadroman). Het is de eerste maal sinds het ontstaan van soortgelijke prijzen, in 1986, dat een boek twee keer als winnaar uit de bus komt.

De achterflap:
De oorlog had overal de rot in gestoken. We waren allemaal iemands slachtoffer geworden. Allemaal iemands moordenaar.
1919: een man wordt vermoord en niemand lijkt om hem te treuren.
1919: een vrouwelijke dokter bijt zich in de moord vast en iedereen houdt haar in de gaten.
1919: een man zonder benen zit voor het raam en ziet alles wat in het dorp gebeurt.
Op een hete augustusdag wordt een oorlogsveteraan met ingeslagen schedel gevonden. Als Sara Sondervorst, de dorpsarts, een poging doet om de moordenaar te vinden, blijkt al snel dat de dode man de perfecte 'haatverzamelaar' was. Vrouwengek, vechtjas en laffe soldaat... Kortom: niet een man die veel tranen verdient. Zeker niet in de ogen van Sara's ex-verloofde, een verminkte officier, die het niet kan laten om Sara's geheimen een voor een bloot te leggen.


Bespreking:
In deze tweevoudige prijswinnaar - de Gouden strop en de Hercule Poirot prijs - onderzoeken de vrijgevochen, geëmancipeerde dorpsdokter Sara Sondervorst en de plaatselijke veldwachter Guy Van de Cauter de moord op een weinig geliefd dorpsgenoot, Julien de Wever. Tijdens hun zoektocht passeren de meest markante bewoners van dit, in het Hageland gesitueerde plaatsje de revue, en al snel blijkt dat de Eerste Wereldoorlog, die een jaar geleden eindigde, nog bij veel van de personages niet verteerd is. Vrijwel iedereen draagt nog de sporen ervan: van lichamelijke of psychische handicaps tot duistere geheimen van collaboratie, moord en verkrachting.

Het boek, dat zeer vlot leest, is geschreven in een stijl die erg aanleunt bij deze van de typische Vlaamse boerenfilm van 20 jaar geleden. U kent ze wel: "Het gezin Van Paemel", "De witte van Zichem" en andere "Hard labeur"'s,: direct, met korte zinnen, weinig beschrijvend en met een onverbloemd taalgebruik.
Wat ik ook markant vond, was het dubbele gebruik van de ik-vorm: sommige hoofdstukken zijn geschreven met Sarah als de ik-vorm, terwijl in andere hoofdstukken haar verloofde Alexander het ik-personage is. Dit draagt niet bij tot de inleving in het boek, omdat het soms pas na een halve tot een hele pagina duidelijk werd wie nu eigenlijk de "ik" was.

Dit boek is ideaal voer om de eeuwige discussie van het predikaat "literaire thriller" draaiende te houden. En ik vind dat eigenlijk geen van beide woorden op de cover hadden mogen staan, want literair is het door zijn schrijfstijl absoluut niet, en veel spanning heb ik ook niet mogen ervaren.
Het is een "whodunit", maar het gaat hoofdzakelijk niet, zoals je zou verwachten, over de moordenaar, maar meer over wie wie zwanger maakte.

Als dit boek twee prijzen mag in ontvangst nemen, zijn er maar twee mogelijkheden: ofwel was 2005 een zeer zwak jaar voor het Nederlandstalige spannende boek; ofwel ken ik niets van deze materie. Voor het gemak zal ik, met het nodige voorbehoud, maar aannemen dat het het laatste is.
Voor mij was dit boek een tegenvaller.
Mijn score: 3/10

14:40 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nederlandstalig, spaey_johanna, prijswinnaar, 3 |  Facebook |

STRAUB Peter - Jongen, meisje, verloren

Motivatie van de keuze:
Ik ken wat vroeger werk van deze auteur. Hij leverde een aantal zeer goede horror verhalen af.
De achterflap:
Een vrouw pleegt zelfmoord, ogenschijnlijk zonder reden. Een week later verdwijnt haar vijf tienjarige zoon Mark spoorloos. Voor de schrijver Tim Underhill voelt de onverklaarbare afwezigheid van zijn neef aan als een tweede sterfgeval.

Na de begrafenis probeert Tim dit mysterie van dood en verdwijning te ontraadselen. Hij ontdekt als snel dat er een moordenaar actief is en dat Mark kort voor zijn moeders dood geobsedeerd was geraakt door een verlaten huis waarin hij een toevluchtsoord van de killerzag.

Het huis aan Michigan Street is geen doorsneewoning: van zolder tot kelder bevat het echo's van een waar gebeurd horrorverhaal. Tim vreest dat Mark bij zijn naspeuringen op nog een geheim stuitte: een vermist meisje, dat hem naar haar mysterieuze domein lokte.
Bespreking:
Blijkbaar is Peter Straub een pak geëvolueerd in zijn schrijven, want van wat ik mij herinner, kan ik niets meer terug vinden in dit boek. Dit is echt een poging om een literaire thriller te schrijven. met weinig gebeurtenissen, langdradige beschrijvingen (hij doet er vier blz over om een ter aardebestelling te beschrijven) en een overdadig gebruik van bijvoeglijke naamwoorden. Kortom een echte stijlbreuk, alhoewel het buitengewone nog altijd een rol speelt.
Wat mij vooral stoorde was dat sommige scenes meerdere keren de revue passeerden, waardoor ik de schrijver ging verdenken van gebrek aan inspiratie.
Maar ik merkte toch dat ik op de duur mee was met het verhaal, en dan komt de ontknoping, en dat was toch een tegenvaller. Het leek mij een gemakkelijkheids oplossing, in de trant van de 300 blz zijn vol. Nu nog even afronden.
Kortom dit had evengoed een kortverhaal kunnen zijn, en dan was het waarschijnlijk beter geweest ook.
Niet echt een aanrader dus .
Mijn score: 3/10
EOB

10:04 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: straub_peter, vertaald, 3 |  Facebook |