Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Subachio zag er niet uit als een hotel.

De korte inhoud
Thomas is een succesvolle advocaat. Na het overlijden van zijn vader, een heftige relatie en een ontmoeting met een zwerver, besluit hij de advocatuur te verlaten. Zijn vriend Sam heeft een technologie ontwikkeld die de maatschappij ingrijpend kan veranderen. Sam wil zijn uitvinding geheim houden en Thomas belooft hem deze taak op zich te nemen. Dat brengt hem in conflict met Sams ambitieuze zonen, en met nietsontziende, op macht beluste bedrijven. Intussen wordt de wereld overspoeld door een dodelijk virus.

Thomas raakt verstrikt in een zich langzaam sluitend web van intriges en komt voor onmogelijke keuzes te staan. Kan hij het onheil keren dat zich als een donkere schaduw over hemzelf, zijn geliefden en de wereld verspreidt?


Het volledige rapport
De Nederlander Adriaan Bos was 25 jaar lang advocaat. Daarna wierp hij zich op als coach die zakenmensen begeleidde in verband met bewustzijnsontwikkeling. Beide aspecten van zijn professionele leven vinden we nu ook terug in Advocaat van de waarheid, waarmee de man op zijn drieënzestigste debuteert als misdaadauteur.

In 2009 kreeg het manuscript De zonen van Samuël een eervolle vermelding tijdens een wedstrijd. In de eerste helft van 2010 werd het geplaatst op de website Tenpages.com, waar auteurs, via het plaatsen van minimum de eerste tien bladzijden van hun manuscript in eender welk genre, lezers warm maken om te investeren in hun werk. Als er binnen het tijdsbestek van vier maanden minstens tien geldschieters samen 10000 euro inbrengen, belooft de website het boek te laten uitgeven bij een gerenommeerde uitgever. Als een van de tweeënzestig boeken die tot op de dag van vandaag op deze wijze publicatie verdienden, werd De zonen van Samuël dit jaar uitgegeven bij Juwelenschip onder de titel Advocaat van de waarheid. Uitgeverij Juwelenschip is een nobele onbekende in de wereld van het spannende boek, maar haar publicaties richten zich eerder tot de liefhebbers van esoterie en religie.

In Advocaat van de waarheid maken we kennis met Thomas van Buitenhuyzen, die het alter ego van de auteur zou kunnen zijn: ex-advocaat en nu vooral bezig om zijn vriend Sam te begeleiden tot een meer duurzaam beslissingsbeleid voor zijn technologiebedrijf, dat een chip heeft ontwikkeld die bedoeld is voor inplanting bij mensen. Als Sam beslist er niet mee naar de markt te trekken, komen hij en vooral Thomas in conflict met Sams zonen en een belangrijk buitenlands technologiebedrijf die zich een fortuin door de neus geboord zien. Als een dodelijk virus een wereldwijde pandemie veroorzaakt komt Thomas van alle kanten onder vuur te liggen en wordt het alsmaar moeilijker vast te houden aan zijn levensfilosofie.

Adriaan Bos gebruikt een spannend verhaal dat zich deels in Nederland en deels in Italië afspeelt als vehikel om zijn boodschap uit te dragen. Waarschuwingen allerhande doorspekken royaal het boek: het gebrek aan privacy in de digitale wereld; de invloed van het populisme in de politiek en de gevolgen van het kortetermijndenken passeren allemaal de revue. Soms klinken deze sommaties wat dringender en krijgen ze de vorm van berispingen en aanklachten. Als alternatief biedt de auteur de opwaardering van de ethiek, door onder andere het hoger inschatten van (naaste)liefde en goedheid. Maar de boodschap van Franciscus van Assisi, die het hoofdpersonage fel inspireert, lijkt een gevecht tegen de windmolens worden en Thomas glijdt af naar een Don Quichot-achtige figuur, die een strijd voert die hij niet lijkt te kunnen winnen. Maar tegelijk blijft het personage, net als alle andere protagonisten, zeer geloofwaardig vasthouden aan het recht om niet voor de makkelijkste weg te kiezen, zoals hij het zelf omschrijft. De auteur heeft goed werk geleverd om de figuren die hij opvoert elk een eigen persoonlijkheid mee te geven, zonder de noodzaak van ellenlange voorgeschiedenissen, maar door gebruik te maken van degelijke karakterschetsen.

Dit alles integreert de auteur professioneel in het spannende verhaal dat een aantal aspecten van zowel techno-, reli- als bedrijfsthrillers bevat. Een interessante en evenwichtige melange die afgewerkt werd met een esoterisch sausje. Overeenkomsten met de werken van Michael Crichton, Joel C. Rosenberg en Joseph Finder – elk de top in hun thrillersegment – zijn dan ook volop aanwezig. Tot aan bladzijde driehonderddertig is Adriaan Bos goed op weg vriend en vijand te verbazen en een hoge score ligt binnen handbereik. Maar vanaf dan volgt slechts een boutade aan spiritualiteiten, met als dieptepunt het totaal overbodige zestigste hoofdstuk. Zou dit de invloed zijn van de uitgever op de wijzigingen in het manuscript, waarvan de auteur gewag maakt in zijn nawoord? In ieder geval gebeurt deze omschakeling even artificieel als een rockconcert op een bijeenkomst van de Christelijke jeugd: het plaatje klopt niet meer en alle opgebouwde krediet wordt in een wip verspeeld. Een slotoffensief vol actie waarin de cast gedecimeerd wordt kan de het tij niet meer keren. En dat is jammer, want de auteur heeft bewezen dat het potentieel aanwezig is om het te maken in de wereld van het spannende boek.

Ook valt tijdens het lezen op dat de tekst van Advocaat van de waarheid op papier gezet werd in een lettertype met een rare eigenschap: de hoofdletters zijn kleiner dan de gewone hoge letters, zoals de “h”, wat bij momenten lichte irritatie opwekt. Als voorbeeld geef ik even het meest voorkomende geval mee: zo staat er constant “thomas” te lezen in plaats van het meergenormaliseerde “Thomas”

Met Advocaat van de waarheid bewijst nieuwkomer Adriaan Bos dat hij de kunst van het schrijven machtig is. Alleen slaagt hij er nog niet in het kwalitatieve niveau te handhaven tot aan de laatste bladzijde, waardoor hij compleet de mist ingaat. Hopelijk zijn de drieënnegentig investeerders niet zo ontgoocheld als ondergetekende.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Laat die middag toen Grethe doodging, begon het te regenen.

De korte inhoud
In een eeuwenoud Noors klooster wordt een sensationele archeologische vondst gedaan – een relikwiekistje waarvan de inhoud de wereldgeschiedenis zou kunnen veranderen. Een geheime orde probeert het kistje in handen te krijgen. Daarom wil de archeoloog Bjorn Belto weten wat er zo bijzonder aan de vondst is. In wetenschappelijke kringen gat men ervan uit dat er zich vroegchristelijke documenten in bevinden en mogelijk zelfs het Q-evangelie, met citaten van Jezus, dat de bron is van de latere evangelies van Matteüs en Lucas. Beltos zoektocht brengt hem via Londen naar het Midden-Oosten. En vandaar voor de apotheose naar een kruisvaarderskasteel in het Franse dorpje Rennes-le-Château.

Het volledige rapport
De Noor Tom Egeland werd drieënvijftig jaar geleden geboren in Oslo, waar hij nu nog altijd woont met vrouw en kinderen. Na een carrière in de journalistiek, gaat hij sinds 2006 als voltijds auteur door het leven.

Hij debuteerde op het eind van de jaren tachtig met een horrorroman, maar al snel schakelde hij over op spannende boeken. Het einde van de cirkel verscheen in 2001, maar de vertalingen kwamen er pas, in het spoor van het succes van David Browns De Da Vinci code, dat in 2003 verscheen. De Nederlandse vertaling van Egelands werk stamt uit 2005. De auteur zelf weet als de beste dat hij zijn internationale succes te danken heeft aan zijn Amerikaanse collega. Hij beseft die schatplichtigheid zo goed dat hij er zelfs een groot deel van zijn zeventien pagina’s tellende nawoord aan besteedt.

Het einde van de cirkel is het eerste boek met de albino archeoloog Bjorn Belto in de hoofdrol. Tijdens een archeologische opgraving, waar Bjorn als opzichter in naam van de Noorse staat het goede verloop moet waarborgen, wordt een spectaculaire vondst gedaan. Als de Britse archeoloog die de opgraving leidt na die vondst zowat alle ter zake doende regels en werkwijzen aan zijn laars lapt en de vondst meteen meeneemt, besluit Bjorn het zaakje tot op de bodem uit te zoeken. Groot is zijn verbazing als blijkt dat hij de enige is die aanstoot neemt aan het vreemde gedrag van de alom gerespecteerde Graham Llyleworth. Maar als een pitbull bijt hij zich vast in de zaak waarin niet alleen niets is wat het lijkt maar die ook raakpunten heeft met de dood van zijn vader, decennia geleden.

In de eerder vernoemde epiloog maakt Tom Egeland het de recensent trouwens gemakkelijk door zijn boek te typeren als een niet al te enerverend boek over een raadsel en het te omschrijven als een misdaadroman zonder misdaad. En daarmee is zowat alles gezegd.
Het verhaal, dat verteld wordt in een ik-vorm, vangt nogal verwarrend aan, doordat de auteur slecht enkele stukjes uit het verleden aanreikt, afgewisseld met eentje uit de toekomst., terwijl de verbanden tussen al deze brokjes informatie slechts met mondjesmaat vrijgegeven worden. Eenmaal het verhaal op kruissnelheid gekomen is, blijkt dat het bijlange na niet spannend genoeg is om de lezer nieuwsgierig op het puntje van zijn stoel te krijgen. Achteraf beschouwd had het allemaal wat korter gekund, want een inleiding van zowat tweehonderdvijftig bladzijden is lang, zelfs naar Scandinavische maatstaven. Daarna volgt een spervuur van theorieën waarvan sommige zo absurd zijn dat ze de geloofwaardigheid van de andere – en bij uitbreiding van het hele boek - in vraag stellen.

Nog nooit was en boek zo dichtbevolkt met archeologen, die allemaal volgens het cliché van de reli-thriller op zoek zijn naar het geheimzinnige manuscript Q, dat de fundamenten van het Christendom zou kunnen onderuithalen indien het in de verkeerde handen valt. Tom Egeland bedacht deze plot misschien wel als eerste; ondertussen is de herkenbaarheid zo groot dat het “Oh nee, hier gaan we weer”-gevoel instantiné komt opzetten.

Tussendoor blijft het wel genieten van Egelands superieure subtiele humor waarmee hij het verhaal doorspekt en staan we sprakeloos over de doeltreffende typeringen waarmee hij de Noorse nuchterheid laat duelleren met het Brits flegma en superioriteitsgevoel. Maar dit kan het boek natuurlijk niet redden.

Na beide boeken gelezen te hebben, is het niet verbazend dat Dan Brown de kans kreeg om de wereld aan het lezen te zetten. En waarom Het einde van de cirkel daar twee jaar eerder niet in slaagde: de wereld zat – en zit nog altijd - niet te wachten op niet al te enerverend boek over een raadsel.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Opsporingsbericht van de Federale Politie.

De korte inhoud.
Opsporingsbericht van de Federale Politie in samenwerking met Child Focus. VERMISSING [MINDERJARIGEN]. Verspreid op verzoek van de procureur des Konings te Brussel. Vermissing Charlotte ‘Lotte’ Acket te Ukkel.. Een man in het zwart sleurt een zware reiskoffer naar het station. Het is verboden onwelriekende of besmettelijke voorwerpen in de bagagekluizen te plaatsen. Bloed druipt uit de stationskluis. ‘Wij zitten met drie vermiste meisjes,’ zegt Eddy Thielemans, heel open van geest, tres cool. Hij is chef van de Cel Agressie en leidt het onderzoek. ‘Alle drie zeventien jaar, slank, blond, blauwe ogen.’ Geen enkel blond meisje van zeventien waagt zich alleen op straat. Politiekorpsen van Brussel, Antwerpen, Oostende, Charleroi, Gent, de scheepvaartpolitie en Missing Persons Noordzee zitten met de handen in het haar. Een angstpsychose waart door het land. België is in rep en roer.

Het volledige rapport
Antwerpenaar en wereldburger Stan Lauryssens heeft verleden jaar de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar de auteur is actiever dan ooit. Begin dit jaar verscheen de erotische roman Alle dagen curry en seks op zondag en nu ligt zijn nieuwste spannende politieroman in de winkelrekken.

Na tien boeken met het Simoens en Deridder in de hoofdrol, mag dit politiekoppeltje even uitblazen. Hoewel ze nog even vermeld worden, draait het in Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen allemaal om de Cel agressie van de federale politie en wordt Antwerpen ingeruild voor Brussel. Het vierkoppige team onder leiding van commissaris Eddy Thielemans wordt ingezet op de jacht  naar een seriemoordenaar, die zijn jonge, blonde, vrouwelijke slachtoffers in mootjes gehakt achterlaat in de bagagedepots van Belgische treinstations. Als Charlotte Acket – Lotte voor de vrienden – spoorloos verdwijnt, verandert het onderzoek in een race tegen de klok, in een poging haar levend uit de klauwen van de monsterlijke kidnapper te redden.

Net zoals verandering van spijs doet eten lijkt verandering van hoofdpersonage even verfrissend te werken voor een auteur Of zou het liggen aan het feit dat Stan Lauryssens nog de stijl van zijn roman in de vingers zitten had toen hij begon aan dit boek? Wat ook de reden moge zijn, Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen begint zeer verfrissend en in een sprankelende stijl, die gelardeerd is met een bijzonder gevoel voor humor. Wat te denken dan de verpleegster van het Wit-Gele Kruis die de afname van een DNA-staal komt uitvoeren, omdat de wetsdokter geen gaatje heeft in zijn agenda… Het leesplezier is volop aanwezig in de pakweg eerste tachtig bladzijden van het verhaal, die behoren tot de beste die de auteur in zijn loopbaan aan het papier heeft toevertrouwd.

Jammer genoeg worden de punten pas uitgereikt na het finale punt, want eenmaal het politieonderzoek goed en wel op kruissnelheid komt, verslapt de stijl en zakt het niveau tot het zo goed als in het verlengde ligt van zijn andere politieromans. Enkel de platvloersheid blijft, een enkele uitzondering buiten beschouwing gelaten, achterwege. Maar zijn plastische manier van schrijven, die eerder geassocieerd wordt met stripverhalen, komt weer bovendrijven

Het nieuwe speurdersteam roept, mede door het onderwerp, associaties op met de Vlaamse televisieserie Vermist, die al enkele jaren loopt. Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen kan zo verfilmd worden tot een aflevering van deze reeks.

De plot is best goed geconstrueerd en auteur laat zijn publiek in spanning tot net voor de finale, vooraleer hij een tip van de sluier oplicht en hij de lezer deelgenoot maakt van hoe de vork in de steel zit. Maar de spanningsopbouw laat te wensen over door de neiging te veel te willen uitleggen - Ondertussen weet iedereen al wel wat een doorkijkspiegel of een zodiak is. - alsook door teveel herhalingen van stukken tekst. Zo wordt de tekst van het opsporingsbericht van Lotte wel minstens vijf keer hernomen in het boek. Het is te verstaan dat de bladzijden moeten gevuld worden, maar zelfs dan blijft de auteur steken op 282 pagina’s.

Daarnaast moet ook gewag gemaakt worden van een onzorgvuldige redactie, want teveel fouten zijn doorgedrongen tot de eerste druk: weinig spelfouten gelukkig, maar wel een aantal contextfouten waarin binnen een scene de leden van een gezelschap wisselen; locaties veranderen of het vertelperspectief wijzigt.

De eerste hoofdstukken van Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen herinneren de lezer eraan dat Stan Lauryssens wel degelijk potentieel heeft als auteur, maar jammer genoeg kan hij deze lijn niet doortrekken tot op het eind. Als aanmoediging luidt mijn eindverdict: met de hakken over de sloot.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
De harde wind veroorzaakte een geluid dat deed denken aan een fluitende fluitketel die niet van het gasfornuis is gehaald en droog staat te koken.

De korte inhoud
In april 2010 gebeurt er een ernstig ongeluk op het olieplatform Petronius van Benson Oil Production (BOP) in de Golf van Mexico. Elf werknemers komen om en er ontstaat een groot lek waaruit miljoenen liters olie stromen. De schade aan de natuur en de economie is enorm. Vooral New Orleans – nog herstellende van de orkaan Katrina – wordt hard getroffen. Het aandeel van oliemaatschappij BOP keldert en de overheid start een miljoenenfonds voor de slachtoffers.
In het onderzoek naar de oorzaak van de ramp wordt geconcludeerd dat de veiligheidsvoorschriften niet zijn nageleefd. De voorman van het olieplatform, Jay Nolan, wordt opgepakt en veroordeeld vanwege grove nalatigheid.
Jay Nolan laat het er echter niet bij zitten. Hij schrijft een brief naar het Innocence Project van Walter ‘Wiz’ Griffiths, waarin hij hem vraagt zijn zaak te onderzoeken omdat er sprake zou zijn van een gerechtelijke dwaling.
Griffiths vraagt advocaat Matthew Baldwin om hem te assisteren in deze, in zijn ogen, bijzondere zaak.
In hun onderzoek komen ze erachter dat Nolan het slachtoffer is van een duister spel en staan ze voor de bijna onmogelijke taak om de onschuld van Nolan aan te tonen.

Het volledige rapport
De uit Eindhoven afkomstige Geert-Jan Knoops is een gerenommeerd Nederlands advocaat, die kind aan huis is bij verschillende tribunalen die recht spreken in internationale zaken. Naast zijn drukke Amsterdamse praktijk, doceert hij deeltijds internationaal strafrecht aan de universiteit van Utrecht.

Sinds een aantal jaren waagt deze dubbele doctor in de rechten zich ook aan spannende boeken, waarvan een aantal met de Amerikaanse advocaat Matthew Baldwin in de hoofdrol. Het Petronius mysterie is het derde deel in deze reeks, waarmee de auteur de aandacht wil vestigen op zijn kantoor, dat sinds het begin van dit jaar ook deel uitmaakt van het Innocence Network: de internationale arm van het Amerikaanse Innocence Project, dat zich inzet om onterecht veroordeelden weer op vrije voeten te krijgen.

Op twintig april 2010 komen elf medewerkers van het olieboorplatform Petronius om bij een ontploffing, die leidt tot de grootste milieuramp in de Golf van Mexico. Negen maanden later krijgt Jay Nolan de zwarte piet toegespeeld, wordt hij verantwoordelijk gesteld voor de ramp en veroordeeld tot dertig jaar gevangenis, na belastende verklaringen van enkele van zijn collega’s. Jay Nolan wendt zich tot het Innocence Project om zijn onschuld te bepleiten. Met de hulp van topadvocaat Matthew Baldwin en zijn veldwerker Jeff Esposito wordt al snel een getuige à décharge opgespoord. Maar groot is de verslagenheid als deze een werkongeval niet overleeft. Of was het geen ongeluk en speelt de tegenpartij vuil spel?

Omdat Geert-Jan Knoops ervoor opteerde om het relaas chronologisch op te tekenen worden er in het begin nogal grote tijdsblokken overbrugd met weinig woorden en in korte hoofdstukken. Hierdoor ontstaat een gevoel van lichtvoetigheid, die eigenlijk niet hoort bij een serieuze zaak als de ramp met het BP olieplatform Deep Horizon en zijn gevolgen, dat model stond voor de olieramp in dit boek. Dit gevoel wordt bevestigd door de enorme hoeveelheid witruimte die in het boek aanwezig is: Meer dan tien procent van de bladzijden in Het Pertronius mysterie is volledig … blanco! Het mag dan al papier zijn dat gewonnen is uit hout dat voldoet aan de FSC normen; het blijven veel bomen die voor niets gekapt werden.

Het is de verdienste van de auteur dat hij de mengeling van door oningewijden frequent als saai bestempelde onderwerpen als juridisch getouwtrek, rechtbankgevechten, economie en politiek vlot en licht verteerbaar weet te brengen waardoor Het Petronius mysterie zo de valies in kan om deze zomer geconsumeerd te worden aan een of ander exotisch strand in de zon. Want naast de verhaallijn over het betwisten van de schuldvraag neemt de auteur de tijd om de synergie tussen politieke en economische macht kritisch te ontleden, zonder een moment te vervelen.

Geert-Jan Knoops schreef met Het Petronius mysterie een goed gedoseerde en gevarieerde rechtbankthriller, gecompleteerd met wat actie, waarbij hij er zorgvuldig over waakte zich niet te laten meeslepen door zijn stokpaardjes en aan het doceren te slaan. Het resultaat is een aardig en pretentieloos tussendoortje waar menig lezer mee kan ontspannen, maar dat wat diepgang en serieux mist, want de boodschap die blijft hangen is: wie het spel eerlijk speelt, verliest. En ik denk niet dat dit de bedoeling was...

Het definitieve verdict: 5/10 

De openingszin:
‘De Palio,’ zei de man.

De korte inhoud
Rome. In een groezelig kamertje krijgt Morpho Fante, onderzoeksjournalist, een tip van zijn informant. In de stad is een huurmoordenaar gesignaleerd…
Wat heeft die aanwezigheid te maken met de geplande topvergaderingen? Over enkele dagen neemt Italië het voorzitterschap van de Europese Unie over. De ministers komen een eerste keer samen tijdens de Palio, een middeleeuwse paardenrace, in Siena. De gastspreker is George W. Bush sr.
Stof genoeg voor Morpho. Er hangt wat in de lucht… Dreigender dan zijn passionele ontmoeting met de sensuele Eritrese Zdima en haar eeuwig zwijgende vriendin Consuela. Maar er zijn er wel meer die het achterste van hun tong niet laten zien..
Morpho Fante, zoon van een Vlaamse vader en een Italiaanse moeder, wordt het vuur aan de schenen gelegd. Het spoor van de waarheid leidt hem terug naar een pijnlijk verleden en vroegere geliefden, maar ook naar geheime agenten en onfrisse praktijken in de wapenhandel. Al snel blijkt Morpho meer opgejaagd wild dan nieuwsjager te zijn…


Het volledige rapport
De veertig jarige Oost-Vlaming Dirk Van de Walle publiceerde in het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw drie spannende boeken met eenzelfde hoofdpersonage die wel elk bij een andere uitgever verschenen. Tegelijk timmerde deze avonturier aan een professionele managementloopbaan, wat hem vorige zomer als de positie als General Manager Belgium opleverde bij reclamemaker Square Melon.

In Zuur bloed, het middelste boek uit de rij, wordt Morpho Van Damme, die in Italië zijn moeders familienaam Fante aannam, getipt over een mogelijk aanslag in Sienna, waar een politieke top gepland staat. Net voor hij Rome verlaat wordt Morpho tot over zijn oren verliefd op de bloedmooie uit Eritrea afkomstige Zdima Zdarouïssi. Zijn eerste echte liefde sinds hij en de liefde van zijn leven Luna jaren geleden uit elkaar gingen. Groot is zijn verbazing als hij in Sienna de zich in hogere kringen thuisvoelende, Luna tegen het lijf loopt. Te veel toeval is geen toeval meer, denkt Morpho Fante en hij trekt op jacht. Maar al snel beseft hij dat zijn tocht leidt naar zijn persoonlijke en familiale verleden en ondervindt hij aan den lijve dat hij niet alleen jager maar tevens potentieel slachtoffer is.

Dirk Van de Walle schotelt de lezer een vrij complex verhaal voor dat bij momenten moeilijk te volgen is, mede omdat hij ervoor opteerde om meestal de familieleden van het hoofdpersonages niet kenbaar te maken aan de hand van hun namen, maar aan de hand van de familieband. Wel staat er achteraan het boek een stamboom van de familie Vandamme-Fante, maar tegen de tijd dat men die ontdekt, heeft men het verhaal al achter de kiezen. Ook zijn de personages lang niet goed genoeg uitgewerkt om hun acties geloofwaardig over te laten komen.

Gelukkig hanteert de auteur een aangenaam lezende stijl en voorziet hij Zuur bloed van een soundtrack die echt de moeite waard is, waardoor alle gebeurtenissen, die draaien rond persoonlijke geschiedenissen en wapenhandel, toch zorgen voor enig leesplezier. Ook zijn met liefde voor het land gekozen locaties in Sienna en Rome dragen hiertoe bij.

Zuur bloed laat de lezer achter met gemengde gevoelens: enerzijds is er de vertelstijl die potentieel verraad, maar aan de andere kant lijkt de structuur van verhaal niet correct in elkaar te passen en vallen de personages door de mand. Kan beter.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Hij werd wakker van een hard, aanhoudend gebons op de voordeur

De korte inhoud
Commissaris Montalbano, een van de beroemdste speurders uit de hedendaagse misdaadliteratuur, krijgt te maken met een gruwelijke, mysterieuze moordzaak. Op een kleiveldje net buiten het plaatsje Vigàta wordt na een hevige regenbui een plastic zak aangetroffen met daarin het lichaam van een man. Hij is om het leven gebracht met een nekschot, onherkenbaar verminkt en in precies dertig stukken gezaagd. Wie is hij en waarom is hij vermoord?
Op het eerste gezicht lijkt het om een typische maffiamoord te gaan, maar Montalbano voelt dat er meer aan de hand is. De zaak vertoont opvallend veel overeenkomsten met het Bijbelverhaal van Judas. Die kreeg voor het verraden van Jezus dertig zilverlingen betaald, die na zijn zelfmoord werden gebruikt om het land van een pottenbakker te kopen, dat zou dienen als begraafplaats voor vreemdelingen. Montalbano moet enorme risico’s nemen om zichzelf en zijn collega’s te redden van het besmettelijke verraad rond het kleiveld.


Het volledige rapport
Andrea Camilleri werd in 1925 geboren in het Siciliaanse havenstadje Porto Empedocle. Al tijdens zijn studies schreef hij poëzie en kortverhalen, maar zijn eerste publicatie zag pas in 1978 het levenslicht. Die eerste stappen in de wereld van het boek waren geen groot succes, want na een tweede publicatie werd het meer dan tien jaar stil rond de auteur. Pas in 1992 blies de ondertussen naar Rome uitgeweken man zijn schrijverschap nieuw leven in met Het jachtseizoen dat wel opgemerkt en gesmaakt werd. In 1994 introduceerde hij in De vorm van Water zijn vaste personage Salvo Montalbano, inspecteur bij de politie in Vigàta, een fictief plaatsje op Sicilië, dat zo erg lijkt op Camilleri’s geboorteplaats, dat de Siciliaanse stad in 2003 haar naam officieel wijzigde in Porto Empedocle Vigàta. De reeks bestaat, naast een groot aantal kortverhalen en enkele novelles, uit zeventien boeken en wordt ondanks de hoge leeftijd van de immens populaire auteur nog jaarlijks uitgebreid.

De bloedakker vloeide al in 2008 uit zijn pen, maar is pas nu in Nederlandse editie verschenen. Hierin wordt na een hevige regenbui op een kleiveld buiten de stad een zak aangetroffen met daarin het in dertig stukken gezaagde lichaam van een onbekende man. Salvo Montalbano heeft niet alleen de handen vol met het onderzoek naar deze moord, die op het eerste zicht gepleegd werd door maffiosi, maar moet daarnaast ook nog eens rekening houden met collega’s die net dit moment uitgekozen hebben om hun ontevredenheid kenbaar te maken.

Andrea Camilleri houdt er een bijzonder luchtige vertelstijl op na wat resulteert in een verhaal dat enorm snel wegleest. De bloedakker wordt hierdoor een ideaal tussendoortje. Maar de auteur moet wel waken over de conversaties in het boek, want deze zijn soms op het randje van het debiele af.

Voor de lezer – zoals ondergetekende – voor wie De bloedakker een eerste kennismaking betekent met Italiës populairste commissaris, bevat het boek veel te weinig achtergrondinformatie over de vaste personages, waardoor er een aantal vragen onbeantwoord blijven. De belangrijkste is wellicht waarom Agatino Catarella zich aan de lopende band bedient van de vreselijkste zinsconstructies en absurde woordkeuzes.

De lichtvoetigheid van vertellen en de humor in het verhaal staan dan weer in schril contrast met de nurkse tobbende hoofdfiguur wiens stemmingswisselingen enkel te neutraliseren zijn met koffie en lekker eten. Andrea Camilleri brengt met Salvo Montalbano de Italiaanse tegenhanger tot leven van Pieter Aspes commissaris Van In of Baantjers De Cock: volkse figuren die weten te genieten van het leven en die tegelijk ouderwetse maar zeer capabele speurders zijn. Kortom personages in wiens gezelschap het ondanks hun grillen aangenaam toeven is.

Wel is er sprake van enige verwaandheid van de kant van de auteur, want hij laat zijn personages meermaals boeken ter hand nemen uit zijn eigen bibliografie, wat vreemd overkomt

Qua plot is het verhaal best goed opgezet en geloofwaardig uitgewerkt, maar sommige van de onderzoeksstappen van de commissaris kunnen enige kunstmatige geconstrueerdheid niet verbergen. Maar het blijft te allen tijde genietbaar.

De bloedakker is een typisch boek om mee te nemen op vakantie: licht verteerbaar, vlot lezend en amusant.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Weduwe Leguilloux, pensionhoudster in de rue des Prouvaires in de wijk Saint-Germain, plaatste de zak aanmaakhout op de overloop naar de mansarde en wachtte na de steile klim tot ze haar ademhaling weer onder controle had.

De korte inhoud
Parijs / december 1800: Eerste Consul Bonaparte overleeft de bomaanslag in de rue Nicaise. De royalisten (Chouans) worden opgejaagd, maar laten niet af met spioneren en complotteren.
1805: onder het bewind van keizer Napoleon I, groeit Antwerpen uit tot een havenstad van formaat en haalt zich daardoor de afgunst van Engeland op de hals.
De burgers van het geannexeerde departement der Beide Neten (Antwerpen) maken ook kennis met de schaduwzijde van het Franse bewind: de constante oorlogsdreiging, de Police Générale en de onaflatende druk van de conscriptie.
Idealisme en loyaliteit verworden tot corruptie en verraad, naarmate Napoleon het Europese vasteland aan zich onderwerpt. Persoonlijke belangen en conflicten worden beïnvloed door internationale ontwikkelingen. Het individu wordt speelbal van politieke en financiële malversaties; een gegeven van alle tijden.


Het volledige rapport
Staf Schoeters werd in 1949 geboren in Merksem, aan de rand van de stad Antwerpen, waar veel van zijn boeken gesitueerd zijn. Zo ook De schaduw van de Adelaar, dat in 1998 laureaat was van de allereerste Hercule Poirotprijs.

Hierin staan persoonlijke verrijking en corruptie centraal in de beginjaren van de negentiende eeuw, wanneer Antwerpen onder het bewind van Napoleon uitgebouwd werd tot een wereldhaven. Hoewel dit boek het eerste deel van een trilogie is die verder bestaat uit De wandelgangen van de macht en De wegen naar ontvoogding, is het een afgerond verhaal dat los van de andere twee werken kan gelezen worden.

De schaduw van de adelaar, dat zich afspeelt in het eerste decennium van de negentiende eeuw is niet echt een evenwicht boek. Alle nadruk ligt op de handelingen die de personages uit zelfbehoud en zelfverrijking maken. De locaties, de personages zelf als ook het tijdsbeeld zijn er zo compleet aan ondergeschikt dat ze amper plaats krijgen in het boek. Enkel de belangrijkste gebeurtenissen worden summier aangehaald in de vorm van artikels in het krantje dat het hoofdpersonage uitgeeft, wat wel een handige oplossing is om feiten te integreren in een roman.

‘“De Schaduw van de adelaar” evoceert op indringende wijze historische gebeurtenissen en personages tegen de nauwgezet gereconstrueerde achtergrond van één der interessantste periodes uit de Europese geschiedenis.’, staat er ook nog op de achterflap. Maar er werk dat bovenstaande pretendeert te zijn, moet de lezer overstelpen met met zin om meer te weten te komen over de historische personages die opgevoerd worden alsook over het stukje geschiedenis waarin ze acteren. En laat dat nu net niet het geval zijn: deze roman beroert zijn publiek totaal niet.

Ook is het jammer te moeten vaststellen dat er te veel fouten in het boek staan, vooral in de vorm van een inconsequente spelling van de namen van de personages. Vermijdbare fouten die het leesplezier niet bevorderen.

De Poirot-prijs ten spijt, heeft De schaduw van de adelaar ook meer weg van een roman dan van een spannend boek, want enerzijds worden de meest veelbelovende verhaallijnen, wat spanning betreft, te summier uitgewerkt om impact te kunnen hebben op het geheel. En anderzijds is het gekonkel en gekronkel van de machthebbers niet geheimzinnig genoeg gebracht om het verhaal te kunnen dragen. Deze vaststelling wordt ook bevestigd door de NUGI code, waaronder het boek valt.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
‘Hij wil dat ik kousen zonder kruis draag, onder een verpleegstersuniform.’

De korte inhoud
Het is voorjaar. Terwijl iedereen fantaseert over een niet-opgeëiste lottowinst geniet het Knokse politiekorps van de laatste vredige weken voor de toeristeninvasie. Helemaal rustig is het echter nooit, zelfs niet in dit chique badstadje. Er is de onrustwekkende verdwijning van een kampeerster, vandalisme op het kerkhof en een bizarre inbraakgolf. Als een baron en zijn chauffeur worden vermoord, krijgt inspecteur Luk Borré opdracht de zaak te onderzoeken. In een decor van klasserestaurants, dure winkels en het grote geld ontwikkelen zich vreemde intriges.


Het volledige rapport
Jos Pierreux, een handelaar in bouwmaterialen uit het Pajottenland is ondertussen al een gevestigde naam in het Vlaamse wereldje van misdaadauteurs. Zijn reeks met Luk Borré, de niet altijd even sympathieke speurder, die zich situeert in Knokke, de mondainste badplaats van de Belgische kust waar de auteur eveneens geregeld verblijft, telt al acht boeken waarvan Een paar gevallen van moord het recentste was.

Maar het begon allemaal in 2004 met De dode die met z’n tweeën was, waarin Luk Borré en zijn collega’s niet minder dan vier onderzoeken voor de kiezen geschoven krijgen: Naast een aantal welgestelde gasten die hun tweede verblijf, volledig leeggehaald terugvinden, werd er ook een aantal graven beschadigd op het kerkhof en ten slotte is er een verdachte verdwijning op de plaatselijke camping. Maar als het levenloze lichaam van een baron en persoonlijke vriend van de commissaris wordt gevonden, wordt al de rest bijzaak. Behalve dan het gissen naar de gelukkige winnaar van een grote lottotrekking, die maar niet opdaagt.

Jos Pierreux heeft een mooi plot gecomponeerd, maar de uitwerking ervan wordt omringd door veel te veel smalltalk, waardoor de spanningsboog niet verder komt dan een sinusoïde. Maar de auteur is een innemend verteller en als de overdadig aanwezige hoeveelheid seksistische praat tot een minimum beperkt zou worden, zou ik zeker aan zijn lippen hangen. Momenteel blijft de niveau echter steken ter hoogte van de toog in de eerste de beste bruine kroeg. Maar zijn vlotte babbel en manier van schrijven geven blijk van genoeg potentieel om een degelijk spannend verhaal verteld te krijgen.

Het gros van zijn personages blijft steken in of het karikaturale of het cliché: zo is onder andere de incompetente korpscommandant ook hier van de partij. Wel zet de auteur met glans een geslaagde versie op papier van Graaf Lippens, die uitblinkt in volkswijsheden en een zeer nuchtere kijk op de wereld te toon spreidt.

Met De Dode die met z’n tweeën was treedt Jos Pierreux in de voetsporen van de boeken van Stan Lauryssens, maar dan als een meer geciviliseerde en bravere versie, wat resulteert in enkele uren pretentieloos leesplezier.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Kimmo Joentaa was alleen met haar toen ze insliep.

De korte inhoud.
Zij was een prachtige vrouw. Kimmo Joentaa kan het niet vatten, dat woordje ‘was’, maar Sanna, zijn vrouw, is na een slopende ziekte overleden. Als in trance probeert hij door te leven. Hij zit in het Finse Turku op zijn kantoor in het hoofdbureau van politie, wanneer hij bij een misdrijf geroepen wordt. Een vrouw is in haar bed door verstikking om het leven gebracht. Als hij bij de vermoorde vrouw staat, ziet hij meteen Sanna voor zich – ingeslapen en nooit meer ontwaakt.


Het volledige rapport
De Duitse auteur Jan Costin Wagner mag volgend jaar veertig kaarsjes uitblazen. Op zijn dertigste maakte hij met Nachtrit zijn literair debuut maar vanaf zijn derde werk trad hij in 2005 met IJsmaan toe tot de gilde der misdaadauteurs. Het was meteen ook het begin van een reeks die zich afspeelt in Finland, het vaderland van zijn vrouw, waarin de rechercheur Kimmo Joentaa de hoofdrol voor zijn rekening neemt.

IJsmaan begint aan het sterfbed van Kimmo’s vrouw. OM zichzelf af te leiden van de pijn van dat verlies, gaat hij terug aan het werk. Hoewel hij ongefocust is krijgt hij toch de leiding over het onderzoek naar de omstandigheden van een vrouw die verstikt gevonden werd in haar bed: een ongeluk of moord?

Jan Costin Wagners pennenvrucht leest zalig gemakkelijk weg, wat zeer ontspannend werkt. Enkel is het geregeld onduidelijk om uit te maken vanuit welk standpunt de hoofdstukken verteld worden. Verwarring die optreedt door het constante wisselen tussen Kimmo en de man waarop hij jacht maakt, zonder duidelijk onderscheid en de vergetelheid om zijn personages vroeg in het hoofdstuk te benoemen. Als daarbij het overgrote deel van de veelal zeer korte zinnen in het boek ook nog eens beginnen met hetzelfde woord, begint men toch vraagtekens te zetten bij de literaire kwaliteiten van deze Duitse auteur: geregeld stuit men op halve bladzijden waar bij elke regel begint met “Hij”, wat geen mooi zicht is.

Ook probeert Jan Costin Wagner Scandinavischer uit de hoek te komen dan de echte Scandinavische misdaadauteurs: hij vertelt zijn verhaal met een ongekend traagheid waarbij de melancholie alles overheersend is. Tegelijk zijn wordt het politionele onderzoek zo minimalistisch en terloops uitgevoerd, dat een lezer zich gaat afvragen hoe ze in Finland er ooit in slagen een degelijk spoor op te pikken, laat staan een dader op te pakken.

IJsmaan is zeker een leuk boek om je als lezer in te wentelen, maar als politieroman is het niet geloofwaardig en zelfs ondermaats. Daarom scoort dit verhaal zeker hoger als roman dan als spannend boek, waarvan trouwen de correlatie tussen de titel – die bestaat uit een woord dat niet terug te vinden is in de dikke Van Dale - en verhaal mij nog altijd niet duidelijk is na het omslaan van de laatste pagina. Dit maakt het beoordelen van het boek weer zeer moeilijk, en dus zie ik mij genoodzaakt voor het eerst in lange tijd, weer eens een dubbele quotering uit de mouw te schudden.

Het ontspannende verdict: 7/10
Het spannende verdict: 3/10

De eerste zin: 
Nietsvermoedend en onbelast door de wetenschap dat dit voorlopig zijn laatste rit zal zijn, begint de machinist vanmorgen aan zijn vroege dienst..

De korte inhoud
Donia Fisher moet leven onder de constante bedreiging van een aartsvijand die op de loer ligt. Toch kent ze grotere zorgen, zoals haar acute financiële nood. Als haar een droombaan wordt aangeboden, twijfelt ze dan ook geen seconde.
Ze wordt als privédetective ingehuurd om een schadeclaim van het zaadveredelingsbedrijf van Joost en Mark Dekker te onderzoeken. Waarom heeft Mark zich van het leven beroofd? Weet zijn weduwe er misschien meer vanaf? En welke rol speelt de groeiende markt van de gentechnologie bij het op handen zijnde faillissement van het bedrijf? Alleen Joost weet de antwoorden, maar hij is spoorloos verdwenen.
Even vergeet Donia haar eigen problemen, totdat het gevaar wel erg dichtbij komt….



Het volledige rapport..
De Nederlandse Ariane Meijer zal in Nederland nog enige bekendheid genieten als presentatrice bij de commerciële zender SBS 6, maar sinds een paar jaar probeert ze van haar pen te leven.

In 2007 maakte ze met Koud-zuid haar spannend debuut en het hoofdpersonage keerde ook terug in haar volgende boek Wit goud. Zwart zaad, het derde boek in de reeks met Donia Fisher als belangrijkste personage, kan zonder enig probleem gelezen worden als een op zichzelf staand verhaal, want hoewel de verwijzingen naar haar vorige avonturen veelvuldig aanwezig zijn, worden ze weldoordacht geplaatst zodat nieuwe lezers het gevoel hebben dat al die informatie enkel dient als achtergrondvorming.

De Amsterdamse Donia Fisher zit na haar eerdere belevenissen letterlijk op zwart zaad en als een oude bekende haar voorstelt om aan de slag te gaan als onderzoekster voor een verzekeringsmaatschappij, twijfelt ze geen moment. Voor haar eerste opdracht moet ze proberen een barst te vinden in het waterdichte verzekeringsdossier betreffende de mislukte oogst van het zaadveredelingsbedrijf Dekker & zonen. Vertrouwend op haar intuïtie en overlevingsdrang duikt Donia in de onbekende wereld van de zaadhandel in de hoop enige vorm van fraude te ontdekken…

Het boek wordt origineel opgebouwd. Ariane Meijer gebruikt geen hoofdstukken, maar deelt het boek op in 4 toepasselijke bedrijven: Zaad, groei, bloei en oogst, die niet alleen verwant zijn aan het onderwerp maar eveneens de stadia aangeven waarin de economische wedergeboorte van het hoofdpersonage zich bevindt..

Doordat het verhaal, dat wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, wordt zeer luchtig gehouden, waardoor regelmatig het idee ontstaat een chicklit in handen te hebben. Ook lijkt het boek wel een marketingstunt van Aldi, want de goede verhouding tussen prijs en kwaliteit van de producten van deze keten wordt meermaals aangeprezen.

Qua plot zit het boek bet goed in elkaar met een lichtjes buitenproportionele ontknoping. Enkel de dreigende aanwezigheid van iemand uit haar vorig leven was er net teveel aan en leidt de aandacht af van dit boek. Maar misschien dat lezers van de volledige reeks dit draadje beter kunnen smaken.

Met Zwart zaad levert Ariane Meijer best een aangenaam tussendoortje af dat, door de positieve instelling en de vrouwelijke vertelstijl vooral gesmaakt zal worden door de vrouwelijke liefhebbers van het spannende genre.

Het definitieve verdict: 5/10

De openingszin:
Het belastingsgebouw aan de Rijnkaai maakte een onheilspellende indruk in de mistige regen.

De korte inhoud
Op een mistige dag wordt op een druilerige kade het ontzielde lichaam van een zestigjarige man in joggingpak aangetroffen. Hartaanval luidt de diagnose.
De dode jogger blijkt de kruimeldief Vandoren te zijn, die nooit had kunnen verwachten dat zijn sportieve blokje om zo eindigen in een definitief hoekje om.
Als er bij de plaatselijke politie een tip binnenkomt dat de kleine crimineel betrokken zou zijn bij de groots opgezette schilderijendiefstal van enkele dagen geleden, krijgt een jonge, ambitieuze, maar helaas werkloze winkeldetective opdracht onopvallend de zaak te onderzoeken.


Het volledige rapport
Van De Vlaamse auteur Bart Holsters begon zijn literaire loopbaan als vertaler van pulp en werd later thrillerrecensent bij de krant De Morgen. In de jaren tachtig van vorige eeuw publiceerde hij vier spannende boeken.

Blokje om, hoekje om was zijn debuut en staat voor eeuwig en altijd geboekstaafd als het eerste boek ooit bekroond met een prijs voor spannende boeken voor het Nederlandse taalgebied, want uitgeverij A.W. Bruna & zoon bekroonde dit ingezonden verhaal met de eenmalig uitgereikte Havanktrofee die naast een geldprijs ook bestond uit de publicatie van het boek.

De vondst van de tijdens het joggen aan een hartaanval bezweken kruimeldief Vandoren zet narcotica-agent Verheyden aan om de weinig succesvolle detective Jean-Pierre Willems te tippen. Vandoren zou betrokken zijn bij een miljoenenroof in het naburige Schilde. Als een pitbull bijt de detective zich vast in het spoor.

Het verhaal wordt verteld vanuit de eerste persoon en speelt zich af in Antwerpen, de thuisstad van de auteur. Het redelijk goede plot wordt compact uitgewerkt en royaal gelardeerd met humor.

Een kennis beweert dat Pieter Aspe zijn mosterd uit deze boeken haalde. En er zijn wel een aantal gelijkenissen te bespeuren: de auteur houdt vast aan één enkel drankje – koffie in dit geval en de obligate Latijnse spreuk is ook terug te vinden. Maar mij lijkt het veel meer een voorloper van Bavo Dhooges eerste seriepersonage Patrick Somers, want naast een grote portie niet altijd even sterke humor; een geboren verliezer in de hoofdrol en een verhaal dat zich afspeelt onder de kerktoren van een Vlaamse stad roept heeft Blokje om, hoekje om dezelfde gevoelens en sfeer op als Patjes avonturen: geestige ontspanning zonder kapsones. Liefhebbers van deze oudere S-boeken mogen dan zich dan ook zonder twijfel wagen aan het werk van Bart Holsters.

Een leuk tussendoortje maar ook niets meer.

Het definitieve verdict: 5/10

Het volledige rapport
Ter promotie van een aantal jonge Nederlandse schrijfsters uit de portefeuille van Karakter brengt de concept packager B for Books onder de noemer Spannende Vrouwen een aantal duoboeken op de markt. Hierin worden telkens twee kortverhalen gebundeld in een harde kaft: een van de hand van een opkomend talent en eentje van een grote naam in het boekenvak.

In dit boek worden Agatha Christie en Liv aan elkaar gekoppeld. Beide leveren ze een kortverhaal dat zich afspeelt in de familiale kring. Getuige à charge van Britse Queen of crime dateert al uit 1925 en draait rond de getuigenis van een maîtresse over haar van moord beschuldigde minnaar, terwijl de de spanningen in het gezin centraal staan in De coach van Liv.

Het eerste wat opvalt als men het boek opent is het uitzonderlijk grote lettertype dat gebruikt werd en de enorme hoeveelheid wit op de pagina’s. Het moge duidelijk zijn dat de uitgever echt alles uit de kast heeft moeten halen om de twee kortverhalen op te rekken tot iets dat een boek genoemd kan worden. Het lijkt op het eerste zich wel een boek voor beginnende lezers.

En de conclusie na het bereiken van het laastse letterteken is dat de kunst van het schrijven van kortverhalen veel moeilijker is dan het lijkt. Een compleet geloofwaardig verhaal vertellen met levensechte personages, voorzien van een degelijke plot en liefst ook nog een verrassend einde op de oppervlakkte van een spreekwoordelijke rijstkorrel is geen evidentie.
Zo neemt het extreem korte Getuige à charge niet genoeg tijd om een geloofwaardige omgeving te creëren, waardoor zelfs de bijna briljante ontknoping niet inslaat als een bom. Pittig detail is dat de schrijfster - weliswaar om andere reden dan hierboven aangehaald – later het einde nog heeft aangepast.

Eigenlijk brengt Liv het er beter van af. Het geheel klopt. Alleen stopt ze de beperkte ruimte te vol met indrukken en stokpaardjes, waardoor de essentie van het verhaal wat ondergesneeuwd raakt.

Toch overstijgt dit duoboek in zijn totaliteit de status van tussendoortje niet. Misschien moeten potentiële auteurs van kortverhalen maar eens het Gouden strop winnende Fotofinish van Jac Toes bestuderen: een kortverhaal volgens de regels van de kunst.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea:
Niet van toepassing omdat dit een verhalenbundel is.

De korte inhoud
De novelle Laag bij de grond gaat over de gevaren van CO2-opslag onder de grond in Barendrecht. Als voorzitter van de stichting CO2isNee is John een groot tegenstander van C02-opslag onder de grond omdat de veiligheid geenszins gegarandeerd is. Vlak voor het verschijnen van dit boek blies de regering de opslagplannen in Barendrecht af bij ‘gebrek aan draagvlak’ en wellicht uit vrees voor de komst van dit verhaal. Elders gaan de plannen door. De bezwaren en gevaren die Laag bij de grond aandraagt gelden nog steeds…
De veelzijdigheid van Johns schrijfkunst blijkt uit de overige verhalen. We gaan met hem naar het mooie Schotland waar een echtpaar hun relatie probeert te redden. We leven mee met de verbijstering van Govert die opgesloten is en niet weet waar hij is of waarom. En we huiveren bij de gebeurtenissen van een gewichtsconsulente die in een franchisebedrijf is gestapt dat op haar geld uit is.



Het volledige rapport
Na een aantal jaar het schrijven gecombineerd te hebben met een baan in het onderwijs, legt de Barendrechtse auteur John Brosens zich sinds 2002 voltijds toe op het auteurschap en laat hij vooral poëzie, jeugdboeken en thrillers uit zijn pen vloeien.

Zijn nieuwste werk, werd uitgegeven bij Parelz. Een fonkelnieuwe uitgeverij die zich specialiseert in kortverhalen. Naast de mogelijkheid om als klant zelf boeken samen te stellen biedt Parelz ook kant en klare werken aan, zoals Perspectief waarin vier kortverhalen van John Brosens gebundeld werden.

Hoewel de auteur dit jaar de kaap van de vijfenzestig jaar zal ronden, is de man nog zeer actief. Zo stond hij als voorzitter van de protestbeweging CO2isNee tot voor kort nog met succes op de barricades om de Nederlandse overheid ervan te overtuigen af te zien van de opslag van CO2 in de uitgeputte gasvelden onder zijn woonplaats. Deze thematiek vormt meteen ook de achtergrond voor Laag bij de grond, veruit het langste verhaal uit deze bundel. Voor de echte fans van de auteur zal dit verhaal bekend in de oren klinken want het was al in een kortere versie te lezen op de webstek van de auteur.

Het verhaal is een manifest tegen de CO2opslag, waarbij de ontknoping al wordt weggegeven in de proloog, waardoor in eerste instantie de nieuwsgierigheid gewekt wordt, maar de lezer al snel kan preconstrueren wat de auteur nog moet vertellen.

In Een zwarte hond in de sneeuw en Het vreemde verhaal van Govert Sparrendaal, twee van de drie andere kortverhalen toont de auteur dat hij ook eens graag buiten de lijntjes van het geloofwaardige kleurt en waagt hij zich in de voetsporen van Stephen King. Het zijn dan ook buitenbeentjes met verfrissende plots naar de maatstaven van de wereld van het spannende boek.

Het afsluitende Slag om de taille is een vingeroefening omtrent het recht in eigen handen nemen, dat net onder het niveau blijft van de andere verhalen.

Kortverhalen schrijven is een kunst op zich en John Brosens komt er niet bekaaid vanaf en levert met Perspectief vier best te pruimen stukjes af, maar echte pareltjes zijn het ook niet geworden.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea:
Het huis aan de rand van Eschweiler, een voorstad van Aken, grenzend aan de eerste bossen van de Eifel. Het Haus der Drachen was een imponerend, somber gebouw, gedeeltelijk opgetrokken in donkere natuursteen. De witstenen omlijsting van de ramen was vergrijsd, en het dak had een onbestemde kleur gekregen door een dikke kaag korstmos. De tuin, ooit groot en ruim, was door jarenlange verwaarlozing vrijwel dichtgegroeid. Hoge bomen hielden elke zonnestraal buiten, en de afhangende takken van de grote sparren leken altijd te druipen van het vocht, alsof ze uit een zwart moeras waren opgerezen. Aan het begin van de oprit, aan weerszijden van het roestige hek, stonden twee gemetselde pilaren, eveneens in natuursteen. Op elke pilaar troonde een groen uitgeslagen, ineengekronkelde draak die zijn eigen staart verslond. Ouroboros, het symbool van de eeuwige terugkeer en de eenheid van alles..

De korte inhoud
Welke kwade krachten beheersen de vakgroep Westerse antropologie in Leiden? In korte tijd vallen er meerdere doden. Is het de geest van Uilenspiegel die rondwaart? De middeleeuwse plaaggeest zorgt in elk geval voor haat en nijd tussen een aantal wetenschappers die zich met hem bezighouden.
Is het hebzucht? De Duitse onderzoeker Waldemar Isfeld heeft een unieke oude Uilenspiegel-druk in zijn bezit die hij aan niemand wil laten zien. De Nederlandse docent Job Deerlijk raakt gefrustreerd en geobsedeerd door die houding.
Maar dan doet hij nota bene zelf een merkwaardige vondst in de oude tennisclub Providentia. Slim Bensoussan, Jobs assistent, bijt zich vast in de materie, en ontdekt onvermoede verbanden tussen Uilenspiegel, de tennisgeschiedenis en het Nederlandse koningshuis.
Is er een schuldige aan te wijzen voor al die doden? Of… is de Westerse antropologie bezig zichzelf uit te roeien?.



Het volledige rapport
De Nederlandse schrijfster en vertaalster Corine Kisling kreeg haar eerste voetnoot in de geschiedenis van het spannende boek toen ze in 1997 de Schaduwprijs uitgereikt kreeg voor Satan in de polder. Na drie werken onder haar eigen naam begon ze spannende boeken te publiceren in samenwerking met haar Belgische man, Paul Verhuyck. Hun meest recente werk De duim van Alva werd vooral in Vlaanderen goed gesmaakt met nominaties voor zowel de Hercule Poirotprijs als de Diamanten Kogel.

Kwelgeest is de voorganger van De duim van Alva, waarop de mannelijke helft van het schrijversechtpaar duidelijk zijn stempel drukte. Niet alleen was hij vele jaren verbonden aan de universiteit van Leiden, waar het verhaal zich afspeelt, maar publiceerde hij ook al non-fictie over Tijl Uilenspiegel, het belangrijkste thema van dit boek.

Een ongeluk komt nooit alleen. Ook niet op de vakgroep Westerse antropologie van de universiteit van Leiden, waar zich op korte tijd enkele rampzalige gebeurtenissen voltrekken, waarvan de meeste van ver of van dichterbij te maken hebben met Tijl Uilenspiegel. Meer bepaald met de frustraties van Uilenspiegelkenner en docent Job Deerlijk tegenover een Duitse collega het vroegst bekende boekwerk over de Nederlands-Duitse folkloristische figuur bezit, maar volledig afschermt voor de buitenwereld. Maar Job vindt zijn motivatie en werkvreugde terug als hij toevallig zelf op een eeuwenoud document stoot dat handelt over zijn favoriete volksfiguur. Misschien zelfs ouder dan de onbereikbare publicatie van Waldemar Isfeld.

Kwelgeest leest vlot weg, en wordt gelardeerd met lesjes geschiedenis over de meest uiteenlopende onderwerpen, zoals de leerstoel Westerse antropologie, Uilenspiegel en tennis. Misschien pronken de auteurs net iets teveel met hun kennis. Maar de geanimeerde kijk die ze de lezer geven op de petites histoires binnen een universitaire leerstoel maakt dan weer veel goed.

Hoewel Kisling & Verhuyck hun verhaal compact houden rond een relatief kleine groep personages neemt hun plot de vorm aan van een leeslint: aanvankelijk verweven de verhaallijnen zich strak tot een stevig geheel om haast ongemerkt de geloofwaardigheid te ondergraven en aan het einde rafelt het volledig uit, met een aantal losse eindjes tot gevolg.

De personages worden goed gestoffeerd, maar sommigen ontgroeien de status van typetje niet, waarbij het vooral leuk is te mogen vaststellen dan Job ontaardt in een moderne Tijl; een beschaafde versie van de vlegel die zijn bazen ten allen tijde een spiegel voorhoudt.

Kwelgeest is best een onderhoudend verhaal, maar jammer genoeg leidt het nergens naartoe, waardoor de liefhebber van spannende boeken op zijn honger blijft zitten. De vermelding “Roman” op de cover moest blijkbaar als waarschuwing geïnterpreteerd worden.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea:
’Godverdomme, Maurice, hoe vaak moet ik het nog herhalen: we zitten hier niet in een Vlaamse thriller.’

De korte inhoud
Privédetective John Van Dyck ontmoet een jonge dakloze vrouw die zich niets meer van haar verleden herinnert en zelfs haar eigen naam niet meer kent. Gefascineerd door dit geheimzinnige wezen verwaarloost Van Dyck de lopende zaken en neemt hij Perdida, zoals hij haar noemt, in bescherming. Maar zijn protegee weet hem steeds opnieuw te ontglippen en naarmate zijn bezeten zoektocht naar haar identiteit vordert, verliest John Van dyck gaandeweg zijn eigen identiteit. Tijdens deze onverbiddelijke afdaling naar de hel komt hij de waarheid op het spoor en raakt hij verstrikt in een aantal onvermijdelijke gebeurtenissen die zijn eigen ondergang zullen betekenen.


Het volledige rapport
De uit Antwerpen afkomstige Patrick Conrad is een veelzijdig man, want naast romanschrijver, is hij ook poëet, cineast en tekenaar. Voor Starr mocht hij in 2007 de Diamanten Kogel in ontvangst nemen. Enkele maanden nadat hij de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heeft, rolt de fraai uitgevoerde roman noir Perdida’s droom van de persen.

Hierin krijgt privédetective John Van Dyck de tip dat de vermiste vrouw waarnaar hij op zoek is, werd gezien in Antwerpen. Als hij haar lokaliseert in de cel van het politiebureau blijkt al snel dat het een andere vrouw betreft. Maar haar totale geheugenverlies intrigeert hem. Hij doopt haar Perdida en ontfermt zich over haar, waarmee hij onbewust een speelbal wordt in een spel dat op verschillende niveaus gespeeld wordt. Maar John is niet bereid om zonder slag of stoot over zich heen te laten lopen.

De openingszin schreeuwt het al uit: dit is geen typische thriller. Hoewel het hoofdpersonage een detective is en zijn zoektocht enkele stinkende potjes opent is de plot niet sterk genoeg om het verhaal geloofwaardig tot bij de lezer te brengen. Niet alleen moeten een paar dei ex machina uit de mouw geschud worden, maar vooral het ontbreken van een gefundeerde reden waarom John zo gefascineerd wordt door de vrouw die hij Perdida noemt, vraagt veel toegeeflijkheid van het publiek.

Perdida’s droom moet het hebben van een andere troef. Namelijk de taalvaardigheid van de auteur, die er niet alleen in slaagt pareltjes van zinnen op papier te zetten, maar op sublieme wijze sfeer geeft aan het verhaal. Want hoewel het verhaal gedateerd is in de laatste jaren van vorige eeuw roept het boek op elke bladzijde herinneringen op aan de Amerikaanse zwart-wit films uit de jaren veertig en vijftig. De autotypes en de mobiele telefonie even buiten beschouwing gelaten, verwacht je zo Philip Marlowe of Sam Spade tegen het lijf te lopen.

De tegenstelling tussen de koele relatie die het hoofdpersonage in het echte leven heeft met zijn secretaresse en zijn erotische fantasieën over haar is in het begin een leuke gimmick, maar blijkt, door te veelvuldig gebruik, enkel een simpel mechanisme om wat bloot in het boek te kunnen verwerken.

Perdida’s droom heeft net zoals zowat alle personages in het boek twee verschillende identiteiten. Deze dualiteit maakt het er de recensent niet makkelijker op een eenduidige waardering uit te spreken, want Perdida’s droom scoort veel hoger als roman dan als spannend verhaal.

Het definitieve verdict: 5/10 (Thrillerscore: 3/10 - Romanscore: 7/10)

De eerste alinea:
Larry Venice zei tegen zijn vriendin Amanda dat het absoluut niet zijn bedoeling was geweest haar te kwetsen toen hij haar eerder die dag aan de telefoon een egocentrisch mormel had genoemd. Hij had er al de hele dag spijt van en kon aan niets anders denken.

De korte inhoud
De 32-jarige Jack Farrell verdient een stevige boterham met het bespieden van mensen terwijl ze vreemdgaan. Hij hoeft zich nergens zorgen over te maken: het geld stroomt binnen en gezien de menselijke aard is er geen enkele reden om aan te nemen dat hij ooit zonder werk zal komen te zitten.
Maar het zakelijk succes heeft een keerzijde: het fotograferen van liegende en bedriegende mensen heeft van Farrell geen gelukkig mens gemaakt. Steeds vaker vraagt hij zich af of het niet tijd wordt voor iets anders.
Dan wordt hij benaderd door pornoproducent Archie Venice, die hem voor een royaal honorarium inhuurt om zijn zoon Larry ver uit de buurt te houden van zijn ex-vriendin Amanda. Het lijkt een makkelijke klus.
Maar schijn bedriegt – zoals zo vaak – en het is maar de vraag of Farrell op tijd inziet dat de onnozele Larry zijn ex-vriendin helemaal niet nodig heeft om opnieuw in de problemen te raken…


Het volledige rapport
Rotterdammer Elvin Post verbleef een tijdje in New York waar hij onder andere thrillers recenseerde en misdaadauteurs interviewde voor het Algemeen Dagblad. Momenteel woont hij met vrouw en kinderen weer in Rotterdam.

Zijn verblijf in Manhattan inspireerde hem om in de voetsporen te treden van de mannen en vrouwen die hij voor zijn microfoontje kreeg: zijn debuut Groene vrijdag verscheen in 2004 en leverde de auteur meteen een Gouden Strop op. Met Roomservice is de auteur, die eerstdaags zijn zevenendertigste verjaardag mag vieren, aan zijn vierde spannende boek toe.

Wat kan auteur zijn toch een mooi beroep zijn: men is zijn eigen baas en kan zijn onderwerpen naar believen uitkiezen om er dan onder de noemer van research volledig in op te gaan. Elvin Post heeft zichzelf ditmaal vergast op heel wat blote lichamen, want het boek is gesitueerd in de wereld van de pornofilms. Archie Venice, de grootste pornofilmproducent van New York, huurt Jack Farrell in om op zijn zoon Larry te letten en te verhinderen dat deze problemen zoekt met zijn ex-verloofde Amanda, die hem net de bons gaf. Een goedbetaald werkje dus tot Larry zich – zonder Amanda – onder de ogen van Jack in nog grotere problemen werkt…

Roomservice wordt verteld in een zeer luchtige, lichtjes grappige stijl, die nauw aansluit bij de recentste boeken van de Vlaming Bavo Dhooge, en die de sfeer oproept van Amerikaanse B-films: karikaturen van opportunistische personages bij wie maar niets wil lopen zoals ze het gepland hadden. Op één uitzondering na, dan toch, want de detective die in het boek wordt opgevoerd, is eindelijk eens iemand die gewoon het werk doet waarvoor hij betaald wordt, in plaats van op zijn eentje een heel politiekorps te vervangen en verschalken.

Maar de luchtige vertelstijl impliceert ook dat de spanning uit het verhaal gehaald wordt, zodat het boek dichter aanleunt bij het genre van de humor dan bij misdaad. Gelukkig heeft de auteur geopteerd om het verhaal te voorzien van een stevige soundtrack vol rockmuziek, waardoor het boek wat serieuzer over komt.

De opbouw van het verhaal duurt enorm lang en het gevaar bestaat dat menig lezer zal afhaken lang vooraleer de er eindelijk wat actie van de bladzijden spat. Want dan zijn we al bijna door heel het boek heen. Roomservice is ondanks de setting best flauw te noemen en mocht vooral in de eerste helft heel wat meer pit bevatten.

Op het brave inkijkje in de wereld van de pornofilm na, komt Roomservice totaal niet geloofwaardig over. Maar dat is ook niet de bedoeling van de auteur geweest. Die heeft gewoon een goede pastiche willen schrijven die alle elementen van de tweederangsproducties uit Hollywood bevat. En daarin is hij wel geslaagd. Liefhebbers van het lichtere genre, die humor laten primeren op spanning kunnen zich dan ook probleemloos aan dit werkje wagen.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
Hij zei dat mijn haar mooi was wanneer ik het met wat glanzende gel strak naar achteren kamde.

De korte inhoud
De jonge sommelier Thomas Vandamme wordt badend in het bloed aangetroffen op de stoep van een appartementsgebouw in Gent. Hij is naakt en zijn penis werd weggesneden. Alles wijst erop dat hij van de tweede verdieping is gevallen. Wat is de rol van Heleen Steyaert, culinair journaliste en bewoonster van de flat? Zij herinnert zich niets, maar haar genetisch materiaal is overal op het slachtoffer terug te vinden. Bovendien komt aan het licht dat ze een stel waren aan de universiteit voor gastronomie in Piemonte.
Onderzoeksrechter Maud Gelderman en haar rechercheurs Max Dobbelaere en Gijs De Baets zitten met de handen in het haar. Het onderzoek leidt hen naar Italië, waar ze in contact komen met Abruzzo, een steenrijke wijnboer, kopstuk van de maffia en een manipulator van formaat.


Het volledige rapport
Belinda Aebi werd bijna tweeënvijftig jaar geleden geboren uit een Belgische moeder en een Zwitserse vader, die samen het horlogemerk Rodania op de wereldkaart hebben gezet. Zij ruilde haar job als kinesitherapeute al snel in om een kwart eeuw lang leiding te geven aan de juwelenafdeling van het familiebedrijf. In 2008 verliet ze de firma om zich op het schrijven toe te leggen. Momenteel woont ze met haar gezin in Vlaams-Brabant.

In 2006 schreef ze teksten die de foto’s van Zeger Garré begeleiden in Hello Mister, een fotoboek dat de VZW Zebra Kids foundation in staat stelde een aantal scholen op te richten in de door een tsunami getroffen Indonesische provincie Aceh. Twee jaar later leverde ze onder de titel Swiss made een totaal ander werk af: de biografie van haar vader Manfred Aebi. En in 2010 zet ze, met Dubbelspel haar eerste stappen als misdaadauteur.

Het verhaal begint als de politie arriveert bij een lijk op de stoep. Door het ontbreken van zijn penis lijkt een ongeluk uitgesloten. Rechercheurs Max Dobbelaere en Gijs De Baets staan voor en moeilijke opdracht, want de bewoonster van de flat waaruit Thomas Vandamme naar beneden stortte, beweert zich niets te herinneren en het slachtoffer zelfs niet te kennen. De rechercheurs grijpen zich vast aan een strohalm van een spoor in de culinaire sector dat naar een regio van Italië wijst, waar de maffia een stevige voet aan de grond heeft…

De eerste indruk is dat Dubbelspel een aangenaam verhaal is, met een originele aanpak wat betreft de hoofdverhaallijn: in plaats van alles zo lang mogelijk verborgen te houden voor de lezer, geeft de auteur zo overvloedig veel hints omtrent de toestand van de hoofdverdachte dat je als lezer niet anders kan dan je voortijdige conclusies trekken. Maar op dat moment haalt Belinda Aebi die theorie meedogenloos onderuit, waarmee ze alvast het dwaalspoor van het jaar heeft opgezet in de Nederlandstalige misdaadliteratuur.

Sex verkoopt – dat weet iedereen - en dus offert Belinda Aebi een niet onaardig percentage van haar bladzijden op aan sex: van passionele liefde over prestatiegerichte, obsessionele sex tot misbruik. Het komt allemaal aan bod.

De hoofdpersonages worden mooi uitgewerkt tot aangename levensechte figuren en ondanks dat het werk de kaap van de tweehonderdvijftig pagina’s niet rondt, legt de auteur een mooie basis voor een eventuele serie met de twee rechercheurs en hun onderzoeksrechter.

Maar achter die positieve indruk ontwaart de meer kritische lezer toch een aantal punten die het niveau van het boek wat naar omlaag halen. Zo is zowat het hele Italiaanse gedeelte ronduit ongeloofwaardig: de speurders die letterlijk een paar keer overvliegen, en meteen genoeg informatie verzamelen om een plaatselijke don te ontmaskeren. Nu is het volgens misdaadauteur en woordvoerder van Politie Brussel Christian De Coninck, aan wie ik deze situatie voorlegde, theoretisch mogelijk om agenten zelfstandig in het buitenland te laten opereren, maar hij noemt het, door taalbarrières en gebrek aan kennis van de lokale wetgeving, toch onrealistisch. De gebruikelijke wijze waarop Belgische speurders in het buitenland opereren is door middel van een Internationle Rogatoire Commissie, waarbij de speurders aanwezig zijn, maar alle onderzoeksdaden uitgevoerd worden door de lokale politie ter plaatse.

In een benijdenswaardige poging om Dubbelspel mooi af te ronden ziet de auteur zich naar het einde toe genoodzaakt om alle eindjes met grove steken weg te werken wat een ietwat slordige indruk maakt.

Tot slot kan de muggenzifter zich afvragen hoe iemand met een werkend elektrisch keukenapparaat door huis kan lopen. Want de gemiddelde lengte van het snoer van zulke toestellen komt wellicht in de buurt van de volle honderdvijftig centimeter; oftewel twee stappen. En een verlengkabel vindt vrijwel nooit zijn natuurlijke habitat in een keuken.

Maar al bij al is Dubbelspel een leuk debuut dat zich perfect leent om mee te nemen op vakantie om het met verstand op nul gelezen te worden. Wie hiernaar op zoek is, mag best een extra puntje toevoegen aan deze score, maar de meerwaardezoeker wacht beter nog even vooraleer zich aan een werk van Belinda Aebi te wagen. Want Dubbelspel toont zeker potentie er is nog volop ruimte voor evolutie. Hopelijk krijgt ze ook de tijd.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
‘Dus je komt vanavond niet thuis? Bedoel je dat?’ Jennifer Bentz zat op de rand van het bed, de telefoonhoorn tegen haar oor gedrukt, en ze probeert die al te vertrouwde strop van monogamie, rafelig en wurgend, te negeren.

De korte inhoud
De geur is onmiskenbaar: gardenia’s, hetzelfde parfum dat zijn beeldschone vrouw Jennifer altijd droeg. Als hij zijn ogen opent in de ziekenhuiskamer waar hij herstelt van een ongeluk, ziet rechercheur Rick Bentz haar staan. Jennifer werpt hem een kushandje toe en verdwijnt. Maar het kan Jennifer niet geweest zijn. Zij is twaalf jaar geleden overleden…
Wanneer een kopie van de overlijdensakte met de post arriveert, waarop een groot rood vraagteken is gekalkt, volgt Bentz het spoor tot Los Angeles. Dan beginnen de moorden. Elk slachtoffer maakt deel uit van Jennifers verleden en elk weerzinwekkend lijk wijst naar Bentz als hoofdverdachte. Iemand wacht geduldig af – en anticipeert op elke stap van Bentz. Spoedig zal hij aan de beurt zijn om te boeten voor zijn zonden…


Het volledige rapport
De in 1952 geboren Amerikaanse auteur Lisa Jackson heeft een tijdje in de banksector gewerkt. Ze woont in het noordwesten van de USA.

Zowat dertig jaar geleden, toen ze jonge moeders waren, stelde haar zus Nancy haar voor om, als de kinderen in bed lagen, samen een romantisch boek te schrijven. Hun pennenvrucht werd nooit gepubliceerd en de samenwerking werd stopgezet. Maar ze bleven wel schrijven: Nancy Bush legde zich toe op jeugdboeken en Lisa Jackson bouwde een succesvolle carrière uit als auteur van zowel vrouwenthrillers als in de middeleeuwen gesitueerde verhalen. Recent zijn ze ook weer samen aan het schrijven gegaan, en ditmaal raakte het resultaat van hun coöperatie wel tot in de boekhandel.
Lisa Jackson is zeer productief, want ze heeft al meer dan tachtig titels achter haar naam staan. Daarvan is slechts een zeer klein aantal in het Nederlands te verkrijgen.

Hoewel Venijn zich hoofdzakelijk in de buitenwijken van Los Angeles afspeelt is het toch het zevende boek in de zogenaamde New Orleans-serie waarvan slechts de laatste vier episodes naar het Nederlandse vertaald werden.

Nog voor men het boek openslaat, wordt een deel van de spanning al de grond ingeboord door het zinnetje “Het was alsof ze nog echt leefde” op zowel de voor- als achterzijde van het werk. Als dan de proloog uitermate warrig verteld wordt waardoor de lezer al van bij het begin niet meer weet wie wie is, staat al zeer vroeg bijna vast dat Venijn geen hoge toppen zal scheren. Toch weet de auteur op professionele wijze een groot deel van de meubelen te redden, want na grofweg honderd bladzijden wordt het verhaal opeens interessant en slaagt ze erin de lezer te intrigeren. Vanaf dat punt tot aan de epiloog bewijst Lisa Jackson haar kunnen als auteur van spannende boeken en neemt ze haar publiek mee op de waanzinnige zoektocht van de gelukkig hertrouwde rechercheur Rick Bentz naar de oorzaak van, en de redenen achter, de recente verschijningen van zijn twaalf jaar eerder overleden vrouw Jennifer. Een zoektocht die flirt met de grenzen van de geloofwaardigheid, maar deze zelden of nooit overschrijdt. Tot aan de epiloog dus. Want daarin volgt wederom een opdoffer: een weliswaar ondergeschikte maar toch interessante verhaallijn met veel potentieel wordt met weinig woorden en nog minder gevoel voor drama botweg afgehaspeld. Een koude douche en niet genoeg bladzijden meer in het verschiet om hiervan te herstellen waardoor de lezer, op zijn honger blijft zitten. Het venijn zit dus in de staart.

Lisa Jackson is niet alleen een vrouw, ze heeft haar schrijfsels ook toegespitst op een vrouwelijk lezerspubliek: Venijn staat vol van typische thema’s als relaties, overspel, kinderwens, scheidingen en jaloersheid. Gelukkig maken de spannende verhaallijnen en een degelijk plot het boek ook nog best genietbaar voor het andere geslacht.

Venijn laat de lezer achter met gemengde gevoelens: een professioneel middenstuk gesandwicht tussen een begin en een einde van mindere kwaliteit. Al bij al is het eindresultaat een werk dat de toets der kritiek net kan weerstaan.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
De zesennegentigjarige man zat in zijn comfortabele fauteuil en genoot van een boek over Jozef Stalin. Geen enkele gewone uitgever had iets met het manuscript vol misvattingen te maken willen hebben, want de auteur liet zich van begin tot eind alleen maar lovend uit over de sadistische Sovjetdictator. Toch sprak de positieve visie op Stalin die uit dit in eigen beheer uitgegeven boek naar voren kwam de oude man bijzonder aan. Hij had het rechtstreeks van de schrijver gekocht, kort voordat die in een psychiatrische inrichting was opgenomen.

De korte inhoud
Evan Waller is een wreed man, een levensgevaarlijk monster. Hij is schatrijk geworden door te handelen in alles waar veel geld aan te verdienen valt, inclusief mensen. In zijn drang naar grotere rijkdom gaat hij letterlijk over lijken en nu heeft hij een nieuw doel in het vizier. Een deal die miljoenen mensen het leven kan kosten.
Het is in ieders belang dat Waller wordt tegengehouden en de man die deze taak krijgt toebedeeld, is Shaw. Als agent van een internationale inlichtingendienst is hij gespecialiseerd in het oplossen van conflicten waar ook ter wereld. Maar wat Shaw niet weet, is dat er nog iemand is die Evan Waller in de gaten houdt: Reggie Campion. Zij werkt niet voor een officiële instantie, maar voor een organisatie die geheel buiten de wet om opereert. En haar taak is niet om Waller tegen te houden, maar om hem voorgoed uit te schakelen.
Shaw en Reggie, de besten in hun vak, zitten allebei achter dezelfde man aan. De een namens de geheime dienst en de ander namens een particuliere organisatie. Alleen weten ze dit niet van elkaar…


Het volledige rapport
David Baldacci werd vijftig jaar geleden geboren in Richmond, de hoofdstad van de Amerikaanse staat Virginia. Na zijn studies rechten en politieke wetenschappen werkte hij negen jaar als advocaat in Washington D.C. Momenteel verblijft hij weer in Viriginia, waar hij zich voltijds bezig houdt met schrijven.

Hoewel het schrijven hem al lang in het bloed zit en hij al tijdens zijn studies kortverhalen schreef, was het wachten op zijn eerste spannende boek tot in 1996. Het recht van de macht, of Absolute power, was een instant succes en vond het jaar daarop zijn weg naar de bioscoop, met Clint Eastwood en Gene Hackman als hoofdrolspelers. Verlos ons van het kwaad is al zijn negentiende spannende boek en het tweede deel uit van de reeks met de voornaamloze geheim agent Shaw en journaliste Katie James, die startte met Niets dan de waarheid.

De nieuwe opdracht van geheim agent Shaw bestaat uit het ontvoeren van de op het eerste zicht respectabele Canadese zakenman Evan Waller. Maar de man leidt niet alleen een zakelijk dubbelleven; hij heeft ook een verleden dat hem achtervolgt in de persoon van Regina ‘Reggie’ Campion, die in naam van zijn slachtoffers wraak wil nemen door hem de dood in te jagen. Zonder het van elkaar te weten zitten de twee jagers achter dezelfde prooi. Een prooi die zichzelf ook pas in zijn element voelt als jager en dolgraag de rollen omgedraaid ziet…

Dat David Baldacci kan bogen op bijna vijftien jaar ervaring als auteur is meteen te merken. Met een origineel begin heeft hij de aandacht van de lezer quasi onmiddellijk te pakken; en door gebruik te maken van zeer korte hoofdstukken waarvan op tijd en stond eentje eindigt met een cliffhanger, houdt hij de vaart erin. Maar het verdelen van de driehonderdvijftig bladzijden over niet minder dan honderdentwee hoofdstukken heeft als belangrijke bijkomstigheid dat de lezer de kans ontnomen wordt om zich eens op zijn gemak in te leven in het verhaal. Ondanks het gruwelijke thema en genoeg tempowisselingen blijft het verhaal steken in oppervlakkigheid waardoor de betrokkenheid van de lezer tot het absolute minimum beperkt blijft.

Het sterkste punt is met voorsprong de keuze van de gebruikte locaties. Vooral aan het beschrijven van de streek rond Gordes, in de Franse Provence heeft David Baldacci veel aandacht besteed, waardoor deze mooi uit de verf komt.
Van de personages die opgevoerd worden in Verlos ons van het kwaad daarentegen worden alleen de allerbelangrijksten voorzien van net genoeg achtergrond als relevant is voor het verhaal. Anderen ontgroeien de status van cliché niet of worden amper of niet gedocumenteerd.

Hoewel Verlos ons van het kwaad het tweede boek is in een serie, kan het best als een op zichzelf staand verhaal gelezen worden. Toch is het enkel maar een aanrader voor de echte fans van David Baldacci want het boek geeft de hele tijd de indruk geschreven te zijn op routine. Er is weinig echt negatiefs over te vertellen, maar opgewonden wordt de lezer er ook niet van. Het boek mist een hart en een ziel, waardoor het een sfeer uitstraalt van professioneel bandwerk. Of een typevoorbeeld van wat men krijgt als schrijven van een passie tot een job verworden is.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
Tijdens een feestje voor leden van de faculteit bij mijn vrouw Sara en mij thuis komt de politie van Clark Falls me in hechtenis nemen.

De korte inhoud:
Voor Paul en Sara was de verhuizing naar een klein stadje in het Midden-Westen van Amerika een hele aanpassing. Paul doet alles om erbij te horen. Zo gaat hij golfen met ‘de jongens’ en sluit hij zich aan bij de buurtwacht, die de rustige straat nog veiliger moet maken. Maar dan begaat hij één foutje – en wordt met de nek aangekeken.
Niets had Paul kunnen voorbereiden op de onwerkelijke ruzie die onststaat met een van zijn buren, de zelfbenoemde leider van de buurtwacht. Dan wordt hij ten onrechte gearresteerd voor het misbruiken van zijn buurmeisje. In één klap staan Pauls leven, carrière en huwelijk op losse schroeven. Hij belandt in een hopeloze strijd tegen een man die iedereen aan zijn kant heeft ...


Het volledige rapport:
Veel meer informatie dan dat hij met zijn familie in de Amerikaanse staat Iowa leeft is er over Sean Doolittle niet terug te vinden. Er werden in het Engelse taalgebied al een aantal kortverhalen van zijn hand gepubliceerd en intussen heeft hij ook al vijf spannende boeken op zijn naam staan. Het meest recente, dat al dateert van 2008, is nu ook in het Nederlands te lezen onder de titel De perfecte buren.

Hierin doen de nieuwste bewoners van een kleine wijk in het fictieve stadje Clark Falls hun uiterste best om te integreren in die kleine gemeenschap, maar vooral Paul Callaway heeft het moeilijk om zijn achterdocht te negeren en de kleine wrevelingen met de andere bewoners blauwblauw te laten. Als hij op een avond even van het rechte pad afwijkt staat Roger Mallory, een gepensioneerd politieman die van de veiligheid van de wijk zijn persoonlijke kruistocht gemaakt heeft, de volgende dag ’s morgens bij Paul op de stoep. Dit is het begin van een escalerende burenruzie die uiteindelijk uitmond in zijn arrestatie op beschuldiging van het misbruiken van zijn minderjarige buurmeisje Brittany Seward, die Pauls uitgebreide boekenverzameling als haar prvié-bibliotheek beschouwt en dus regelmatig bij de Callaways over de vloer komt. Nu rest Paul maar een keuze meer om zijn eer, carrière, gezin en zelfs zijn leven te redden: de aanval openen op de meest gerespecteerde en bijna onaantastbare bewoner van de wijk: Roger Mallory.

Herkenbaarheid is een factor die een erg grote invloed heeft op de betrokkenheid die de lezer voelt voor een verhaal. De keuze van de auteur om zijn verhaal te situeren in een op het eerste zich doodnormale wijk voor de middenklasse van de bevolking, is dat ook met gemak te verantwoorden. De lezer voelt zich bijna meteen thuis in het verhaal dat tevens aanvangt met een paar zeer sterke en realistisch geschreven hoofdstukken waarin de lezer zich samen met het hoofdpersonage laat overdonderen door de gebeurtenissen, die in de eerste persoon enkelvoud opgetekend werden.

Maar ondanks het feit dat Sean Doolittle een zeer aangenaam lezende stijl hanteert, slaagt hij er niet in het momentum vast te houden en stilaan zakt het verhaal wat in elkaar. Zo houdt hij, in een poging cliffhangers te genereren, menig keer bewust en merkbaar informatie, die personages in het verhaal met elkaar delen, achter voor de lezer. Door dit toch wel goedkope truukje uit de schrijvershoed overvloedig te bezigen, bereikt de autuer net het tegenovergestelde van het beoogde: in plaats van de lezer te binden en zijn nieuwsgierigheid op te wekken, krijgt deze het gevoel met opzet te worden buitengesloten en wordt de magie verbroken.

Wat begon als een strijd om zijn onschuld te bewijzen, mondt na verloop van tijd uit in een bijna obsessieve persoonlijke oorlog tussen Paul en Roger. “Trop is te veel” zei een van de bekendste Belgische politici ooit, en dat had best betrekking kunnen hebben op De perfecte buren, want recht evenredig met overdreven uitvergroten van die situatie verliest het boek aan steeds meer van zijn geloofwaardigheid en herkenbaarheid.

Toch zit De perfecte buren plotgewijs goed genoeg in elkaar om de lezing zonder problemen tot het einde uit te zitten, want nieuwsgierig als we zijn willen we ten allen prijze graag  de afloop kennen. Maar het uitschrijven had wat beter gekund. Zo doceert de auteur zelfs tot twee maal toe enkele hoofdstukken uit de cursus creatief schrijven aan de hand van enkele paragrafen in het verhaal. Zo doet het heel vreemd aan om in het boek de verklaring te moeten lezen waarom bijvoorbeeld Pauls vader Joe genoemd wordt.

De perfecte buren voldoet volledig als pretentieloze vakantielectuur, maar kan de belofte van kwaliteit uit het begin van het boek jammer genoeg niet inlossen en verwordt tot onopvallende middelmaat..

Het definitieve verdict: 5/10

De verpakking:
De cover is enkel uitgevoerd in zwart-witte kleurschakeringen: slechts witte en grijze tekst op een zwarte achtergrond. De uitgever heeft er dus voor gekozen om een beeld achterwege te laten en het boek te laten opvallen door contrast alleen. En dat is gelukt ook. De in koeien van letters afgedrukte titel, die bestaat uit slechts een kort woord trekt de ogen naar zich toe. Als, door de blurry afdruk ervan, alsof men te diep in het glas gekeken heeft, de kijker zich ook nog eens moet inspannen om te focussen, is de cover ervan verzekerd uw volledige aandacht op te eisen. Gelukkig wordt er vermeld dat het een spannend boek betreft, een literaire thriller meer bepaald, zodat ook daar geen verwarring over bestaat. Specifiek op dit exemplaar staat ook nog vermeld dat ik hier een ongecorrigeerde drukproef in mijn handen houd, en dat het boek pas in de tweede helft van april zal te vinden zijn in de winkel rekken.

Ook de achterflap houdt vast aan het sobere concept: ook hier is enkel tekst te vinden. Maar op de korte inhoud na, is er geen andere bruikbare informatie te bespeuren. Wel wordt er bijna een halve bladzijde gereserveerd voor lovende citaten uit de Duitse pers.

De inhoud:
Vier jonge mensen uit Berlijn bedenken een plan om veel geld te verdienen. Ze laten zich inhuren om namens anderen, die zelf de confrontatie schuwen, verontschuldigingen aan te bieden aan gedupeerden. Het blijkt al snel een succesvolle formule: steeds meer mensen maken van hun diensten gebruik om hun geweten te verlichten. Tot op een dag iemand hun de opdracht geeft een dode om verontschuldiging te vragen voor de onvoorstelbare pijnen waaraan zij gestorven is. Hier loopt het viertal in de val. De instructies die hun opdrachtgever hun vanaf dat moment meedeelt zijn volledig duister. Als schaakfiguren worden ze op een spoor van gruwelijkheid gezet, waar van vergeving, of van een zwart-witte tegenstelling tussen dader en slachtoffer, geen sprake is.


Het rapport:
Zoran Drvenkar werd in 1967 geboren in het toenmalige Joegoslavië. Momenteel behoort zijn geboortestadje Krizevci ,dat zich zo’n vijftig kilometer ten noordoosten van Zagreb bevindt, tot de republiek Kroatië. Op driejarige leeftijd emigreerde hij met zijn ouders naar Berlijn, waar ze hoopten een beter leven te kunnen leiden. Na de val van de muur verliet hij Berlijn, maar na omzwervingen in Beieren en Nederland keerde hij er in 1995 terug. Monenteel woont hij nog altijd in de buurt van de Duitse hoofdstad.

In 1989 maakte hij van schrijven zijn beroep en legde hij de eerste hand aan zijn bibliografie die zowel romans, gedichten, toneelstukken en kortverhalen omvat. De meeste bekendheid verwierf hij als auteur van jeugdboeken. In 2003 waagde hij zich, met Du bist zu schnell, voor het eerst aan een spannend boek. Met Sorry levert hij al zijn derde psychologische thriller af, maar het is pas zijn eerste boek dat naar het Nederlands vertaald werd.

Vier Berlijnse jongeren komen op het idee een bedrijfje op te richten dat zich specialiseert in het overbrengen van excuses. Tegen alle verwachtingen in hebben ze het gat in de markt ontdekt en krijgen ze opdrachten bij de vleet. Tot ze op een dag iemands excuses moeten overmaken aan een vrouw, die bij hun aankomst levenloos tegen de muur van haar flat gespijkerd werd. Dit is een begin van een nachtmerrie waarin de vier, terwijl ze zelf op meerdere fronten opgejaagd worden, jacht maken op de opdrachtgever terwijl beetje bij beetje steeds meer van diens duistere verleden bloot gegeven wordt.

Ondanks de jaren ervaring waarop zowel Zoran Drvenkar als vertaler Henk Schreuder kunnen buigen is dit werk niet erg stijlvast. Het begint met droog, zakelijk, bijna afstandelijk taalgebruik, verglijdt nadien in kinderlijkheid en stabiliseert pas dan in een vertelstijl een boek waardig, wat toch wel wat inspanning en doorzettingsvermogen vraagt van de lezer. Ook de conversaties zijn van een zelden gezien belabberd niveau. Meerdere keren krijgt men ondingen voorgeschotelt in het genre van:
“Ik veronderstel dat je me nog niet vertelt waarheen?”
"Ik vertel je nog niet waarheen."
Ook plaatst de lezer meteen de nodige vraagtekens bij het bijna belachelijke basisidee van dit boek. Wie haalt het in zijn hoofd om een firma te starten om andermans excuses over te brengen? Maar het verhaal dat de auteur, vertrekkend vanuit dit standpunt, op papier zet staat als een huis. Het belachelijke wordt al snel omgevormd tot surreëel en irreëel en voor men het goed en wel beseft zit men volledig in het verhaal en wil men zo vlug mogelijk alle achtergronden van de betrokkenen kennen. Een pleziertje dat de auteur de lezer trouwens niet gunt, want niet alleen heeft Sorry een halfopen einde, ook wordt van sommige protagonisten het verleden niet volldige uitgespit, zodat er wat zaken oningekleurd achter blijven

Door het verhaal niet chronologisch te vertellen, maar door constant te springen tussen heden en verleden – of naar gelang het uitgangspunt, tussen heden en toekomst - slaagt Zoran Drvenkar erin de lezer meerdere malen verloren achter te laten op het eind van een hoofdstuk. Op dit punt heeft het verhaal wat weg van een kruising tussen de films Babel en The game. Kortom iedereen die graag verhalen leest waarin bij momenten geen enkele houvast beschikbaar is en niet meer duidelijk is wie wat doet, moet Sorry zeker ter hand nemen.

De auteur mag ook een pluim op zijn hoed steken voor de perfect gekozen locaties die niet alleen als achtergrond fungeren, maar enorm bijdragen tot de sfeer van het verhaal.

Maar het feit dat de kwaliteit van schrijfstijl en inhoud bijna op beide uitersten liggen van onze waardenschaal zorgt ervoor dat het geheel belandt in het grijze midden. Met een beetje meer aandacht en redigeerwerk had dit kunnen resulteren in een meer dan goed boek, dat door zijn originaliteit uit de band had kunnen springen. Nu is het spijtig genoeg een gemiste kans.

Het verdict: 5/10

De verpakking:
Met een cover die vooral uit fletse kleuren bestaan is dit geen boek dat meteen zal opvallen tussen alle anderen in de rekken van een boekenwinkel. Als men het dan toch ter hand neemt wordt het oog meteen getrokken naar de buitenproportionele strop die een stratenplan omkadert, dat enkel door de lokale bevolking zal kunnen gesitueerd worden. Maar die locatie maakt dan wel weer integraal deel uit van het verhaal.
Op de achterflap wordt dezelfde soberheid aan kleuren gehandhaafd, maar hier resulteert het wel in een stijlvol geheel. Een referentie naar de webstek en wat meer informatie omtrent te auteur hadden er nog bij gemogen, desnoods door de korte inhoud wat beperker te houden..

De inhoud:
Omdat de bouw van het Gentse Muziekforum, een idee van Gerard Mortier niet doorgaat, wil een onbekende man het stadsbestuur onder druk zetten om alsnog over te gaan tot de goedkeuring van het project. Hij schrijft een aantal brieven onder het pseudoniem ‘De Meester’ en bedreigt daarin de Gentse bevolking. Het bestuur denkt dat het een misselijke grap is en gaat niet op het ultimatum in. Ook de politie krijgt pas argwaan wanneer plots een aantal mensen verdwijnen vlak voor de Gentse Feesten van start gaan.
In een brief aan de journalist, Tony Blat, kondigt de Meester al zijn moorddadige plannen met zijn slachtoffers aan. Tussen politie en pers wordt nu ‘gevochten’ om de informatie. Tony Blat gaat zelf op onderzoek uit, maar komt telkens een stap te laat.
Ook de rechercheurs van Jan Hoffer kampen met een probleem. Ze moeten het oorspronkelijk zonder hun baas doen, want die is met vakantie, tot grote ergernis van Tina Van Tacq.
Tien dagen lang loopt Gent gebukt onder de dreiging van de Meester. Niemand is nog veilig. De strop wordt steeds meer aangetrokken en hangt uiteindelijk om Tina’s hals!


Het rapport:
Regente Nederlands-geschiedenis Katrien Ryserhove stond twintig jaar voor de klas toen de schrijfmicrobe haar te pakken kreeg. In eerste instantie goot ze het levenswerk van haar vader omtrent de zogenaamde moorden van Beernem in boekvorm. Omdat de gevestigde uitgevers niet meteen warm liepen voor het werk, besloot deze Oost-Vlaamse dan maar om het niet alleen in eigen beheer uit te geven, maar ook haar eigen uitgeverij, Het moment, te beginnen. Naast schrijven en uitgeven doorkruist deze gedreven dame het land met voordrachten en monologen gebaseerd op haar boeken en ervaringen als auteur.

Na De moorden van Beernem maakte Katrien Ryserhove in 2005 haar spannend fictiedeuut met Regie mortis, waarin de wereld kennis maakt met hoofdinspecteur Jan Hoffer en rechercheur Tine Van Tacq, die ondertussen tot de vaste hoofdpersonages in haar werk verworden zijn. Het in 2007 verschenen De forummoorden is haar derde politiethriller, die ook weer in Gent gestitueerd werd.

Hierin worden de Gentse Feesten overschaduwd door interventies van de Meester, een geheimzinnige man, die op deze wijze het stadsbestuur wil dwingen om terug te komen op hun beslissing om het Muziekforum niet te bouwen, om zo de eerste stap te zetten om van Gent een kunststad te maken naar het voorbeeld van het vijftiende eeuwse Firenze. Samen met journalist Tony Blat, die fungeert als spreekbuis van de Meester, proberen Tina en Jan deze man, wiens acties als maar driester worden, een halt toe te roepen, maar die lijkt hen altijd een stap voor te zijn.

Het komt niet vaak voor, maar in De forummoorden zien we de schrijfstijl van de auteur meegroeien met het verhaal. In het begin is het overwegend een opeenvolging van zeer korte zinnen, die zorgen voor een staccato leesgevoel dat weliswaar past bij spannende situaties, maar dat onaangenaam aanvoelt bij het lezen van beschrijvingen. De lezer wordt opgezadeld met een jachtig gevoel, zonder dat daar eigenlijk een andere aanleiding is dan de gebezigde stijl. Maar naarmate het verhaal vordert, worden de zinnen langer, wat voor een zekere vloeiendheid zorgt, waardoor het leesplezier ook toeneemt. Het lijkt bijna alsof het boek door twee personen geschreven werd. Of alsof het boek een tijdje onafgewerkt heeft liggen rondslingeren waardoor de eerste hoofdstukken ouder zijn dan de laatste. Maar wellicht is Katrien Ryserhove gewoon zelfzekerder geworden naarmate het verhaal vorderde en ze zich beter kon inleven.

Dat Gent een mooie stad is met prachtige locaties, hebben Bavo Dhooge en Marthe Maeren ons gelukkig al geleerd, want op een paar uitzonderingen na, wordt het gebruik van de locatie overwegend beperkt tot een opsomming van straatnamen, wat enorm contrasteert met de obsessie van het hoofdpersonage om van de Oost-Vlaamse hoofdstad ook een kunst- en cultuurstad te maken met wereldfaam. Maar daar staat dan weer tegenover dat het politieteam, met Tina en haar familie op kop, kleurrijke figuren zijn met een zeer hoge graad van herkenbaarheid.

Het idee achter De forummoorden is goed gevonden en origineel bedacht, maar aan de uitwerking ervan kon nog wel wat geschaafd worden. Doordat de eerste acties van de Meester het kattenkwaad maar met een graadje overstijgen, en met moeite zullen opgenomen worden in de statistieken van de kleine criminaliteit, sleept het verhaal bij momenten lang waardoor de spanningsboog veel gelijkenissen vertoont met een sinusoïde. Maar naar de ontknoping toe bewijst de auteur dat ze wel degelijk over de nodige capaciteiten bezit om spanning doelgericht onder woorden te brengen.

Het boek mist ook de hand van een goede corrector of redacteur, die wellicht had kunnen voorkomen dat een aantal onzorgvuldigheden nog vervat zijn in het eindproduct, zoals onder andere mails die plots een ander onderwerp krijgen.

Hoewel De forummoorden best een onderhoudend verhaal vertelt, staat een teveel aan kleine minpuntjes in de weg om er een echt goed spannend boek van te maken. Maar Katrien Ryserhove bewijst dat ze nog voldoende potentieel in zich heeft om te groeien als auteur van spannende boeken.

Het verdict: 5/10

De buitenkant:
Getekende covers lopen meestal het gevaar om goedkoop over te komen. Maar deze omslag is een uitzondering op die regel: het sobere, in grijstinten uitgevoerde silhouet van de Antwerpse Groenplaats, met een klein accent rood is zonder meer een stijlvolle compositie, waar titel en auteursnaam perfect in gepositioneerd werden. Ook de achterflap, waar dezelfde kleuren in andere verhoudingen weerkeren oogt stylistisch even goed.

De achterflap:
Op een verlaten landweg wordt een auto beschoten. Walter Grigorius treft een gewonde vrouw aan en alarmeert de hulpdiensten. Nauwelijks thuis krijgt hij bezoek van Mira die hem nipt uit de handen van twee Oostblokkers redt. Later op de avond komt hij op een vreemde fuif in contact met Fernando, een Antwerp-Russische onderwereldfiguur. Als ook zijn Oekraïense vriendin Tamara plots onvindbaar is, gaat hij samen met Mira op zoek. Ongewild raakt hij verstrikt in de Oekraïense politiek, met uitlopers tot in Antwerpen en moet hij vechten tegen afpersing, ontvoering, drugsmokkel en moord.


De binnenkant:
De uit Merksem afkomstige en tegenwoordig op Antwerpen-Linkeroever verblijvende Hubert Van Lier was jarenlang docent aan de Antwerpse Hogeschool. Hij stond ook mee aan de wieg van De schrijversacademie, een instituut dat zijn studenten voorbereid op het auteurschap. Zijn literair debuut Proloog voor een tijdrit dateert al van 1989, en in 2000 verscheen zijn eerste policier Voltaire en de zaal Chemalo. Nu ligt zijn vijfde misdaadroman Antwerpen Groenplaats in de winkels. Het is het eerste verhaal zonder het vaste hoofdpersonage onderzoeksrechter Petra Van Geninden, alias Voltaire.

De Antwerpse geschiedenisleraar Walter Grigorius is getuige van een schietpartij. Op de plaats delict vindt hij een als man verklede vrouw. Hij verwittigt de hulpdiensten en neemt haar handtas mee naar huis.Nauwlijks heeft hij de eigenaresse hiervan op de hoogte gesteld, of er belt een andere, hem onbekende vrouw bij hem aan, die achtervolgd wordt door twee Oost-Europeanen. Walter slaagt er nauwlijks in aan hen te ontsnappen. Ook blijkt zijn Oekraïense vriendin en journaliste Tamara Litvenko opeens onbereikbaar te zijn. Al deze vreemde feiten en gebeurtenissen overtuigen Walter ervan dat hij onbewust in een wespennest terecht gekomen is van maffieuse zaakjes die het daglicht niet kunnen verdragen. Hoe harder hij zijn onschuld uitschreeuwt en zijn tegenstanders probeert te overtuigen van hun vergissing, hoe drastischer hun aanpak wordt.

Antwerpen Groenplaats is het best te vergelijken met een zakje instantsoep dat geserveerd wordt zonder water: omdat de auteur ervoor koos om zijn verhaal extreem gebald te vertellen, wordt de lezer zo overvallen met feiten, verdachtmakingen en vermoedens dat deze bijna in dezelfde staat van verwarring gebracht wordt als het hoofdpersonage. Salvo na salvo van gebeurtenissen, veronderstellingen acties en tegenzetten en denkpistes worden als mitrailleurvuur op de lezer afgevuurd, zonder ook maar het minste rustpunt in te bouwen waardoor die lezer in shellshock achterblijft. En hoewel dat eveneens als positief kan ervaren worden, is het toch een zeer ongemakkelijke positie waarin Hubert Van Lier zijn publiek manoeuvreert. “Schrijven is schrappen” en “Kill your darlings” zijn populaire one-liners in het literaire milieu, maar Hubert Van Lier lijkt deze credo’s ditmaal net iets te ver te hebben doorgedreven. Het toevoegen van de voorschreven hoeveelheid water, had de soep veel verteerbaarder, wat smakelijker en vooral genietbaarder kunnen maken.

Deze compacte vertelstijl impliceert per definitie dat er weinig ruimte en inkt gereserveerd kan worden aan beschrijvingen, locaties en het tot leven brengen van de personages. Op de eerste bladzijden na wordt alles beperkt tot het absolute minimum. Er is enkel plaats gemaakt voor dat wat noodzakelijk is voor het verloop van het verhaal.

Toch heeft Antwerpen Groenplaats zeker potentie, want hoewel tijdens het lezen de samenhang niet altijd doordringt, heeft de auteur een mooi, degelijk, redelijk geloofwaardig en sluitend plot gecomponeerd waarin hij ons een blik gunt op hoe het er in een deel van de Antwerpse onderwereld aan toe zou kunnen gaan. Hoe hebzucht een mens kan veranderen en hoe paranoïa iemands denkwijze beïnvloeden kan.

Met pakweg twintig pagina’s extra had Antwerpen Groenplaats wellicht een groter publiek kunnen aanspreken. Nu kan ik het boek enkel aanraden aan lezers die zich graag laten overdonderen door een verhaal.

De score: 5/10

De achterflap:
Maak kennis met privédetective Bernie en vormalig politiehond chet. Bijna politiehond, in alle eerlijkheid. Chet zakte voor zijn examen na een onfortuinlijk incident. Heel precies weet Chet het ook niet meer, want hij was namelijk even afgeleid, maar het had iets met bloed te maken.
Hoe dan ook, dat was vroeger. Nu werken Chet en Bernie voor zichzelf. En detectivehond zijn is het leukste wat Chet kan bedenken. Nou ja, een oude hotdog vinden onder de barbeque is ook fantastisch. Of met je kop uit het raam op de snelweg... Je moet het maar zo zien, zolang Chet bij Bernie kan zijn, is hij gelukkig. En al helemaal als ze eindelijk weer eens een goede zaak hebben – zoals nu, met een vermist meisje, Russische criminelen en een mooie journaliste met een zak hondenkoekjes.


Bespreking:.
Achter deze sobere, maar opvallende, rode omslag gaat het debuut schuil van de Amerikaan Spencer Quinn. Maar die naam blijkt dan weer een pseudoniem te zijn van Peter Abrabams, een in Cape Cod verblijvende misdaadauteur van wiens hand tussen 1980 en 2000 al een vijftal psychologische thrillers naar het Nederlands vertaald werden. Boze tongen beweren dat teruglopende verkoopscijfers aan de basis lagen van deze naamverandering, maar zelf verdedigt de auteur zich ermee dat het verschil tussen zijn andere boeken en Luie hond te groot was om ermee naar buiten te komen als het negentiende boek van Abrahams.

En dat het geen doorsnee spannend boek is blijkt meteen, want het hoofdpersonage is Chet, een hond, die na het zakken voor zijn eindexamen van politiehond onderdak vond bij privé-detective Bernie Little. Samen zetten ze hun tanden in voornamelijk echtscheidingszaken en vermissingen, zoals deze van Madison Chambliss, een vijftienjarige studente die op een dag geheel ongebruikelijk niet thuiskomt.

“Ik rook hem al – of beter gezegd zijn kegel – voordat hij de deur opendeed, maar mijn reuk is nu eenmaal behoorlijk goed ontwikkeld, beter dan de jouwe waarschijnlijk.” Zo klinkt de openingszin, die representatief is voor het ganse boek: een verfrissend, lichtjes kinderlijk, ontwapenend, maar geestig taalgebruik dat regelmatig een glimlach op het gelaat van de lezer weet te schilderen. En het moet gezegd: de auteur kan zich voortreffelijk inbeelden in de wereld van de hond. Hij verwoordt de zienswijze van de hond zo doeltreffend en geloofwaardig dat men al lezend een andere kijk ontwikkelt op het gedrag van zowel honden als de mensen in hun omgeving. Luie hond heeft absoluut een meerwaarde voor de liefhebbers van deze huisdieren.

We zouden bijna vergeten dat dit boek als een detective geprofileerd wordt door de commerciële jongens van de uitgeverij. Maar de plot valt nogal dun uit en het geheel is zeer summier en rechtlijnig uitgeschreven. Zowat elk hoofdstuk eindigt met een gebeurtenis of hint die in het begin van het volgende hoofdstuk uitgezocht wordt. En de met droge humor doorspekte schrijfstijl, met bij wijlen een redelijk hoog Samson & Gert gehalte, dooft ook telkens weer elk opspattend vonkje suspens. En dat is jammer, want het verhaal bevat genoeg potentieel spannende momenten en actiescenes. Er gebeurt zelfs zoveel dat ik benieuwd ben wat de auteur in de beloofde volgende boeken in de reeks nog kan uit zijn pen schudden om verrassend uit de hoek te komen zonder in herhaling te vallen. Zelfs in dit boek worden de zinsnedes “een verhal waar ik later misschien nog eens op terugkom” en “opeens vielen mijn ogen dicht” als meermaals aan het papier toevertrouwd.

Luie hond – trouwens een titel die het hoofdpersonage te weinig eer aan doet – is vooral een leuk komisch boek overgoten met een dun spannend sausje dat zijn bestaansrecht volledig ontleent aan de zeer originele invalshoek van waaruit het verteld wordt. Een ideaal tussendoortje, maar geen echt spannend boek, deze kruising van Rataplan en Lassie.

Thriller score:            5/10
Roman scrore:            7/10

De buitenkant:
Eindelijk nog eens een intrigerende cover: de donkere omtrekken van een rechtop staande man in pak, het hoofd niet afgebeeld, met op de achtergrond een beeld van New York. Op tafel ligt een stapel dollarbiljetten en een pistool. Zelfs de kleurkeuze versterkt de dreigende sfeer die de cover uitstraalt. Zeer mooie voorzijde.
De achterflap haalt diezelfde norm niet: te veel tekst in te kleine letters geven een onoverzichtelijke indruk. Gelukkis is wel alle noodzakelijke info aanwezig.

De achterflap:
Jelle Lievens krijgt via een vriend een baan als accountant aangeboden bij KPMG. Hij treedt in de voetsporen van een collega die door een tragisch ongeval om het leven gekomen is en wordt belast met het onderzoek naar de financiële structuur van Lernout & Hauspie en zijn buitenlandse filialen. Hij wordt ook auditor van United Fundraising, dat via zijn bestuurder nauwe banden onderhoudt met L&H. Al spoedig blijkt dat de verongelukte voorganger van Jelle zeer explosief materiaal op het spoor was gekomen. Jelle verliest zijn onschuld, en zijn gevoel voor rechtvaardigheid brengt hem aan de rand van de afgrond.


De binnenkant:
Bob Mendes, die samen met zijn onafscheidelijke vrouw Jenny in Schoten resideert, was door zijn job als accountant jaren lang een man van de cijfers. Maar na een succesvolle carriere verruilde hij op zijn vijfenvijftigste de geruite cahiers voor een blok gelinieerd papier en begon hij aan een tweede loopbaan als schrijver. En ook weer met succes, want hij werd al twee maal laureaat van de Gouden Strop met Vergelding en De kracht van het vuur en won met Medeschuldig de Diamanten Kogel.Daarnaast is hij regelmatig te vinden op de golfbaan.

Na met Overspel, zijn vorige boek, een zijsprongetje te hebben gemaakt, keert de auteur een paar dagen na zijn eenentachtigste verjaardag met Vuil geld terug naar het subgenre dat hem groot heeft gemaakt: de faction-thriller. Boeken waar feiten en fictie naadloos in elkaar overgaan. Deze keer wordt de fictie geïntegreerd in de affaire Lernout & Hauspie (L&H). Ik zal de achtergrond even schetsen: eind jaren negentig was het Ieperse bedrijfje L&H de rijzende ster aan het Vlaams economische firnament waar ze op een mum van tijd met hun spraaktechnologie uitgroeiden tot een multinational: samenwerkingsverbanden met Microsoft, verkozen tot managers van het jaar en massa’s internationale acquisities. De mogelijkheden leken eindeloos voor het duo dat zich vasthield aan hun slogan: “It’s no crime to be smart.” Investeerders smeekten om aandelen te mogen kopen... Tot The Wall Street Journal het bedrijf in opspraak bracht door de onthulling van het bestaan van spookbedrijven en de vaststelling van boekhoudkundige onregelmatigheden. De rijzende ster, werd in geen tijd een meteoriet die in 2001 insloeg en in vereffening ging. In 2007 verschenen de bewindvoerders voor de rechtbank voor het grootste Belgische fraudeproces ooit. Het is trouwens nog altijd wachten op een uitspraak.

Dat de zaak nog altijd gevoelig ligt in Vlaanderen mag ook blijken uit het uitgebreide voorwoord van de auteur waarin hij zich zeer expliciet distancieert van elke overeenkomst tussen de echte zaak en het boek.

Bob Mendes doet wat van hem verwacht wordt en waar hij goed in is: hij weeft op briljante wijze door de realiteit een eigen interpreatie van de oorzaken die aan de oorsprong – zouden kunnen - liggen van het faillisement van L&H en de belangen die er speelden en vertrouwt het gebeurde op een zeer vlot lezende wijze aan het papier toe.

Maar de complexiteit van het dossier L&H en de kwelling van de auteur om toch maar niet teveel bladzijden te moeten besteden aan het uitleggen ervan aan de lezer, resulteren bij momenten in bijna saaie opsommingen van feiten en gebeurtenissen. Hierdoor lopen de personages er regelmatig regelmatig wat verloren bij, waardoor de kracht die van hen uitgaat aan intensiteit verliest en zij niet altijd goed uit de verf komen.

Met de gebruikte locaties is het nog erger gesteld: zij spelen een totaal ondergeschikte rol en soms lijken ze ook niet goed gekozen. Zo wonen de hoofdfiguren allen in en rond Antwerpen, maar ligt L&H, zowat honderzestig kilometer verder, in het West-Vlaamse Ieper.

De geloofwaardigheid van Vuil geld is ook onderwerp van een tweestrijd: enerzijds is er het zeer realisch voorgestelde waargebeurde L&H avontuur, maar aan de andere kant, in het fictieve deel, spelen er blijkbaar zoveel tegenstrijdige belangen bij de bestuurders van het spraakbedrijfje dat het voor de lezer een beetje te veel van het goede wordt, en deze de auteur niet zal willen volgen. Ik vrees dat Bob Mendes deze keer een stap te ver gezet heeft, in zijn poging om er een gevarieerd spannend verhaal van te maken.

Vuil geld is niet het beste boek van Bob Mendes, maar blijft desondanks zeker het lezen waard. En niet alleen als kennismaking of heropfrissing van een van Vlaanderens grootste economische luchtkastelen.

De score: 5/10

De buitenkant:
De combinatie van de vuurrode titel met de coverfoto straalt een zekere mate van erotiek uit. De omslag past perfect bij het verhaal en zal zeker jong adolecenten nieuwsgierig naar het boek doen grijpen.

De achterflap:
Bij geluk sta je zelden stil. En ach, kennen we het niet allemaal, dat benauwende gevoel dat ook Iris Bruweel af en toe bekruipt? Alsof je thuis geen lucht meer krijgt. En plots, die frisse wind. Dirk Janssens. Knap, charmant. Een womanizer, ongetwijfeld. Maar o zo anders dan Bert, haar sofaman met zijn eeuwige pindanootjes en zijn beginnende buikje. En het is ook zo verdomd lang geleden dat ze zich nog zó heeft gevoeld. Zo helemaal vrouw. Tot in de topjes van haar tenen.
In een hotel worden alle remmen losgegooid. Voor hem, het zoveelste avontuurtje. Met duidelijke spelregels. Voor haar, de rand van de afgrond, want de broeierige lust die haar lijf verteert, doet ook haar hart ontvlammen. Alsof ze valt, tuimelt. Peilloos diep. Ze wil meer. Proeven, strelen, bijten, likken of gewoon: een glimp van hem opvangen. Ze blijft hopen. Tegen beter weten in. En om zijn hart te veroveren gaat ze ver, heel ver. Wat begon als een vrijblijvende affaire ontaardt in een obsessie waar rede geen vat meer op heeft en waarbij slachtoffers onvermijdelijk lijken.


De binnenkant:
De uit Mechelen afkomstige, naar de Belgische hoofdstad uitgeweken, Luc Deflo leverde in 1999 met Naakte zielen zijn spannend debuut at. Het was het eerste deel van de reeks met onderzoeksrechter Bosmans en speurder Deleu die nog altijd springlevend is want de meest recente aflevering, Pitbull, sleepte verleden jaar nog de Hercule Poirotprijs in de wacht. Tussendoor publiceerde hij ook de trilogie rond de in kindermisdrijven gespecialiseerde Cel 5 en bij tijd en wijlen schudt hij losstaande thrillers uit zijn pen. Met Lust bewijst de auteur dat hij tien jaar na zijn debuut nog niets aan gedrevenheid als misdaadauteur ingeboet heeft en dat de inspiratie nog volop aanwezig is.

Lust is het verhaal van Iris Bruweel en Dirk Janssens. Beiden zitten vast in het keurslijf van hun respectievelijke huwelijken. Tijdens hun eerste ontmoeting bloeit er iets moois en hoewel op voorhand duidelijke afspraken wordengemaakt dat hun relatie niets meer kan en zal inhouden dan occasionele vrijblijvende seks, slaagt Iris er niet in Dirk uit haar hoofd te zetten. Ze wil hem tot elke prijs voor haar winnen, maar Dirk van zijn kant kan een stalkende scharrel missen als kiespijn...

Het gegeven doet onmiddellijk denken aan de, in het boek ook aangehaalde, film Fatal attraction uit 1987 met Michael Douglas en Glenn Close in de hoofdrollen. Maar in Lust is niet wraak maar liefde en passie de oorzaak van de spanningen tussen de hoofdrolspelers. En gelukkig voor de realisme, escaleert hun gedrag ook niet zo fel.

Eigenlijk ligt Lust erg in de lijn van het werk van Patrick De Bruyn: gewone mensen die, zowel door verkeerde beslissingen als door factoren buiten hun wil om, in een nauwlijks of niet te stoppen negatieve spiraal terecht komen en zo hun ondergang tegemoet gaan.

Deflo houdt er stevig de vaart in: zesenegentig hoofdstukken op een totaal van driehonderdzesentwintig bladzijden zorgen niet alleen voor veel blanco oppervlaktes maar ook voor een grote leessnelheid. Ook het feit dat de auteur zich louter beperkt tot het vertellen van zijn verhaal en zeer weinig zijsprongen maakt draagt bij tot de grote vlotheid waarmee het verhaal verslonden wordt.

De plot is, hoewel tamelijk rechtlijnig, niet slecht gevonden en goed uitgewerkt om in een atypische, zeer goed gevonden en al even bevredigende, ontknoping te eindigen waarin de doden er toch nog in slagen hun wil op te leggen aan de levenden. Het einde is dan ook, zoals het hoort in de erotiek, het hoogtepunt van Lust. Maar om de vergelijking door te trekken moet ook gezegd worden dat het voorspel wat van te lange duur is: Deflo gebruikt net iets teveel bladzijden om de obsessie van Iris voor Dirk uit te schrijven, waardoor op een gegeven moment langdradigheid dreigt.

Met Lust levert Deflo een degelijke overspelthriller af die erin slaagt niet in het ordinaire te vervallen, maar tevens ook niet te romantisch uit te hoek te komen. De auteur is erin gelukt zijn evenwicht op deze slappe koord te bewaren waardoor het boek best aangenaam leesvoer is. Maar toch is het verhaal niet sterk genoeg om uit te groeien tot een klassieker.

De score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Dat ik dit boek, dat pas in januari volgend jaar in Nederlandse vertaling in de boekhandels te verkrijgen zal zijn, nu al kon lezen is te danken aan het Crimezone forum. Daar werd een nieuw initiatief opgestart waarin geïnteresseerden manuscripten kunnen lezen en becommentariëren, zodat tegelijk met het verschijnen van het werk een leesverslag op de site geplaatst zal worden. Het is wel raar gevoel om een manuscript, dat eigelijk niets meer is dan een printout op A4tjes, te lezen, zonder cover of flaptekst.

De achterflap:
Charley Webb is een aantrekkelijke alleenstaande moeder die voor de Palm Beach Post een wekelijkse populaire en controversiële column schrijft. Al jaren slaagt ze erin alle kritiek van recensenten, buren en familie probleemloos van zich al te laten glijden. Maar als ze een brief ontvangt van Jill Rohmer, een jonge vrouw die de doodstraf kreeg voor de moord op drie jonge kinderen, raakt ze stilaan emotioneel betrokken. Jill vraagt Charley haar biografie te schrijven waarin ze een aantal aanvullende verklaringen belooft af te leggen, die tijdens haar proces niet boven water kwamen. Charley grijpt deze kans gretig met beide handen en begint met haar ontdekkingstocht door het wereld van deze zwaar beschadigde vrouw.
Ondertussen begint ze ook anoniem verzonden haatmails te ontvangen, waarin het leven van haar kinderen bedreigd wordt. Terwijl Charley alles in het werk stelt om haar kinderen te beschermen begint ze ook waarde van goede buren, vrienden en familie te ontdekken. Zeker wanneer het erop begint te lijken dat haar sociaal netwerk haar enige hoop is om levend uit dit avontuur te komen.
(vrije vertaling van de teaser op Joy Fieldings website)

Bespreking:
De in 1945 geboren Canadese schrijfster Joy fielding schrijft al van in haar kinderjaren, maar tijdens haar universiteitsjaren besliste ze om actrice te worden. Nadat ze in 1966 afstudeerde in Engelse literatuur, trok ze naar Los Angeles om voluit de acteerkaart te trekken. Na een aantal jaren keert ze definitief terug naar Toronto, waar ze zich, naast het figureren in reclamespots, weer begint te  concentreren op het schrijven. Momenteel woont ze afwisselend in Toronto en Palm Beach, Florida.

Haar eerste publicatie dateert al van 1972, maar dit werk en de twee volgende vindt de schrijfster zelf niet goed genoeg meer om nog aan te bevelen. Dodelijke ambitie is ondertussen al haar twintigste boek.

In Dodelijke ambitie volgen we de alleenstaande moeder Charlotte ‘Charley’ Webb die in haar wekelijkse krantencolumn haar dagelijkse beslommeringen neerschrijft. Hierdoor leeft ze op voet van oorlog met zowel haar buren en naaste familie, die met de regelmaat van de klok lijdend voorwerp zijn in haar journalistieke stukjes. Op een dag vraagt Jill Rohmer, een voor drievoudige moord ter dood veroordeelde jonge vrouw of Charley haar verhaal in boekvorm wil gieten. De journaliste gaat gretig akkoord. Op quasi hetzelfde moment begin Charlotte ook haatmail te ontvangen waarin haar kinderen bedreigd worden.

Dodelijke ambitie is een zeer onderhoudend verhaal over de dagelijkse beslommeringen van een alleenstaande werkende moeder. In een zeer vlotte stijl gidst de auteur de lezer langs zowat alle mogelijke perikelen die een eenoudergezin kunnen overkomen. Maar jammer genoeg zit de doorsnee thrillerlezer hier niet op te wachten.

En Joy Fielding heeft daarom maar geprobeerd er een spannende verhaallijn tussen te vlechten. Maar dat is niet echt een succesvol idee gebleken, want op een kleine opleving in de laatste veertig bladzijden na, is er weinig of niets opwindends aan het verhaal te beleven, dat ook nog eens een uitmond in een dader die beantwoordt aan alle chichés uit het vak. Wel is het herkenbaar, bij momenten grappig en meestal boeiend.

Is het een dipje of zou Joy Fielding, nu ze bijna de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heeft, begonnen zijn aan een gernewijziging. Feit is dat, met een vrolijke en overwegend rose cover errond, het sappig vertelde verhaal zijn plaats waarschijnlijk wel zal vinden tussen de chicklit, maar de liefhebbers van het spannende boek laten Dodelijke ambitie beter in de rekken staan.

Mijn score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Dit is weer een recensieboek van Crimezone. En weer is de auteur iemand waarvan ik eerder nog niets gelezen heb. Zijn naam daarentegen doet wel een belletje rinkelen, want ik herinner mij dat de bespreking van zijn vorig boek door een Crimezone-collega aan de basis lag van een hele controverse op het forum.

De achterflap:.
...de dingen kunnen vrij vlug een macabere vorm aannemen. Wat als een eenvoudige opdracht voor een onwetende detective begint, wordt om die reden een politiezaak.

Canthanuan vlucht uit het Duister om een chaotisch Kwaad te verspreiden. Door ‘de andere kant’ wordt Elleniël ingeschakeld om hem te elimineren. Het schiereiland New Cambridge wordt het toneel van een titanenstrijd tussen gezanten van Goed en Kwaad. Tegen hun zin worden ook mensen als Tombaugh en Santangelo bij de strijd betrokken. Hun leven en dat van vele anderen staat op het spel. Uiteindelijk wordt noodgedwongen hulp gezocht op de meest onmogelijke plaats: het Duister zelf...

Bespreking:.
De West-Vlaming Johan Deseyn zag bijna een halve eeuw geleden het levenslicht in Kortrijk en woont samen met vrouw en dochter in de naburige gemeente Deerlijk, waar hij in zijn vrije tijd vooral boeken, CD’s en films verslindt. En schrijft natuurlijk.

Met Chaos is hij al aan zijn negende boek boek toe in tien jaar tijd: acht psycho-horror romans en een verzameld werk waarin hij zijn pennevruchten bundelde uit de jaren voor hij in 1999 debuteerde met Erfenis.

In Chaos gaat privé-detective Donovan Bendman op zoek naar een recent verdwenen rijke man. Al vrij vlug merkt hij vreemde zaken op en voor hij het goed en wel beseft bevindt hij zich midden in een schaakspel met menselijke pionnen, die verschoven worden door vertegenwoordigers van Goed en Kwaad. En op een schaakbord sneuvelen natuurlijk stukken.

Het eerste wat opvalt tijdens het lezen zijn de constante herhalingen van gebeurtenissen, gedachten en en zelfs woorden. Zo gebruikt de auteur op een gegeven moment op vijf regels tijd evenveel keer het woord “niet”, wat toch wel van het goede teveel is. Ook het voordurend aanwenden van korte bemerkingen tussen ronde haken werkt storend en haalt de vloeiendheid van lezen naar beneden.

Deseyns keuze om dit boek te le laten flirten met de grenzen van verschillende genres, heeft wellicht tot gevolg dat veel lezers zich niet ten volle kunnen inleven. Chaos heeft raakvlakken met zowel horror, fantasy als detectives, maar is in geen van deze facetten van het spannende boek een hoogvlieger, waardoor het boek nog mossel nog vis is en eigenlijk tot geen enkel genre behoort. Menig lezer zal zich wellicht makkelijker met Deseyns werken kunnen identificeren, als de auteur zich per boek zou beperken tot één van die vakgebieden.

Het grote voordeel van horror en fantasy is dat de auteur nergens gebonden is aan limieten: een schrijver kan de wereld waarin hij zijn verhaal situeert en de regels die daar gelden voor de volle honderd percent zelf creëren, waardoor de verbeelding van de schrijver de enige beperkende factor is. Maar Chaos getuigt niet van een grote fantasie, want de auteur beperkt zich tot het herbenoemen van de begrippen hemel, hel, engel, duivel, goed en kwaad. Toch komt de Johan Deseyn soms verrassend uit de hoek. Vooral de manier waarop hij zijn verhaal terugkoppelt aan de geschiedenis getuigt van zijn talent als schrijver. Maar jammer genoeg zijn er te weinig van dergelijke hoogtepunten om dit een goed boek te kunnen noemen.

Plotgewijs is het verhaal nogal rechtlijnig en op de potentieel spannende momenten blinken de aardse hoofrolspelers uit in passiviteit en beperken ze zich tot het waarnemen van de gebeurtenissen die zich romdom hen ontwikkelen en om het eind te kunnen vaststellen dat het cliché dat echte liefde alles overwint ook hier geldt.

Als je als lezer aan horror en fantasy denkt, springen de werken van James Herbert, Clive Barker, Peter Straub en Stephen King naar voren. En dan kunnen we alleen eindigen met de conclusie dat Chaos diezelfde kwaliteit niet haalt, en dus enkel interessant is voor de verzamelaars en de fans van Johan Deseyn.

Mijn score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Na een tijdelijke stilte is de storm van recensie-exemplaren weer opgestoken, en dit is het eerste in deze reeks boeken die Crimezone me bezorgde.

De achterflap:.
Hotelmanager Niels Hulzeboom is gelukkig getrouwd, maar als hij kopeloos verliefd wordt op zijn nieuwe assistente zet hij alles op het spel. Bovendien zijn er financiële problemen rond het hotel. Hij raakt verstrikt in zakelijke en emotionele conflicten. Dan begaat hij een cruciale fout.

Bespreking:.
De in 1945 geboren René Appel ontdekte tijdens zijn studies zijn liefde voor de Nederlandse taal. Heel zijn studietijd en een groot deel van zijn professioneel leven stond in het teken van het Nederlands, en hij groeide uit tot een erkend deskundige op het gebied van taal en minderheden. Naast zijn werk aan de universiteiten van Utrecht en Amsterdam was hij ook tien jaar misdaadrecensent voor het NRC Handelsblad tot hij in 1986 begon te werken aan zijn eerste spannende boek. Vanaf 2003 leeft hij voltijds van zijn pen, waaruit niet alleen psychologische thrillers vloeien, maar ook filmscripts, scenario’s voor TV-series, jeugdboeken en toneelstukken. Appel is sinds 2004 voorzitter van de Vereniging van Letterkundigen: de beroepsvereniging van de Nederlandse schrijvers en vertalers.

Nadat hij in 1987 debuteerde met Handicap, sleepte hij met De derde persoon en Zinloos geweld twee keer de Gouden strop in de wacht. En nu ligt Weerzin, zijn tweeëntwintigste spannende volwassenenboek, in de winkelrekken:

Vooraleer het over de inhoud te hebben, wil ik het eerst even over de buitenkant hebben. Om titels te laten passen in de layout van een literaire thriller, zoals uitgevers die voor zichzelf te lijken hebben vastgelegd, worden de laatste tijd woorden uit elkaar gehakt alsof het niets is. Het is een techniek die uitgevers al langer sporadisch gebruiken, maar tegenwoordig wordt er zeer frequent gebruik van gemaakt. In “Proef-verlof” van Joost Heyink was het koppelteken nog van de partij om alles taalkundig in goede banen te leiden. Maar Loes Den Hollander daarentegen is er nog nooit in geslaagd om een correcte Nederlandstalige titel op de voorpagina van haar spannende boeken te krijgen! En hier prijkt “Weer zin” op de cover terwijl op de rug en binnenin “Weerzin” gedrukt staat. Beide zijn weliswaar taalkundig correct, maar liggen, vanuit semantisch oogpunt, even ver uit elkaar als België en Australië: het zijn bijna tegenpolen. Van een auteur die van de Nederlandse taal zijn beroep heeft gemaakt valt dat erg tegen.

In Weerzin maken we kennis met self-made hotelmanager Niels Hulzeboom. Hij heeft een gelukkig tweede huwelijk, maar hij slaagt er amper in normaal functioneren als hij tot over zijn oren verliefd wordt op zijn nieuwe assistente Jitka Reehorst, een mooie jonge vrouw die zich Niels’ aandacht met veel plezier laat welgevallen.

Tijdens de eerste helft van het bijzonder vlot weglezende Weerzin, waant men zich in een romantisch boek: het wordt op geen enkel moment spannend. Hooguit wordt er een licht erotische geladen sfeertje gecreëerd, als het hoofdpersonage in gedachten een Dr Jekyll en Mr Hyde-achtige tweestrijd voert tussen enerzijds het vertrouwde van zijn gezinsleven en anderzijds onbekende van een avontuur met zijn assistente.
Verder in het verhaal wordt de aandacht wat verlegd, maar het wordt tot aan het open einde toe nooit boeiend genoeg om echt te bekoren.

Toch is Weerzin een typische Appel geworden, waarin de psychologie van de mens een belangrijke rol speelt. Deze keer koos de auteur ervoor om zich te richten op wat liefde, lust, begeerte en afwijzing met een man kunnen doen. Zo verwoordt hij op een prachtige wijze hoe bepaalde signalen in relaties tussen de twee geslachten op zulk een verkeerde manier kunnen geïnterpreteerd worden dat het gevaarlijk kan worden.

Het boek doet wat denken aan Verliefd van Patrick De Bruyn, maar het verhaal is bijlange niet sterk genoeg om hoge toppen te scheren. René Appel zal nog wat geduld moeten oefenen om zijn derde Gouden strop in ontvangst te mogen nemen, want met Weerzin zal het niet lukken, vrees ik.

Mijn score: 5/10