28-11-13

VERMEIREN Koen - Deadline

vkd.jpg

 

Achterop:
Uit de gevangenis van Merksplas is een serieverkrachter ontsnapt, die enkele jaren geleden een jonge vrouw vermoordde en wiens chemische castratie bijna is uitgewerkt. In zijn zoektocht naar slachtoffers gaat hij alsmaar driester en brutaler te werkt. Bij het FAST beseffen ze dat het nog slechts een kwestie van tijd is voor hij opnieuw aan het moorden gaat.
Op verzoek van hogerhand houden commissaris Mark Van Den Eede en zijn team zich ook bezig met een dossier dat voor heel wat commotie bij Justitie zorgt. Een terminaal zieke crimineel die werd veroordeeld voor de moord op zijn vrouw, maar zijn onschuld altijd staande is blijven houden, slaagt erin te ontsnappen uit het ziekenhuis. Onmiddellijk na zijn proces had hij gezworen zich te zullen wreken op de rechters die hem hebben veroordeeld. Het dreigement wordt aanvankelijk niet serieus genomen. Maar dat verandert vlug wanneer de betrokken magistraten doodsbedreigingen ontvangen.

Achteraf:
Een paar jaar geleden was scenarist Koen Vermeiren dat verrassing van thriller minnend Vlaanderen. Uit het niets was daar een zeer mature De blik, wat hem prompt een nominatie voor de Hercule Poirotprijs opleverde. Deadline is het derde deel in de reeks rond het FAST team van de politie, dat enkel gevluchte veroordeelde criminelen opspoort.


En de kwaliteit blijft gehandhaafd. Ook dit boek nestelt zich, door zijn goede opbouw, moeiteloos tussen de beter politieverhalen. De auteur spaart zijn protagonisten niet en zorgt voor een overvolle agenda, waardoor er altijd wel iets gebeurt. Daarnaast genereert hij nog voldoende aandacht voor de persoonlijke besognes van de teamleden wat het zeer menselijk maakt..

Net als de vorige twee boeken, is ook Deadline weer een plezier om te lezen, maar ondertussen is de verrassing een beetje weg. En toch kijken we uit naar nummer vier.

Rapport: 7/10 

EOB.JPG

20:50 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vermeiren_koen, nederlandstalig, belgie, 7, policier, serie |  Facebook |

27-11-13

FITZEK Sebastian - De wreker

fsdw.jpg

Achterop:
Op een dag bekent de tienjarige Simon een moord aan advocaat Robert Stern – een moord die hij vijf jaar voor zijn geboorte pleegde. Stern staat voor een raadsel.
Zijn verbazing slaat echter om in ontzetting als hij in de kelder die Simon hem heeft beschreven inderdaad de stoffelijke resten van een mens aantreft.
Deze vondst blijkt slechts het begin van een bizar avontuur. In zijn brievenbus vindt Stern een dvd met beelden van een tienjarig jongetje dat sprekend lijkt op zijn zoontje Felix, die kort na zijn geboorte is overleden. De voice-over op de dvd beveelt Stern om binnen een week alle moorden waarover Simon vertelt na te trekken, zonder de politie in te schakelen. Voldoet hij aan deze eis, dan zal hij Stern in contact brengen met Felix.
Hiermee begint een gruweltocht door de schimmige onderwereld van Berlijn. Er komen smerige zaken aan het licht, zaken die Stern ondanks al zijn beroepservaring nooit voor mogelijk had gehouden. Wat is er destijds precies gebeurd op de kinderafdeling van het ziekenhuis waar Felix stierf?

Achteraf:
Deze drieënveertigjarige journalist heeft zich ondertussen opgewerkt tot de meest populaire mannelijke misdaadauteur van Duitsland. De Wreker, dat uit 2008 stamt, is zijn derde standalone verhaal.


Hoewel ik van nature zeer veel vraagtekens zet bij de thematiek van het boek, net name het bovennatuurlijke, kan ik niet anders dan vaststellen dat de auteur het deze keer zeer goed overdacht heeft. Hij brengt zijn verhaal geloofwaardig en weet het gebeurde op het eind zeer verdienstelijke wijze te verklaren.
Los hiervan heeft De wreker een opbouw die wel meer gebruikt wordt in de wereld van het spannende boek: een onwetend en onschuldig iemand wordt verplicht bepaalde handelingen te verrichten, maar die persoon gaat verder dan zijn afperser vraagt, waardoor de problemen zich opstapelen.
Maar het staat als een paal boven water dat Sebastian Fitzek kan schrijven. Zo weet hij, door zijn aangename stijl, de lezer moeiteloos het verhaal in te zuigen. Zelfs een sceptische lezer als mijzelf, en dat is al een prestatie op zich.

Rapport: 7/10

EOB.JPG

06-11-13

VAN DEN HEUVEL Aad - De president

 

vdhadp.jpg

Achterop:
Journalist Paul Weber gaat op zoek naar een verdwenen Nederlandse ontwikkelingswerker in het West-Afrikaanse Costa Guinee. Maar Paul heeft een verborgen agenda. De journalist probeert het lot te achterhalen van ex-president en revolutionair Vincente Robles, met wiens guerrillastrijders Paul ooit wekenlang door de jungle trok. Robles is spoorloos na een bloedige staatsgreep. Alles wijst erop dat het machtige narcoticasyndicaat in Costa Guinee met beide verdwijningen te maken heeft. Paul Weber zet de jacht in op de leider van het drugskartel.

Achteraf:
De Nederlander Aad van den Heuvel is een voormalige journalistieke TV-coryfee. De laatste jaren heeft hij ook naam gemaakt als auteur van spannende boeken. Zijn verhalen, die profiteren van de journalistieke achtergrond van de auteur, worden gekenmerkt door sociaal engagement en de aanklacht van grote sociale en politieke mistoestanden.


De president is al zijn achtste spannende boek. Deze zoektocht naar de goudvis in een Afrikaanse krokodillenvijver, dixit het hoofdpersonage, voert ons naar een fictief staatje in Midden-Afrika, met een schrijnend arme bevolking, en een dictator die zich verrijkt door zijn ziel te verkopen aan een Colombiaans drugskartel. Een achtergrond om U tegen te zeggen die, qua impact, de spannende, verhaallijn bijna volledig overschaduwt.

Aan degelijkheid geen gebrek, want 78-jarige auteur vertelt op zeer onderhoudende wijze zijn verhaal, waarbij de vergelijking met een documentaire of een lezing zelden veraf is. Diepgang te over, maar wellicht een tikkeltje te weinig spanning voor de doorsnee liefhebber van het genre.

Toch is De president alles bij elkaar genomen een slimme roman geworden, die op een kleine inzinking in het middenstuk na, perfect gedoseerd verteld werd. Zalig leesvoer voor de meerwaardezoeker van een auteur die stilaan een vaste plaats veroverd heeft tussen mijn persoonlijke favorieten.

Rapport: 7/10 

EOB.JPG

15-08-13

COPPERS Toni - Zwerfvuil

 

ctz.jpg

 

De eerste zin:
In de nacht dat Liese Meerhout voor het eerst in lange tijd weer droomde, gebeurden er twee moorden.

De korte inhoud
In een gure nacht worden in Antwerpen een zwerver en een drugsverslaafde vermoord. Getuigen hebben een grote, zwarte gedaante in een cape zien vluchten van de plaats van de misdaad.
De kranten hebben al snel een vette kluif aan de ongrijpbare ‘Schim’, maar commissaris Liese Meerhout heeft genoeg van aan haar eigen demonen om ook nog in spoken te geloven. Nadat haar relatie op de klippen is gelopen, heeft ze overplaatsing gevraagd naar de Antwerpse moordbrigade. Ze moet nog wennen aan haar nieuwe stad en haar nieuwe leven. Als Liese zich vastbijt in een van de onderzoeken – de moord op een zwerver met een nogal duister verleden – gebeuren er vreemde dingen. Er valt een volgend slachtoffer, een mooie Sloveense die haar eigen erotische website had. En Liese merkt dat ze gevolgd en bespied wordt.
De Schim heeft haar in zijn vizier genomen.



Het volledige rapport
De Vlaamse reisjournalist Toni Coppers zette zijn eerste stappen als fictieauteur met Dixit en Heilige nachten, twee bijzonder geslaagde verhalen die drijven op humor. In 2008 maakte hij met Niets is ooit de overstap naar de misdaadliteratuur. Dit is het begin van een serie rond het, zich steevast op een Vespa verplaatsende, aimabele personage Liese Meerhout, inspecteur bij de politie van Brussel. Aanvankelijk hield ze zich bezig met kunstcriminaliteit. Later maakte ze promotie en stapte ze over naar de moordbrigade van de Belgische hoofdstad. Na – in Stil Bloed – een intermezzo in de badstad Oostende, maakt ze komaf met haar verleden en reist ze in Zwerfvuil haar geestelijke vader achterna om zich ook in Antwerpen vestigen.


In dit zesde deel krijgt ze twee bizarre moorden op haar professionele bord: de zaken van een levenloze zwerver en een dode drugsverslaafde worden enkel verbonden door getuigenissen dat een schim, die welk erg veel wegheeft van het Harry Potter-personage Malfidus, op beide plaatsen delict opgemerkt werd. Een schim die zich tot doel lijkt te stellen Antwerpen te verlossen van haar menselijk zwerfvuil…

Het grootste probleem van dit boek is, voor de trouwe lezers van deze serie, de sfeer. Er rest nog bitter weinig van de quasi zorgeloze spring-in-’t-veld Liese Meerhout uit de eerdere verhalen. De flamboyante scooter is ingeruild voor een nukkige, vijfentwintig jaar oude Mini, die niet luistert naar de naam Mildred. Kortom, Liese is Liese niet meer. Zwerfvuil voelt meer aan als het begin van een nieuwe serie dan van een nieuwe adem in de bestaande reeks. Misschien was het inderdaad een betere keuze geweest om een totaal nieuwe reeks te beginnen in plaats van het hoofdpersonage te laten breken met zowat alle banden uit haar verleden en totaal verweesd neer te poten in Antwerpen. Occasionele lezers van Coppers’ werk zullen dit natuurlijk niet zo ervaren en kunnen ten volle genieten van dit werk.

Maar Toni Coppers kan schrijven. Dat hoeft echt geen betoog: De twee nominaties voor De Diamanten Kogel en eentje voor de Hercule Poirotprijs spreken voor zich. En ook Zwerfvuil ontpopt zich weer tot een degelijke politieroman.

Het onderzoek is deze keer wat uitgebreider dan we van deze auteur gewend zijn en loopt langs zeven moderne plagen van de maatschappij. Drugs, kindermishandeling, dierenmishandeling, prostitutie, onverdraagzaamheid, prostitutie en racisme, passeren allemaal de revue. Daarnaast is er nog een nevenverhaal dat uitmunt in menselijkheid, maar tegelijk knabbelt aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Door dit grootsere opzet is het aantal personage dat moet opdraven aan de hogere kant en is de sfeer wat minder intimistisch dan in het verleden.

Maar Toni Coppers slaagt er zonder moeite in de lezer bij de les te houden door hem meer al dan niet verrassende wendingen voor te schotelen dan er kopjes koffie geslurpt worden op een politiecommissariaat, wat wellicht de appreciatie van Jeffery Deaver, de koning van de plotwendingen, zou kunnen wegdragen. Tijdens het onderzoek wordt de lijst van verdachten steeds langer, terwijl de auteur tegelijkertijd de aandachtige lezer op zeer subtiele wijze, in staat stelt om het raadsel zelf op te lossen.

Zoals eerder al opgemerkt heeft Toni Coppers met Zwerfvuil een degelijke policier afgeleverd, met eenzelfde opzet als de boeken van Koen Vermeiren, waarin eveneens politiewerk, menselijkheid en autisme verenigd worden. Maar de magie die rond de eerdere boeken uit Coppers’ werk hing is totaal verdwenen. En dat is jammer.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


31-03-13

NESSER Hakan - Het grofmazige net

 

nhhgn.jpg


De openingszin: 
Hij werd wakker en kon zich niet herinneren hoe hij heette.

De korte inhoud
Op een zaterdagochtend vindt Janek Mattias Mitter zijn vrouw Eva dood in bad. Ze is verdronken.
Aan commissaris Van Veeteren verklaart Mitter dat hij zich niets van de voorafgaande nacht kan herinneren. Behalve dat hij en zijn vrouw veel gedronken en de liefde hebben bedreven. Mitter blijft verdachte nummer één, wordt schuldig bevonden en opgesloten. Korte tijd later is er een tweede dode te betreuren.


Het volledige rapport
De Zweedse auteur Hakan Nesser scheert dezer dagen hoge toppen met zijn serie over de politie-inspecteur Gunnar Barbarotti. Maar tussen 1993 en 2003 maakte hij al furore met een tiendelige serie met de voornaamloze commissaris Van Veeteren in de hoofdrol. Negen van die verhalen werden herwerkt tot televisiefilms.
Op de schouw van deze voormalige leerkracht prijken onder meer één Glazen Sleutel en naast drie trofeeën voor de beste Zweedse krimi ook nog eentje voor het beste spannende Zweedse debuut, wat een indicatie mag zijn voor de kwaliteit van zijn spannende boeken.

Maar voor deze naar Londen uitgeweken auteur begon het allemaal in 1993. Vijf jaar nadat hij debuteerde met een existentiële liefdesroman, publiceerde hij toen met Het grofmazige net, zijn eerste politieroman.

Hierin waarschuwt de docent Janek Mitter ’s morgens de politie met de melding dat zijn vrouw levenloos in bad ligt. In afwachting van hun komst ruimt hij wat op en moet hij vaststellen dat de slemppartij van de vorige avond zijn herinneringen volledig uitgewist heeft. Hij is dan ook de ideale verdachte en wordt al snel veroordeeld voor de moord op zijn vrouw. Maar wat later valt er een tweede slachtoffer…

Het basisgegeven van Het grofmazige net is een van de meest gebruikte in de wereld van de spanning: een dode, een voor de hand liggende verdachte die niet bij machte is zich adequaat te verdedigen maar later niet de dader blijkt te zijn. Er kan zowaar van een clichématige opzet gesproken worden. Gelukkig wordt in de meeste gevallen het verhaal totaal verschillend uitgewerkt, maar dit boek lijkt wel erg sterk op Verdiende straf van Williams Lashner dat weliswaar tien jaar jonger is, waardoor Hakan Nesser in elk geval niets kan verweten worden. 

De auteur hanteert een extreem vlotte pen waarmee hij, door toevoeging van een minimum aan uitweidingen, een bijna te snel weglezend verhaal schetst dat loopt over een periode van twee maanden. Zowat elke vorm van diepgang uit de weg gaand lijkt dit verhaal wel bedoeld als scenario voor een episode van een of andere politieserie op televisie. Het boek heeft dan veel weg van een goede oude Formule 1 race, waarbij zonder enige pitstop of afleiding, zo snel mogelijk het einde moet gehaald worden, met als voor de hand liggend gevolg dat de lezer amper twee weken later zich amper kan herinneren wat er zich tussen bladzijde 1 en 255 afspeelde.

En dat is jammer, want Het grofmazige net is in zijn eenvoud een verhaal met potentieel. Mede door het degelijke plot, dat zo uitgewerkt is dat alle eerder aangeboden stukjes van de puzzel bij de ontknoping netjes op hun plaats vallen zodat er een sluitend geheel ontstaat. Vooral deze vaststelling wakkert de appetijt aan naar meer hersenspinsels van deze auteur. Daarnaast is aangenaam vertoeven in het gezelschap van zijn menselijke protagonist Van Veeteren, die zich beweegt door het fictieve stadje Maardam.

Het grofmazige net is een policier die iedereen met veel plezier zal lezen, maar lijkt toch wat te licht uit te vallen om de bekroning van beste debuut te kunnen verantwoorden. Hakan Nesser bracht hiermee alvast een prima boek op de markt dat zijn plaats in de ontspanningslectuur verdient. Maar ook niets meer dan dat.

Het definitieve verdict: 7/10 


EOB.JPG


02-03-13

KEPLER Lars - Hypnose

 

klh.jpg

De openingszin:
Erik Maria Bark wordt door de rinkelende telefoon abrupt opgeschrikt uit zijn droom.

De korte inhoud
Tien jaar geleden heeft Erik Maria Bark gezworen nooit meer iemand onder hypnose te brengen. Maar als inspecteur Joona Linna hem om hulp vraagt bij een moordzaak waarbij levens van twee jonge mensen op het spel staan, heeft Erik geen andere keuze. Hij brengt een zwaargewonde getuige onder hypnose. Al snel wordt duidelijk dat Erik de prijs moet betalen voor zijn verbroken belofte. Hij wordt getroffen door een serie gewelddadige en onverklaarbare gebeurtenissen. Gebeurtenissen die ook zijn gezin meesleuren in een vreselijke nachtmerrie.


Het volledige rapport
In de nasleep van het monstersucces van Stieg Larssons trilogie, werd een hele resem aan Scandinavische auteurs gecontracteerd en vertaald, die allen ondertussen een trilogie op de markt brachten. De bekendste namen in deze groep zijn de Zweedse auteurs Jens Lapidus en Lars Kepler. Deze laatste is het pseudoniem van het echtpaar Alexandra Coelho en Alexander Ahndoril, die elk ook al romans publiceerden onder hun eigen naam.

Twee jaar geleden las ik Contract, het tweede boek waarin rechercheur Joona Linna de hoofdrol toebedeeld kreeg. Hoewel het een zeer goed werk was, bleef de protagonist een totale vreemde voor mij, wat me nieuwsgierig maakte naar zijn pedigree. Toen al nam ik mij voor om ooit Hypnose, het eerste deel, ter hand te nemen en de recente verfilming van dit boek, onder de titel Hypnosis, is een ideale aanleiding om die belofte in te lossen.

Maar wat betreft de uitdieping van het hoofdpersonage blijf ik nog altijd op mijn honger zitten, want ook in dit boek wordt daar geen werk van gemaakt en blijft de betweterige Joona ‘Wat heb ik je gezegd!’ Linna veroordeeld tot de bordkartonnen status. Meer werk wordt er gemaakt van Erik Bark, de spilfiguur van Hypnose. Deze trauma-arts deed jarenlang praktijkgericht onderzoek naar medische hypnose, maar tien jaar geleden zwoer hij die tak van de psychologie af. Nu vraagt Joona Linna hem om een zwaar gewonde overlevende van een slachting onder hypnose te brengen, in de hoop de dader te kunnen identificeren. Nadat Erik Bark schoorvoetend akkoord gaat, lijken hij en zijn gezin zich plots in het oog van een levensbedreigende storm van geweld te bevinden, waardoor Joona Linna genoodzaakt is zijn tijd over twee zaken te verdelen.

In een tijdskader van drie decemberweken, met een epiloog op kerstavond, zet Lars Kepler een relatief groots opgezet verhaal neer met twee grote verhaallijnen die lange tijd fungeren als elkaars bliksemafleider, maar die jammer genoeg nooit mooi in elkaar vloeien. Wel passen beide draden in de thematiek van het boek die de relatie tussen moeder en kind behandelt en deze onder andere bekijkt vanuit een paar beschadigde personages.

Plotgewijs zit Hypnose goed in elkaar. De meer dan vijfhonderd bladzijden beiden meer dan genoeg ruimte voor dwaalsporen en onverwachte wendingen waarvan men zich afvraagt hoe een auteur er in godsnaam opkomt.. Maar anderzijds zijn er ook een aantal plotwendingen die met de grote trom op voorhand aangekondigd worden, waardoor het effect ervan verloren totaal verloren gaat. En eveneens wordt de cruciale tip die naar de ontknoping vol actie leidt, op een nogal ongeloofwaardige wijze aangegeven.

Hypnose is een degelijke policier, die garant staat voor ettelijke uurtjes leesplezier, maar je de wereld niet zal kunnen doen vergeten. Gewoon goed dus.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


12:40 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kepler_lars, vertaald, zweden, 7, policier, drama, medisch, whodunit, serie |  Facebook |

07-02-13

NESBO Jo - De kakkerlak

 

njdk.jpg

 

De openingszin:
Het licht sprong op groen en het gebrul van de auto’s, de motorfietsen en de tuktuks zwol aan tot Dim de ruiten van Robertson Department Store zag trillen.

De korte inhoud
In de kamer van een obscuur motel in Bangkok wordt het lijk van de Noorse ambassadeur gevonden. Harry Hole wordt naar Thailand gestuurd om in samenwerking met zijn Thais-Amerikaanse collega Liz Crumley de zaak zo discreet mogelijk op te lossen. Maar naarmate het onderzoek vordert, wordt hen langzaam duidelijk dat het om meer dan alleen een moord gaat. Ook lijkt het erop dat een aantal mensen in Noorwegen er belang bij had om hem naar Thailand te sturen. Harry is echter vastbesloten om het ongedierte dat het daglicht niet kan verdragen te ontmaskeren.



Het volledige rapport
“Jo Nesbo is een waardige opvolger van Henning Mankell en Stieg Larsson”, staar er te lezen op de cover. Maar de Noor Jo Nesbo publiceerde zijn debuut De vleermuisman al zeven jaar voor er sprake was van de schrijver Stieg Larsson en hoewel hij twaalf jaar jonger is dan de Scandinavische referentie Henning Mankell, moeten ze toch eerder als tijdgenoten beschouwd worden dan als voorganger en opvolger. Wel is het zo dat het internationale succes in het Engelse taalgebied voor de Noor pas de laatste jaren het hoogtepunt bereikt heeft. 

Daar waar De vleermuisman het gedroomde debuut was – het werd onder andere in 1998 bekroond met de Glazen Sleutel, de prijs voor het beste Scandinavische spannende boek – bleef De kakkerlak, het tweede boek met rechercheur Harry Hole in de hoofdrol, verweest achter zonder ook maar een enkele nominatie. Onder andere daardoor hebben we tot het najaar van 2012 moeten wachten op de eerste Nederlandse editie, die er gekomen is onder invloed van het eerder vernoemde internationale succes. 

In Vleermuisman wordt Harry Hole naar Bangkok gestuurd om de verdachte omstandigheden rond de dood van de Noorse ambassadeur te onderzoeken. Terwijl de Noorse regering er alles aan doet om de zaak met zo weinig mogelijk deining af te handelen, lijkt Harry aan de andere kant van de wereld een zaak in handen te hebben die diezelfde regering in een slecht daglicht zou kunnen zetten. Verbeten probeert hij de kakkerlak die zich schuilhoudt onder de onderste steen te ontmaskeren; eentje die veel gevaarlijker is dan de beestjes die zich in zijn hotelkamer verschuilen.

Enerzijds is het te begrijpen, want eigenlijk deelt De kakkerlak zijn basisgegeven met Vleermuisman: drop een vreemdeling in een grote stad van een exotisch land en beschrijf zijn indrukken. Sydney werd ingeruild voor Bangkok, maar voor de rest hebben we het allemaal al eens gelezen. Anderzijds is het dan weer moeilijk te geloven, want het verhaal is best de moeite waard en wordt zeer onderhoudend verteld waarbij de auteur zich bij momenten bedient van ontroerend mooie taal en op tijd en stond een voor een knipoog zorgt.

Het hoofdpersonage dat Jo Nesbo creëerde is een bizarre figuur: een alcoholicus die niet alleen te kampen heeft met een professionele burn-out, maar ook zijn privéleven totaal uitgeblust ondergaat. Groot is dan ook de verwondering dat deze “oude” man amper de kaap van de drie decennia heeft overschreden, wat meteen een hoop medelijden losweekt. Maar zijn rechtvaardigheidsgevoel is zo groot dat het aan naïviteit gaat grenzen. Kortom een interessante figuur met meerdere dimensies.

De couleur locale van Bangkok samen met de cultuurschok die Harry Hole ondervindt is een tweede sterke punt van dit werk. Het moge duidelijk zijn dat Jo Nesbo de twee maanden die hij in deze wereldstad verbleef goed gebruikt heeft om een ander uit de eerste hand te kunnen vertellen.

En ten slotte is er de plot van De kakkerlak, die op een dikke ui lijkt, en waarvan naarmate het boek vordert laagje voor laagje afgepeld wordt om uiteindelijk tot een oplossing te komen die niet alleen spectaculair beschreven wordt , maar ook nog zeer aanvaardbaar gebracht wordt. 

De kakkerlak is nog geen meesterwerk, maar het potentieel van Jo Nesbo en zijn hoofdpersonage springen al in het oog. Het is dan ook amper te begrijpen dat Vlaanderen en Nederland bijna vijftien jaar hebben moeten wachten om hiervan te kunnen genieten.

Het definitieve verdict: 7/10


EOB.JPG


20:48 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 7, policier, whodunit, serie |  Facebook |

04-02-13

MOELANDS Kim - Verdieping X

 

mkvx.jpg

De openingszin:
Hij doet zijn ogen open.

De korte inhoud
In een Utrechtse discotheek overlijden plotseling twaalf jongeren na het gebruik van de mysterieuze partydrug ELF. Tientallen anderen raken in coma, en hun toestand verslechtert met het uur. In het Academisch Medisch Centrum Midden vecht hematoloog Floor van Schaik (sic) voor hun levens. Hun bloed wordt in allerijl geanalyseerd door het commerciële bedrijfje Fututre Medical Blood dat elders in het ziekenhuisgebouw is gevestigd. Floors chef Victor de Kauw lijkt alle vertrouwen in FMB te hebben, en des te minder in haar. Wanneer De Kauw probeert Floor op non-actief te stellen, besluit ze om ’s nachts in het lab van de Utrechtse bloedbank zelf wat proeven te nemen…


Het volledige rapport
Kim Moelands maakte voor het eerst naam in de wereld van het spannende boek als recensente en journaliste bij de websites Crimezone.nl en Ezzulia.nl. In 2008 debuteerde deze Nederlandse met het autobiografische boek Ademloos, waarin ze haar leven met taaislijmziekte beschreef. Twee jaar later zette ze met Weerloos haar eerste stappen als misdaadauteur. Beide boeken kregen in 2012 een vervolg, respectievelijk Grenzeloos en de medische thriller Verdieping X.

Laatstgenoemd werk verhaalt over de gevolgen van het gebruik van een onbetrouwbare partydrug. De slachtoffers worden in comateuze toestand binnengebracht in het hospitaal, waar hematologe Floor van Schaijk, haar mentor Victor de Kauw en hun team voor een schier onmogelijke opdracht staan om de steeds zorgelijker wordende toestand van de discotheekgangers te keren. Als de resultaten van de bloedproeven die uitbesteed werden aan het commercieel medisch labo FMB afwijken van de in het ziekenhuis uitgevoerde proeven, trekt Floor ten strijde tegen FMB, waarbij ze zelfs haar overste niet ontziet. Er telt in haar ogen maar één ding: levens redden; zoveel mogelijk levens redden. Maar zal ze de race tegen de klok kunnen winnen?

Kim Moelands vertelt het verhaal vanuit de standpunten van de belangrijkste personages. Hierdoor kan ze de zaak benaderen vanuit verschillende perspectieven. Niet alleen mag de lezer meekijken met de artsen, maar eveneens met slachtoffers en hun familie, drugbonzen en hun handlangers alsook ongeruste, in het ongewisse verkerende kennissen. Om het geheel toch nog compact te houden focust het verhaal op een of twee personages uit elke van deze categorieën, en ingenieus plotten zorgt ervoor dat sommige personages in meerderde vakjes terecht komen.

Door telkens hoofdstuk te reserveren voor een enkele persoon blijft het geheel overzichtelijk en zijn er mogelijkheden om uitgebreid kennis te maken met de protagonisten, die aan de goede kant van de wet staan. Merkwaardig genoeg wordt er geen enkele moeite gedaan om de drijfveren van de echte boeven van dienst bloot te leggen of hun achtergronden te belichten.

Het afwisselen van soms lange beschrijvende passages met scenes vol suspense, die zo uit Alfred Hitchcocks meesterwerken konden geplukt zijn, zorgt voor een sinusoïde spanningsboog en een al even wisselende leeservaring die op het einde van de rit toch positief uitvalt.

Ondanks de omslag, die wel bij een ander boek lijkt te horen – want foto, titel en zelfs de slogan hebben weinig of niets met de inhoud te maken – levert Kim Moelands een meer dan behoorlijke medische thriller af waarin ze de gevaren het gebruik van ongecontroleerd geproduceerde drugs, en bij uitbreiding alle drugs, aankaart. Verdieping X kan moeiteloos de concurrentie aangaan met de werken van de auteurs die dit subgenre groot maakten: Tess Gerritsen, Robin Cook en Michael Palmer.


Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


28-01-13

ILES Greg - Doodsslaap

 

igd.jpg

De openingszin:
Zes maanden geleden ben ik gestopt met het schieten van mensen, net nadat ik de Pulitzer Prize had gewonnen.

De korte inhoud
Fotojournaliste Jordan Glass bezoekt in Hongkong de tentoonstelling The Sleeping Woman. Daar ontdekt ze een portret van zichzelf. Net als de andere geschilderde vrouwen ziet ze er eerder dood dan slapend uit.

Maar Jordan weet dat het geen portret van haar is; het moet van haar tweelingzus Jane zijn, die een jaar geleden verdwenen is. Aangenomen wordt dat Jane is vermoord door de seriemoordenaar die in New Orleans vrouwen van de straat plukt.
Alle slachtoffers zijn spoorloos, maar ze blijken inderdaad vereeuwigd te zijn in The Sleeping Woman-serie. Omdat dit het enige spoor is dat de FBI heeft, betrekt agent John Kaiser Jordan bij de jacht op de anonieme kunstenaar. Een jacht die niet zonder gevaar is…


Het volledige rapport
Greg Iles was goed op weg om een van de grootste hedendaagse misdaadauteurs te worden. Zijn Natchez-trilogie met Penn Cage in de hoofdrol stond garant voor spanning met een meerwaarde. Maar een zwaar verkeersongeval, nu bijna twee jaar geleden, staakte zijn opmars. Hoewel zijn webstek vermeldt dat hij volop aan het werk is aan een vierde Pen Cage thriller, lijkt de publicatie ervan steeds maar achteruit geschoven te worden. Gelukkig staat er nog genoeg oudere op zichzelf staande boeken van deze Amerikaan in de kast, zodat mijn afkickverschijnselen tot een minimum beperkt blijven.

Doodsslaap is er daar een van. De Nederlandstalige editie dateert al van 2003, maar het verhaal blijkt tijdloos te zijn en vertrekt van een zeer origineel gegeven: Oorlogsfotografe Jordan Glass herkent zichzelf in een schilderij van een slapende vrouw. Ze weet dat ze niet geposeerd heeft, maar haar tweelingzus is al een tijdje spoorloos verdwenen. Jane moet dus model gestaan hebben. Het schilderij maakt deel uit van een hele serie en het gerucht gaat dat de slapende vrouwen eigenlijk dood zouden zijn. Met deze ontdekking klopt Jordan bij de FBI aan om van de jacht op de seriemoordenaar die New Orleans onveilig maakt, weer een prioriteit te maken. Ze stelt echter een voorwaarde: ze wil zelf actief betrokken zijn bij het onderzoek, want de onzekerheid waarin ze het laatste jaar verkeerde, was onleefbaar.

Het wordt de lezer niet echt gemakkelijk gemaakt, want de stroeve vertaling kost energie en heeft een negatieve invloed op zowel de leessnelheid als het leesplezier. Maar dat laatste wordt weer wat goed gemaakt door de keuze van een vertelvorm in de eerste persoon enkelvoud. Hierdoor groeit er meteen een band tussen de lezer en Jordan Glass. Het gebruik van de tegenwoordige tijd zorgt voor nog meer betrokkenheid, want het publiek maakt alles mee op hetzelfde moment als het hoofdpersonage. 

Niet alleen Jordan wordt trouwens goed uitgewerkt. Zowat alle belangrijke figuren in het verhaal worden professioneel voorzien van een intrigerende achtergrond en krijgen de nodige problemen mee waarover ze hun hoofd mogen breken. De personages zijn misschien wel het sterkste gegeven van dit boek.
De originaliteit van het veelbelovende uitgangspunt, kan niet lang volgehouden worden en al snel ontaardt het verhaal zich als een gewone politieroman, met een rechttoe rechtaan jacht op een seriemoordenaar die zich in het kunstmilieu lijkt te bewegen.

Gelukkig weet Greg Iles hoe hij een plot moet construeren dat garant staat voor actie en spanning tot op het eind. De auteur levert wat dit betreft weer eens vakwerk af, maar Doodsslaap mist de drive van bijvoorbeeld zijn voorganger 24 uur.

Markant is ook dat de auteur al in 2001, het publicatiejaar van de Engelse editie, de overstroming van het French Quarter in New Orleans vooropstelt als een wezenlijk gevaar, dat bewaarheid werd toen storm Katrina in 2005 over de regio raasde.

Doodsslaap is lang niet slecht, maar is wel het minst sterke boek dat ik tot op heden van las van Greg Iles,
omdat het naar de normen van de auteur nogal gewoontjes is.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


23-12-12

MANKELL Henning - De gekwelde man

 

mhdgm.jpg

 

De eerste zin:
Het verhaal begint met een plotselinge woede-uitbarsting.

De korte inhoud
Hakan von Enke, een gepensioneerde marineofficier, verdwijnt tijdens zijn ochtendwandeling in een bos nabij Stockholm. Voor Kurt Wallander wordt dit een hoogstpersoonlijke kwestie aangezien Von Enke de schoonvader is van zijn dochter Linda. Terwijl Wallander zich het hoofd breekt over de toedracht, beseft hij dat hij een gigantisch geheim op het spoot is dat betrekking heeft op de volledige Zweedse naoorlogse geschiedenis. Dan verschijnt er in zijn persoonlijke leven een nog veel donkerder wolk aan de horizon.



Het volledige rapport
De Zweed Henning Mankell mag beschouwd worden als de vlinder wiens vleugelslag aan de basis ligt van de tsunami van Scandinavische spannende boeken die ons taalgebied, en bij uitbreiding de ganse wereld, momenteel overspoelt. Natuurlijk was er eerst het eitje en de larve in de persoon van het duo Sjöwall en Wahlöo, die tussen 1965 en 1974 de wereld al een eerste keer liet en kennismaken met de Zweedse literatuur, maar na die tien trend definiërende boeken was er bijna twintig jaar niets.

Tot Henning Mankell de pen ter hand nam en in 1991 Moordenaar zonder gezicht op de wereld losliet. Dit spannend debuut was het eerste deel van een serie rond de sombere rechercheur Kurt Wallander uit het stadje Ystad in de Zuid-Zweedse provincie Skane. Acht boeken lang konden thrillerliefhebbers zich wentelen in de prachtig gecomponeerde avonturen van dit complexe personage. Tot de auteur in 1999 aankondigde dat deel negen, een bundel kortverhalen onder de titel De Jonge Wallander het –in mijn ogen teleurstellende en onwaardige - orgelpunt van deze reeks zou betekenen. Gelukkig herzag Henning Mankell zijn mening en kreeg deze kwalitatief zeer hoogstaande serie weer eens 10 jaar later een nieuw einde in de vorm van De gekwelde man.


Hierin keert de Hakan von Enke niet meer terug van zijn dagelijkse ochtendwandeling in de bossen rond Stockholm. De man, marineofficier op rust, blijkt spoorloos te zijn verdwenen. Hakan is de vader van de vriend van Linda Wallander, waarmee zij een dochter heeft. Linda vraagt dan ook meteen aan haar vader om op zoek te gaan naar schoonvader. Kurts zoektocht brengt niet alleen familiegeheimen aan het licht, maar hij vindt verontrustende sporen die hun oorsprong vonden in de koude oorlog, waar Zweden als neutraal land een stootkussen vormde tussen het Warschaupact en de NAVO. Daarnaast wordt Wallander tijdens zijn speurtocht herhaaldelijk geconfronteerd met zijn eigen aftakeling…

Wat meteen opvalt, is de stijlbreuk wat de cover betreft. Daar waar de overige negen Wallanders verpakt waren in detailopnamen van schilderijen, prijkt er deze keer een foto - van misschien wel een gekwelde man - op de cover, die weliswaar nauwer aansluit bij de omslagfoto’s van zijn recenter werk.

Gelukkig blijkt de inhoud onveranderd. De gekwelde man is zalige literatuur om je als lezer in te wentelen en je te laten meeslepen door zowel de speurtocht naar de verdwenen man als door wat er allemaal in het hoofd van het hoofdpersonage omgaat. Deze dualiteit maakt dat de auteur moeiteloos een huiszoeking kan uitspinnen over acht bladzijden, zonder de aandacht van de lezer onderweg te verliezen.


De thematiek van de Zweedse positie in de koude oorlog, is misschien wat achterhaald. De auteur komt naar buiten met een gedurfde stelling, die in zijn thuisland en andere neutrale staten misschien controversieel is, maar waar wij, als leden van de NAVO, niet echt van wakker liggen. Het schokeffect blijft dan ook uit, wat ook tot gevolg heeft dat het plot nogal vergezocht lijkt.

De gekwelde man, winnaar van de Crimezone publieksprijs 2010, is een boek voor de meerwaardezoeker, waarin melancholie de plak zwaait en Henning Mankell zijn uitmuntende vertelstijl nog maar eens tentoon spreid, wat resulteert in een hoog realiteitsgehalte. Met dit boek komt er alsnog een waardig einde aan deze fantastische reeks.

Het definitieve verdict:7/10

EOB.JPG


29-11-12

DESEYN Johan - Labyrint

 

djl.jpg

 

De eerste zin
Aan de organisatie van het gebeuren werd schaamteloos een gigantisch fortuin gespendeerd

De korte inhoud

Stanley D. Priscuss is gelukkig. Als ontwerper van exuberante kunstwerken kent hij een wereldwijd succes. Naar aanleiding van de persvoorstelling van zijn nieuwste creatie wacht hem echter een verrassende vaststelling. Alles wat hij ooit heeft geschapen is niet louter uit zijn fantasie afkomstig. Twijfel overvalt hem op elk gebied. In zijn zoektocht naar verduidelijking geraakt hij verstrikt in een verwarrend doolhof van beangstigende gebeurtenissen. Blijkt dat wat hij zijn hele leven voor waarheid hield slechts schijn is. De realiteit verbrijzelt alles waar iedereen in gelooft…


Het volledige rapport
West-Vlaming Johan Deseyn maakt het zichzelf moeilijk, en dat beseft hij zelf ook. Als enige Vlaamse schrijver van literatuur die zich ophoudt in het menggebied van de genres policier, fantasy en horror, is het moeilijk om hem in een correct hokje te plaatsen. Hoewel Crimezone.nl zijn boeken met plezier van een recensie voorziet, behoort zijn werk niet echt tot het interessegebied van de doorsnee bezoeker van deze site. Maar voor de avontuurlijke lezer die eens even wat anders wil proberen of voor hen, die eens willen proeven van fantasy en horror, bieden deze boeken een prima instapmogelijkheid.
Dat er een publiek bestaat voor dit soort boeken moge duidelijk zijn, want Labyrint is ondertussen al de elfde titel van de hand van deze auteur.

In Labyrint, waarin de horror tot een minimum beperkt wordt, maken we kennis met
Stanley Priscuss, een Amerikaans kunstenaar die naam en faam maakt met bizarre, soms monstrueuze kunstwerken. Tijdens de voorstelling van zijn nieuwste creatie “Labyrinth of hell”, begint hij te vermoeden dat een evenwaardige concurrent is opgestaan. Deze vaststelling verwart hem dusdanig dat hij niet meer functioneert en ze groeit uit tot een obsessie die ondenkbare gevolgen heeft voor de kunstenaar en zijn entourage. Gevolgen die zelfs doorwerken tot in het hiernamaals …

Labyrint, dat het label “duistere thriller” opgekleefd kreeg, kan het best beschouwd worden als een fantasy verhaal voor beginners. Omdat het grootste deel van het verhaal zich in de reële wereld afspeelt, is het heel toegankelijk en herkenbaar. Dat het daarnaast ook nog eens een interessante opzet heeft, is mooi meegenomen. Johan Deseyn heeft alle ervaring in huis om de plot zo op te bouwen dat de lezer slechts bij mondjesmaat de informatie krijgt toegespeeld die tot de ontrafeling van het mysterie leiden en die de cirkel mooi rond maken.

De auteur beperkt de uitleg, verantwoording en verklaring omtrent de ontknoping tot het absolute minimum om het geloofwaardig te houden, als je tenminste meegesleept wordt door het verhaal. Uitgewerkt in een vlotte schrijfstijl en gekruid met voldoende actie is dat wellicht geen enkel probleem en mag het resultaat er best zijn. Aan originaliteit ontbreekt het ook niet, want de auteur weet de met voorsprong meest verrassende slaapkamerscène uit zijn pen te persen die ik ooit mocht lezen.

Dit soort verhalen vraagt originele locaties als achtergrond en die zijn dan ook voor handen. De auteur heeft zijn best gedaan de lezer te verrassen met het decor waarin zijn geloofwaardige personages mogen rondstruinen.

Al bij al beschouwd is Labyrint een leuk en genietbaar boek dat zeker in staat moet zijn nieuwe zieltjes te winnen voor de deelverzameling van de eerder vernoemde genres.


Het definitieve verdict: 7/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


01-11-12

BOERSMA Marelle - Complex

 

bmc.jpg

 

De eerste zin:
Nog een laatste rondje, nam ze zich voor, dan was het wel weer genoeg voor vandaag.

De korte inhoud
Journaliste Fenna vertrekt naar India, waar ze samen met fotograaf Ben een reportage gaat maken over een Nederlandse onderzoeker. Die is bezig met de ontwikkeling van een revolutionair medicijn op het gebied van de wondheling. Maar als ze erachter komt dat arme Indiase sloebers misbruikt worden ten behoeve van dit medische onderzoek, verandert de eerst gastvrije onderzoeker in een angstaanjagende persoonlijkheid… Wat is de prijs die ze moeten betalen voor hun nieuwsgierigheid?

Marjet, de hartsvriendin van Fenna, is l sinds haar jeugd ontevreden over haar uiterlijk. Als ze wordt geselecteerd voor een nieuw make-over programma, lijkt een droom uit te komen. Voor het oog van heel televisiekijkend Nederland zal zij, in het programma Bodymorfose, van een lelijk eendje veranderen in een mooie zwaan.
Maar als de eerste kandidaten ziek worden, en enkelen zelfs overlijden, vreest Fenna voor het leven van haar vriendin. Marjet heeft echter maar één ding voor ogen: een cosmetische operatie. Fenna ziet zich geplaatst voor een dilemma: moet ze Marjet steunen om die liefste wens ui te laten komen? Of juist waarschuwen voor de privé-kliniek, waar met levens gespeeld lijkt te worden?


Het volledige rapport
Onder invloed van het succes van de literaire thriller lijkt het of bij onze noorderburen zowat elke blondine aan het schrijven is geslagen en wordt uitgegeven. Tussen die vrouwen bevindt zich ook Marelle Boersma, die in 2005 debuteerde met Nephilia’s netwerk. Twee boeken en evenveel jaar later volgde Complex, waarin ze de journaliste Fenna Faassen introduceerde die ook nog in een aantal van haar meer recente boeken zou terugkeren. Anno 2012 behoort ze al tot de gevestigde waarden, want begin volgend jaar verschijnt haar zevende boek met als titel Moederziel.

Zoals de achterflap al aangeeft valt Complex uiteen in twee grote stukken. Het gevoel dat twee aparte verhalen losjes met elkaar verbonden werden tot een enkel boek zal de lezer bijna tot op het eind door het hoofd blijven spoken. Enerzijds is er de verhaallijn in India, waar Fenna en haar fotograaf een reportage maken over een Nederlander die een hospitaal leidt dat gratis zorgverlening biedt aan de armen. Maar dit is slechts een manier om een quasi onuitputtelijke bron van onwetende en monddode proefpersonen aan te boren om Complex, een revolutionair wondhelend medicijn, te testen en verbeteren, zonder aan de strikte reglementering van Europa te moeten voldoen. Anderzijds is er Fenna’s vriendin Marjet, die besluit haar lichamelijke complexen te bestrijden met plastische chirurgie. Wanneer ze uitverkoren wordt als hoofdpersonage in een reality show op televisie, is het hek helemaal van de dam, en gaat ze voor een volledige gedaanteverwisseling bij de privékliniek, die als geldschieter fungeert van het Indische onderzoeksinstituut. Net voor Marjet opgenomen wordt, blijken enkele andere patiënten ernstige naweeën te hebben van hun cosmetische chirurgische ingrepen. Er valt zelfs een dode… Deze twee verhaallijnen worden samen gehouden door een dun derde draadje, dat als een duiveltje uit een doosje tevoorschijn springt.

Marelle Boersma vindt een originele insteek in de materie en brengt voldoende variatie aan in het verhaal om de lezer moeiteloos bij de les te houden. Complex is zeer gedurfd van opzet, want de hoofdmoot van dit werk is eigenlijk maar afleiding van de kern, die heel compact gehouden werd. Deze structuur, ondersteund door de vlotte pen van de auteur, en de aangename personages maken van Complex een van de betere literaire thrillers die tot op heden door mijn handen gingen.

Alleen is het jammer dat de, bijna Amerikaans aandoende, belerende wijsvinger zo prominent geheven wordt. De les voor het vrouwelijke doelpubliek - bezint eer ge begint aan plastische chirurgie – wordt er net iets te opvallend ingelepeld en te frequent herhaald.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


28-05-12

CUSSLER Clive - De kaper

 

ccdk.jpg

 

De eerste zin
Amper had het eskader de versterkte muren van de Barbarijse hoofdstad in zicht, toen opeens een stevige storm opstak waardoor de kits Intrepid en de grotere brik Siren weer naar de Middellandse Zee werden gedreven.

De korte inhoud
Wanneer de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken op weg naar een topbijeenkomst in Libië met een vliegtuig neerstort, huurt de CIA kapitein Juan Cabrillo in om haar op te sporen. De geheime dienst wantrouwt de Libiërs, en niet ten onrechte. De bemanning van het spionageschip Oregon weet het vliegtuig te traceren, maar de minister is verdwenen. Een terroristisch meesterbrein heeft onheilspellende plannen met de conferentie, plannen die Cabrillo met zien te verijdelen. Maar wat is het verband tussen een oorlog van tweehonderd jaar geleden en eeuwenoude perkamentrollen waar de Libiërs naar op zoek zijn? Cabrillo gaat de strijd aan met de islamitische extremisten, waar het lot van de wereld van zal afhangen.


Het volledige rapport
Een “cussler” is aan het uitgroeien tot een soortnaam, want niet alleen wordt Clive Cusslers werk steevast automatisch geassocieerd met verhalen vol actie waarin een aspect van de maritieme geschiedenis verbonden wordt met een stukje actualiteit. Ook aan de voorwaarde dat er een aanzienlijke productie moet zijn om de naam algemeen bekend te maken, voldoet deze veelschrijver, die in de herfst van zijn leven meer en meer samenwerkt met co-auteurs, zoals Jack Dubrul die al voor de vierde keer meewerkt aan een verhaal in deze reeks.

De kaper, dat zich quasi volledig afspeelt in Noordelijk Afrika en de bijbehorende territoriale wateren, past volledig in het concept van Cussler: dit zesde deel uit de reeks Dossier Oregon, draait volledig rond Suleiman Al-Jama. Een naam die vele ladingen dekt, want het is niet alleen een piraat die in de eerste helft van de negentiende eeuw onder de noemer van de jihad schepen enterde die niet onder de vlag voeren van islamitische staten, maar ook de naam van zowel een hedendaagse kaper als van een machtige terroristenleider in Libië. Zeventien jaar na Sahara, dat verfilmd werd, trekt Cussler dus nog eens de woestijn in.

Het hoofdpersonage waarrond het in deze serie draait, is Juan Cabrillo, een ex-CIA agent die een eigen bedrijf oprichtte en nu vanaf de Oregon, een tot commandoschip omgebouwd vrachtschip, in onderaanneming opdrachten uitvoert voor de Amerikaanse regering en veiligheidsdiensten. In De kaper wordt hij gevraagd de minister van Buitenlandse Zaken op te sporen, wiens vliegtuig op weg naar vredesbesprekingen in Tripoli, boven de Libische woestijn van de radar verdween. Dit is het begin van een rollercoaster die dendert langs de meest uiteenlopende locaties en constant begeleid wordt door een soundtrack van ratelende machinegeweren, bulderende kanonnen en fluitende kogels. Er wordt de lezer geen moment rust gegund, want er gebeurt zoveel zo snel achter elkaar dat het amper te bevatten is. En dat meer dan driehonderdvijftig bladzijden lang.

Hoewel sommige scènes en locaties herinneringen oproepen aan films als  Indiana Jones and the raiders of the lost ark en The goonies, is het merendeel van de actie zeer origineel van opzet. Alleen al voor het bedenken daarvan moet men zijn hoed afnemen. Waar blijven de auteurs het toch allemaal halen? Even is er de vrees dat het verhaal ook een karretje gaat aanhangen bij de immer stomende locomotief die de reli-thriller is, maar in de leuke epiloog tovert een originele, tegendraadse wending hieromtrent zelfs een glimlach op het gezicht van de lezer. Iedereen zou dus minstens de laatste twee bladzijden van De kaper moeten lezen, zelfs zij die zich normliter ver van dit subgenre houden.

Natuurlijk worden de grenzen van de geloofwaardigheid meermaals tot barstens toe opgerekt, maar dat is in dit soort boeken en films niet alleen gemeengoed maar zelfs een algemeen aanvaard gegeven.

Met De kaper levert Clive Cussler en co een rasecht actieverhaal af, dat geserveerd wordt als een surf en turf. Maar het moet gezegd: het is amusement van de bovenste plank, dat je vastgrijpt vanaf de eerst bladzijde en je pas loslaat bij het dichtslagen van het boek. Een aanrader, die bij iedereen die groot geworden is met Alistair Maclean, Desmond Bagley, en Clive Cussler zelf, jeugdherinneringen zal oproepen. De Amerikaanse oude vos heeft zichzelf overtroffen en een referentiewerk afgeleverd in dit subgenre. Of zou al die eer Jack Dubrul moeten toekomen?

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


19:41 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cussler_clive, dubrul_jack, vertaald, usa, 7, actie, serie |  Facebook |

23-04-12

GERRITSEN Tess - Het stille meisje

 

gthsm.jpg

 

De eerste zin:
De hele dag heb ik het meisje gadegeslagen.

De korte inhoud.
In Bostons Chinatown wordt de hand van een vrouw gevonden. Op het dak van een gebouw ligt haar lijk met een bijna afgehakt hoofd. Er worden twee zilvergrijze haren op haar lichaam aangetroffen. Tijdens het onderzoek ontdekken rechercheur Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles dat er nog meer brute moorden zijn gepleegd.
Negentien jaar eerder vonden tijdens een schietincident in een restaurant in Chinatown vijf mensen de dood. Slechts één persoon overleefde die slachtpartij: een mysterieuze vrouw en een meester in de Chinese vechtkunst die een groot geheim met zich meedraagt. Nu is ze het doelwit van een onzichtbare vijand die meedogenloos toeslaat…

 


Het volledige rapport
De Amerikaanse schrijfster Tess Gerritsen is een van de grote namen van de misdaadliteratuur. Deze arts begon te schrijven tijdens haar zwangerschapsverlof en sindsdien leverde ze geromantiseerd spanning, medische thrillers en zelfs een technothriller af. Maar de basis van haar wereldwijd succes legde ze met De chirurg, het eerste boek waarin rechercheur Jane Rizzoli mocht opdraven. In een volgend boek werd anatoom-patholoog Maura Isles geïntroduceerd en dit duo beleeft niet alleen hun negende avontuur in Het stille meisje, ze hebben ondertussen een eigen televisiereeks die al aan het derde seizoen toe is.

De sfeer in Het stille meisje wordt volledig bepaald door de Oosterse afkomst van de auteur: niet alleen is de plaats van afspraak de Chinese wijk van Boston, die zoals in zowat alle steden ter wereld luistert naar de naam Chinatown, maar tevens zijn de sleutelpersonages Oosterse inwijkelingen of op zijn minst afstammelingen ervan. En als toemaatje voorziet de auteur een mythologisch intermezzo uit China, dat me meteen in de sfeer brachten van Bertus Aafjes verzameling Japanse kortverhaaltjes die verzameld werden onder de titel Rechter Ooka mysteries.

Het eigenlijke verhaal begint met de gewelddadige dood van een vrouw: haar hand werd geamputeerd en ze was bijna onthoofd. Het onderzoek brengt een mogelijk verband aan het licht met een meervoudige moord die jaren geleden gepleegd werd, toen een kok amok maakte in een restaurant; door alle aanwezigen neer te schieten en daarna zelfmoord te plegen. Negentien jaar later komt deze cold case weer tot leven als de enige getuige van die schietpartij zelf het doelwit wordt van een meedogenloze moordenaar.

Niet alleen putte de auteur uit haar eigen ervaringen, maar zelfs het belangrijkste nevenpersonage van het verhaal, Iris Fang werd geboetseerd naar de echte oma van de Chinese gevechtssport wu shu: Bow Sim Mark. De hoofdstukken waarin deze uitzonderlijke vrouw centraal staat worden verteld in de tegenwoordige tijd, gebruik makend van eerste persoon enkelvoud. Voor al de andere hoofdstukken wordt gebruik gemaakt van de meer gangbare derde persoon enkelvoud en de verleden tijd.

De plot van Het stille meisje heeft is nogal vergezocht, maar de meesterlijke vertelster die Tess Gerritsen is, heeft er weinig problemen mee om de twijfel tot een minimum te beperken en de lezer een aangename rit op een rollercoaster aan te bieden. Maar ondanks de snelheid waarmee het verhaal voortraast, zijn er hier en daar toch een paar voorspelbare wendingen en worden aan het eind niet alle losse eindjes proper weggewerkt.

Het is algemeen geweten dat de meesters in de oosterse gevechtssporten de toeschouwer meermaals met verstomming slaat, maar dat ze minder duidelijk op film zichtbaar zouden zijn is net een stap te ver. Mede omdat een buitenstaander niet ten volle kan inschatten in hoeverre de menselijke capaciteiten van zulke atleten reiken, heeft de lezer de neiging hier en daar de geloofwaardigheid van het verhaal in twijfel te trekken.

Ook is het jammer dat de achterflap feiten prijs geeft die pan halverwege het verhaal aan bod komen. Mijns inziens zou een flaptekst niets mogen prijsgeven van wat pas na de honderdste pagina aan bod komt, om zo het leesplezier van de lezer niet te vergallen.

Het stille meisje is niet het beste boek uit de Rizzoli en Isles reeks, maar desalniettemin blijft het een plezier om de schrijfsels van Tess Gerritsen te lezen. Haar capaciteiten om de actie af te wisselen met wat feiten en daarnaast quasi ongemerkt haar personages te laten evolueren, kennen amper hun gelijke in de wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


12-04-12

DEAVER Jeffery - In memoriam

 

djim.jpg

De eerste zin:
Er klopte iets niet.

De korte inhoud
Langs de snelwegen van Monterey, Californië, verschijnen steeds regelmatiger herdenkingskruizen – niet ter herinnering aan dodelijke ongelukken in het verleden, maar als aankondiging van gruwelijke moorden die nog zullen volgen.
Kathryn Dance, kinetisch expert bij het California Bureau of Investigation, wordt ingeroepen om de zaak op te lossen. Al snel komt ze op het spoor van de tiener Travis Brigham. Zijn rol bij een fataal auto-ongeluk leidde tot verschrikkelijke haataanvallen tegen hem op een populair weblog.
Terwijl Kathryn wanhopig zoekt naar aanwijzingen waar Travis zich schuilhoudt, werkt deze zijn lijstje af. Door gebruik te maken van persoonlijke details op blogs en community’s maakt hij elke moord zo persoonlijk en afschuwelijk mogelijk…


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Jeffery Deaver staat bekend als de prins van de plotwendingen. Tegenwoordig onderhoudt hij twee reeksen met vaste personages en publiceert hij op tijd en stond ook nog een op zichzelf staande thriller. De langstlopende reeks, met Lincoln Rhyme en Amelia Sachs startte al in 1997. In De Koude maan, het zevende verhaal in deze serie, introduceerde hij Kathryn Dance, een menselijke leugendetector. De auteur vond het personage zo sterk dat hij haar promoveerde tot hoofdrolspeelster in een aparte reeks boeken. Na De slaappop is het in 2009 verschenen In memoriam het tweede boek dat volledig gedragen wordt door deze vrouw.

Hierin kondigt een moordenaar zijn daden aan door langs de weg herdenkingskruisen te plaatsen, met daarop de naam datum waarop zijn volgende slachtoffer zal sterven. Kathryn Dance, die rechercheur is bij het CBI krijgt de zaak toegewezen en vindt al snel en verdachte in Travis Brigham, een wat wereldvreemde tiener, die veruit het merendeel van zijn tijd doorbrengt achter computers. Nadat hij een dodelijk ongeluk veroorzaakte, wordt hij, als op een populaire blog de reacties van de lezers alsmaar grimmiger worden, slachtoffer van cyberpesten. Wraak is het voor de hand liggende motief, want modus operandi is afhankelijk van de grootste angst van elk slachtoffer.


Na De cyberkiller uit 2001 waagt de auteur zich met In memoriam weer aan een thriller in de sfeer van computers en informatica. Meer specifiek stelt hij zich vragen over het vervagen van de grenzen tussen de echte en de digitale wereld enerzijds en anderzijds vraagt hij zich af waarom we ons toch anders gedragen in beide werelden. Om deze thematiek nog verder te ondersteunen geeft Jeffery Deaver aan dat alle URL’s – adressen van webpagina’s, zeg maar – die in het boek genoemd worden ook echt bestaan. Maar bij het bezoeken ervan blijkt dat ze allen eigendom zijn van de auteur, die ze blijkbaar speciaal voor dit boek construeerde, om de geloofwaardigheid van het verhaal te ondersteunen. Maar eigenlijk is het een beetje vals spelen, en bereikt hij net het tegenovergestelde effect. Een beetje meer voorbereidend onderzoek en het refereren naar echte weblogs, waren een galantere oplossing geweest, maar hij onderstreept er wel zijn stelling mee dat je niet alles wat je al surfend leest klakkeloos moet geloven. In memoriam zet je aan het denken en dat is iets dan van niet veel spannende boeken kan gezegd worden.

Het verhaal dat achter de nietszeggende cover schuilgaat en waarvoor Kruisweg een meer toepasselijke titel geweest was, strekt zich uit over een werkweek. Met een intrigerend begin wordt meteen de toon gezet. Maar wat later lijkt het verhaal, ondanks drie grote verhaallijnen, wat doelloos rond te zwalpen, alsof besluiteloosheid het de wind uit de zeilen genomen heeft, om naar het einde toe te ontaarden in een typische Deaver, met onverwachte wendingen, waarvan sommige op het randje van de geloofwaardigheid die elkaar in zo’n sneltreinvaart opvolgen. Gedreven door tijdnood ziet de auteur zich genoodzaakt twee van de drie rode draden af te haspelen, wat toch wel ontgoochelend is.

Gelukkig is het hoofdpersonage in dit verhaal een stuk menselijker dan in De slaappop. Daarin leek Kathryn Dance bijna een waarzegster, die door in iemands ogen te kijken niet alleen diens verleden naar boven kon halen, maar eveneens de toekomst. In memoriam is in dat opzicht een stuk realistischer en door Kathryns vaardigheden slechts met mondjesmaat te gebruiken, benadert het veel dichter de gewone policier wat in dit geval een positieve zaak is. Maar het verhaal van De slaappop is blijkbaar nog een zeer belangrijk gegeven, want In memoriam staat vol met verwijzingen naar zijn voorganger.

In memoriam is van quasi hetzelfde niveau als De slaappop, maar de accenten liggen iets anders: het hoofdpersonage wordt menselijker en echter terwijl de plot net iets minder sterk is. Maar door onder andere De koude maan en Het gebroken raam, weten we dat Jeffery Deaver veel meer in zijn mars heeft en pakken beter kan.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


22-03-12

SCHOEMANS Roger - Amulet

 

sra.jpg

 

De eerste zin:
In een sloot kon je alles vinden, had Jacky Jamart geleerd.

De korte inhoud
Vlijtingen. De schepbak van een baggerkraan vist een verminkt babylijkje uit een sloot. Het lijk is in stukken gesneden, hoofdje en beide armen ontbreken.
Het journalistenduo Joosten en Schraepen bijt zich vast in de zaak. Heeft kraanman Jacky Jamart iets met de moord te maken? Hun werk wordt ferm bemoeilijkt door ‘barakkenman’ Jeannot, de vervaarlijke grootvader van Jacky en beruchte patriarch van het geslacht Jamart. Eén na één komen de vele duistere geheimen van de familie Jamart boven. Verhalen over moorden
, achterklap, geld en hekserij. En dan komt de afkomst van de vermoorde baby aan het licht: een albinojongetje uit Centraal-Afrika…



Het volledige rapport
De Vlaamse gepensioneerde journalist Roger Schoemans is afkomstig uit het Limburgse Haspengouw, maar zijn werk bracht hem naar de Brusselse rand.
Naast zijn professioneel werk verdiende deze reporten zijn sporen als jeugdauteur en kan hij bijna zijn eerste decennium vieren als misdaadauteur. Voor zijn spannende verhalen keert hij echter terug naar zijn geboortestreek, want hij laat zijn vaste hoofdrolspelers – journalist Piet Schraepen en reporter-fotograaf Geo Joosten – steevast het zuiden van Belgisch Limburg doorkruisen in hun jacht op nieuws.

In Amulet, het achtste boek van de reeks, ligt het zwaartepunt in vierhonderd zielen en twee kastelen tellende landbouwdorpje Gors-Opleeuw. De vondst van een onvolledig babylijkje tijdens het ruimen van grachten zet de dynastie Jamart, een clan van grondwerkers, in het midden van de belangstelling van pers en politie. Ondanks het gebrek aan medewerking, kan de patriarch Jeannot niet verhinderen dat de familiegeheimen aan de oppervlakte komen: moorden, omkoping en belangenvermenging passeren allemaal de revue. En als dan blijkt dat de baby een albino was van Afrikaanse afkomst wordt hekserij aan het lijstje toegevoegd. Maar hoe zit de vork nu eigenlijk echt in de steel?

Dat Roger Schoemans kan schrijven, bewijst hij bij deze nog maar eens: in een zalige stijl met weinig franjes vertelt hij zijn verhaal recht voor de raap, zonder veel energie te besteden aan wat niet belangrijk is. Hierdoor krijgt en houdt hij de vaart gemakkelijk in zijn verhaal, dat ontdaan is van elke pretentie en doorspekt werd met gevatte dialogen. Kortom, Amulet is een leuk geschreven boek, dat leesplezier op de eerste plaats zet.

Deze recht toe, recht aan stijl impliceert natuurlijk ook dat locaties en personages amper uitgewerkt worden. Zo lijkt het wel dat de hoofdfiguren geen privéleven hebben, want op wat aan het werk gerelateerde etentjes na, zijn de twee mannen constant op pad. En zelfs de etentjes vormen geen echte rustpuntjes, want zonder uitzondering zijn ze bedoeld om informatie uit te wisselen met de politie. En laat die nauwe samenwerking tussen de ordediensten en de pers nu net het enige puntje van kritiek zijn: de twee instellingen lijken wel een Siamese tweeling. Maar als de journalisten gaan dicteren waar de rechercheurs moeten optreden en waarom, dan overschrijdt dit mijn inziens net de grenzen van de geloofwaardigheid.

Ik werd ook even ongemakkelijk toen het onderwerp van de zwarte magie ter sprake kwam. Ik ben blijkbaar veel te nuchter om in voodoo en aanverwante zaken te geloven, en even was ik bang dat de auteur de weg op ging van Amerikaanse schrijver Michael Gruber, die van dit hocus pocus zijn handelsmerk maakte. Maar gelukkig bleek die vrees ongegrond.

Tot slot was het bevrijdend om nog eens een niet afgelijnd slot te mogen beleven. Het licht open einde past volledig in de filosofie van het verhaal en voelt daarom perfect bevredigd aan als orgelpunt van dit avontuur.

Met Amulet bevestigt Roger Schoemans ten overvloede zijn kunnen als misdaadauteur en levert hij een origineel verhaal af dat garant staat voor enkele uurtjes leesplezier, met als bonus een inkijkje in een familieclan zoals er in elke landelijke gemeente wel een te vinden is.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


06-03-12

VAN DEN HEUVEL Aad - De vuile bom

 

vdhadvb.jpg

 

De eerste zin:
Overal langs de smalle weg werd gevochten en geschreeuwd.


De korte inhoud
Het is 2008. Luitenant Leo Vos, op missie in Uruzgan, wordt tijdens een van zijn laatste patrouilles in een hinderlaag gelokt. In het heetst van de strijd redt hij een jongen van de dood, die de zoon blijkt te zijn van een invloedrijk Afghaans parlementslid. Uit dank speelt deze informatie door aan luitenant Vos over een beoogde aanslag op een doelwit in Nederland. Een vuile bom, een explosief met radioactief materiaal, blijkt al onderweg te zijn. Zorgvuldigheid en haast zijn geboden.


Het volledige rapport
Aad van den Heuvel verdiende zijn professionele sporen als journalist, reportagemaker en televisiepresentator. Sinds zijn pensioen verdeelt hij zijn tijd tussen een woonboot in Nederland en een villa in het Spaanse Marbella. Sinds de jaren tachtig van vorige eeuw waagt de man zich regelmatig aan een boek en een aantal daarvan behoren tot de spannende boeken. De meeste ervan hebben een link met een of ander facet van de wereldproblematiek, waarbij politiek en terrorisme dankbare onderwerpen zijn, wat niet verbazend is gezien de achtergrond van de auteur.


Zo ook in De vuile bom waarin de Nederlandse militair Leo Vos in Afghanistan een paar lokale tieners redt uit een hinderlaag van de Taliban. Als tegenprestatie krijgt hij informatie toegespeeld over de plannen van een terroristische organisatie om een vuile bom te laten ontploffen in Nederland. Een wedloop tegen de tijd begint om deze actie te verijdelen.

Net als in zijn voorganger De oorlogsverslaggever hanteert Aad van den Heuvel ook ditmaal een zeer realistische, bijna journalistieke manier van schrijven wat resulteert in een vrij sec verteld, onderhoudend verhaal met een hoge geloofwaardigheidsfactor. De vuile bom komst wat te traag op gang, maar eenmaal de machinerie aan het rollen is, vliegt het hoofdpersonage, in het spoor van de terroristen, de halve wereld rond: vanuit Afghanistan, over Pakistan, Turkije en Griekenland, naar Nederland waar de ontknoping volgt. Het was wel grappig dat zelfs een niet-Nederlander, zoals mezelf, geen enkel probleem had de specifieke eindbestemming van de bom te raden, terwijl de veiligheidsdiensten AIVD en MIVD er in het boek maar niet in slagen het speldje op de juiste plaats te prikken op de kaart van Nederland.

De lineaire plot die de acties en reacties serieel aan elkaar rijgt, valt wat mager uit, maar dat wordt doeltreffend gemaskeerd door een meer dan voldoende hoge dosis actie, waar Leo Vos, als een kat met negen levens, doorheen slalomt.

Met De vuile bom heeft Aad van den Heuvel een rasecht, maar atypisch actieverhaal afgeleverd waarin het, ondanks de eenvoudige structuur, enkele uurtjes aangenaam vertoeven is.

Het definitieve verdict:
7/10

EOB.JPG


12-02-12

DEFLO Luc - Phobia



dlp.jpg

 

De eerste zin:
’t Leven kan schoon zijn, dacht Dirk Deleu, anders een piekeraar en allesbehalve een ochtendmens.

De korte inhoud
6 u 15. Mechelen Noord. Berm van de autosnelweg. Een vroege wandelaar en zijn hondje vinden het lijk van een jonge vrouw. Ze ligt op haar rug, de benen onder haar plooirokje in een onnatuurlijke kromming, alsof ze niet van haar zijn, alsof ze willen wegrennen.
De kleren van het dode meisje liggen op een roestvrijstalen tafel. Haar slipje is roze, met zilveren hartjes. Als tijdens de autopsie blijkt dat er geen sporen zijn van extern geweld door een derde partij en dat het meisje is gestorven van angst, staan rechercheurs Dirk Deleu en Nadia Mendonck voor een raadsel. Hoe kon Kate Verdickt, een normale twintiger, zichzelf verminken tot ze in shock ging? En belangrijker waarom heeft ze dat gedaan?


Het volledige rapport
De naar Brussel uitgeweken Mechelaar is een vaste waarde in de Nederlandstalige misdaadliteratuur. In een tijdspanne van dertien jaar schreef hij achttien thriller bij elkaar, waarmee hij grossierde in nominaties en als kers op de taart met Pitbull de Hercule Poirotprijs 2008 uitgereikt kreeg. Phobia is het twaalfde en meest recente verhaal uit de reeks met het Mechelse speurderskoppel Dirk Deleu en Nadia Mendonck en hun onderzoeksrechter Jos Bosmans.

Als bij het ochtendgloren een fel toegetakeld lijk van een jonge vrouw wordt gevonden aan de rand van de autosnelweg staan de speurders voor een raadsel zoals ze er nog nooit een zagen: de lijkschouwing wijst uit dat er geen andere mogelijkheid is dan dat het slachtoffer is overleden aan pure angst. Enkel een aantal postmortale verwondingen lijken erop te wijzen dat er meer aan de hand is dan enkel een verdacht overlijden.

De basis van Phobia vertoont opvallende gelijkenissen met een ander boek dat zowat op het zelfde moment verscheen, namelijk Ik maak je kapot van Bart Debbaut. In beide boeken is een praktijk van een psychiater de schakel die de slachtoffers met elkaar verbindt. Maar deze overeenkomst is louter toevallig, want de ideeën die aan de basis liggen van beide verhalen zijn van totaal verschillende aard, zo lieten de auteurs mij op simpel verzoek weten. Ondanks het feit dat de rechercheurs en detectives constant het tegendeel beweren, blijkt toeval dus wel te bestaan. En de verschillen in de uitwerking van de plot van beide policiers staaft deze laatste bewering volmondig.

Phobia handelt over fobieën allerhande, maar de focus ligt toch op de speurders en hun onderzoek. Zo zit er enerzijds al een tijdje amper evolutie in de relatie tussen Dirk Deleu en Nadia Mendonck. De grootste noemenswaardige verandering is dat Dirk Deleu mee evolueert met zijn tijd en zijn traditionele sigaret inruilde voor een elektronisch exemplaar – Een beetje zoals Lucky Luke al een paar jaar door het leven gaat met een grasspriet in zijn bek. Anderzijds benut de auteur de angsten van de slachtoffers niet ten volle om spanning op te bouwen of verder op te voeren. Een gemiste kans om zijn publiek op het randje van de stoel te krijgen. Phobia is een klassieke politieroman geworden, maar had zoveel meer kunnen zijn als het verhaal deels ook verteld werd vanuit het gezichtpunt van de lijdende voorwerpen.

Toch leverde Luc Deflo met Phobia een zeer degelijke policier af, die qua sfeer goed aansluit bij zijn vroegere werk, en dus minder specifiek gericht is op een vrouwelijk publiek dan de recentste voorgangers Lust, Jaloezie en Prooi. Mede daardoor voelt dit verhaal een pak robuuster aan.

Het definitieve verdict: 7/10

 

EOB.JPG


10-02-12

ADLER-OLSEN Jussi - Het Washingtondecreet

 

aojhw.jpg

 

De eerste alinea:
De kleine Pete Bukowski had minstens een uur onder het bord op hoofdweg 460 in het centrum van Wakefield staand turen naar de weg in de richting van Jarratt.

De korte inhoud
Bij een brute moordaanslag op de avond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen komt de vrouw van de Democratische kandidaat en uiteindelijke winnaar Bruce Jansen om het leven. De verbitterde nieuwe president vaardigt onmiddellijk een decreet uit om de rust en orde in de Verenigde Staten te herstellen. Doggie Rogers, medewerkster van Jansen, is getuige van de maatschappelijke woede die ontstaat als de Amerikanen beseffen wat er aan de hand is: de grenzen worden gesloten, de avondklok wordt ingevoerd, en het land staat binnen de kortste keren op de rand van een burgeroorlog. Bovendien wordt Doggies vader ter dood veroordeeld, omdat iedereen hem ziet als de moordenaar van de presidentsvrouw.
Doggie voelt zich machteloos, maar besluit toch om zich met een kleine groep geestverwanten in te zetten voor de democratie, en om het complot te ontsluieren waaraan de Amerikaanse samenleving is blootgesteld.


Het volledige rapport
Op enkele jaren tijd heeft de Deense auteur Jussi Adler-Olsen zich van nobele onbekende opgewerkt tot the hottest kid in thrillertown. Volkomen terecht overigens, want de vier boeken die zijn Serie Q ondertussen telt, zijn stuk voor stuk degelijke thrillers die getuigen van vakwerk met maatschappelijke relevantie. Net zoals gebeurde bij Dan Brown en ook volop aan de gang is met onder andere Harlan Coben, worden, surfend op deze golf van succes, de oudere boeken nu ook gretig op de markt gegooid. Nadat eerder al Het alfabethuis en De bedrijfsterrorist als duoboek in de boekenwinkels verschenen, is het nu de beurt aan het uit 2006 stammende Het Washingtondecreet.

In dit meer dan zeshondervijftig bladzijden tellend werk stelt de auteur zichzelf de vraag wat er kan gebeuren als een president de wetten misbruikt die in uitzonderlijke situaties het congres buitenspel kunnen zetten en die ingevoerd werden na de aanslagen van 11 september 2001. Of anders geformuleerd: wat als de USA gaat slapen als een democratie en wakker wordt als een dictatuur? Jussi Adler-Olsen vertelt dit verhaal vanuit het gezichtspunt van een aantal mensen uit de entourage van de kersvers verkozen president.
Als de tweede vrouw van Bruce Jansen, de kersverse president, vermoord wordt bij aanvang van het grote feest ter ere van zijn verkiezing, trekt de man zich terug, om pas boven water te komen als het moment is aangebroken om zich te installeren in het Witte Huis. Vrijwel meteen maakt hij werk van zijn enige beleidspunt: het land zo snel als mogelijk veilig te maken. Wapens en munitie moeten worden ingeleverd; de doodstraffen worden aan de lopende band zo snel mogelijk uitgevoerd en betogingen en rebelerende acties worden bloedig onderdrukt. Terwijl de Verenigde Staten van Amerika meer en meer begint te lijken op het Rusland van vijftig jaar geleden, vraagt iedereen zich af of de president nog wel bij zijn volle bestand is. Maar het klimaat van angst weerhoudt iedereen om te reageren. Bijna iedereen, want Doggie Rogers wiens vader, als opdrachtgever voor de moord op de vrouw van Bruce Jansen, veroordeeld werd tot de doodstraf, wil er alles aan doen om zijn executie die met rasse schreden dichterbij komt, te voorkomen, door de onschuld van haar vader te bewijzen. Samen met een aantal oude kennissen stapt ze in naam van de democratie op naar haar vroegere werkgever Bruce Jansen, de vierenveertigste president van de USA.

Michael Moore nagelde in 2004 met de documentaire Fahrenheit 911 de zogenaamde Patriot Act al publiek aan de schandpaal. Maar het is toch wel opmerkelijk dat de eerste misdaadauteur die dit gegeven gebruikt als ruggengraat van een boek uit Denemarken komt. En Jussi Adler-Olsen heeft er werkt van gemaakt, want de oplijsting van de markantste punten uit de presidentiële besluiten, de literatuurlijst en de verantwoording die het verhaal volgen beslaan nog eens een tiental paginas extra.

Het Washingtondecreet begint als een rasechte politieke thriller, maar deint, naarmate de persoonlijke belangen groter worden, uit tot een verhaal vol actie dat eindigt waar Brendan Dubois apocalyptische thriller De laatste dagen van Amerika zowat begint. De vraag hoe realistisch het beschrevene nu echt is, is mijn inziens niet te beantwoorden, maar de auteur slaagt erin gevoelens van verontwaardiging, machteloosheid en afschuw op te roepen bij de lezer, wat op zich al een verdienste is. Dezelfde gevoelens die ook bij Kind 44 van Tom Rob Smith naar boven gehaald werden.

Jussi Adler-Olsen tekent over het algemeen genomen een zeer aannemelijk scenario uit, maar sommige aspecten ervan liggen er zo dik op dat de ervaren thrillerlezer al een en ander kan voorzien. Gelukkig zijn er ook genoeg andere wendingen; de ene al wat geloofwaardiger dan de andere, waarbij de epiloog, na een explosieve ontknoping, in al zijn vredigheid inslaat als een bom.

Ook slaagt de auteur er perfect in zijn verhaal mooi de cirkel rond te laten maken, door een klein groepje mensen in het begin van het boek te introduceren en deze te laten evolueren tot sleutelpersonages, wat getuigt van een mooi stukje plotwerk. Natuurlijk had alles wat compacter gekund. Zo is onder andere het bladzijden lange discours om rechtbank aan te duiden die het proces van de moord op de tweede vrouw van Bruce Jansen mag voeren te uitgesponnen en zelfs overbodig.

Maar de eindconclusie is overwegend positief voor deze “what if”-thriller die zich vooral afspeelt in en om het Witte Huis in Washington D.C. en in Virginia, de thuisbasis zowel de president als Doggie Rogers. Het Washingtondecreet is een totaal ander boek dan de veelvuldig geroemde Serie Q, maar kwalitatief zo goed als van hetzelfde niveau.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


21-01-12

CLAES Jo - Het oog van de naald

 

cjhovdn_BK.jpg

 

De openingszin: 
Lesgeven, had iemand ooit beweerd, was nepparels voor de echte zwijnen gooien..

De korte inhoud
Max Verulus, leraar aan het Heilig-Hartinstituut in Heverlee, wordt aangeklaagd wegens intimidatie van een leerling. De ouders van het meisje eisen een tuchtmaatregel, de directie tracht de gemoederen te bedaren, de leerkrachten reageren verdeeld. Kort daarna wordt er een vrouwelijke collega dood aangetroffen in de kelders van de school.

Thomas Berg, hoofdinspecteur bij de Leuvense politie, probeert de misdaad op te lossen. Hij moet zich daarbij een weg banen door en kluwen van professionele conflicten en seksuele intriges. Wanneer een week later een tweede slachtoffer valt, wordt de zaak nog gecompliceerder.
Terwijl Berg de handen vol heeft met het ontrafelen van de dubbele moord, wordt hij zelf het mikpunt van een stalker die zijn prille relatie met Manon bedreigt. Alsof dat niet genoeg is, lijkt een angstvallig verzwegen seksueel schandaal op school verband te houden met de twee doden. Het onderzoek mondt uit in een psychologisch steekspel tussen Berg en enkele verdachten.



Het volledige rapport
Voor het vierde boek in de serie rond de speurder Thomas Berg trekt de ingeweken Leuvenaar  Jo Claes naar de plaats waar hij quasi dagelijks een groot deel van zijn tijd besteed: het Heilig-Hartinstituut te Heverlee, waar de auteur zelf voor de klas staat, en dan vooral de catacombeachtige kelders van dit internaat, waar op een ochtend het levenloze lichaam gevonden wordt van Griet Meersman, lerares en kandidate voor de directeursfunctie. Haar collega Max Verulus wordt meteen gebombardeerd tot hoofdverdachte, want sinds de aanklacht wegens onprofessioneel gedrag tegen hem, staan de twee lijnrecht tegenover elkaar, worden de confrontaties telkens op de spits gedreven en wilde Griet zijn bloed zien.
Thomas Berg staat voor een moeilijke taak als hij moet vaststellen dat de getuigen de goede reputatie van de school laten primeren op hun volle medewerking om de moord op te lossen. En tegelijk wordt Bergs aandacht afgeleid door een stalker, die hem zijn nieuwe liefdesgeluk niet lijkt te gunnen.

Door deze vertrouwde thematiek te gebruiken, biedt de auteur zichzelf meteen een kapstok aan om een aantal filosofische beschouwingen alsook wat bedekte en milde kritiek omtrent het onderwijs in al zijn facetten, aan op te hangen.

Trouw aan zijn principes neemt Jo Claes ook ditmaal ruimschoots te tijd om het verhaal echt op gang te schieten. Net als in de Dakar waar de echte chronorit meestal voorafgegaan wordt door een zogenaamde verbindingsrit, komt Het oog van de naald traag op gang door een lange inleiding met vele nauwelijks ter zake doende beschouwingen, maar die wel ruimschoots de mogelijkheid biedt om te wennen aan zijn zalige, kabbelende, manier van schrijven, die de lezer even comfortabel pas als een op maat gemaakt pak.

Het spannende aspect van Het oog van de naald doet erg denken aan de succesformule die jarenlang beproefd werd door de Britse Agatha Christie en ondertussen verworden is tot de klassieke whodunit: een moord, een speurder, een voor de hand liggende verdachte, meer dan genoeg nevenverdachten en een onverwachte dader. Alleen moet de auteur deze keer de plot in net iets teveel bochten wringen om met dit verhaal zelf tot de klassiekers te gaan behoren.

Het oog van de naald bewijst de eigenheid van Jo Claes, die er ondanks veel verhaaltechnische gelijkenissen, toch weer in geslaagd is zich te positief te onderscheiden van de grote namen van de Vlaamse misdaadliteratuur en er zelfs kwalitatief beschouwd bovenuitsteekt. Dankzij de stijl die de auteur bezigt is ook dit boek weer te klasseren onder het zalige leesvoer.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


11:01 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: claes_jo, nederlandstalig, belgie, 7, familiedrame, policier, whodunit, serie |  Facebook |

02-12-11

THIJSSEN Roel - Operatie Freeborn

 

trof.jpg

 

De openingszin:
Paul Marquand ontwaakte uit het zoveelste hazenslaapje door een hevige aandrang in zijn darmen.

De korte inhoud
Enkele hoge officieren van het Amerikaanse leger besluiten een bevrijdingsactie op touw te zetten, onder de codenaam Operatie Freeborn. Met deze geheime actie willen ze niet alleen Amerikaanse krijgsgevangenen uit de Vietnamese kampen bevrijden, maar ook de Cubaanse en Oost-Duitse ondervragers ontvoeren. CIA-agent Graham Marquand wordt als verbindingsman aan de operatie toegevoegd. Zijn taak is uit te vinden of er zich onder de te bevrijden gevangenen. Landgenoten bevinden die zo zijn gehersenspoeld dat ze als spion naar de eigen linies terugkeren.
Paul Marquand, Graham’s broer, is een van de gevangenen in het kamp. Met hulp van Cubaanse en Oost-Duitse specialisten wordt ook hij onder mensonterende omstandigheden gedwongen zich voor de Noord-Vietnamese oorlogspropaganda in te zetten. Paul probeert niet te bezwijken, wat sommige andere gevangenen wel overkomt, maar om te overleven moet hij wel doen alsof.
Voor Graham staat er veel op het spel. Niet alleen de bevrijding van zijn broer, maar ook zijn carrière bij de CIA staat door zijn contacten met Europese agenten onder zware druk. Zowel in Vientiane als in Vietnam zijn communistische spionnen actief, echte én vermeende. Verraad dreigt van alle kanten. Elke seconde telt, elke beslissing is cruciaal; de missie kan door de kleinste inschattingsfout ook eindigen in de dood…


Het volledige rapport
In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw publiceerde veel in Vlaanderen verblijvende Nederlander Jeroen Kuypers drie boeken onder het pseudoniem Max Moragie. In 2010 verschool hij zich achter een andere nom de plume om aan te vatten met een trilogie die zich afspeelt in en rond de oorlog in Vietnam: Roel Thijssen was geboren, en zijn eerste kindje kreeg de titel Broederbloed mee.

Een goed jaar later ligt met Operatie Freeborn deel twee van de reeks, die draait rond de broers Paul en Graham Marquand, in de winkels. Het verhaal begint circa twee jaar na het einde van Broederbloed en in 1969 is Graham als CIA-agent operationeel in de hoofdstad van Laos wanneer hij de opdracht krijgt om deel te nemen aan een clandestiene operatie: het ontzetten van een klein krijgsgevangenenkamp in de jungle van Noord-Vietnam. Naast het bevrijden van Amerikanen, moet er ook werk gemaakt worden om een Cubaanse en een Oost-Duitse ondervrager van het kamp op te pakken voor verhoor. Als de missie op het laatste nippertje in gevaar komt omdat de integriteit van Graham getrokken wordt, is deze in alle staten, want hij heeft ondertussen vernomen dat zijn broer Paul zich eveneens in het kamp bevindt.

Hoewel Broederbloed fungeert als een echte inleiding op Operatie Freeborn, kan dit laatste gemakkelijk als een op zichzelf staand boek gelezen worden., want de auteur heeft erover gewaakt dat voorkennis niet noodzakelijk is en de enkele verwijzingen naar het vorig boek zijn zo summier dat ze amper opvallen.

Het recept is hetzelfde gebleven, maar de ingrediënten werden ditmaal anders gedoseerd. Daardoor komt dit middelste deel van de spionagetrilogie veel beter uit de verf dan zijn voorganger. Operatie Freeborn zit boordevol suspense en actie gelardeerd met een streepje droge humor en gepresenteerd in een stijl die garant staat voor enkele uren leesplezier, waarbij de doeltreffende cliffhanger aan het eind ieders nieuwsgierigheid prikkelt om zo snel mogelijk aan het vervolg te kunnen beginnen.

De auteur heeft zeer veel aandacht geschonken aan het opbouwen van een zeer geloofwaardige, weliswaar licht geromantiseerde, sfeer waartegen hij zowat alle mogelijke gemoedstoestanden op zijn personages loslaat. Het is jammer dat die personages zelf uit niet veel meer bestaan dan een paar penseeltrekken.

Samengevat leverde Roel Thijssen met Operatie Freeborn een zeer onderhoudende, kwalitatief hoogstaande militaire spionageroman af, die de lezer al likkebaardend doet uitkijken naar het vervolg.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


20:43 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: thijssen_roel, nederlandstalig, nederland, 7, actie, oorlog, spionage, serie |  Facebook |

30-11-11

VANDENBERG Philipp - Dochter van Aphrodite

 

vpdva.jpg

De openingszin:
Plotseling was het zover.

De korte inhoud
Ze is mooi als Aphrodite en ze is een heel bijzondere vrouw. De rijkste en machtigste mannen van Griekenland liggen aan haar voeten. Toch houdt courtisane Daphne uitgerekend van een man die niets van har wil weten: Themistokles uit Athene.
Maar als Daphne in de oorlog door de Perzen wordt ontvoerd, rust Themistokles niet voordat hij haar heeft gevonden...


Het volledige rapport
De Duitse germanist en kunstgeschiedkundige Hans Hartel, die eerder dit jaar zijn zeventigste verjaardag mocht vieren, verzeilde bijna per ongeluk in de wereld van de pen. Na een decennium van redactionele baantjes bij kranten en tijdschriften, begon hij vanaf 1973 onder het pseudoniem Philipp Vandenberg historische non-fictie te publiceren over de oude wereldrijken. Vanaf midden de jaren tachtig van de vorige eeuw waagde hij zich met succes ook aan spannende boeken die zich afspelen in het oude Egypte, Griekenland en Romeinse rijk.

Dochter van Aphrodite of Dochter van Afrodite - de titel heeft een andere spelling op de voorzijde dan op de achterzijde van de omslag – maakt deel uit van de collectie scherp geprijsde thrillers van Karakter Uitgevers. Dit op zichzelf staande verhaal belicht de moeilijke relatie tussen de Atheense veldheer en politicus Themistocles en de van Lesbos afkomstige hetaere – zeg maar courtisane– Daphne.

Zoals het een rasechte Griekse tragedie betaamt, zijn de hoofdpersonages speelballen van het lot. Het moet gezegd worden; de schikgodinnen hebben hun beste beentje voorgezet toen ze de levensloop van de historische figuur Themistocles uittekenden. De auteur moet zelf alle registers opentrekken om niet voor hen onder te doen met de lotgevallen van de fictieve Daphne.

Maar meer nog dan een verhaal over de kracht van de schoonheid en de invloed van mooie zelfzekere vrouwen op de mannen met macht en geld is Dochter van Aphrodite een prachtige roman over een stukje Griekse geschiedenis. Philipp Vandenberg neemt de lezer mee op sleeptouw van aan het einde van de eerste Perzische oorlog in 490vC, waar we getuige zijn van de eerste marathon aller tijden; via tien jaar later de tweede Perzische oorlog, met als blikvangers, de slag bij Thermopylae, die algemeen bekend werd door de film 300, en de zeeslag bij Salamis; om nog een decennium later te eindigen rond 471 voor onze jaartelling. Ondertussen gunt de auteur de lezer een mooi kijkje in het dagelijkse openbare leven van die tijd en strooit hij kwistig weetjes en anekdotes in het rond. Het feit dat hij zich laat betrappen op een paar makkelijke verifieerbare foutjes en dat hij onderweg een (te) groot aantal personages introduceert weze hem vergeven.

Door het verhaal van deze platonische liefde avant la lettre - de filosoof die er zijn naam aan gaf, was toen nog niet geboren – uit te spreiden over de lange periode van zowat twintig jaar ontstaat een traagheid, die echter door de afwisseling met voldoende actie, niet negatief uitvalt voor het geheel.

Met Dochter van Aphrodite schreef Philipp Vandenberg een degelijke, realistische historische faction roman met spannende accenten, die zeker door de geschiedenisliefhebbers gesmaakt zal worden en die, rekening houdend met de scherpe prijs, meer dan de moeite waard is.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

EOB.JPG


16-11-11

LAPLANTE Alice - Hersenspinsels

 

lah.jpg

De eerste zin
Er is iets gebeurd.

De korte inhoud

De 64-jarige Jennifer White is een gepensioneerde orthopedisch chirurg die aan de ziekte van alzheimer lijdt. Haar zoon en dochter doen hun best om met haar stemmingswisselingen, verwarring en zwerftochten om te gaan, maar hebben zo hun eigen problemen.
Als Jennifers best vriendin Amanda vermoord wordt aangetroffen, waarbij vier vingers met chirurgische precisie zijn verwijderd, is Jennifer de hoofdverdachte. Jennifer kan, of wil, zich echter niet herinneren of ze de moord heeft gepleegd. Terwijl zij steeds meer haar grip op de werkelijkheid verliest, doen haar kinderen hun uiterste best om te voorkomen dat Jennifer wordt opgesloten.


Het volledige rapport
Alice LaPlantes deeltijdse zorg voor haar dementerende moeder ligt aan de basis van Hersenspinsels, haar eerste roman.

In een gegoede buurt van Chicago wordt het lijk gevonden van Amanda, een oudere alleenstaande vrouw. Ze heeft een hoofdwonde en mist vier vingers aan een van haar handen. Door de professionele wijze waarop deze amputaties werden uitgevoerd wordt haar beste vriendin Jennifer White meteen tot hoofdverdachte gebombardeerd. Dokter White is een gerenommeerd orthopedisch chirurg met de bovenste ledematen als specialisme. Maar recent moest ze haar job opgeven omdat ze gediagnosticeerd werd met de ziekte van Alzheimer. Eigen aan deze ziekte lopen heden, verleden, realiteit en fantasie in het hoofd van de protagoniste door elkaar. Rechercheur Megan Luton heeft de bijna onmogelijke opdracht om uit deze wirwar van impressies de beweegredenen en de modus operandi te distilleren die aan de basis liggen van dit verdachte overlijden. Maar kan een alzheimerpatiënt een dergelijke moord wel plannen en uitvoeren?

De Amerikaanse auteur opteert ervoor om de warrige gedachtegangen van een dementerend door te trekken in de vormgeving van het boek. Zo kent Hersenspinsels geen hoofdstukken. Het verhaal wordt verteld in vier bedrijven en de bladzijden worden gevuld met een opeenvolging van korte paragrafen: impressies van gebeurtenissen, herinneringen, notities, beschrijvingen, artikels, gedachten en conversaties volgen elkaar schijnbaar willekeurig op waardoor een wanorde ontstaat, die misschien wel typisch is voor een alzheimerpatiënt, maar vermoeiend is voor een buitenstaander. Het logische gevolg van deze stijl is dat er wel erg veel witregels op de pagina’s staan, waardoor de lezer amper kan volgen met het omslaan van de bladzijden.

De spannende verhaallijn, die louter bestaat uit Lutons speurtocht, is meestal latent aanwezig en komt slecht af en toe aan de oppervlakte, zoals we enkel het ondergrondse gangenstelsel van de mol kunnen vermoeden door de aanwezigheid van een sporadische molshoop in de tuin. Hierdoor slaagt de auteur er goed in de dader en motief verborgen te houden, hoewel de kenners van het genre, door eliminatie alleen, wellicht bij de juiste persoon zullen uitkomen.
Het gebrek aan fixatie op het politieonderzoek en de keuze van Alice LaPlante om het zwaartepunt te leggen op de dementie van Jennifer en welke invloed dat heeft op haar en haar omgeving, maakt van Hersenspinsels een sterk en zeer geloofwaardig boek dat vooral vrouwen en liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen zal aanspreken.

Tot slot is het nog het vermelden waard dat Orlando uitgevers aan het eind van het boek nog een aantal bladzijden met extra informatie voorziet: overbodige auteursinformatie, die ook op de achterflap is terug te vinden is; een kort interview met de auteur en zelfs een aantal inhoudelijke vragen voor leesclubs.

Met Hersenspinsels levert Alice LaPlante een zeer degelijke roman af die niet echt spannend te noemen is, maar des te intrigerender.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

EOB.JPG


13-11-11

NESBE Jo - De vleermuisman

 

njdvm.jpg

 

De openingszin:
Er klopte iets niet.

De korte inhoud
Harry Hole wordt door zijn superieuren naar Australië gestuurd om de politie down-under bij te staan bij het onderzoek naar de moord op een Noorse actrice. Maar de moord is niet de enige reden voor deze gedwongen vakantie. Hole overleefde even daarvoor ternauwernood het auto-ongeluk waarbij zijn collega omkwam, en dompelt zich sindsdien onder in de alcohol.
Holes verblijf in Sydney voert hem naar de duistere kanten van de stad waar de onbezorgde toerist nooit zicht op krijgt. Het verhaal leidt naar een oude Aboriginalvertelling over ‘de vleermuisman’, die tot leven wordt gewekt door misdaad. Een waar de vleermuisman ontwaakt, verschijnt de dood onder de stervelingen.


Het volledige rapport
Hoewel het hem niet aan te zien is, heeft de Noor Jo Nesbo de kaap van de halve eeuw al overschreden. Met de popgroep Di Derre geniet hij van landelijk succes. Maar het combineren van een voltijdse dagtaak met het nachtleven als artiest valt hem alsmaar zwaarder. Hij besluit tot een loopbaanonderbreking en als een uitgever hem vraagt die tijd te gebruiken om een boek te schrijven over de band, trekt hij naar Australië. Het boek waarmee hij naar zijn thuisland terugkeert, is echter geen biografie maar De vleermuisman, dat het begin betekent van een nieuwe loopbaan als misdaadauteur. Het boek was al lange tijd niet meer in het Nederlands verkrijgbaar, maar werd, door de groeiende populariteit van de auteur, eerder dit jaar weer op de markt gebracht.

In De Vleermuisman wordt Harry Hole, rechercheur bij de politie van Oslo, naar Sydney gestuurd om de lokale politie te helpen met hun onderzoek naar de moord op een Noorse jonge vrouw, en de auteur verwerkt er veel van zijn eigen ervaringen down under, in. Net als Peter Temples De gebroken kust drijft het verhaal op de wrijving tussen de blanken en de Aboriginals, maar Jo Nesbo slaagt erin deze problematiek op een zeen aangename wijze in het verhaal te verwerken en waakt erover nooit belerend over te komen.

De auteur hanteert een vertelstijl die zeer nauw aanleunt bij de Angelsaksische wereld van het spannende boek en is daardoor een buitenbeentje in Scandinavië, maar dat weerhield hem er niet van met zijn debuut in 1997 de Gouden Sleutel, de prijs voor het beste Scandinavische spannende boek van het jaar, binnen te rijven. En dit ondanks het feit dat zowel dader, motief als ontmaskering zowat uit de lucht komen te vallen.

Het moge duidelijk zijn dat de plot in deze eersteling nog ondergeschikt is aan de personages, die met veel zorg geboetseerd werden. Een gegeven dat later in de reeks zal veranderen.

Tot slot moet me het detail van het hart dat de vertaler toch een gebrek aan fantasie aan de dag legde toen deze niet verder kwam dan meermaals kort achter elkaar “raketten” te gebruiken waar onderandere ook vuurpijlen en vuurwerk de lading perfect dekte.


Met De Vleermuisman leverde Jo Nesbo een zeer genietbare policier af dat vooral een hebbeding is voor de liefhebbers van zijn recentere werk, want Harry Hole maakt zijn opwachting in alle andere boeken van deze auteur, met uitzondering van het in 2010 verschenen Headhunters, dat buiten de reeks valt.


Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


18:00 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 7, policier, sociologisch, whodunit, serie |  Facebook |

27-08-11

VALGAEREN Kevin - De ziener

 

vkdz.jpg

 

De openingszin:
Dit verhaal begint met de observatie van een Engels landschap zoals het erbij lag op de tragische avond van 27 juli 1538.

De korte inhoud
De executie van een jonge zuster en een jonge pater in de 16de eeuw betekent het ontstaan van de leende van Borley: een klein dorp in het zuidoosten van Engeland.
Op het einde van de 19de eeuw laat dominee Henry Bull er een pastorij bouwen op de fundamenten van ene oud klooster.
Hit is het begin van een reeks onverklaarbare gebeurtenissen en waarnemingen.
Londen, 2007. David Mayfair is een roekeloze jongeman met een duistere ave: hij kan voorbij het leven kijken en de dood observeren. Na het overlijden van zijn ouders wordt hij geadopteerd door zijn oom Dorian Walpole en verhuist hij van de Belgische provinciestad Turnhout naar de Engelse metropool Londen. Onder het strenge mentorschap van zijn oom ontwikkelt hij zich tot een Ziener. Er is slechts één probleem: David Mayfair kent geen angst. Wanneer een anonieme briefschrijver de Ziener vraagt om de moord op twee tienermeisjes te onderzoeken, vertrekt hij tegen de wil van Dorian naar het mysterieuze Borley. Maar al snel blijkt dat Borley zijn duistere geheimen niet zomaar prijs zal geven. Stap voor stap leert de Ziener wat echte angst is, zeker wanneer duidelijk wordt dat zijn aanwezigheid in Borley geen toeval is…


Het volledige rapport
De uit Turnhout afkomstige, maar naar Leuven uitgeweken debutant Kevin Valgaeren is met zijn 32 jaar een jonge hond in de wereld van het spannende boek. Na zijn studies Nederlandse en Engelse letterkunde waagde hij zich aan het schrijven van theaterstukken en was hij een tijd lang filmjournalist.

In de literatuur gaat zijn voorkeur, naast Engelse en Nederlandse literatuur uit de negentiende eeuw, vooral uit naar griezelromans. Met het recent bij Kramat uitgegeven De ziener draagt hij nu ook zijn steentje bij tot het genre van de gothic novel.

Hierin maken we kennis met de uit Turnhout afkomstige David Mayfair, die na de dood van zijn ouders opgevoed werd door zijn in Londen wonende oom Dorian Walpole. Ook schaaft Dorian aan Davids talenten als “ziener”: het opmerken van geesten die nog op aarde ronddwalen. Als zijn hulp wordt ingeroepen bij de mysterieuze dood van 2 tieners in Borley, rept David zich naar het Engelse plattelandsdorpje, waar al jaar en dag paranormale verschijnselen worden waargenomen. Maar tijdens de zoektocht naar de moordenaar, komen al zijn zekerheden op losse schroeven te staan.

Het eerste wat tijdens het lezen opvalt, is het zeer verzorgde taalgebruik waarvan de auteur zich bedient: op een fantastische wijze slaagt hij erin een perfect evenwicht te vinden tussen een zeer accurate woordkeuzes en een aangenaam lezende zinsconstructies.

De ziener leest als een roman, maar de spannende verhaallijn, die slechts latent aanwezig is en pas tijdens de ontknoping opleeft, drijft op het paranormale. Een onderwerp dat meestal zorgt voor duidelijke standpunten: een deel van de lezers zijn believers en zullen er probleemloos in meegaan. Een ander deel zal het onderwerp afdoen als larie en er niet in slagen zich in te leven in het verhaal. Het feit dat dit subgenre tegenwoordig slechts weinig vertegenwoordigd is in het segment van het spannende boek, doet de vragen oprijzen of er wel een publiek voor bestaat en of dit publiek onder de thrillerlezers te vinden is.
Kevin Valgaeren is alvast zo een verstokt liefhebber van de romantische griezelroman dat hij het niet kon nalaten een aantal personages de familienamen van de grondleggers van dit genre toe te bedelen.

Ondergetekende is een leek op dit gebied en zag zich genoodzaakt om, via het onontkoombare internet op de hoogte te laten brengen. En groot was zijn ontgoocheling toen bleek dat de hele achtergrond van de bovennatuurlijke activiteiten niet ontsproten was aan de verbeelding van de auteur, maar dat de pastorij van Borley, samen het spookhuis in Amityville, behoort tot de best gedocumenteerde plaatsen wat betreft metafysische gebeurtenissen. De auteur bevestigt dit trouwens in de verantwoording aan het eind van het boek, maar had dit misschien beter in een voorwoord opgenomen. Hoewel faction al jaren een subgenre op zich is, kon dit niet verhinderen dat de originaliteit van het verhaal een flinke knauw kreeg. Maar dit neemt zeker niet weg dat De ziener meer dan aardig leesvoer blijft.

Kevin Valgaeren heeft een boek gebaard dat raakpunten heeft met een groot aantal subgenres, en de meerderheid van die hokjes bevinden zich net op de rand of geheel buiten de wereld van het spannende boek. Liefhebbers van dolende geesten, vampieren en aanverwante verschijnselen moeten echter niet twijfelen om De ziener ter hand te nemen.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


13-08-11

AUBERT Brigitte - Het krijsen van de bossen.

 

abhkvdb.jpg

 

De eerste zin:
Het regent.

De korte inhoud
Als gevolg van een terroristische aanslag is de zesendertigjarige Elise volledig verlamd geraakt, blind en stom. Enige vorm van communicatie is mogelijke doordat Elise haar wijsvinger kan bewegen. Op een dag vertelt een wildvreemd meisje haar hoe in de bossen aan de rand van de nieuwbouwwijk onlangs een jongetje is vermoord door een geheimzinnige persoon, die in de afgelopen jaren al meer kinderen heeft vermoord. Elise raakt in de ban van het meisje, dat Virginie heet, en raakt steeds meer overtuigd van de waarheid van haar verhaal.
Wanneer de politie een onderzoek instelt naar de seriemoordenaar en ook bij Elise aanklopt, begint iemand haar op sadistische wijze lastig te vallen.


Het volledige rapport
Brigitte Aubert werd vijfenvijftig jaar geleden geboren in Cannes, het Zuid-Franse centrum van de film, waar haar ouders een bioscoop uitbaatten. Na haar studies arbeidsrecht, gaat ze werken voor UGC, een van de grootste firma’s in de Europese wereld van het witte doek.

Vanaf het begin van de jaren negentig van vorige eeuw waagt ze zich aan het schrijven. Momenteel legt ze zich vooral toe op politieromans waarvan er drie naar het Nederlands vertaald werden en, samen met Gisèle Cavali, jeugdboeken.
In 1997 won ze met Het krijsen van de bossen de Grand prix de litérature policière oftewel de prijs voor de beste politieroman van Franse origine.

Hierin maakt de lezer kennis met Elise Andrioli die een bioscoop uitbaatte in een fictief dorpje niet ver van Parijs tot het moment dat een autobom haar blind, stom en op haar wijsvinger na, lam maakte. Op een dag vertrouwt Virginie, een jong meisje uit dezelfde wijk, haar toe dat ze getuige was van de moord op een jongetje in de bossen aan de rand van het dorp. En dat het niet de eerste keer was dat deze moordenaar toesloeg. Vanaf het moment dat Elise betrokken raakt bij het politieonderzoek, komt ze ook in het vizier van de moordenaar. En zij is niet in de mogelijkheid zich op welke manier dan ook te verweren…

Het krijsen van de bossen is het eerste deel van een tweeluik met hetzelfde hoofdpersonage. Vier jaar na het verschijnen van dit boek, keerde Elise Andrioli terug in De stilte van de sneeuw.

Brigitte Aubert steekt perfect van wal: met een sterk en intrigerend begin verzekert ze zich meteen van de volle aandacht van de lezer. Later zakt het wat in, wat blijkbaar typisch is voor boeken met hoofdpersonages die op de een of andere manier beperkt zijn, want hetzelfde fenomeen stak ook de kop op bij S.J. Watsons Voor ik ga slapen met een hoofdfiguur van wie het geheugen niet behoorlijk functioneert.

Al snel ontaart het boek zich in een deurenroman, waarbij zowat alle randpersonages meermaals hun zielenroerselen toevertrouwen aan de levende pop die Elise is. Maar door het verhaal in de eerste persoon enkelvoud te vertellen geeft de auteur de lezer toegang tot de gedachtegangen van de protagoniste. Een denkwereld van een pientere vrouw die doorspekt is met humor en zelfspot. Een mooie kunstgreep om de mindere passages merkbaar aangenamer te overbruggen die resulteert in het feit dat de lezer zich al snel vereenzelvigt met Elise Andrioli.

Maar Het krijsen van de bossen blijft in eerste instantie een spannend boek over de zoektocht naar een seriemoordenaar en dat vertrekt van uit een mooi opgebouwde plot en langzaam maar zeker, meer dan onderhoudend, toewerkt naar een grote finale. Het enige puntje van kritiek is dat het weinig aannemelijk is dat het huis van een alleenstaand iemand die bijna een jaar geleden overleed nog steeds niet verkocht werd en nog altijd hetzelfde is ingericht, maar dit is slechts een detail.

Met Het krijsen van de bossen leverde Brigitte Aubert een meer dan behoorlijke policier af, die zich misschien toch wel een tikkeltje meer richt tot de vrouwelijke liefhebber van het spannende boek, maar waarmee de mannelijke thrillerlezer ook zonder probleem aan de slag kan.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


01-08-11

ROSS Tomas & SJÖWALL Maj - De vrouw die op Greta Garbo leek


rsdvdoggl.jpg

 

De eerste zin:
De jonge vrouw die op de ochtend van de tiende augustus het bordes van het Grand Hotel aan de Strömkajen in het centrum van Stockholm betrad, zag eruit als de jonge Greta Garbo in Ninotchka.

De korte inhoud
Christine Kroonen, 21 jaar, is direct na school uit huis gegaan, verder weg van haar ouders lief is. Naar Stockholm, waar ze al snel in aanraking komt met de cameraman Mats Berggren die, net al film, een grote aantrekkingskracht op haar uitoefent.
Peter Hill is een Zweeds journalist die ondanks z’n vijftig jaar ooit nog eens een roman hoopt te schrijven. Vroeger was hij bekend als auteur van kritische columns tegen de regering, maar in de loop der jaren is dat heilig vuur gedoofd. Totdat een bevriende politieman hem het verhaal vertelt over en onderzoek naar een vermist Nederlands meisje dat van hogerhand werd stopgezet.
Ab Kroonen, autodealer te Amsterdam, en zijn vrouw hebben zich erbij neergelegd dat hun dochter Christine haar eigen weg wil gaan. Totdat Kroonen ’s nachts in een hotel in Frankfurt een pornofilm bekijkt waarin zijn eigen dochter meespeelt.
Bo Wester is een ambitieuze functionaris van de Zweedse geheime dienst, de SAPO. Hij wordt gealarmeerd wanneer een Nederlandse autohandelaar en een beruchte Zweedse ex-journalist navraag doen naar een jonge Nederlandse vrouw die sinds enkele weken wordt vermist…


Het volledige rapport
Twee iconen van de misdaadliteratuur bundelden in 1990 hun krachten met als resultaat De vrouw die op Greta Garbo leek.
De Nederlander Tomas Ross, mocht de Gouden Strop – waarvan hijzelf de geestelijke vader is – al drie keer in ontvangst nemen en is vermaard voor zijn thrillers die de Nederlandse politiek en het koningshuis op de korrel nemen.
De Zweedse Maj Sjöwall publiceerde samen met haar echtgenoot Per Wahlöö vanaf 1965 tot aan de dood van haar man in 1975 tien maatschappijkritische thrillers met inspecteur Beck in de hoofdrol. Tien boeken die aan de basis liggen van wat tegenwoordig de Scandinavische thriller heet. Met De vrouw die Greta Garbo heet, nam ze eenmalig de pen weer ter hand.

In dit boek ziet de Amsterdamse autoverkoper Ab Kroonen al zappend op zijn hotelkamer zijn van huis weggelopen dochter Christine figureren in een Zweedse pornofilm. Zonder aarzelen trekt hij naar Stockholm om het contact te hernieuwen, maar daar aangekomen blijkt dat ze als vermist werd opgegeven. Samen met journalist Peter Hill gaat hij toch door met zijn zoektocht naar zijn dochter wat hem in het vizier brengt van de SAPO, de Zweedse geheime dienst.

Qua stijl leunt De vrouw die op Greta Garbo leek nauw aan bij Zweedse serie: Met net tweehonderd bladzijden is het zeer compact, waardoor er weinig plaats is voor uitweidingen. Deze densiteit maakt het lezen soms moeilijk en verplicht de lezer bij de les te blijven.

Inhoudelijk drukt Tomas Ross dan weer meer zijn stempel op het verhaal: na-ijver bij de geheime dienst dat aan de kaak gesteld wordt door een buitenstaander en het ons-kent-ons gevoel waardoor de machtigen der aarde elkaar gunsten bewijzen, zijn typische thema’s die de Nederlandse auteur met graagte aansnijdt..

Maar het resultaat mag er zijn, want ondanks een vrij eenvoudige plot, is De vrouw die op Greta Garbo leek een degelijk geconstrueerd verhaal geworden dat slechts helemaal op het eind wat aan geloofwaardigheid inboet.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


27-07-11

CUSSLER Clive - De jacht

 

ccdj.jpg

 

De eerste zin
Als een boosaardig prehistorisch zeemonster kwam het boven water.

De korte inhoud
1950. Het roestende gevaar van een stoomlocomotief rijst op uit de diepte van een meer in Montana. In de locomotief bevinden zich de resten van drie mannen die vierenveertig jaar geleden zijn gestorven.
1906. Al twee jaar worden de westelijke staten van Amerika geteisterd door een misdaadgolf: een reeks bankroven door één man die koelbloedig alle getuigen vermoordt en daarna spoorloos verdwijnt. De Amerikaanse regering schakelt de hulp in van de beste man die ze kunnen vinden: Isaac Bell een lange, magere detective met een geduchte reputatie.
Van Arizona via Colorado naar San Francisco gedurende de catastrofale aardbeving – Bell zet de jacht in op de sluwste misdadiger die hij ooit is tegengekomen, en de vrouw die de sleutel in handen heeft van de identiteit van de bandiet…


Het volledige rapport
De Amerikaanse veelschrijver Clive Cussler heeft altijd al een band gehad met het water, dat in zijn verschillende series dikwijls onderdeel uitmaakt van de locaties. De jacht is het eerste boek in vier jaar dat de auteur, die op vijftien juli laatstleden tachtig werd, schreef zonder coauteur. Het boek, dat in Amerika al in 2007 verscheen, was initieel opgezet als een op zichzelf staand werk, maar ondertussen zijn er in het Engelse taalgebied al drie andere titels verschenen met dezelfde hoofdrolspeler: Isaac Bell, een detective die werkt voor het in alle staten van de USA vertegenwoordigde detectivebureau Van Dorn.

In De jacht krijgt Isaac Bell de opdracht om de Bandit Butcher – een meedogenloze bankovervaller die niet op een dode meer of minder kijkt en er steeds in slaagt spoorloos van zijn plaatsen delict te verdwijnen – een halt toe te roepen. Een zoektocht en klopjacht die uitdeint over de wegen en spoorwegen van het westelijke deel van de USA en krijgt – hoe kan het ook anders – zijn ontknoping krijgt op het water.

De boeken van Clive Cussler zijn zeer filmisch geschreven en lijken op maat gesneden voor Hollywood. Dit werk is daar geen uitzondering op. De lezer stapt in een wagen die van meet af aan een rotvaart ontwikkelt, waarvan de motor loopt op actie en het parcours voldoende verrassingen bevat, in de vorm van plotwendingen, om van De jacht een aangename leeservaring te maken.

Deze stijl impliceert bijna een rechtlijnig plot en een aantal losse draadjes, want randpersonages worden zonder pardon achtergelaten eenmaal hun rol uitgespeeld is. En dat is bij momenten jammer, want de lezer is soms wel geïnteresseerd in wat er nog van die karakters geworden is. Maar het opmerkelijkste minpunt is de fout in de chronologie waardoor het detectivebureau de opdracht om achter de Bandit Butcher te gaan pas krijt in 1908, terwijl de jacht zelf zich twee jaar eerder afspeelt.

Het situeren van het gros van het verhaal in het begin van de vorige eeuw zorgt trouwens voor een uniek sfeerbeeld waarbij de auteur veel aandacht besteedt aan de opkomst van de automobiel, wat van De jacht een mannenboek bij uitstek maakt.

De jacht is een typische Cussler geworden en de lezers die van zijn vorige boeken kon genieten kunnen zich dit exemplaar eveneens blindelings aanschaffen.

Het definitieve verdict: 7/10
 
 

EOB.JPG

19:27 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: cussler_clive, vertaald, usa, 7, actie, detective, historisch, serie |  Facebook |

15-07-11

YOUNG Robyn - Ridder

 

yrrvdt.jpg

 

De eerste zin:
De hoge allesoverheersende zon kroop naar het zenit en veranderde de donkere okerkleur van de woestijn in het wit van vervleekte botten.

De korte inhoud
.
Will Campbell is de zoon van een ridder van de Orde van de Tempeliers. Voordat hij zelf toe mag treden tot de Tempel wacht hem een lange en zware beproeving als leerling van de strenge Sir Everard. Terwijl hij probeert te overleven in de harde leerschool van de Tempel wordt Will geconfronteerd met een gevaarlijk mysterie rond Everard en zijn verboden gevoelens voor Elwen, de onafhankelijke jonge vrouw die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten.
Ondertussen groeit in het Oosten de macht van de voormalige slaaf Baibars. Deze meedogenloze krijger en briljante strateeg is de grootste generaal van zijn tijd  en heeft maar één doel: hij zal niet rusten tot zijn volk is bevrijd van de Europese bezetters van zijn thuisland.


Het volledige rapport.
Hoewel de Britse Robyn Young amper eenendertig jaar oud was toen ze met Ridder (van de tempeliers) debuteerde, was ze al zowat zeven jaar aan het schaven aan dit boek, dat het eerste deel is van deze Middeleeuwse trilogie, waarin de kruistochten en rol van de tempeliers erin, centraal staan. De andere boeken uit de reeks kregen de titels Kruistocht en Requiem mee.

Tegen een historische correcte achtergrond tekent de auteur het fictieve verhaal van Will Campbell vanaf zijn opleiding tot tempelier in Londen tot aan zijn eerste kennismaking met Heilige Land. Zo bestrijkt Ridder de periode van september 1260 tot mei 1272. Naast de ontertussen al tot vervelens toe herkauwde westerse visie op deze periode van de geschiedenis, weet Robyn Young zich van de anderen te onderscheiden door eveneens veel tijd te spenderen aan het standpunt van de Arabische wereld.Door de ogen van een van de meest gevreesde en populaire Egyptische sultan Baibars, wordt de lezer ingewijd in een compleet tegengestelde kijk op de kruistochten, dan deze welke ons onder invloed van de katholieke kerk met de paplepel ingegeven werd. Deze dubbele kijk op dezelfde feiten levert een pareltje van historische faction op, waardoor jammer genoeg een fictief verhaaltje geweven wordt zoals er al tientallen geschreven werden: deze keer is het onderwerp van conflict een boek dat de tempeliers ten gronde kan richten, en dat de vijanden van de orde maar al te graag openbaar willen maken

Robyn Young slaagt erin de feiten op een zeer aangename wijze aan te brengen, zonder ook maar ergens de belerende weg in te slaan. Enkel het middenstuk, dat zich in Parijs afspeelt, is te landradig, maar later krert het verhaal zich weer op kruissnelheid, waardoor de vijfhondervijfenzestig bladzijden licht verteerbaar zijn en vlot omgedraaid kunnen worden.

Ridder is een zeer geloofwaardige historische roman, maar de auteur had beter evenveel werk gestoken in het ontwikkelen van de spannende draad als in haar research. Toch is dit boek verplichte literatuur voor alle liefhebbers van boeken over Tempeliers en de Middeleeuwen, want ze zullen er niet alleen veel van opsteken, maar Robyn Young brengt het ook nog eens op een aangename wijze.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


19-06-11

MENHEER Wim - Alfred Lek

 

mwal.jpg


De eerste zin:
Die dag bereikte de hittegolf haar hoogtepunt.

De korte inhoud
.
Wanneer in een oude, vervallen villa in de deftige wijk ‘Sonnenberg’ een gehangene wordt gevonden en in de kelder het lijk van een vrouw, staat Kurt Ruettli van de Zürichse recherche voor een raadsel. De gehangene blijkt een zekere Alfred Lek te zijn, een rijke eenzaat die blijkbaar zelfmoord heeft gepleegd. Maar wie is de vrouw in de kelder?
In een flashback-briefcorrespondentie die Alfred Lek voert met een oude schoolkameraad in België, komen we meer te weten over de activiteiten van Lek in Zürich. En die activiteiten zijn bizar en ziekelijk. En waarom heeft hij die correspondentie met een toevallig weergevonden schoolmakker aangeknoopt? Het raadsel wordt groter als na de lijkschouwing blijkt dat Alfred Lek is vermoord.
Dit is de start van een hallucinante reis door een wereld van decadentie, prostitutie, kunst en verbijsterende onthullingen.


Het volledige rapport..
De in Borgerhout geboren Wim Menheer was tot enkele jaren geleden, de pensioengerechtigde leeftijd al ver overschrijdend, professioneel fotograaf in de Vlaams-Brabantse provinciestad Tienen, waarna hij zich aan de andere kant van de taalgrens terugtrok op het platte land

Pas in 1989 debuteerde hij met een verhalenbundel en op zijn zestigste verjaardag zette hij met Het purperen oog zijn eerste stappen in de misdaadliteratuur. Daarnaast publiceerde hij ook nog foto-poëziebundels en was hij jarenlang hoofdredacteur van het literaire tijdschrift Verba. Dit jaar rolde Wurgend mooi van de persen, waarin de Zwitserse rechercheurs Kurt Ruettli en André Lebrun, die ook al in Alfred Lek, zijn vorig werk uit 2008, het mooie weer maakten.

Ruettli en Lebrun worden opgeroepen voor een verhanging in een rijkere wijk van Zurich. Het slachtoffer wordt geïdentificeerd als de einzelganger Alfred Lek. Einde verhaal, lijkt het tot in de kelder van het huis het levenloze lichaam gevonden wordt van een jonge vrouw. Terwijl de rechercheurs dit mysterie trachten te ontrafelen, wordt de lezer meer inzicht verschaft in een tweede verhaallijn waarin de brieven van Alfred aan een vroegere leeftijdsgenoot in België een tip van de sluier oplichten over het leven en de beweegredenen van de heer Lek.

Kunst als onderdeel van spannende boeken lijkt een populair gegeven te worden, want op relatief korte tijd is dit al het derde werk met dit gegeven. Na Egon Schiele in Mieke De Loofs Wrede schoonheid, de surrealisten in  Michael Whites De moordkunstenaar speelt ditmaal Gustav Klimt, wiens Pallas Athena de cover siert, een rol in het verhaal. Of hoe men van het lezen van thriller ook nog iets kan opsteken

In Alfred Lek is al snel duidelijk wie de dader is, maar de auteur hecht meer belang aan de drijfveren van de dader. Een whydunit dus, en tussen de grote lading klassieke whodunits, is dit een welkome afwisseling. Dat er met de Zwitserse stad Zurich, ook nog eens een niet alledaagse plaats van gebeuren als decor gebruikt wordt is ook verrassend. Maar jammer genoeg drukt de stad niet echt een stempel op het verhaal. En voor de zeer goed beschreven ontknoping wijkt Wim Menheer uit naar het meer tot de verbeelding sprekende Rome.

Hoewel het boek het eerste is van een serie, blijven de hoofdfiguren zo goed als totale vreemden voor de lezer. Veel wijzer dan dat de ene een fanatiek bowler is en de andere zijn mannetje staat in het kwiscircuit worden we niet gemaakt. De auteur heeft dan ook nog wat werk voor de boeg om een band te creëren tussen zijn protagonisten en zijn publiek.

Maar het verhaal is best goed, want na de voor de hand liggende en netjes voorspelbare openingszetten, neemt het verhaal van Alfred Lek een leuke andere wending en stijgt de suspense langzaam maar zeker.

Alfred Lek, dat me aangeraden werd door een aantal andere misdaadauteurs die bij dezelfde uitgeverij Kramat onder dak zitten, is een niet onaardige policier, die zijn bedenker toch nog genoeg ruimte geeft om te groeien.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG