09-05-13

PIERREUX Jos - La réserve en de vloek van het zesde gebod

pjlredvvhzg.jpg

De openingszin:
Dezelfde dag dat het lichaam van een volwassen vrouw ter hoogte van het Lichttorenplein aanspoelde, verdwaalden op het strand tussen het casino van Knokke en Het Zoute vijftien kinderen.

De korte inhoud
Commissaris Mangels heeft heemkunde als nieuwe hobby. Hij schrijft een artikel over hotel La Réserve, dat op het punt staat te worden afgebroken. Iemand verzet zich hevig tegen deze sloop. Tegelijk spoelt het lichaam van een volwassen vrouw aan, en een paar tieners worden als vermist opgegeven. De onderzoeken naar beide zaken lopen voortdurend dood, en een verdachte ontsnapt. Daardoor is de sfeer in het Knokse commissariaat om te snijden, ook al probeert graaf burgemeester Lippens er de stemming en de werklust in te houden. Stefaan Athenus, die eindelijk zijn grote liefde gevonden heft, ziet een vriendin terug die hij jaren geleden uit het oog is verloren. Deze ontmoeting zet het leven dan de brigadier totaal op zijn kop.


Het volledige rapport
Jos Pierreux was een handelaar in bouwmaterialen uit Pepingen, in het landelijke Pajottenland die zijn vakanties graag doorbracht in de mondaine kustgemeente Knokke. Begin 2012 draaide hij de rollen om: de zaak werd stopgezet en de nu voltijds schrijvende Pierreux vestigde zich permanent in zijn favoriete stek aan de Vlaamse kust. En hij gaat voortaan op vakantie naar Halle, waar hij zich een tweede woning aanschafte.

De zesenvijftig jarige auteur debuteerde in 2004 met De dode die met zijn tweeën was, waarin het publiek kon kennismaken met de niet altijd even sympathieke Knokse speurder Luk Borré. Vorige week verscheen met Graaiers en snaaiers al het tiende deel in deze serie waarin het nieuwe hotel La réserve centraal staat.

La réserve en de vloek van het zesde gebod is boek nummer vijf en dateert van 2008. Hierin draait alles rond twee zaken: het oude hotel La réserve, waarvan de afbraak wordt tegengehouden door iemand waarmee de investeerders geen rekening gehouden hadden en verdwijnende tieners. Dit laatste is een weerkerend fenomeen aan de kust en neemt heel wat tijd in beslag van de agenten. Het aangespoelde lichaam van een vrouw kunnen de speurders er eigenlijk al niet meer bij nemen. Zeker niet als de identificatie ervan een moeilijke opdracht blijkt te zijn. Maar de aanhouders winnen, zelfs al moeten ze elk ook nog afrekenen met persoonlijke relationele problemen.

Net als zijn speurder is ook Jos Pierreux een eigenzinnig iemand. Dat mag blijken uit het feit dat de lezer zich bij het openslaan van dit werk in een citatenboek waant, want niet minder dan twaalf citaten gaan het eigenlijke verhaal vooraf.

Eenmaal aan de eigenlijke tekst begonnen, springt het beeldende taalgebruik meteen in het oog. Dat het geheel rijkelijk gestoffeerd werd met originele en spitsvondige vergelijkingen, draagt fel bij tot het leesplezier. Toch is er ook een minpuntje de noteren voor wat betreft het taalgebruik. Het Nederlands promoten is een nobele en nuttige taak, maar het moet niet te ver gaan. Wat te denken van het regelmatig weerkerende “Neuk jezelf” als alternatief voor de in onze spreektaal ingeburgerde Engelse variant “Fuck you”? Los van het feit dat niemand die uitdrukking in de mond neemt, slaat dat toch als een tang op een varken? 

Het Knokse politiebureau wordt in Pierreux’ boeken bevolkt door een heterogene verzameling personages die aan elkaar hangen met zoveel clichés dat ze levensecht worden. Maar toch is het een constant aandachtspunt om ze niet te laten afglijden tot karikaturen. Wat deze keer korpscommandant Mangels wel degelijk overkomt, want met zijn veelvuldige versprekingen is het gevaar groot hem te gaan vergelijken met kindervriend Samson (van Gert en Studio 100).

La réserve en de vloek van het zesde gebod draait volledig rond relaties en beschrijft er op zeer onderhoudende wijze een veelvoud aan variëteiten van. Ze worden met elkaar verbonden door een prachtig plot, dat briljant in elkaar zit en soms verrassende connecties tot stand brengt tussen de verschillende verhaallijntjes. Het mag gezegd worden; de auteur heeft zichtzelf overtroffen.

Toch moet het me van het hart dat het niet altijd even sympathieke aan het hoofdpersonage in dit verhaal zowat enkel slaat op het veelvuldig mishandelen van verdachten. Deze nieuwe nationale sport in het Knokke van Jos Pierreux is toch een smet op het blazoen van deze policier en zorgt ook voor een knauw in de sympathie van de lezer voor Luk Borré. 

De omslagen van deze reeks zijn steevast getooid met een mooie grafische compositie die onder andere bestaat uit een kunstwerk- dat zich op het grondgebied van Knokke bevindt. Deze keer is het niet anders en staat Hospitality van Barry Flanagan gebruikt. Misschien ligt het aan het gewijzigde kleurgebruik, maar deze cover is verreweg de minst geslaagde tot nu toe.

Maar gelukkig omvat het, ondanks de punten van kritiek wel een van de sterkere avonturen van Luk Borré en zijn kompanen. 

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


09:16 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pierreux_jos, nederlandstalig, belgie, 8, policier, whodunit, serie |  Facebook |

25-03-13

ROBOTHAM Michael - De verdenking

 

rmdv.jpg

De openingszin:
Als je vanaf het schuine leien dak van het Royal Marsden Hospital tussen de schoorstenen en televisieantennes door kijkt, zie je alleen maar meer schoorstenen en televisieantennes.

De korte inhoud
Joseph O’Loughlin is gelukkig getrouwd, heeft een leuke dochter en een aardige carrière als psycholoog. Maar zelfs een volmaakt leven kan aan een zijden draadje hangen. Een dode vrouw, een gefrustreerde patiënt en een leugentje om bestwil betekenen Joe’s ondergang. Zijn gelukkige wereld verandert langzaam in een hel.


Het volledige rapport
Michael Robotham groeide op in het binnenland van Australië, om in 1979 uit te wijken naar Sydney om aan een carrière te beginnen als krantenjournalist. In 1993 verruilde hij dat leven voor een bestaan als ghostwriter, waarin hij menig autobiografie schreef van een aantal bekende figuren uit de wereld van de sport, politiek, media, enz. 

En weer tien jaar later debuteerde hij met De verdenking als misdaadauteur. Ondertussen heeft hij al acht titels achter zijn naam staan, waarvan er zeven deel uitmaken van een serie waarin psycholoog Joe O’Loughlin en Londense rechercheurs Vincent Ruiz en Alisha Barba telkens een minder of meer belangrijke rol spelen.

In De verdenking maken we kennis met Joe O’loughlin, die het perfecte leven leidt: een goede job, een perfect gezin, geen zorgen aan zijn hoofd … Tot er in zijn omgeving een vrouw wordt vermoord, en hij de politie deelgenoot maakt één van zijn patiënten ervan te verdenken de dader te zijn. Naarmate het onderzoek vordert komt, in de ogen van rechercheur Vincent Riuz, de psycholoog zelf onder vuur te liggen waardoor Joe zich genoodzaakt ziet zelf op onderzoek uit te trekken om niet alleen zijn vrijheid te behouden maar ook om zijn gezin, werk en leven te redden.

Maar het eerste wat de lezer onder ogen krijgt als hij de achtste druk van het boek openslaat, is reclame voor Het verlies, het tweede deel in de serie, waardoor het lijkt dat de uitgever De verdenking niet goed vindt en tracht de lezer al op voorhand te overhalen om toch ook maar het vervolg ook te lezen. Ik vond het alvast zo overkomen. Zulke publiciteit is meer op zijn plaats achteraan het boek, wat trouwens ook meer gangbaar is. Daar gepositioneerd, voelt het meer als een uitnodiging om verder te lezen indien dit boek goed bevonden werd.

De in Sydney residerende auteur hanteert een schrijfstijl die van een zeer aangename luchtigheid doordrenkt is en besprenkeld werd met enkele wel gedoseerde druppels subtiele humor. De tegenstelling met de hardheid van het verhaal zelf kon niet groter zijn. De verdenking leunt nauw aan bij bijvoorbeeld Hypnose of The fugitive, waarbij het slachtoffer het alleen moet opnemen tegen iedereen in zijn omgeving, of het nu familie, vrienden of politie is, terwijl hij de druk alsmaar opgevoerd voelt worden.
Deze sfeer van radeloosheid herkent men ook van de werken van Lincoln Barclay.

Niets dan lof dus voor De verdenking dat trouwens gebouwd werd op de fundamenten van een degelijk plot. Dat het verhaal pas helemaal aan het eind, na een paar goed gevonden plotwendingen in de plooi valt is alleen maar toe te juichen.

Dus ja, ik zal Het verlies zeker ook ter hand nemen. Daar was geen reclame voor nodig. Een zeer goed verhaal als De verdenking volstaat ruimschoots als motivatie.

Het definitieve verdict: 8/10

robotham_michael,vertaald,australie,8,creme_de_la_crime,familiedrama,medisch,policier,whodunit,serie


04-03-13

FINDER Joseph - De krijgsraad

 

fjhc.jpg

 

De openingszin:
Om precies negen uur ’s morgens liep Claire Heller Chapman de spelonkachtige, oude collegezaal van de juridische faculteit van Harvard in en merkte dat een kleine groep verslaggevers haar opwachtte.

De korte inhoud
Claire Heller is advocate, gespecialiseerd in ingewikkelde strafzaken. Ze is gelukkig getrouwd met Tom en ze is dol op haar zesjarige dochtertje Annie. Maar hun perfecte leven spat uiteen wanneer Tom gearresteerd en aangeklaagd wordt vanwege een oorlogsmisdaad. Claire zet haar uitstekende reputatie op het spel door de verdediging van Tom op zich te nemen. Het proces wordt gehouden voor een geheime krijgsraad met volstrekt eigen regels. Claire probeert overtuigd te blijven van de onschuld van haar man, hoewel de bewijsvoering zich tegen Tom opstapelt….
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Joseph Finder, die wereldwijd erkenning kreeg voor zijn bedrijfsthrillers, zit momenteel midden in een serie met privédetective Nick Heller als hoofdfiguur. Maar al in 1998 creëerde hij een hoofdpersonage met dezelfde familienaam voor het op zichzelf staande verhaal De krijgsraad. Na de verfilming ervan in 2002 met Morgan Freeman en Ashley Judd, verscheen er ook een Nederlandstalige filmeditie van het boek onder de titel High crimes.

Hierin vormen, Claire Heller, advocate en docente rechten, haar tweede man, effectenmakelaar Thomas Chapman en haar dochter Annie het toonbeeld van het perfect gelukkige gezinnetje. Aan al dat huiselijk geluk komt abrupt een eind als Tom opgepakt wordt en voor de krijgsraad moet verschijnen op beschuldiging van misdaden tegen de menselijkheid tijdens zijn militair verleden. Overtuigd van zijn onschuld besluit Claire haar man te verdedigen. Terwijl Claire zich probeert aan te passen aan de regels van de militaire rechtbank, gaat ze door de bewijslast en verklaringen stilaan twijfelen aan de onschuld van haar man.

Al vanaf de eerste paragraaf springt de zalige schrijfstijl van de auteur in het oog. Meteen zit de lezer in het verhaal en voelt hij zich thuis in de wereld die Joseph Finder zijn pen toverde. 

De krijgsraad raakt de lezer als een klap in het gezicht. Een gegeven dat veel te weinig bereikt wordt, want oppervlakkigheid lijkt te heersen in de hedendaagse wereld van het spannende boek Eenmaal het verhaal op dreef is, wordt de lezer als een balletje in een flipperkast heen en weer geschoten tussen verschillende emoties, die gaan van ergernis (van het goede soort), over ongeloof tot verbijstering, met amper momenten van relatieve rust.

Dit wordt bereikt door een klassieke opzet waarbij het hoofdpersonage in een uitzichtloze situatie gemanoeuvreerd wordt, en waarin twee partijen niet met gelijke wapens kunnen strijden. Soms ligt het er allemaal wel net wat te dik op om geloofwaardig te blijven, maar dat is typisch voor dit soort verhalen. Net zoals het feit dat de underdog meestal toch als overwinnaar uit de bus komt. Joseph Finder zou Joseph Finder niet zijn als hij de lezer ondanks deze bijna clichématige opzet, toch nog weet te verrassen met een explosief en onverwacht einde. Een fantastische ontknoping die op zich al een paar punten waard is.. Dat De krijgsraad verfilmd werd, is niet echt een verrassing want het hele opzet is gesneden koek voor Hollywood.

Er komt trouwens nog een tweede verfilming aan van een boek van deze auteur. In het najaar van 2013 zou Paranoia in de zalen moeten draaien, met onder andere Harrison Ford en Liam Hemsworth (o.a. The hunger games en The expendables 2) in de hoofdrollen.

De ervaringen van de civiele advocate met de militaire rechtspraak geeft resulteert in een unieke situatie, die de auteur perfect aangrijpt om weer te geven dat het leger een totaal andere wereld is dan de burgermaatschappij, waar andere normen en waarden gelden.

Samen met Paranoia behoort De krijgsraad tot het beste wat ik tot op de dag van vandaag van Joseph Finder mocht lezen. Een aanrader voor elke liefhebber van het spannende boek en elke misdaadauteur zou het moeten gelezen hebben als schoolvoorbeeld voor het uitlokken van emoties bij het publiek.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


29-01-13

ROSLUND & HELLSTROM - Vaderwraak

 

rhv.jpg

 

De openingszin:
Hij had het niet moeten doen.

De korte inhoud
De vader van een meisje dat het slachtoffer is geworden van een zojuist ontsnapte kindermoordenaar, neemt het recht in eigen handen uit onvrede over het traag verlopende politieonderzoek. Zo voorkomt hij dat de moordenaar opnieuw zal toeslaan. De reacties met betrekking tot het handelen van de vader brengen het hele land in beroering.


Het volledige rapport
Dit Zweedse schrijversduo leerde elkaar kennen toen journalist Anders Roslund een televisiereportage maakte over organisatie van ex-gedetineerde Borge Hellstrom, die gevangenen na hun invrijheidstelling weer helpt inburgeren in de maatschappij. De sociale en maatschappelijke betrokkenheid van deze twee heren is ook prominent aanwezig in hun boeken waarin de norse en eigengereide rechercheur Ewert Grens de hoofdrol speelt.

Na het monstersucces dat hen in 2010 te beurt viel met Drie seconden, was het angstaanjagend stil rond dit duo. Maar eind 2012 lag hun zesde hersenspinsel, getiteld Twee soldaten toch in de winkelrekken. Ik heb ondertussen mijn handen kunnen leggen het het boek waarmee het in 2004 allemaal begon: Vaderwraak.

Hierin draait alles rond de, uit de gevangenis ontsnapte, pedofiel Bernt Lund en Fredrik Steffansson, de vader van een van Bernts slachtoffers. Omdat de ontsnapte crimineel in zijn ogen niet snel genoeg weer ingerekend wordt, besluit Fredrik het recht in eigen handen te nemen. Zijn actie lokt verschillende reacties uit en zadelt de maatschappij op met een aantal dilemma’s.

In Vaderwraak wordt op zeer realistische wijze het gedrag en het denken van een pedofiel uiteengezet. Dit resulteert in een onverbloemd en pakkend verhaal.

Los van het feit dat het spannende aspect van het boek best goed is, wordt het toch overschaduwd door de vraag wat de aanwezigheid van een pedofiel doet met een mens. Meer bepaald met mensen die al dan niet rechtstreeks betrokken zijn bij het gegeven. Al snel blijkt dat de natuurkundige wet van actie en reactie ook hier geldt en dat de rechteloosheid en heksenjachten niet veraf zijn, als men even de waakzaamheid laat verslappen.

Het verschil tussen het recht in theorie en in de praktijk; tussen de letter en de geest van de wet, levert een zeer gedegen uitgewerkt en genuanceerd verhaal op dat de lezer aan het denken zet. Dat laatste alleen al maakt Vaderwraak meer dan de moeite waard in deze tijden waarin spannende boeken veelal het hersenloze amusement niet meer ontstijgen.

Met Vaderwraak leverden Roslund en Hellstrom een visitekaartje om U tegen te zeggen en dat de lezer zeer nieuwsgierig maakt naar meer. Kortom, een aanrader.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


17-12-12

CHRISTMAS Derwent - Twee tranen

 

cdtt.jpg

 

De eerste zin:
Mijn naam is Didier Dominique, maar binnen de muren van Paradise heet ik Mozart, omdat ik tijdens mijn eerste week in deze leegte rondjes op de binnenplaats liep en onophoudelijk het Allegro uit Ein kleine Nachtmusik floot.

De korte inhoud
Wanneer Didier Dominique, eigenaar van een succesvol reclamebureau, tot het besef komt dat zijn rijkdom hem alles hem alles heeft gegeven wat hij zich kan wensen, besluit hij dat het tijd wordt het roer om te gooien: hij gaat lesgeven aan een hogeschool. In de collegezaal komt hij in contact met Marian, een studente die een onheilspellende aantrekkingskracht op hem heeft. Hoewel hij in het zakenleven alles en iedereen naar zijn hand weet te zetten, kan Didier maar geen greep krijgen op de studente; met noodlottige gevolgen.
Vanuit zijn cel op death row vertelt Didier – een week voor de executie – over de verhouding die hem alles ontnam wat hij ooit bezat en maakt hij duidelijk hoe een man als hij kan overleven in een wereld waar andere wetten gelden.



Het volledige rapport
Hoeveel mensen heten Derwent met hun voornaam en dragen de familienaam Christmas? En hoeveel mensen mogen als geboorteplaats Stadskanaal noemen? Deze persoonlijke gegevens gieten een exotisch sausje over een nochtans rasechte Nederlander. Want, terwijl de fantasie ons doet wegdromen naar tropische oorden waar de Nederlandse handelsdrang ooit voet aan land zette, blijkt de waarheid een pak nuchterder: de roots van deze auteur die eerder dit jaar veertig kaarsjes mocht uitblazen ligt in een plaatsje in de Nederlandse provincie Groningen aan een gelijknamig kanaal.

Dat deze man doordrongen is van taal en literatuur mag blijken uit zijn professionele pedigree: naast het feit dat hij voor de klas staat als leraar Nederlands, stond hij daarnaast aan de doopvont van de literaire tijdschriften Podium en Tzum. Hij was regelmatig performer op literaire evenementen en mocht zich een tijdje stadsdichter van Leeuwarden noemen. Daarenboven heeft hij ook twee spannende boeken op zijn naam staan: Volmaakte verdwijning werd eerder dit jaar genomineerd voor de Gouden Strop en in 2008 won hij met zijn debuut Twee tranen de Schaduwprijs.

In Twee tranen maakt reclamejongen Didier Dominique in afwachting van zijn executie, de balans op van zijn leven en meerbepaald van de feiten die hem in de dodencel deden belanden: de moord op zijn minnares Marian, leerlinge aan de hogeschool waar hij deeltijds doceerde.

Het lijkt een eenvoudig gegeven, maar Derwent Christmas maakt er moeiteloos een pageturner van die verhaald wordt in een fantastisch mooi taalgebruik: een echte literaire thriller dus.

Een gemoedelijke vertelstijl zorgt ervoor dat de lezer snel enige sympathie en betrokkenheid gaat voelen voor het hoofdpersonage en tegelijk bewijst Derwent Christmas dat een spannend boek niet noodzakelijk hoeft bol te staan van actie en rondvliegende kogels. Een met zorg opgebouwd plot kan minstens zo doeltreffend zijn, zo blijkt. Zeker als het gestoffeerd is met leuke personages.

Zo is Didiers vader een speciaal geval. Diens waarheden, verpakt in oneliners en Bond zonder naam-achtige spreuken, zijn ongewild en soms tot zijn ongenoegen, nog steeds een leidraad voor zijn zoon beslissingen. En dat is waar het boek om eigenlijk om draait: het nemen van beslissingen en leven met de gevolgen ervan. Of hoe macht en onmacht in quasi elke situatie hand in hand gaan.


Twee tranen is dan ook meer dan gewoon maar een leuk spannend verhaal waar de liefde voor het Nederlands vanaf druipt. Het is kwaliteit die terecht beloond werd met de Schaduwprijs.


Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


06-11-12

BARCLAY Linwood - Zonder een woord

 

blzew.jpg

De eerste zin:
Toen Cynthia wakker werd, was het zo stil in huis dat ze dacht dat het zaterdag moest zijn.

De korte inhoud
Middelbare scholiere Cynthia Archer wordt op een ochtend wakker en ontdekt dat haar vader, moeder en broertje weg zijn. Er ligt geen briefje, er wordt niet gebeld. Er wordt gewoon nooit meer iets van hen vernomen.
Vijfentwintig jaar later weet Cynthia, inmiddels getrouwd en moeder van een dochtertje, nog steeds niet wat er is gebeurd. Als ze te gast is bij een Spoorloos-achtig televisieprogramma komt alles in een stroomversnelling.


Het volledige rapport
Van deze Amerikaans-Canadese auteur zijn er in het Nederlandse taalgebied ondertussen vier titels verschenen, maar Linwood Barclay heeft al elf spannende boeken achter zijn naam staan. De eerste vier boeken van zijn hand – serie komische thrillers - werden nooit vertaald en hij heeft ook nog drie werken die recenter zijn dan het dit jaar verschenen Kijk niet weg. Daarnaast schreef hij ook nog satire en non-fictie.

De eerste Nederlandstalige Barclay verscheen in 2007: Zonder een woord, waarin de puberende Cynthia Archer in 1982, na een zwaar nachtje stappen wakker wordt in een lege ouderlijke woning. Haar ouders en broertje zijn spoorloos verdwenen, en hebben niet de minste aanwijzing achtergelaten.
Vijfentwintig jaar van onzekerheid later, lijkt haar deelname aan een opsporingsprogramma op televisie aan de basis te liggen aan een reeks gebeurtenissen die in verband staan met haar verdwenen familie. Samen met haar man Terrence Archer zet ze alles op alles om het contact met haar naaste bloedverwanten te herstellen of op zijn minst het mysterie van hun verdwijning te ontrafelen.

Linwoord Barclay heeft ervoor gekozen om het verhaal te vertellen in de ik-vorm, gezien door de ogen van de man van Cynthia. Door deze ongebruikelijke vertelvorm, waarin de ik-persoon niet samenvalt met het echte hoofdpersonage, geeft de auteur niet alleen de mogelijk om het verhaal te vertellen, maar tevens kan hij haar gedrag observeren, relativeren en in vraag stellen waar nodig, wat een extra dimensie aan het boek geeft.

Zonder een woord, was het eerste van zijn boeken waarin gewone mensen zich ontpoppen tot pitbulls om hun familie redden als hun gezinsleven ontregeld wordt. In dat opzicht ligt zijn thematiek in hetzelfde vakje als de boeken van Patrick De Bruyn.
Het intrigerende verhaal wordt verteld met een absoluut minimum aan personages om alle plotwendingen op te vangen, waardoor het zeer compact en overzichtelijk blijft, zonder echter voorspelbaar te worden. In tegendeel zelfs: tot ver over de helft van het boek, leeft bij de lezer de vrees dat het voor de auteur onmogelijk wordt met een bevredigende en tegelijk geloofwaardige verklaring voor de dag te komen. Maar dat is buiten Linwood Barclay gerekend, want hij slaagt er met brio in het verhaal in stijl en zonder losse eindjes te beëindigen.

Zonder een woord betekende voor Linwood Barclay zijn internationale doorbraak en het begin van een voltijds schrijverschap. Volkomen terecht zo blijkt, want dit werk ontgoochelt niet. Nee, het heeft alles in zich wat van een goede thriller verwacht wordt en is dan ook een aanrader voor elke liefhebber van het genre.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


18:55 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: barclay_linwood, vertaald, canada, 8, familiedrama, whatif, alleenstaand |  Facebook |

05-11-12

GERRITSEN Tess - Hartslag

 

gth.jpg

 

De eerste zin:
Hij was klein voor zijn leeftijd, kleiner dan de andere jongens die in de tunnel in Arbats-Kaya bedelden, maar ondanks het feit dat hij pas elf was, had hij alles al meegemaakt.

De korte inhoud
Dokter Abby DiMatteo is er trots op dat ze als eerste vrouw mag samenwerken met het beroemde transplantatieteam van het Bayside-ziekenhuis in Boston. Maar wanneer ze een donorhart aan een stervende, niet verzekerde jongen toewijst, in plaats van aan de rijke privé-patiënte Nina Voss, komt Abby’s carrière ernstig in gevaar.

Maar plotseling komt er een nieuw hart vrij voor Nina Voss, en begint Abby te twijfelen aan de herkomst van het orgaan. Als ze vervalste medische dossiers ontdekt, snoert de woedende ziekenhuisdirectie haar de mond. Niets kan haar echter voorbereiden op het ultieme verraad onder de felle lampen van de operatiekamer…



Het volledige rapport
Tess Gerritsen handhaaft zich al jaar en dag in de kopgroep van de populairste thrillerauteurs. Al die tijd is haar gelukt waar zowat alle anderen niet in slagen: boek na boek een vrijwel constant niveau handhaven, waarmee ze de uitzondering blijft op mijn persoonlijk cliché dat elke auteur wel een titel in zijn of haar bibliografie heeft zitten die de plank totaal mis sloeg.

Maar zelfs succesvolle schrijvers zijn ooit begonnen met een eerste spannend boek. Dat was Hartslag dik vijftien jaar geleden voor deze Amerikaanse. Ondertussen is het algemeen geweten dat Tess Gerritsen het schrijversvak leerde door tussen 1987 en 1995 negen romantische boeken te publiceren met een spannende inslag. Maar Hartslag, uit 1996 en recentelijk weer verkrijgbaar als duoboek samen met Diagnose besmet, is haar eerste spannende boek pur sang. Met haar achtergrond als arts moge het geen verrassing zijn dat het een rasechte medische thriller geworden is, die niet zou misstaan op het palmares van bijvoorbeeld Robin Cook.

Hartslag is een typisch voorbeeld van een één-tegen-allen verhaal waarin iedereen zich keert tegen een persoon. Het lijdend voorwerp is ditmaal de beloftevolle assistent-chirurg Abigail DiMatteo, wiens carrière al geslaagd lijkt vooraleer ze goed en wel is begonnen. Tot ze, tegen de wil van de hartspecialisten in, een donorhart inplant bij een kansarme jongen, in plaats van bij de vrouw van een grote mijnheer uit het Bostonse beau monde. Als er dan uit het niets een nieuw donorhart beschikbaar komt, ruikt Abby onraad en trekt ze op onderzoek uit, waardoor haar mentor, leraars en collega’s opeens haar tegenstanders worden en zij hun scalpels slijpen om haar proberen letterlijk en figuurlijk het zwijgen op te leggen. Het gaat hard tegen hard; of beter hard tegen hart.

Tess Gerritsen levert een geloofwaardig verhaal af met veel vaart en meer dan voldoende actie om de lezer een aangename en spannende leeservaring te bezorgen. Het eenvoudige taalgebruik voegt nog een dimensie toe aan de snelheid waarmee het verhaal zich ontwikkelt.

De personages zijn realistische genoeg en mogen figureren in een geloofwaardige plot dat uit twee grote verhaallijnen bestaat, die tegen het eind professioneel samengevoegd worden, met een leuke ontknoping als orgelpunt.

Voor een eersteling is Hartslag een bijzonder volwassen boek geworden, waarin de potentie niet enkel aanwezig is, maar al ten volle wordt aangewend. Het verhaal blijft ook na vijftien jaar verrassend actueel, vertoont geen verschijnselen van ouderdom en is nu nog altijd een aanrader voor iedereen die Tess Gerritsen niet van bij het begin volgde en voor alle liefhebbers van de medische thriller.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


12-07-12

LANDAY William - De verdediging van Jacob

 

lwdvvj.jpg

 

De openingszin:
Mr Logiudice: Noemt u uw naam, alstublieft.

De korte inhoud
Andy Barber is al meer dan twintig jaar hulpofficier van justitie. Hij wordt door iedereen gerespecteerd en leidt een gelukkig leven met zijn vrouw Laurie en hun zoon Jacob. Maar hun rimpelloze leventje wordt opgeschud door een steekpartij. Tot Andy’s verbijstering wordt zijn veertienjarige zoon verdacht van de moord op een klasgenoot. Andy doet alles om zijn zoon te beschermen. Jacob zegt dat hij onschuldig is en Andy gelooft hem. Andy moet wel. Hij is zijn vader. Maar wanneer er belastende feiten boven water komen, zijn huwelijk uiteen dreigt te vallen en het proces in een stroomversnelling raakt, staat Andy voor een duivels dilemma…
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse jurist William Landay maakte in 2003 een opgemerkt debuut toen Mission Flats – naar het Nederlands vertaald onder de titel Getto – in Groot-Brittannië met de debutanten Dagger bekroond werd. Deze bliksemstart zorgde niet voor een overvloed aan boeken van zijn hand, want met De verdediging van Jacob is hij negen jaar later pas aan zijn derde spannende boek toe. Voor iemand die leeft van zijn pen is dat een onaards traag tempo. Maar deze slakkengang loont.


Voor De verdediging van Jacob maakt de auteur dankbaar gebruik van zijn ervaring als openbaar aanklager: het boek is eigenlijk de weergave van het verhoor van Andy Barber door zijn opvolger, afgewisseld meet zeer uitgebreide flashbacks, waaruit blijkt dat Andy’s zoon Jacob beschuldigd wordt van de moord op een klasgenoot. Ondanks het feit dat Andy rotsvast overtuigd is van de onschuld van zijn zoon, wordt zijn leven een hel en zijn huwelijk een gevangenis.

William Landay is een rustig verteller: in een degelijk stijl loodst hij de lezer door een robuust opgebouwd en professioneel onderbouwd verhaal dat rustig verder kabbelt en tegelijk nooit verveelt. De nadruk ligt voor de verandering eens niet op het politieonderzoek, maar op de menselijke kant van een misdaad en gerechtelijke vervolging, wat een ware verademing is. Geen stoere rechercheurs en superflikken maar een prachtig en raak beeld van wat de gevolgen van stigmatisatie kunnen betekenen voor een verdachte en zijn gezin. De machteloosheid druipt van de bladzijden.
Tegelijk weet de auteur het geheel wat te verlichten en verluchten door zijn boek te doorspekken met knipogen naar zeer herkenbaar getypeerde gezinssituaties.

Heel het boek door, zit de lezer zich af te vragen waarom het hoofdpersonage nog verhoord wordt, terwijl gaandeweg blijkt dat het proces al heeft plaats gevonden. Maar met een origineel en tegelijk gewaagd slot wordt die onzekerheid niet alleen in één klap weggenomen, maar kan de lezer zich even inbeelden hoe een bokser zich moet voelen net voor het licht uitgaat na een uppercut die uit het niets lijkt te zijn gekomen.

De leuke, retro aandoende cover van De verdediging van Jacob omsluit het magnifiek gecomponeerde verhaal van de teloorgang van een gezin onder stress, waarin alle actoren zich naar buiten toe sterk houden terwijl ze innerlijk verteerd worden door twijfels. Tegelijk wordt de discussie aangegaan of het zogenaamde moordgen al dan niet bestaat: is gewelddadigheid erfelijk? Een thematiek die ook al werd aangehaald door Declan Hughes in zijn boek Slecht bloed.

Met De verdediging van Jacob, dat verteld wordt in de ik-vorm, levert William Landay een pareltje af dat iedereen moet gelezen hebben. Een psychologische rechtbankthriller zoals er zelden geschreven worden. Hopelijk neemt de auteur weer ruimschoots de tijd om binnen een jaar of vijf weer eens naar buiten te komen met even verrassend en fris verhaal.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


27-06-12

ILES Greg - 24 uur

 

ig24u.jpg

 

De openingszin:
‘Het kind haalt het altijd.’

De korte inhoud
Will Jennings is een jonge arts met een bloeiende praktijk, een beeldschone vrouw en een vijfjarige dochter van wie hij meer houdt dan van wat ook. Will en zijn familie hebben echter de aandacht getrokken van een geniale psychopaat, een man die nog nooit gepakt is en wiens slachtoffers niet met de politie praten. Een man die de grootste angst van elk gezin uitbuit: de ontvoering van een kind. Maar hij heeft nog nooit met mensen als Will en Karen Jennings te maken gehad.



Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Greg Iles is vooral bekend van zijn Penn Cage trilogie: de boeken die zo’n overweldigende diepgang hebben dat ze wel lijken geschreven te zijn met het water van de Mississippi vermengd met de aarde van Natchez, het plaatsje waar niet alleen de auteur aan verknocht is, maar dat eveneens een hoofdrol toebedeeld werd in die drie boeken.


Daarnaast publiceerde de auteur ook meerdere losstaande spannende werken, waaronder 24 uur, dat in 2002 onder de titel Trapped, zijn weg vond naar het witte doek, met Kevin Bacon en Courtney Love als belangrijkste acteurs. Hierin maken we kennis met Joe Hickey die in zijn levensbehoefte voorziet door jaarlijks een kind van rijke ouders te ontvoeren in ruil voor losgeld. De angst voor represailles weerhoudt de slachtoffers ervan om naar de politie te stappen. Maar Will en Karen Jennings blijken uit ander hout gesneden en als hun dochter verdwijnt, nemen binden ze de strijd aan met de ontvoerder.

Rijk Amerika mag dankbaar zijn dat Greg Iles geen criminele carrière ambieert, maar dat hij zijn hersenspinsels slechts vertaalt naar boeken, want de werkwijze van de ontvoeringen is meesterlijk bedacht. Bij uitbreiding ligt een goed plot met voldoende verrassende wendingen aan de basis van een 24 uur, dat ook nog eens zeer professioneel uitgeschreven werd, met als kers op de taart een spectaculaire ontknoping die flirt met de grenzen van het geloofwaardige. De schrijfstijl en de opbouw van het verhaal roepen niet alleen gelijkenissen op met het werk van Linwood Barclay, maar het statische gegeven dat zo’n ontvoering inhoudt, maakt ook dat de vergelijking met Jeffrey Deavers Monddood nooit ver weg is. 24 uur combineert op een sublieme, Hitchcock waardige wijze, spanning, actie en suspense waardoor het behoort tot de top het genre en verwordt tot verplichte lectuur voor elke liefhebber van de misdaadliteratuur.

Toch is er een puntje van kritiek op de kadrering van het hoofdpersonage, een selfmade man die het tot miljonair schopte. Hoe kan een man uit een gewoon milieu; een tot anesthesist omgeschoolde gynaecoloog, die gehuwd is met een huisvrouw op zijn veertigste zoveel geld verdiend hebben dat hij zelfs zijn eigen vliegtuig bezit.

Met 24 uur bewijst Greg Iles dat hij van meerdere markten thuis is en dat hij niet afhankelijk is van zijn groots opgezette, diepgaande boeken met zijn vaste hoofdfiguur. Maar dat hij ook een meester is in het componeren van snelle verhalen vol actie en suspense.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


28-04-12

BAETE Piet - Verzwijg mij niet

 

bpvmn.jpg

 

De eerste zin:
Niemand had ooit meer naar een moord verlangd.

De korte inhoud
Gert-Jan, Louis, Vic en Simon zijn twintigers en al jarenlang vrienden. Als ongewenste gasten bezoeken ze een verjaardagsfeest bij de steenrijke en machtige familie De Greve in Het Zoute. Vic ziet er zijn ex-vriendin Charlotte en ervaart een enorm gevoel van spijt. Hij moet en zal haar terugwinnen van de zoon des huizes, Nicolas De Greve.
Ondertussen probeert hoofdinspecteur Briek Mulders zijn leven op de rails te krijgen, nadat hij voor zes maanden op non-actief is gezet. Zijn plaats in het team is ingenomen door de jonge en ambitieuze David Kamp. Wanneer het lijk van een jongeman wordt gevonden, trekt Kamp als eerste op onderzoek uit.



Het volledige rapport
De vierendertig jaar jonge auteur en scenarist Piet Baete is met het net verschenen Vrijdag de 14de al aan zijn vijfde spannende boek toe. Vorig jaar verscheen Verzwijg me niet, het derde en laatste deel uit de serie over de speurders Bonnart en Mulders, die de Belgische badplaats Knokke veilig maken.

Terwijl Briek Mulders de laatste dagen van een disciplinaire sanctie thuis doorbrengt door te zorgen voor de revaliderende Luc Bonnart, zit diens vervanger, de ambitieuze David Kamp te hunkeren om zijn kwaliteiten als rechercheur te kunnen ontplooien. De verdwijning van Vic Van Springel moet en zal die zaak worden. De jongeman werd laatst gezien als ongenode gast op een mondain feestje waar hij probeerde zijn oude liefde terug te winnen, die nu een relatie heeft met de zoon des huizes.

Verzijg mij niet is een zeer atypisch spannend boek geworden. Het gaat zelfs zo ver dat de ontknoping eigenlijk niet belangrijk aanvoelt. Het maakt de lezer niet meer uit of er nu iemand opgepakt wordt of niet. En dat hoeft - wellicht tot ieders grote verbazing - niet eens als een negatieve bevinding beschouwd te worden. Het boek voelt meer aan als een roman dan als een policier: het verhaal ontwikkelt zich kabbelend en uiterst beschaafd. Enkel intermezzo’s van de geestelijk achteruitgestelde Luc Bonnart breken door hun frequentie de sfeer en zorgen, op de duur een lichte irritatie, in plaats voor de wellicht bedoelde grappige noot.

Dit laatste buiten beschouwing gelaten, heeft Piet Baete zeer aangenaam leesvoer op papier weten te zetten, met een hoge psychologie factor, waarin twee zaken centraal staan. Zo wijst de auteur ons op het feit dat de.mate van wetteloosheid waarin een persoon kan optreden blijkbaar recht evenredig oploopt met de sociale en economische status. Anderzijds wordt het dankzij Paris Hilton tegenwoordig uiterst populaire BFF – Best Friends Forever – in vraag gesteld. Het blijkt dat elke vriendschap zijn prijs heeft, waarbij meteen afgevraagd wordt hoever men gaat die vriendschap in stand te houden.

Door de veelvuldige bedekte verwijzingen naar gebeurtenissen uit het verleden van de hoofdpersonages, is het wenselijk kennis te nemen van de vorige boeken van deze reeks, met name Poker en Wacht maar tot ik wakker word. Maar de minder nieuwsgierige lezer kan er mijn inziens best ook van genieten zonder voorkennis.

Met Verzwijg mij niet beleeft de serie rond het Knokse speurderteam van Briek Mulders, Luc Bonnart en nu ook David Kamp niet alleen een orgelpunt, mar tevens een hoogtepunt en tilt Piet Baete zijn metier naar een hoger niveau, waarbij hij speelt met de wetmatigheden en grenzen van het genre van de politieroman, wat de lezer een bevrijdend gevoel geeft. Anders en beter, om het sloganesk uit te drukken.

Het definitieve verdict:
8/10


EOB.JPG


17-04-12

WEST & WATERMAN - De medicijnmakers

 

wwdm.jpg


De eerste zin: 
Monica Kessler zat op haar terras en keek voor zich uit, over het stadje, over het meer, naar de horizon.


De korte inhoud
Ooit droomde Theo Versteegh dat hij een nieuwe Albert Schweitzer zou worden. Inmiddels is zijn ideaal binnen handbereik: een revolutionair geneesmiddel tegen schizofrenie. Voor Versteegh een kans op roem, voor zijn werkgever een miljardenmarkt.
Maar het Amerikaanse concern Melzer-Davis is achter het project gekomen. Zelfs in de competitieve markt voor medicijnen is die multinational berucht om zijn meedogenloze praktijken: omkoping, spionage, verleiding, vervalsing en karaktermoord.
Melzer-Davis slaat hard terug. De intriges zullen vele levens beïnvloeden: die van de gedreven Versteegh, zijn ongelukkige vrouw Claire, de ambitieuze hoogleraar Ulrich Meister, de enigmatische Monica Kessler en, uiteindelijk, van miljoenen patiënten over de hele wereld.



Het volledige rapport
Achter de pseudoniemen van Isaac West en Tim Waterman – of West & Waterman, zoals ze op de covers van hun boeken vermeld staan – gaan een psychiater en een hoofdinspecteur van de politie schuil. Jischak Storosum en Timo van der Weduwen schreven in de periode 1998-2004 drie spannende boeken waarvan De medicijnmakers de eersteling was.

In dit met de Schaduwprijs 1999 bekroonde werk draait alles rond concurrerende farmaceutische bedrijven. Het Nederlandse bedrijfje Moda International is goed op weg geschiedenis te schrijven met een revolutionair geneesmiddel om schizofrenie te behandelen. Als dit bericht ter ore komt van de, de Amerikaanse wereldspeler Melzer-Davis, de huidige marktleider in die branche, doet deze er alles aan om die positie te handhaven: industriële spionage, ompkoperij, karaktermoord en zelfs moord; alle middelen zijn geoorloofd. In hun hang naar macht is het welzijn van een medewerker, concurrent of zelfs de zieke niet eens een cent waard. Een gewaagd, maar briljant plan wordt bedacht en Monica Kessler wordt de spilfiguur voor de uitvoering ervan.

Hoewel de diskette op de omslag, en bij uitbreiding de gehele cover, enigszins verouderd aandoet is het verhaal nog verassend actueel. Vervang het schijfje door een USB-stick, Wordperfect door Word of Open Office en de guldens door de euro en niets laat vermoeden dat dit boek al bijna vijftien jaar geleden het daglicht mocht aanschouwen. Want de tand des tijds heeft weinig tot geen invloed op de werkwijzen van de haaien van de commercie.


Het verhaal is wat chaotisch van opzet: het is een aaneenschakeling van paardensprongen tussen verschillende Europese steden en bokkensprongen op de tijdlijn, die zowat het hele laatste decennium van vorige eeuw beslaat. Hierdoor is het soms wat moeilijk om de lijn van het verhaal vast te houden, maar achteraf beschouwd kon het verhaal niet anders of beter gestructureerd verteld worden.

De medicijnmakers is een bedrijfsthriller geworden in de medische sector die vol zit van de intriges. Moest Joseph Finder, de meester in dit genre, het Nederlands machtig zijn, zou deze zeker zijn goedkeuring kenbaar gemaakt hebben. Een sterk plot ligt aan de basis van een geconcentreerd verhaal, dat weinig uitweidingen bevat. Het volledig door de plot gedreven boek heeft veel vaart en wordt slecht hier en daar bewust afgeremd met wat smaakvolle erotisch getinte intermezzo’s.

Een pluim voor het duo West & Waterman die met De medicijnmakers een dijk van een misdaadroman afleverden, die het subgenre overstijgt en gesmaakt kan worden door elke liefhebber van het spannende boek. De schaduwprijs is dan ook volledig terecht op hun schouw terechtgekomen.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


14-03-12

ELLORY R.J. - De helden van New York

 

erjdhvny.jpg

 

De eerste zin:
Drie Vicodin, een half flesje Pepto-Bismol voor zijn maag, vroeg op een bitterkoude ochtend.

De korte inhoud
De jonge drugsdealer Danny lijkt het zoveelste slachtoffer in de drugsoorlog te zijn. Maar wanneer ook zijn zus dood wordt aangetroffen, worden er vraagtekens bij de zaak gezet. NYPD-detective Frank Parrish probeert de moorden op te lossen maar worstelt tegelijkertijd met demonen uit het verleden. Hij probeert de reputatie van zijn vader te evenaren. Deze was ook politieman en een van de ‘De helden van New York’, mannen belast met het oprollen van de overblijfselen van de maffia in de jaren tachtig. Terwijl de tijd dringt worden niet alleen de motieven achter de moorden duidelijk, maar moet Frank ook de waarheid over zijn vader onder ogen zien…
 
 
Het volledige rapport
Na een ongelukkige jeugd probeerde de uit Birmingham afkomstige Roger Jon Ellory aan de bak te komen als schrijver van spannende verhalen. Een eerste poging in de periode 1987-1993 faalde jammerlijk, want hij slaagde er niet in een uitgever te strikken voor zijn boeken. Maar nadat hij in 2001 op zijn werk kennismaakte met de computer, wakkerde de vlam weer op. Deze keer had hij meer geluk en in 2003 lag zijn spannende debuut Stervensuur in de winkelrekken. Nu, negen jaar later ziet De helden van New York het levenslicht. Het is zijn achtste titel, maar slechts zes ervan werden naar het Nederlands vertaald.


In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden handelt dit werk niet over de hulpdiensten en reddingswerkers die aan de slag waren tijdens 9/11, maar zijn de helden waarnaar gerefereerd wordt de leden van de dienst georganiseerde misdaad van de New Yorkse politie, die in de jaren zeventig en tachtig van vorige eeuw de maffia monddood maakten in de stad die nooit slaapt. De witste raaf van die afdeling was de vader van het hoofdpersonage Frank Parrish. Frank is zelf rechercheur van de NYPD, maar zijn staat van dienst steekt schril af tegenover die van zijn vader: hij is onhandelbaar en heeft lak aan de procedures. Enkel het feit dat hij regelmatig successen boekt, weerhoudt zijn oversten ervan hem uit het korps te ontslaan. Tijdens de sessies met de politiepsychologe onthult hij een heel andere kijk op zijn vader, die helemaal niet strookt met de heldenstatus die hij in het korps genoot en nog steeds geniet. Ondertussen werkt hij ook nog aan een dubbele moord: een laag in de pikorde staande drugsdealer lijkt slachtoffer te zijn van een afrekening. Maar bij hem thuis wordt het levenloze lichaam van zijn zus gevonden. Misschien is er wel meer aan de hand?

Het moge duidelijk zijn. De helden van New York is geen policier zoals er dertien in een dozijn te vinden zijn. Je krijgt twee boeken voor de prijs van één: naast de bijna obligate verhaallijn van het veertig dagen lopende moordonderzoek in de tweede helft van 2008, biedt dit vier en een halve centimeter dikke werk genoeg ruimte voor een volwassen psychologische kant, waarin de twijfels van het hoofdpersonage niet alleen belicht worden, maar onder de loep geanalyseerd worden. Hierdoor krijgt de volledig uit clichés geboetseerde protagonist, die in onmin leeft met zijn ex-vrouw en kinderen, geen leven heeft buiten zijn werk, maar lak heeft aan procedures en hiërarchie en functioneert op afhaalmaaltijden en alcohol, een ongekende diepgang mee, die hem weer interessant maakt.

De vasthoudendheid waarmee Frank Parrish zijn verdachte ondanks het gebrek aan harde bewijzen blijft achtervolgen, zou zelfs lof oogsten bij de pitbulls. Dit zorgt voor de unieke situatie waarin de ene underdog de andere onder druk zet en de lezer, ongeacht de afloop van dit spannende draadje, gegarandeerd overloopt van medeleven maar tevens even zeker ontgoocheld achterblijft. Het scheppen en onderhouden van deze situatie getuigt van hen hoge mate van vakmanschap van de auteur.

Los daarvan hanteert R.J. Ellory een zalige vertelstijl met een sarcastisch ondertoontje en laat hij zijn personages de snedigste dialogen produceren, wat het leesgenot over de hele lijn ten goede komt. Jammer dat sommige zaken net iets te frequent herhaald worden, wat soms tot enige irritatie kan leiden. Een beetje meer vertrouwen in het geheugen van zijn publiek had niet misstaan. Mede hierdoor is het boek net niet meeslepend genoeg om top te zijn.

Maar de grootste ontgoocheling is de functie van de locatie. Een bruisende wereldstad als de Big Apple verdient beter dan gedegradeerd te worden tot een opsomming van straatnamen en metrohaltes die enkel en alleen dient om de verplaatsingen van de personages te documenteren.

Met De helden van New York levert R.J. Ellory een meer dan degelijk spannend boek af met een veel diepgang en geschreven in een opmerkelijke stijl, dat zich richt op de meerwaarde zoekende thrillerliefhebber.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG

 

22-01-12

ADLER-OLSEN Jussi - Dossier 64

 

aojd64.jpg


De eerste zin: 
Op een onvoorzichtig moment ging haar gevoel met haar op de loop.

De korte inhoud
Naar aanleiding van een gewelddadige overval op een bordeelhoudster in Kopenhagen duikt Rose, de eigenzinnige assistente van brigadier Carl Morck, op de kwestie van een jaren geleden verdwenen prostituee – een van de vele onopgehelderde zaken die de afdeling Q moest oplossen. Wanneer Morck en zijn collega Assad worden gedwongen de zaak te onderzoeken, komen er verdachte aanwijzingen boven water over een eiland waar de Deense overheid vroeger lichtzinnige vrouwen naartoe stuurde, die vervolgens waren overgeleverd aan de luimen van het bewakend personeel. Morck en Assad ontdekken algauw dat dit slechts het topje van de ijsberg is van een ongehoorde vorm van mensenrechtenschending, die meer dan een halve eeuw geleden is begonnen en blijkbaar nog steeds gaande is.



Het volledige rapport
De Deen Jussi Adler-Olsen heeft zich op zeer korte tijd van nobele onbekende weten op te werken tot een vaste waarde bij het kruim van de misdaadauteurs. Nadat zijn eerste drie opzichzelfstaande thrillers quasi onopgemerkt passeerden, was het met De vrouw in de kooi, het eerste deel van de serie over de afdeling Q van de Deense politie, eindelijk raak. Nog twee delen volgden met evenveel, zo niet nog meer succes en nu ligt met Dossier 64, het vierde verhaal in de winkel met Carl Morck, Assad en Rose als de drie musketiers van de Deense cold cases, in de hoofdrol.

De zaak van de plotse verdwijning van een succesvolle, met Madonna dwepende, bordeelhoudster in 1987 is het begin van een onderzoek dat met gevaar voor eigen leven gevoerd wordt en de speurders via de donkere krochten van de medische sector van de helft van de vorige eeuw – toen ongeremde vrouwen uit de maatschappij geplukt werden om aan het werk gezet te worden op een afgezonderd eilandje, waar ze de speelbal werden van hun opzichters - tot bij de oprichters van een nieuwe extreemrechtse politieke partij in 2010.

Dossier 64 wordt verteld door middel van twee verhaallijnen die elkaar tegen het eind van het boek inhalen. De eerste speelt zich af in de tweede helft van de jaren tachtig en geeft aan de hand van een overlevende oud-eilandbewoonster inzicht in de karaktervorming van een slachtoffer van de maatschappij en hoe ze ermee omgaat. De ander is het hedendaagse draadje waarin het onderzoek gevoerd wordt.

Hoewel het verhaal in Dossier 64 op zichzelf origineel is, zijn er toch veel overeenkomsten met de vorige drie boeken uit de serie die de sociologische interesses van de auteur duidelijk bloot leggen: de vrouw als slachtoffer van naar buiten toe gerespecteerde leden van de maatschappij die er een verborgen agenda op na houden en zekere sadistische trekjes vertonen. Benieuwd hoelang Jussi Adler-Olsen nog uit dit vaatje kan blijven tappen, zonder statusverlies te lijden. Net zoals bij Karin Slaughter is de kans groot dat een deel van het publiek afhaakt met een gevoel dat ze het allemaal al eens gehad – of gelezen – hebben. Maar voorlopig is het nog net te slikken.

Ook moet Jussi Adler-Olsen erover waken dat hij de grenzen van de geloofwaardigheid niet al te frequent en opvallend overschrijdt. De acties van Carl Morck en zijn Syrische assistent Hafez el-Assad kunnen in dit boek een paar keer echt niet door de beugel en zouden in het echte leven meer dan waarschijnlijk op zijn minst uitzetting uit het politiekorps tot gevolg hebben; wellicht met nog een proces en veroordeling erbovenop. Dit overdrijven vreet aan het realisme dat de serie zo kwalitatief hoogstaand maakt.

Gelukkig zijn zowel de plot als de schrijfstijl van superieure kwaliteit, waardoor negatieve puntjes al eens makkelijker door de vingers gezien worden en het prachtige gevoel van humor dat de auteur laat infiltreren in de dialogen zalft zonder probleem alle eerder geslagen wonden. Alsook het feit dat het verhaal beter wordt naargelang het vordert met een geniale plotwending op het eind als de spreekwoordelijke kers op de taart.

Dossier 64 kan nog net door de beugel als zeer goed boek, maar voor een eventueel vijfde deel zal Jussi Adler-Olsen uit een ander vaatje moeten tappen, om zijn kredietwaardigheid te kunnen blijven bestendigen, vrees ik.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


07-01-12

VAN DEN HEUVEL Aad - De oorlogsverslaggever

 

vdhado.jpg

 

De openingszin:
Het was de vierde explosie die de Turkse stad Istanbul binnen een week trof.

De korte inhoud
Martin Mendes, een door nachtmerries geplaagde oorlogsverslaggever, onderzoekt de gewelddadige dood van zijn voormailige vriendin die bij een terroristische aanslag in Istanbul om het leven is gekomen. Wat had zij in die stad te zoeken?
Hij komt op het spoor van een duister complot van moslimterroristen, die door de Nederlandse inlichtingendiensten serieuzer worden genomen dan de signalen van een mogelijke aanslag die door rechtse politici en zakenmensen wordt voorbereid. Voor de uitoefening van zijn beroep als oorlogsverslaggever hoeft Mendes niet per se af te reizen naar geelddadige gebieden. Nederland voldoet ook ruimschoots aan de criteria.

Het volledige rapport
De Nederlandse journalist en maker van televisieprogramma’s. Aad van den Heuvel geniet van zijn pensioen in de mondaine Spaanse badstad Marbella. Al geruime tijd zit er tussen de boeken van zijn hand al eens een spannend boek, waarin hij zijn journalistieke ervaring als documentatiemaker en correspondent op locatie in vele brandhaarden nog voluit kan benutten, want steevast legt de inmiddels 76 jaar oude auteur de vinger op politieke hangijzers en wantoestanden. Zowel Het Sahararaadsel als De oorlogsverslaggever werden genomineerd voor De Diamanten Kogel.

In De oorlogsverslaggever worstelt hoofdpersonage Martin Mendes vooral ’s nachts met al het geweld dat hij van nabij mocht meemaken. Net op het moment dat hij wil kappen met zijn job als oorlogscorrespondent, wordt zijn vorige vriendin een van de slachtoffers van een aanslag op het Brits consulaat in Istanbul. Mede op vraag van haar ouders wil hij uitzoeken wat Esther zo ver van huis te zoeken had. Een speurtocht die hem naar Turkije voert, maar de oplossing lijkt toch in Nederland te liggen. Is het moslimterrorisme of extreem rechts geweld dat aan de basis ligt van haat dood? Of beide misschien?

Tegen de historische achtergrond van de aanslagen in Istanbul in 2003 en Madrid in 2004 componeert Aad van den Heuvel een heerlijk fictief verhaal dat leest als een documentaire: een onderhoudend werkstuk van hoogstaande kwaliteit dat niet alleen zonder veel overdrijving en sensatiezucht de honger naar macht en de waanzin van extremisme te kijk zet, maar tevens de aandacht vestigt op de moeilijke taak waarmee de verschillende overheidsdiensten worstelen: het naar waarde classificeren van informatie uit een immense hoeveelheid data, schrijfsels en geruchten en eventuele te nemen acties inschatten, plannen en uitvoeren.

Jammer genoeg ziet de auteur zich genoodzaakt om terug te grijpen naar de klassieke, maar goedkope trucs om zijn spannend draadje tot op het eind van het boek te kunnen doortrekken. Vooral het spelen met namen – echt en valse – en roepnamen wordt veelvuldig gebruikt. Maar eveneens wordt er meer dan tweehonderd bladzijden lang informatie voor de lezer achtergehouden.

Desondanks leverde Aad van den Heuvel, die blijkbaar iets heeft met voornamen die met een M gebinnen, met De oorlogsverslaggever een goed geconstrueerd spannend boek af dat balanceert op de grenzen van de detective, de politieke thriller en het spionageverhaal, maar dat leest als een intrigerende goed gedocumenteerde documentaire. Contradictorisch gesproeken is De oorlogsverslaggever een aangenaam rustpunt in de wervelende wereld van het spannende boek.


Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


18-12-11

ILES Greg - Spel zonder regels

 

igszr.jpg

De openingszin:
Middernacht in de tuin der doden.

De korte inhoud

Penn Cage had vroeger geen gemakkelijke baan. Als openbaar aanklager in Houston was hij verantwoordelijk voor meerdere ter dood veroordelingen. Maar dat was nog niets vergeleken bij wat hem nu te wachten staat.
Als burgemeester moet Penn zijn geboortestad Natchez proberen te redden uit de nietsontziende klauwen van de internationale gokmaffia. En hij staat er alleen voor, want iedereen om hem heen is al bezweken voor de verlokkingen van het snelle geld.
De maffiabazen deinzen nergens voor terug. Al snel verkeren niet alleen Penns eigen leven, maar ook de levens van zijn familie en zijn ex, van wie hij nog steeds houdt, in groot gevaar. Hij zal moeten kiezen, maar wat is de juiste keuze?


Het volledige rapport
De in het Duitse Stuttgart geboren Amerikaanse auteur, Greg Iles, verhuisde al vlug naar Natchez, aan de oever van de Mississippi. De liefde die de auteur voelt voor dit zuidelijke provinciestadje met een zeer rijke geschiedenis uit zich niet alleen in het feit dat hij er nu – vijftig jaar later – nog altijd woont, maar vooral door de prominente rol dat het krijgt in een aantal van zijn boeken, waaronder de serie met Penn Cage.

Na Het stille spel en Ontluistering is Spel zonder regels het derde boek in de reeks waarvan al vaststaat dat er nog zeker twee delen zullen volgen. Maar de verschijning ervan heeft vertraging opgelopen door het zware ongeval waarbij de auteur eerder dit jaar betrokken was. Tussen de stijlvolle minimalistisch uitgevoerde cover en de flaptekst, die tot de meest nietszeggende aller tijden behoort, zitten net geen zeshonderd bladzijden, die een meeslepend verhaal bevatten waarin Penn Cage, die ondertussen aan de slag is als burgemeester van Natchez, het leven van zichzelf en zijn familie op het spel zet om de stad te redden van de nietsontziende, meedogenloze gokmaffia, die de hondengevechten weer naar de oevers van de op een na langste rivier van Noord-Amerika brachten.

Het is aan te bevelen toch zeker Het stille spel te lezen vooraleer aan Spel zonder regels te beginnen, want een groot aantal personages maken in beide verhalen hun opwachting, en ze worden niet allemaal even uitgebreid geherintroduceerd. Maar bij de trouwe fans van Greg Iles zal het begin van dit boek vooral een “been there; seen that”-gevoel oproepen: een lichte ontgoocheling omdat het scenario te fel doet denken aan het eerste boek uit de reeks: een groep niets ontziende machtswellustelingen die zich, mede door hun connecties, boven de wet wanen en die kennissen van het hoofdpersonage ontvoeren en het zwijgen opleggen terwijl Washington hen de hand boven het hoofd houdt. En Penn Cage, met rond zich de enkelingen verzameld die hij kan vertrouwen, die als een Don Quichote in de strijd werpt…
Ook is het grootse opzet, gecombineerd met de vaart waarmee het verhaal zich ontvouwt, verantwoordelijk voor het vallen van een aantal gaten: het lijkt soms alsof de auteur zijn eigen verhaal niet meer kan bijbenen.

Maar dan herpakt de auteur, die op de achterflap de titel “Soutern master of suspense” meekrijgt, zich en bewijst hij dat hij een briljant verteller is, want de lezer kan niet anders dan zich laten meeslepen met het prachtig gecomponeerde verhaal. Niet alleen tovert Greg Iles, als een echte Jeffery Deaver, de ene na de andere plotwending uit de spreekwoordelijke hoge hoed, maar tevens voorziet hij het geheel van een diepgang die men zelden kan ervaren in een spannend boek. Hij weet als geen ander zijn liefde voor de Natchez te uiten en dat straalt af op zijn publiek, waardoor Spel zonder regels verwordt tot een 592 bladzijden lange intense en intrigerende pageturner.

De nachtmerrie die zich in Spel zonder regels ontvouwt, degradeert Judith Vissers boek Trip, dat eveneens hondengevechten als onderwerp heeft, tot een verhaaltje voor het slapen gaan en staat garant voor enkele uren hoogstaand, meeslepend en spannend leesplezier.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


15:35 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: iles_greg, vertaald, usa, 8, actie, detective, serie |  Facebook |

23-07-11

ZUSAK Markus - De boekendief

 

zmdb_tn.jpg

 

De eerste zin:
Eerst de kleuren.

De korte inhoud
Het jaar is 1939. Nazi-Duitsland. Het leven van Liesel Meminger verandert op slag als ze bij het graf van haar broer een voorwerp vindt dat gedeeltelijk onder de sneeuw ligt. Het is Het doodgravershandboek, dat daar per ongeluk lijkt achtergelaten.

Liesel leert lezen van haar pleegvader en begint een passie te ontwikkelen voor boeken en taal. Al spoedig steelt ze boeken uit de boekverbrandingen van de nazi’s, uit de bibliotheek van de vrouw van de burgemeester, waar er ook maar boeken te vinden zijn. Maar het zijn gevaarlijke tijden. Als het pleeggezin van Liesel een jood in de kelder verbergt, gaat er een wereld voor Liesel open, maar ook dicht…


Het volledige rapport
De in 1975 geboren Australiër Markus Zusak is de zoon van een Duitse moeder en een Oostenrijkse vader. Hij groeide op met de schokkende verhalen van het Duitsland in de Tweede Wereldoorlog, die zijn ouders vertelden: bombardementen, Jodenvervolging, ontberingen, enz…

Deze verhalen vormen de basis van De boekendief, zijn zesde boek dat al in 2006 verscheen. Hierin vertelt de dood het verhaal van Liesel Meminger, een tienjarig meisje, dat onderweg naar haar pleegouders haar broertje verliest. Ze komt in de eerste oorlogsjaren terecht bij de familie Hubermann, in de buurt van Munchen, waar ze naast een stuurse pleegmoeder ook een zeer aangename pleegvader vindt die haar naast, het plezier van het leven, ook de liefde voor taal en boeken bijbrengt. Maar omdat er geen geld is om boeken te kopen verwordt Liesel Meminger bij elke kans die zich voordoet tot een boekendief.

Al vanaf de eerste bladzijden wordt duidelijk dat De boekendief geen boek is zoals er dertien in een dozijn zitten. Met een vormgeving die erg aan de kinderboeken rond Geronimo Stilton doet denken en een lichtvoetig en speels taalgebruik dat doordrongen is met ironie, leunt dit werk dat bol staat van mooi woordgebruik dichter aan bij de jeugdliteratuur, die men tegenwoordig ook wel omschrijft met de term young adult dan bij het leesvoer voor volwassenen. En hoewel het boek de volle vijf sterren wegkaapte op Crimezone.nl, is het al helemaal geen spannend werk. Een gevoel dat volledig bevestigd wordt door de NUR-codes 302 en 284, oftewel vertaalde literaire fictie voor jongeren tussen dertien en vijftien jaar. Maar het verhaal is gelaagd genoeg om er als volwassene te kunnen van genieten.

Opgetekend in de eerste persoon enkelvoud, met als verteller de dood is het zeker een atypisch boek. Vooral omdat Pietje de dood blijk geeft een zalig gevoel voor humor te bezitten. Maar de kracht van het verhaal schuilt in het feit dat Markus Zusak het geheel zeer compact houdt en zich concentreert op de kleine wereld van en rond het hoofdpersonage, waardoor de momenten van geluk fel afsteken tegen de achtergrond van een donkere periode in de Duitse geschiedenis. En dat de Liesels gevoelens van pijn en verdriet voorrang krijgen op het leed van de oorlog die toch altijd op de achtergrond aanwezig is.

Als je enkel van spanning houdt laat je De boekendief beter links liggen. Maar als je open staat voor meer dan misdaadboeken alleen moet je niet twijfelen om deze prachtige (jeugd)roman ter hand te nemen.

Het definitieve verdict:Als spannend boek:4/10
Als (jeugd)roman:8/10

EOB.JPG


18-07-11

ADLER-OLSEN Jussi - De noodkreet in de fles

 

aojdnidf.jpg

 

De eerste zin:
Het was de derde ochtend, en de geur van teer en zeewier was in hun kleren gaan zitten.

De korte inhoud

Afdeling Q werkt aan de oplossing van een reeks myserieuze branden, maar krijgt dan de melding van Schotse collega’s dat ze een flesje hebben gevonden. Dit bevat een stukjes papier dat met bloed is beschreven en slechts gedeeldelijk te lezen is. Langzaam maar zeker weten brigadier Morck en zijn assistent Assad het bericht te duiden: het is een in 1996 geschreven schreeuw om hulp in verband met de ontvoering en verdwijning van twee jongens. Morck en Assad raken op deze manier betrokken bij een gruwelijke zaak van verdwenen kinderen die door hun ouders nooit als vermist zijn opgegeven.


Het volledige rapport
De Deen Jussi Adler-Olsen leverde met Dossier 64 net het vierde deel af in de Serie Q, over de politieafdeling die oude onopgelost zaken een tweede leven geven. Ook zijn in de schaduw van het succes van deze reeks, de twee eerder vertaalde opzichzelf staande boeken Het alfabethuis en De bedrijfsterrorist weer op de markt gebracht. Zo blijft enkel Washington dekretet nog onvertaald naar het Nederlands.

De noodkreet in de fles is na De vrouw in de kooi en De fazantenmoordenaars het derde boek met Carl Morck en zijn team in de hoofdrol. Hierin belandt een roep om hulp in een glazen flacon na vele omzwervingen een op het bureau van Carl. Zijn assistenten raken meteen in de ban van deze met bloed geschreven boodschap en hun enhousiasme sleurt Carl mee in hun jacht op een gruwelijke afperser en moordenaar die al jaren ongestoord zijn gangen kon gaan op het hele Deense grondgebied.

Dat Jussi Adler-Olsen de kunst van het schrijven als geen ander beheerst, bewees hij al met de eerdere delen in deze reeks. Deze keer heeft hij ook nog eens een zeer sterk verhaal bedacht over een misdadiger die gladder lijkt dan een paling, makkelijker van identiteit verandert dan een kameleon van kleur en als geen ander de zwakkes van zijn medemens weet uit te buiten. Een perfecte slechterik dus, die tot ieders verbazing de toets der geloofwaardigheid makkelijk doorstaat, en die in schril contrast staat met de plantrekkende underdog die Carl Morck is.

De enige vraagtekens die bij dit verhaal geplaatst kunnen worden, betreffen de toch wel bizarre verhaalllijn die zich rondom Carls secretaresse Rose ontwikkelt. Maar de impact ervan is bij lange na niet groot genoeg genoeg om noemenswaardige schade toe te brengen aan et geheel.

Na De vrouw in de kooi levert Jussi Adler-Olsen met De noodkreet in de fles een tweede hoogtepunt af in deze reeks, die blijft boeien.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


08-06-11

OTTEN Almar - Verdwenen chemie

 

oavc.jpg

 

De eerste zin:
‘Over enkele ogenblikken station Deventer.

Korte inhoud
De onervaren rechercheur Ellen van Dorth wordt naar het chemiebedrijf Unimeer gestuurd om de bizarre inhoud van een envelop te onderzoeken. De volgende dag wordt het lijk van de exportmanager van Unimeer gevonden in het tuinhuisje van zijn villa. De ervaren Jozef Laros wordt op de zaak gezet. Hiermee is een nieuw politieduo geboren, al gaat de samenwerking niet altijd van harte. De mathematische werkwijze van de ambitieuze Ellen botst nogal eens met de intuïtieve aanpak van de oude rot Jozef en dat leidt regelmatig tot pijnlijke, maar vaak ook vermakelijke misverstanden.


Het volledige rapport
Na zijn studies in Wageningen migreerde Almar Otten naar Deventer waar hij bij de gemeente al enkele jaren aan de slag is als milieuambtenaar. Vrouwtje, huisje, kindje en nog een kindje volgen al snel waardoor de vrije tijd thuis moet doorgebracht worden. Het uitgelezen moment om zich aan het schrijven te zetten, vond Almar Otten en in 2007 debuteerde hij met Verdwenen chemie, het eerste deel van wat De zeven Deventer moordzaken moet worden.

Na het vierde boek, Lied van angst, belandde de reeks, die hij in zijn eentje realiseert, even in de koelkast, want ondertussen tekende hij een contract bij uitgeverij Sijthoff en werkte hij De afstammeling af. Maar de auteur blijft vastbesloten de reeks waarmee het allemaal begon in de toekomst nog af te werken.

Maar nu even terug naar Verdwenen chemie, waarin het vaste hoofdpersonage Ellen van Dorth onder supervisie van de ervaren rot in het vak, Jozef Laros haar eerste stappen zet bij de Deventerse recherche en al meteen voor de leeuwen wordt gegooid als bij een chemisch bedrijf in de buurt een merkwaardig pakje afgeleverd wordt. Als wat later de exportmanager van datzelfde bedrijf dood wordt teruggevonden, lijkt er echt een zaak Unimeer aan te zitten komen.

Almar Otten lezen is genieten: hij vertelt zijn verhaal droogjes met enorm veel flair en naturel dat je er als lezer zonder probleem in kan verdrinken. Tevens gaat hij elke vorm van bombastigheid en overdrijving uit de weg, waardoor een ongelooflijk gemoedelijke sfeer ontstaat die aangename uurtjes leesplezier garandeert. Als je tijdens het lezen een wijntje zou kraken; zal je tot je schaamte moeten vaststellen dat de fles leeg blijkt ze zijn zonder dat je het beseft, zo doet Verdwenen chemie – en niet de alcohol – je de tijd en het leven buiten het boek vergeten.

Wat Pieter Aspe is voor Brugge, is Almar Otten geworden voor Deventer: een terloopse gids, die de lezer bijna ongemerkt meeneemt langs de markantste plaatsjes van de stad en de couleur locale moeiteloos tussen de spannende verhaallijntjes weet te vlechten.

De eerder al vernoemde gemoedelijkheid is ook terug te vinden in zijn hoofdpersonages. Met name Jozef Laros is een zalige figuur die erin geslaagd is de balans te vinden tussen werk en genot en die bovendien niet gespeend is van enig relativeringsvermogen. Dat, in tegenstelling tot Ellen, die als een jonge hinde in twee sloten tegelijk dartelt in een poging toch maar indruk te maken op haar mentor. Het tweetal roept gelijkenissen op met de jonge en de oude stier in het wellicht alom gekende mopje... En de combine werkt, want zowel oud als jong zal zich kunnen vereenzelvigen met op zijn minst een van de personages.

Daarnaast neemt Verdwenen chemie ons mee in de keiharde wereld van het bedrijfsleven, waar directeuren geen zwaktes mogen kennen en enkel kennis en productiviteit als ter zake doende paramaters tellen; wat niet bij iedereen in goede aarde valt.

Almar Otten componeert zijn verhaal op intelligente wijze en maakt van Verdwenen chemie zowel een atypische bedrijfsthriller als een typische politieroman. Maar bovenal een zeer goed spannend boek.

Het definitieve verdict: 8/10

 

EOB.JPG

18-05-11

GERRITSEN Tess - Sneeuwval

 

gts.jpg

 

De eerste alinea:
Zij was de uitverkorene.

De korte inhoud
Nadat patholoog-anatoom Maura Isles een medisch congres in Wyoming heeft bezocht, gaat ze samen met vrienden skiën. Maar hun auto komt in de bergen vast te zitten in de sneeuw, zonder dat er hulp in zich is. Als de nacht valt, zoekt de groep tijdens een sneeuwstorm haar toevlucht in het afgelegen dorp Kingdom Come. Daar lijkt iets ergs te zijn gebeurd: in twaalf griezelig identieke huizen staat het eten onaangeroerd op tafel en staan de auto’s nog in de garages. De bewoners van Kingdom Come lijken in rook opgegaan. Maar voetstappen in de sneeuw verraden dat iemand Maura en haar vrienden bespioneert. Een week later krijgt rechercheur Jane Rizzoli in Boston het nieuws dat er in een ravijn in de buurt van Kingdom Come een verkoold lichaam is gevonden…


Het volledige rapport
De Amerikaanse Tess Gerritsen is een van die auteurs die eigenlijk niet meer hoeft voorgesteld te worden. Iedereen kent wellicht het verhaal van de dochter van Chinese immigranten, die haar stethoscoop inruilde voor een pen en die na een aantal boeken waarin romantiek en spanning hand in hand gingen zich uiteindelijk ging toeleggen op volbloed spannende boeken.

Na enkele losse verhalen betekende De chirurg in 2001 het begin van een serie met aanvankelijk rechercheur Jane Rizzoli en later ook patholoog-anatoom Maura Isles. De serie, die ook op televisie een spin-off kreeg, is met Sneeuwval, dat een wel erg minimalistische cover meekreeg, al de achtste aflevering toe.

Hierin trekt Maura Isles met een studiegenoot en een paar van zijn vrienden de bergen voor een weekendje skiën. Maar in afgelegen gebied rijden ze zich vast, en zonder zich op onmiddellijke hulp zoeken ze hulp in de twaalf identieke huizen van het afgelegen dorpje Kingdom Come. De bewoners echter, lijken van het ene moment op het andere opgelost te zijn in het niets. Enkele verse sporen in de sneeuw zijn het enige teken van recente menselijke aanwezigheid. Pas na een week begint Jane Rizzoli zich zorgen te maken over de vermissing van haar vriendin en als ze wat later verneemt dat er een verkoold lichaam gevonden is dat aan de beschrijving van Maura voldoet trekt ze alle registers open…

Sneeuwval is een zeer fris verhaal. Niet alleen letterlijk door titel en situering van het verhaal maar het is vooral een opvallend verhaal in de reeks doordat opzet, thematiek en plot totaal verschillen van alle voorgaande episodes. Natuurlijk zijn alle vertrouwde personages weer van de partij, maar dit boek kan zeker ook gesmaakt worden door lezers die niet vertrouwd zijn met de reeks, waardoor het een ideaal aanpikpunt vormt voor die potentiële nieuwkomers.

In haar vertrouwde aangename stijl van verhalen tekent Tess Gerritsen niet alleen een origineel verhaal met een verrassende uitkomst, maar Sneeuwval lijkt lang op weg om een sleutelroman te worden in de reeks. Maar helemaal op het eind lijkt de auteur het niet over haar hart te krijgen de meeste veranderingen waarop ze zinspeelde rigoreus door te voeren. Zonder afbreuk te doen aan de plot, is het op lange termijn misschien wel een gemiste kans om een nieuw elan te geven aan de avonturen van Maura and Jane ondanks het derde optreden van Anthony Sansone, dat wellicht in de toekomst nog voor verandering zal gaan zorgen.

Met Sneeuwval levert Tess Gerritsen een origineel werkstuk af over vriendschap, liefde, sektes en verantwoordelijkheid waarbij ze er voordurend over waakt niet te vervallen in clichés, en dat nog doorspekt wordt met een meer dan aanvaardbare spannende verhaallijn, die de lezer heel de rit op het puntje van zijn stoel houdt.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gerritsen_tess, vertaald, usa, 8, avontuur, policier, religieus, whodunit, serie |  Facebook |

18-04-11

ADLER-OLSEN Jussi - De vrouw in de kooi

 

aojdvidk.jpg

 

De eerste zin:
Ze krabde haar vingertoppen tot bloedens toe open op de gladde wanden en sloeg met haar vuisten tegen de dikke ruiten tot ze haar handen niet meer voelde.

De korte inhoud

Op een prachtige winterdag verdwijnt de jonge linkse politica Merete Lynggaard zonder een spoor achter te laten. De media duiken op het verhaal en suggereren van alles: van moord en zelfmoord tot een geplande vrijwillige verdwijning. De politie wordt gesommeerd de vermissing grootscheeps te onderzoeken, maar Merete is van de aardbodem verdwenen.
Brigadier Carl Morck, hoofd van de afdeling ‘onopgeloste zaken’ Q, forceert na enkele jaren een grote doorbraak in het onderzoek. Samen met zijn assistent Assad is hij een roekeloze crimineel op het spoor die wordt gedreven door haat. Wraak blijkt een cruciale factor in de krankzinnige plot.



Het volledige rapport..
Jussie Adler-Olsen werd halfweg de vorige eeuw geboren in de Deense hoofdstad Kopenhagen. Na een zeer gevarieerd leven – lees er de biografie op zijn eigen webstek maar eens op na – waarin een constant aanrekken en afstoten van de wereld van het boek centraal staat, leeft hij sinds 2007 van zijn pen. Hoewel hij zijn eerste stappen in de wereld van het spannende boek echter al tien jaar eerder zette, toen hij debuteerde met Het alfabethuis, is het de Serie Q, over de Deense dienst voor cold cases, die hem pas echt faam bezorgd heeft en hem internationaal lanceerde.

Die serie telt ondertussen al vier boeken, waarvan er drie in het Nederlands verkrijgbaar zijn. De vrouw in de kooi is het eerste deel, waarin Carl Morck – een rechercheur die zijn motivatie verloor sinds hij en zijn team beschoten werd – wordt weggepromoveerd tot chef van de pas opgerichte eenmansdienst Afdeling Q, waar hij gaandeweg hulp krijgt van zijn Syrische klusjesman Assad. De eerste zaak die op zijn bureau belandt, is deze van Merete Lynggaard, een politica die vijf jaar eerder spoorloos verdween. Aangestoken door het enthousiasme van Assad, krijgt Morck weer plezier in het recherchewerk en slagen ze er samen in een bruikbaar spoor bloot te leggen dat uiteindelijk leidt naar de ontknoping in deze zaak.

Het komt uiterst zelden voor dat het blaadje waarop ik mijn opmerkingen tijdens het lezen noteer aan het einde van de rit blanco blijft. Maar bij De vrouw in de kooi was dat dus het geval, wat betekent dat Jussi Adler-Olsen een degelijk verhaal gecomponeerd heeft zonder al te grote mankementen maar er ook niet in geslaagd is mij met een euforisch gevoel achter te laten.

Hij vertelt zijn verhaal inde derde persoon enkelvoud en gebruikt verschillende standpunten van waaruit hij de lezer een blik biedt op de afwikkeling van de feiten, waarbij de visies van speurder en slachtoffer het prominentst aanwezig zijn, wat zorgt dat de lezer zich snel betrokken voelt bij het verhaal.

Hoewel de beweegredenen van dader misschien wat vergezocht lijken, straalt het verhaal in zijn totaliteit een hoge graad van geloofwaardigheid uit, waarbij enkel de vaststelling dat het onderzoek dat een collega van Morck voerde net na de feiten toch wel zeer onzorgvuldig gevoerd werd, een klein barstje veroorzaakt in een boek dat staat als een huis.

Veel van het leesplezier komt louter voort uit de interactie tussen de twee mannen van Afdeling Q: Carl Morck, die in het begin zo comfortabel mogelijk de tijd tot zijn pensioen wil aftellen en het andere, de zalig geboetseerde immigrant Assad, die de onschuld zelve spelend Morck subtiel maar onverzettelijk weet te interesseren voor de zaak. Deze tweemansshow alleen al en de manier waarop hun eigen culturele invloeden langzaam toenaderingen vinden, maakt het boek al meer dan de moeite waard, zonder ook maar over de plot te spreken.

Een plot die Jussie Adler-Olsen trouwens mooi heeft uitgekiend en professioneel heeft uitgewerkt tot een boek waarin bijna geen woord teveel staat en waarmee hij zich in de voetsporen begeeft van de meesterplotter Jo Nesbo.

Kortom, JussiAdler-Olsen leverde met De vrouw in de kooi een echt aanwinst voor het genre af en maakt me meteen nieuwsgierig naar de andere delen van de serie.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG

05-04-11

SOETEWEY Rudy - Getuigen

 

srg.jpg

 

De eerste zin:
De wijze waarop ze de schuifdeur openrukten, voorspelde niet veel goeds.

De korte inhoud

Je bent de enige getuige van een zoveelste incident met jongeren, dit keer op een late trein. Je kent de jongeren niet en ook het slachtoffer is je onbekend. Je wordt door niemand opgemerkt, je hebt geen gsm op zak en bovendien ziet het er allemaal niet zo erg uit voor het slachtoffer. Redenen genoeg om de politie niet te bellen.
Tot de volgende dag….


Het volledige rapport
De Vlaming Rudy Soetewey is leraar van beroep, maar pleegt als eens een boek te schrijven. Na in de jaren negentig te zijn begonnen als romancier richtte hij vanaf de eeuwwisseling zijn pijlen op het spannende boek. Een omscholing die niet onopgemerkt voorbij ging want zijn titels prijkten al op de nominatielijstjes van het gros der Nederlandstalige thrillerprijzen. Naast romans componeert hij ook stukken voor toneel en liedjes.

Getuigen is zijn vierde spannende boek dat net als zijn voorgangers een losstaand verhaal vormt. Hierin is Martin Vandeweyngaert in de late uurtjes getuige van een daad van kleine criminaliteit. Om zichzelf niet dieper in de problemen te werken dan hij al zit, besluit hij niet te reageren, maar zijn geweten knaagt. En het knaagt nog harder als hij wat later in de krant leest dat de gevolgen erger waren dan hij had ingeschat. Onder het maaiveld blijven. Of zijn nek uitsteken? De strijd tussen zelfbehoud en rechtvaardigheidsgevoel bezorgen hem slapeloze nachten.

Rudy Soetewey situeert zijn verhalen steevast in de buurt waar hij al jarenlang verblijft. Ook nu weer vormen de gemeenten Hove en Edegem in de Antwerpse rand het decor voor weerom een klein, herkenbaar spannend verhaal dat drijft op het uitstekend psychologisch inzicht van de schrijver en dat in de eerste persoon enkelvoud verteld wordt in een aangenaam taalgebruik, dat volks aandoet en waarin vooral de Vlaamse lezer zich meteen zal thuis voelen. De auteur tapt dus grotendeels uit hetzelfde vaatje als Patrick De Bruyn, waarbij ze, kwalitatief beschouwd, perfecte sparringpartners zijn.

Getuigen slaat de inleiding over en zet meteen de toon door de lezer meteen een dosis spanning voor te schotelen, waardoor deze direct in het verhaal zit en er niet meer uitkomt. Want door uitgekiende wijze waarop de auteur de hersenspinsels van het hoofdpersonage op papier zet, kan men niet anders dan meeleven en menigmaal betrapte ik mezelf erop identieke ergernissen en ongeloof als Martin aan de dag te leggen tegenover de werking van het systeem. Want dat is het boek eigenlijk: een bedekte maar gegronde aanklacht aan het adres van de werking van onze maatschappij - en dus aan het adres van ieder van ons – waarbij enkel eigenbelang als primaire maatstaf telt.

Dit laatste klinkt misschien nogal zwaar, maar Rudy Soetewey brengt het op zo’n terloopse en geloofwaardige manier waardoor het de spannende verhaallijn totaal niet in de weg staat.

Getuigen is net geen driehonderd bladzijden herkenbare suspense en het bewijs dat deze schrijver, net als goede wijn, beter wordt met de jaren. Een aanrader.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG

17-02-11

GEERAERTS Jef - Zand

 

gjz.jpg

De openingszin:
Uit de intercom ergens in het plafond kwam het duidelijk gearticuleerde gefluister van een vrouwenstem, die ‘Drie is wakker, dokter,’ zei, gevolgd door een klik.

De korte inhoud

Op 10 mei 1988 wordt de secretaresse van een bekende Antwerpse tandarts in de consultatiekamer gewurgd aangetroffen. De kast met medische dossiers werd doorzocht en enkele röntgenfoto’s ontbreken. Vincke en Verstuyft volgen aanvankelijk een vals spoor. Dankzij een tip uit Texas gaat het onderzoek een andere richting uit en vertrekken ze met rogatoire opdracht naar de Verenigde Staten. Daar komt het speurdersduo in het vaarwater van gewetenloze makelars in onroerende goederen, beleggingsadviseurs en ‘landdevelopers’.



Het volledige rapport
De in 1930 te Antwerpen geboren en getogen Jef Geeraerts begon zijn loopbaan als assistent gewestbeheerder in de toenmalige Belgische kolonie Kongo. Na de onafhankelijkheid in 1960 keerde hij terug naar zijn thuisland en ondervond grote moeilijkheden om de cultuurschok verwerken.

Om de moeilijkheden te verwerken die hij ondervond om zich aan te passen aan het jachtige leven, begon hij aan een literaire carrière, waarvan Gangreen 1: Black venus, mede door de controverse die het veroorzaakte, zijn bekendste werk is. Met Kodiak .58, dat in 1979 verscheen, verlegde hij het zwaartepunt in zijn werk van het literaire naar het spannende boek. En met De zaak Alzheimer, dat bekroond werd met de Gouden Strop, introduceerde hij de rechercheurs Vincke en Verstuyft. Zand is het vierde boek in deze negendelige serie.

Hierin vormt de moord op een tandartsassistente de aanleiding tot een verhaal over verzekeringsfraude en oplichting, die de twee hoofdfiguren zelfs tot in Texas en Florida brengt. En richt de auteur zijn kritische blik voor de verandering eens niet op de Belgische politiek en politie, maar bevindt de Amerikaanse maatschappij het zich in het oog van de storm.

Tweeëntwintig jaar nadat het boek voor het eerst op de markt kwam, voelt het nog altijd niet oubollig aan. In tegendeel zelfs: het verhaal doet nog steeds eigentijds aan - waarmee de warde van Jef Geeraerts voor het Vlaamse spannende boek meteen bewezen is – en staat compositorisch nog altijd als een huis. Het begint met een op het eerste zicht zinloze moord waardoor het onderzoek al vast komt te zitten voor het goed en wel begonnen is en neemt een onverwachte wending als quasi bij toeval een link gevonden wordt met een mogelijke verdachte, zodat de jacht eindelijk kan beginnen. En dat alles wordt nog eens overgoten met een laagje scherpe maatschappijkritiek. Kortom zelfs heden ten dage, komen vele misdaadromans amper tot aan de enkels van Jef Geeraerts’ politieverhalen, die dankzij de recente verfilmingen van De Zaak Alzheimer en Dossier K. ook nog bij de nieuwe generatie lezers gekend zijn.

Alleen al de hoofdpersonages maken het de reeks al de moeite waard: het contrast tussen de gedistingeerde levensgenieter Eric Vincke en de macho man van de straat Freddie Verstuyft kan bijna niet groter zijn, maar ze vullen elkaar perfect aan. Deze keer worden ze bijgestaan door twee Amerikanen die aan de lopende band oneliners spuien: de Texaanse te laat geboren cowboy Richard Cobb en de godvrezende rechercheur Theodore Stover.

Zand is een aangename degelijke geconstrueerde politieroman die het zandmannetje met zekerheid op afstand houdt en een mooi voorbeeld is van het spannende werk van Jef Geeraerts.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


24-01-11

Roslund & Hellström - Kluis 21


rhk21.jpg


De eerste alinea:
…Bewusteloze vrouw, identiteit onbekend, binnengekomen per ambulance 09.05 uur, aangetroffen in appartement aan Völundsgatan 3, buren hebben het alarmnummer gebeld.

De korte inhoud

Politieman Ewert Grens heeft er weinig moeite mee om een videotape te laten verdwijnen om de weduwe van zijn vermoorde collega een dienst te bewijzen. Al evenmin heeft hij last van zijn geweten wanneer hij de persoon te grazen neemt die een vrouwelijke collega in een rolstoel heeft doen belanden. Hij is een goed mens die wat overheeft voor zijn vrienden.
 


Het volledige rapport
2010 was het jaar dat het Zweedse schrijversduo Roslund en Hellström met Drie seconden wereldwijde bekendheid en waardering te beurt viel. Maar de ex-bajesklant en sociaal werker Börge Hellström en de journalist Anders Roslund hadden al vier andere boeken op hun palmares staan die ook in het Nederlands te lezen zijn. Kluis 21 is het tweede deel van deze reeks met rechercheur Ewert Grens

Hierin ontdekken we dat niets menselijks het hoofdpersonage vreemd is als deze moet kiezen tussen het beschermen van de eer van een vermoorde collega of hem postuum aan de schandpaal nagelen; zelfs als dit zou betekenen dat enkel vrouwenhandelaars ontsnappen aan vervolging. Of dat hij zonder scrupules bereid is zich te bedienen van niet helemaal door de beugel kunnende technieken om een meedogenloze gangster te kunnen klissen die keer op keer ontsnapt aan een zware veroordelingen voor verminking, moord en moordpogingen.

Het Zweedse duo hanteert een sobere, weinig spectaculaire vertelstijl die de Scandinavische misdaadliteratuur typeert. Maar deze sloomheid wordt ruimschoots gecompenseerd door de degelijkheid waarmee ze hun verhaal construeren en op zeer pakkende wijze niet alleen sociaal onrecht aan de kaak stellen, maar ook geloofwaardige personages op papier zetten, uit alle lagen van de bevolking. Van junks zonder toekomst, over gemotiveerd medisch personeel en vastberaden rechercheurs tot wanhopige tot prostitutie gedwongen Oost-Europese vrouwen. Ze worden allen even secuur gecreëerd en hebben een ding gemeen: ze gaan tot het uiterste om hum vooropgezette doelen te halen, welke dat ook mogen zijn.

Ook verhaaltechnisch is Kluis 21 een verademing. Vooral het feit de auteurs zich niet verplicht voelen om alles zwart op wit tot in de kleinste puntjes uit te leggen, maar een deel van de feiten en gebeurtenissen opzettelijk vaag houden en de interpretatie ervan overlaten aan de lezer maakt dit tot een intellectuelere thriller dan het gros van de boeken waarmee het rek moet gedeeld worden in de boekenwinkels.

Ook ontwikkelt het verhaal zich aanvankelijk zeer warrig, maar wordt stilaan meer en meer duidelijk naarmate het einde nadert. Toch blijven er na het finale punt een paar losse eindjes bengelen. Misschien worden die in een volgend boek nog weggewerkt. Misschien ook niet...

Met Kluis 21 leverden Roslund en Hellström een pakkende, rauwe, bij momenten zelfs schokkende policier af die opvalt tussen de vele op Hollywood geënte werken en daaraan alleen al zijn recht van bestaan ontleent. Maar daar bovenop is het ook nog eens een zeer goed misdaadverhaal geworden, die verdiend gelezen te worden door elke liefhebber van het genre.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


16-01-11

KEPLER Lars - Contract


klc.jpg


De eerste alinea:
Het is windstil als het grote plezierjacht in de lichte nacht drijvend wordt aangetroffen op de Jungfrufjärden in de zuidelijke scherenkust van Stockholm. Het water heeft een lome, blauwgrijze kleur en beweegt zich traag als nevel.

De korte inhoud
.
Op een zomernacht wordt op een verlaten plezierjacht dat ronddobbert in de Stockholm-archipel het lichaam van een vrouw gevonden. Ze lijkt verdronken te zijn, maar haar longen zijn gevuld met brak water dat niet afkomstig blijkt te zijn van de archipel. De volgende dag wordt er een man gevonden in zijn appartement in Stockholm. Hij hangt aan een plafondhaak, in een verder lege kamer. Inspecteur Joona Linna is ervan overtuigd dat de man zelfmoord heeft gepleegd. Hij krijgt gelijk, maar daarmee is de zaak niet gesloten. De twee doden vormen de opmaat tot een reeks duizelingwekkende en gevaarlijke gebeurtenissen die Joona Linna meesleuren in een nietsontziende jacht op de moordenaar.



Het volledige rapport
In de hoop het succes van Stieg Larssons Millennium trilogie te kunnen evenaren, werden er de laatste twee jaar een groot aantal nieuwe misdaadauteurs uit de Scandinavische landen gelanceerd en hun werken naar het Nederlands vertaald. Een ervan was Lars Keplers positief onthaalde politieroman Hypnose.

Lars Kepler is een pseudoniem waarachter Alexander Ahndoril en zijn vrouw Alexandra Coelho schuil gaan. Deze Zweden publiceerden elk eerder al onder eigen naam een aantal romans. Met Contract, dat op 27 januari aanstaande verschijnt, leverden ze hun tweede spannende boek af, waarin de hoofdrol weer werd toebedeeld aan Joona Linna, een inspecteur van de landelijke recherche.

Dit keer wordt de inspecteur opgezadeld met twee bizarre doden: een functionaris die een hoge post bekleedt in het Zweeds bestuur heeft zich verhangen t in een lege kamer van zijn woning en een jonge vrouw stierf op een verlaten zeiljacht: hoewel ze kompleet droog is, blijkt ze toch de verdrinkingsdood gestorven te zijn. Deze twee zaken blijken het topje van een ijsberg vol zaken die het daglicht niet kunnen verdragen.

Hoewel het boek zeer vlot wegleest worden sommige gebeurtenissen meermaals kort na elkaar met andere woorden dubbel of zelfs driedubbel beschreven. Het eindresultaat had dus net iets dunner gekund dan de vijfhonderdtwintig bladzijden die de drukproef welke ik mocht lezen dik was. Het is dus best mogelijk dat in de definitieve versie dit minpuntje (deels) weggewerkt wordt.
Maar het staat buiten kijf dat het verhaal staat als een huis. Inclusief een paar briljante wendingen die aangeven dat de auteurs echt wel hun best gedaan hebben om origineel uit de hoek te komen. Ook ontplooit het verhaal zich naar Scandinavische normen met een ongekende vaart.

Alleen is het jammer dat de entourage van en het hoofdpersonage zelf totaal niet tot leven komen. Joona Linna blijft steken als een grijze schim die blijkbaar een opmerkingsgeest heeft die aan helderziendheid grenst. Meermaals is een blik op een plaats delict voldoende voor hem om zich de feiten die zich er voordeden te kunnen voorstellen, wat toch wel ongeloofwaardig overkomt. Ik kan enkel maar veronderstellen dat deze figuren uitgebreider voorgesteld werden in Hypnose. Aan de eenmalige personages werd gelukkig heel wat meer aandacht besteed om ze te voorzien van een degelijke achtergrond om er realistische figuren van te maken.

Trouw aan de Scandinavische traditie bevat Contract heel wat onderhuidse kritiek op de maatschappij, waarbij deze keer het feit centraal staat dat door de onverzadigbare honger naar rijkdom en welstand van de mens zowat alles te koop is.

Contract is een onvervalste pageturner die het niet slecht zou doen in Hollywood, en die de lezer ook meteen nieuwsgierig maakt naar meer spannend werk van de handen van Lars Kepler.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


11-01-11

BECKETT Simon - Het sanatorium

 

bshs.jpg

 

De eerste alinea:
De huid.

De korte inhoud

De Britse arts David Hunter maakt een studiereis naar de beroemde Body Farm in Knoxville (VS), de plaats waar hij gestudeerd heeft. Hij is nog herstellende van een aanslag op zijn leven en hoopt dat het uitstapje hem goed zal doen. Directeur Tom Lieberman, een vriend van vroeger, vraagt hem mee te gaan naar een lijkschouwing in een berghut. Hunter is echter niet voorbereid op het gruwelijke tafereel dat hij daar aantreft: een vastgebonden en gefolterd lichaam in verregaande staat van ontbinding, met – vreemd genoeg – roze tanden.
Dan wordt er een tweede lichaam gevonden. Wat volgt is een huiveringwekkende zoektocht waarin niets is wat het lijkt. David Hunter krijgt te maken met iemand die een duivels genoegen beleeft aan moorden en die bizarre sporen achterlaat op iedereen op het verkeerde been te zetten.



Het volledige rapport
De uit Sheffield afkomstige Brit Simon Beckett oefende een aantal jobs uit die allen gemeen hadden dat ze hem een grote mate van vrijheid bezorgen. Het schrijverschap was dus gewoon een logische volgende stap en na een journalistiek bezoek aan de body farm had hij meteen ook zijn inspiratie gevonden: David Hunter was geboren.

In het derde boek uit de reeks, Het sanatorium, keert het hoofdpersonage terug naar de body farm en raakt hij op voorspraak van de directeur ervan betrokken bij het onderzoek van een gruwelijke moord en de jacht op een gewiekste seriemoordenaar.

Simon Beckett hanteert een uiterst aangename schrijfstijl waarin de lezer zich quasi vanaf de eerste bladzijde een gezellig in kan nestelen zodat meteen de juiste sfeer gecreëerd wordt voor meer dan driehonderd bladzijden leesplezier.

Of toch bijna, want vooral in het begin van Het Sanatorium maakt de auteur te veel toespelingen op de bijna doodervaring van het hoofdpersonage op het eind van Het laatste zwijgen, het vorige boek uit de reeks. Vooral het feit dat de opmerkingen eigenlijk niet ter zake doen in dit verhaal maakt het ergerlijk.

Maar gelukkig weet de schrijver er nog net op tijd mee op te houden, om vol te gaan voor verhaal nummer drie dat plotmatig veruit het beste is uit de reeks: verrassende wendingen en een originele en perfect gemaskeerde ontknoping maken van Het Sanatorium een rasechte pageturner die de lezer verbaasd en zelfs verbluft achterlaat nadat deze de laatste bladzijde achter zich gelaten heeft.

Met dit boek breit Simon Beckett een ijzersterk derde deel aan zijn serie, waarvan alle delen met hun mix van forensische antropologie en het ontmaskeren van moordenaars een meer dan behoorlijk niveau halen. En net nu is bekend geworden dat in april 2011 het vierde deel van de persen zal rollen. Ik kan haast niet wachten, want deze werken zouden verplichte lectuur moeten zijn voor elke rechtgeaarde liefhebber van spannende boeken.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG

 

 

 

07-01-11

JANSSEN Roel - De kloonbaby


jrdk.jpg


De eerste alinea:
Maanden later, vechtend tegen de tropische hitte van het oerwoud, moest Darren Gittinger terugdenken aan de ochtend waarop hij het begin van het leven had gezien. Daar lag het, duidelijk zichtbaar met het blote oog, een atol van grijswitte vlokken die dreven in een okerkleurige vloeistof. Darren stond er glazig naar te kijken. Hij beschouwde zichzelf als een man met gezonde seksuele driften, maar bij de kunstmatige versmelting van zaadjes en eitjes in een laboratoriumbakje kon hij zich niets voorstellen.

De korte inhoud

De gedreven wetenschapster Iris Stork en de al even gepassioneerde financieel directeur Darren Gittinger hebben zo hun eigen bedoelingen met het gentechnologische bedrijf GenIris. Iris zet alles op alles om haar wetenschappelijke vinding te perfectioneren. Darren is binnengehaald om de beursgang van het bedrijf in goede banen te leiden. Zowel wetenschappelijk als financieel staat GenIris voor een doorbraak. Maar het Nederlandse biotechbedrijf stuit op politieke, maatschappelijke en morele weerstanden. En moet zelfs aanslagen trotseren..


Het volledige rapport
De Nederlandse financieel-economische journalist Roel Janssen debuteerde in 1997 als auteur van spannende boeken. Zes jaar later publiceerde hij zijn derde thriller: De kloonbaby.

Hierin staan Iris Stork en Darren Gittinger centraal die samen het bio-technologisch bedrijfje Geniris besturen. Iris is de briljante wetenschapper, die leeft voor haar onderzoek en Darren is de financiële directeur die het bedrijf naar de beurs moet brengen.Maar onderweg loeren er vele gevaren waardoor de professionele band tussen de twee erg op de proef wordt gesteld door ondermeer investeerders, politici, concurrenten en drukkingsgroepen.

Roel Janssen, de Ian Rankin van de lage landen, toont zich in deze “thriller over genen, geld en liefde”, zoals op de cover vermeld staat, weer een begenadigd verteller. De kloonbaby bevat een grote hoeveelheid informatie over genetica en stamcellen, maar dat is dan ook een noodzakelijk kwaad dat als basis dienst doet waarop het fictieve luik van het verhaal gebouwd wordt. Maar de auteur slaagt er probleemloos in deze materie voor iedereen begrijpelijk voor te stellen door zich te bedienen van zeer plastische vergelijkingen als daar zijn: “Stamcellen zijn als toverballen.”. Ook wordt de controverse rond het kweken, oogsten en werken met menselijke cellen langs alle kanten op onderhoudende wijze belicht.

De hoofdpersonages zijn levensecht op papier gezet. Niets menselijks is hun vreemd: de rede delft uiteindelijk het onderspit tegen het gevoel en ze als puntje bij paaltje komt, kiezen voor ze zichzelf. De manier waarop hun professionele relatie evolueert naar analogie van elke liefdesrelatie wordt door de auteur zeer treffend beschreven. Dit alles draagt bij aan de hoge graad van realisme die De kloonbaby bereikt.

Maar net als de Schot heeft Roel Janssen het moeilijk om een bevredigend slot aan zijn verhaal te breien. De kloonbaby dooft als een kaars op een moment dat de lezer net een persoonlijke heropflakkering verwacht in de vorm van een nieuw hoofdstuk in het leven van Darren. Het open einde is dan ook grootste minpunt.

Het lijkt erop dat Roel Janssen voor De kloonbaby de thriller als excuus gebruikt om zijn visie te verkondigen op de toenmalige hetze rond de biotechbedrijfjes, die de luchtbel van de dot-com bedrijfjes moest doen vergeten. Maar hij doet het op zo een klare en gedreven wijze dat het boek tot zeer aangename lectuur verheven wordt zonder echt razend spannend te worden. Een puik stukje schrijfwerk op de grens van fictie en feiten voor de meerwaardezoekende lezer. Of Canvas op papier.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


02-01-11

PELECANOS George - Het fatale schot


pghfs.jpg


De eerste alinea
Toen Derek Strange naar Jimmy Simmons keek, die als een zoutzak in de stoel aan de andere kant van het bureau hing, was hij bang dat Simmons persoonlijke spullen van hem van het bureau zou grissen om ermee door de kamer te gooien. Of dat hij als een baby zou gaan janken. Strange wist niet waar hij een grotere hekel aan had. Op zijn bureau stonden voorwerpen die veel voor hem betekende. Cadeautjes die hij in de loop van de jaren van vrouwen had gekregen, een paar geschenken van cliënten als teken van dank en een paar souvenirs van de Redskins, nog uit de jaren zestig. Maar een man zien huilen was iets waar hij niet tegen kon..

De korte inhoud

Washington D.C. wordt veelvuldig geteisterd door rassenconflicten en geweldsexplosies. Wanneer een politieman tijdens een surveillance zijn collega doodschiet, leidt dat in de getto’s tot hevige spanningen. Het slachtoffer, Chris Wilson, is zwart. De schutter, Terry Quinn, blank. De autoriteiten stellen meteen een diepgaand onderzoek in waardoor Terry Quinn van alle blaam wordt gezuiverd.
Leona Wilson, de moeder van de om het leven gekomen agent, trekt het onderzoek echter in twijfel. Zij wil de waarheid over zijn tragische dood kost wat kost boven water krijgen. Daarom roept ze de hulp in van Derek Strange, privédetective maar ook ex-politieman. Geplaagd door schuldgevoelens werkt Terry Quinn mee aan het onderzoek van Derek Strange. Dan begint hun adembenemende speurtocht langs louche clubs en vervallen crackhuizen in de gevaarlijkste buurten van Washington.


Het volledige rapport
Voor hij zich in 1992 aan het schrijven waagde oefende de Amerikaan George Pelecanos diverse baantjes uit in de horeca van Washington D.C. Pas zijn negende werk, Het fatale schot, was het eerste dat naar het Nederlands vertaald werd. Het is ook het eerste deel in een reeks met Derek Strange en Terry Quinn in de hoofdrol. Het boek werd destijds zo goed ontvangen dat al zijn boeken die nadien verschenen en zelfs een ouder werk - King Suckerman - ook in het Nederlands verkrijgbaar zijn.

In Het fatale schot wordt de zwarte agent Chris Wilson in de straten van Washington D.C. door een blanke collega neergeschoten. Een intern onderzoek pleit Terry Quinn vrij van schuld, maar de moeder van het slachtoffer heeft geen vertrouwen in dat onderzoek en huurt privédetective Derek Strange in om de zaak te herbekijken. Terry, die zijn ongelukkige actie nog niet verwerkt heeft, kan het goed vinden met Derek en samen gaan ze aan de slag. Een onderzoek dat de nodige opschudding veroorzaakt in zowel de onder- als de bovenwereld van de Amerikaanse hoofdstad.

Het kenmerk bij uitstek van Pelecanos’ schrijfstijl is het realisme waarmee hij zijn verhaal vormgeeft en omringt. Niet alleen wikkelt hij de belangrijkste verhaallijn af met een ongeziene terloopsheid, maar tevens verfraait de auteur zijn verhaal met een aantal zijstappen die volledig op zichzelf staan. Dit komt het best tot uiting in het feit dat Derek Strange aan een aantal zaken tegelijk werkt en er zijn tijd moet tussen verdelen. Wel is deze aanpak ervoor verantwoordelijk dat het aantal personages van het boek hoger oploopt dan noodzakelijk, maar eveneens draagt dit wezenlijk bij tot de geloofwaardigheid van Het fatale schot, waarin dezelfde stijl en sfeer al zeer duidelijk aanwezig zijn, die later ook terug te vinden zijn in een ander project van de auteur: de alom geroemde televisieserie The wire, waarvoor George Pelecanos gedurende vijf seizoenen niet alleen meeschreef aan de scenario’s, maar ook deels de regie voor zijn rekening nam. Wel is het jammer te moeten veststellen dat de hoge realiteitsfactor de spanning tempert.

Meer dan een spannend boek is Het fatale schot een persoonlijk pamflet waar in de auteur niet alleen zijn liefde voor muziek, de locale NFL-club Redskins en de cafés, restaurants en hun bezoekers uitschreeuwt, maar eveneens de vinger legt op de successen en vooral problemen van de stad waarin blank en zwart proberen naast en met elkaar te leven.

Maar het boek herbergt ook een degelijk plot dat ruim voldoende wendingen bevat om de lezer tot ver in het verhaal onwetend te laten omtrent de ontknoping.

Het fatale schot is een sublieme roman noire die het genre overstijgt en daarom alleen al een werk dat je moet gelezen hebben.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG

28-07-10

BARCLAY Linwood - Vrees het ergste

 

blvhe.jpg

De eerste alinea
Op de ochtend van de dag dat ik haar kwijtraakte vroeg mijn dochter of ik roerei voor haar wilde maken.

De korte inhoud

De ergste dag uit het leven van Tim Blake begint met het bakken van een roerei voor zijn dochter Sydney. Ze logeert de hele zomer bij hem en heeft een vakantiebaantje bij een hotel in de buurt. Wanneer Sydney die dag na haar werk niet thuiskomt, denkt Tim dat ze met vrienden op stap is. Wanneer ze haar mobieltje niet opneemt gaat hij zich zorgen maken. Naarmate de avond verstrijkt neemt zijn ongerustheid toe. En wanneer de manager van het hotel nog nooit van Sydney blijkt te hebben gehoord, raakt hij in paniek.
Wat deed Sydney elke dag als ze kennelijk niet naar het hotel ging? Was er iets wat ze niet aan haar vader kon of mocht vertellen? In zijn wanhopige zoektocht naar Sydney is er een dubieuze geruststelling: Sydney kan niet dood zijn, want een aantal zeer louche types zijn ook naar haar op zoek…


Het volledige rapport
Linwood Barclay werd geboren in de USA, verhuisde net voor zijn vierde verjaardag naar Canada omdat zijn vader er werk vond als commercieel illustrator. Een job die teloor ging met het populair worden van de fotografie. Toen Linwood Barclay zestien was verloor hij zijn vader en werd hij mede verantwoordelijk voor het dagelijks beheer van een camping annex vakantiepark. Later werkte hij als redacteur bij een tweetal kranten en begon hij met humor doorspekte columns te schrijven, tot hij in 2008 besloot zich voltijds toe te leggen op het schrijven. Ondertussen is hij al meer dan derdig jaar getrouwd met Neetha, met wie hij twee kinderen heeft. Ze wonen in de Canadese stad Burlington.

Eind vorige eeuw publiceerde hij vier non-fictie werken en vanf 2004 verscheen een vierdelige misdaadserie van zijn hand met Zack Walker in de hoofdrol. Maar het succes en de internationale erkenning kwam er in 2007 met het op zichzelf staande Zonder een woord, zijn eerste boek dat in Nederlandse vertaling verscheen. Daarna volgde Dicht bij huis en nu ligt Vrees het ergste in de winkelrekken.

Sydney brengt de zomervakantie door bij haar vader Tim Blake. Als ze op een avond niet thuis komt van haar vakatiejob als receptioniste in een hotel wordt Tim ongerust. Als hij naar haar op zoek gaat en blijkt dat niemand in het hotel haar kent, schakelt hij de politie in en begint hij zelf aan een zoektocht naar zijn dochter. Al snel blijkt dat ook andere malafide types er veel voor over hebben om Sydney te vinden; een vaststelling waaruit Tim moed put, want dat betekent wellicht dat ze op de vlucht is en nog leeft.

Linwood Barclay vertelt op vlotte wijze het verhaal in de eerste persoon enkelvoud vanuit het standpunt van het hoofdpersonage. Een mak begin, dat niet alleen traag op gang komt, maar waarin ook de wanhoop van een vader wiens kind spoorloos verdwijnt niet echt van de bladzijden afspat omdat de emotionele mallemolen nogal vlak verhaald wordt. Verder in het verhaal komen de emoties beter uit de verf en evolueert Vrees het ergste naar een degelijke psychologische thriller, met op net de juiste momenten een cliffhanger of een verrassende wending die de spanningsboog heel het boek door mooi strak houdt.

Om nog wat later te transformeren tot een beklijvende actiethriller met een zekere maatschappelijke relevantie. Misschien is het wat te veel van het goede voor een enkel boek, maar de auteur brengt het met zoveel natuurlijk flair dat de lezer er vrijwel moeiteloos in meegaat. Al moet gezegd dat de grenzen van de geloofwaardigheid bij momenten akelig dicht genaderd worden.

Linwood Barclay beschrijft zeer realistisch het leven in het slaperig provinciestadje Milford, Connecticut dat hij uitkoos als locatie voor dit verhaal. Ook de problemen van een gescheiden vader van een tienerdochter die geconfronteerd wordt de nieuwe partner van zijn ex-vrouw wordt heel herkenbaar, en met een vleugje humor getypeerd, wat Vrees het ergste tot zeer aangenaam leesvoer maakt.

Met Vrees het ergste bevestigt deze auteur zijn kwalitatief hoge niveau van zijn vorige boeken en slaagt hij erin, door het toevoegen van wat humor en actie, een totaal andere draai te geven aan het in de misdaadliteratuur veel gebezigde onderwerp van radeloze ouders wiens kind op een dag niet meer thuiskomt en van de aardbol verdwenen lijkt.

Het definitieve verdict: 8/10


EOB.JPG

06-06-10

DE LOOF Mieke - Wrede schoonheid

 

dlmws

De eerste alinea
Ksaveri Ignatz stormde de monumentale trap van de universiteitshal af en stopte. Zijn ex-professor, die hij zo lang niet meer had gezien, stond in gedachten verzonken tussen de arcaden rond de binnenplaats. Een verdwaald dier, dat de kudde niet meer kan vinden, flitste het door Ignatz’ hoofd.


De korte inhoud:
Wenen 1914. Ksaveri Ignatz, psychiater, jezuïet en geheim agent, ontmoet bij toeval zijn ex-professor Von Graff. Ze lunchen samen. De volgende dag wordt de professor vermoord aangetroffen. De laatste die hem levend heeft gezien, is de omstreden schilder Egon Schiele. Dan wordt bekend dat er een serie gruwelijke moorden op jonge meisjes heeft plaatsgevonden. Ook hier is een verband met Schiele, maar Ignatz en zijn goede vriendin Elisabeth hebben sterke aanwijzingen dan Schiele de perverse moordenaar niet is. Ze openen de jacht.


Het volledige rapport
:
De uit het Oost-vlaamse Aalst afkomstige, maar al jaren in Antwerpen wonende, Mieke De Loof besloot dat de recentste eeuwwisseling de gelegenheid was om haar leven om te gooien. Ze ruilde haar job als docente filosofie en sociologie in voor het in Vlaanderen onzekere bestaan van voltijds schrijfster.

In 2004 maakte ze een opgemerkte entree in de wereld van het spannende boek: Duivels offer kaapte meteen de Hercule Poirot-prijs van dat jaar weg. Nog eens twee jaar later volgde Labyrint van de waan en recent verscheen haar derde boek in de serie rond jezuïet, psycholoog en geheim agent Ksaveri Ignatz die opereert in het Wenen van net voor de Eerste Wereldoorlog.

In dit laatste boek loopt Ksaveri toevallig professor Von Graff, een van zijn favoriete vroegere docenten, tegen het lijf om ’s anderendaags te moeten vernemen dat de man vermoord werd. Zich verschansend achter melancholische motieven, geeft de onderzoeksrechter de zaak aan Elisabeth, een Habsburgse geheim agente, die in de wijze waarop de moord in scène gezet werd veel verwijzingen ziet naar het werk van de controversiële schilder Egon Schiele. Elizabeth betrekt Ksaveri bij haar onderzoek en het duo slaat de handen in elkaar in hun zoektocht naar de moordenaar die de schuld blijkbaar wil afschuiven op hun beider lievelingskunstenaar.

Na een eerste oogopslag vreesde ik, door het grote lettertype waarin Wrede schoonheid op papier gezet werd, dat mij de editie voor slechtzienden of beginnende lezers was toegestuurd. Maar algauw bleek mijn voorbehoud ongegrond. Deze keuze werd wellicht ingegeven om het verhaal toch de kaap van de tweehonderd bladzijden te kunnen laten ronden.

Al van bij de eerste bladzijden valt op hoeveel aandacht er is besteed aan het taalgebruik. De vertelstijl overstijgt het geschreven woord en vraagt erom gedeclameerd te worden; de kracht die uitgaat van het boek schreeuwt om een bewerking tot een performance of theatervoorstelling. Wie durft deze handschoen op te nemen? Maar de ander kant van de medaille van al dat werk is dat de taal alle aandacht voor zich opeist en het verhaal een zekere steriliteit bezorgt: er zit geen hoekje of rafeltje aan.

Wrede schoonheid is het eerste boek dat verschijnt na de overstap van de auteur van uitgeverij The house of books naar De geus. Maar ook inhoudelijk is er een stijlbreuk tussen de eerste twee boeken en dit werk. Voor het eerst is het hoofdpersonage niet aan het werk als religieus spion, maar wordt hij als detective geprofileerd, die een moordenaar moet ontmaskeren en, als het even kan, stoppen. Ook heeft de relatie tussen Ksaveri en Elisabeth von Thurn een enorme wijziging ondergaan: de twee flirten met hun wederzijdse aantrekking; misschien zelfs verliefdheid en staan op zo’n vertrouwelijke voet die aan het eind van Labyrint van de waan absoluut niet voor de hand lag.

Hoewel Mieke De Loof wat betreft de opbouw van haar verhaal een grote stap voorwaarts heeft gezet en een aantrekkelijke plot uit haar mouw schudde, schenkt ze te weinig aandacht aan het opbouwen en handhaven van de spanning in het verhaal. Getuige daarvan zijn eveneens de bijna terloopse ontknoping en het einde dat de deur wagenwijd opent voor een vervolg. “Schone wreedheid” misschien?

Historische misdaadroman staat er op de omslag, en die vlag dekt perfect de lading. Er had zelfs nog “literair” toegevoegd kunnen worden. Wrede schoonheid is zonder twijfel een zeer mooi klassevol boekje geworden dat perfect past in de fondslijst van Mieke De Loofs nieuwe uitgever. De vraag is alleen of het geen parel voor de zwijnen is. Of anders gesteld: is er wel een groot publiek voor? Want menig traditioneel liefhebber van het spannende boek, die eerder op zoek is naar spanning dan naar schoonheid – ook al is ze wreed van aard – zal zich toch wel overdonderd voelen bij de overvloedige referenties aan historische figuren die slechts bij ingewijden een belletje doen rinkelen en die een enorme belemmering vormen voor het manifesteren van de spanning. Referenties die een geïnteresseerde lezer al meteen voor een hele tijd aan het lezen kunnen zetten in een poging zich bij te scholen op het vlak van literatuur, psychologie, schilderkunst, filosofie en glasblaaskunst van eind achttiende en begin negentiende eeuw. Maar Mieke De Loof timmert gedreven voort aan haar kunnen als misdaadauteur en maakt boek na boek vorderingen, wat belooft voor de toekomst…

Het definitieve verdict:8/10 als roman – 6/10 als thriller

EOB

16-05-10

CLAES Jo - Dood in december

 

cjdid

De eerste alinea:
Geeuwend, met de handen gevouwen in de nek, rekte Joke Bielen zich uit. Ze voelde zich geradbraakt. Haar schouders deden pijn, haar benen tintelden alsof ze urenlang gewinkeld had en haar schoenen leken twee maten te klein geworden. Eigenlijk was ze veel te moe om vanavond nog uit te gaan, maar ze had Ingrid beloofd om te komen en haar vriendin zou het haar beslist kwalijk nemen als ze niet opdaagde.


De korte inhoud:
Op een ijskoude ochtend in december spoelt het naakte lijk van een jonge vrouw aan op de oever van de Dijle. Zodra Thomas Berg, hoofdinspecteur bij de politie van Leuven, ter plaatse komt, stelt hij tot zijn schrik vast dat hij het slachtoffer de avond voordien heeft ontmoet op de receptie van een tentoonstelling.
Samen met zijn team probeert Berg te achterhalen wie de brutale moord op zijn geweten heeft en wat de betekenis is van het vreemde voorwerp dat in het lichaam van het slachtoffer wordt aangetroffen. Gaat het om een seksuele moord? Of heeft de dood van de jonge vrouw iets te maken met een mysterieuze, 15de-eeuwse incunabel die al wekenlang de gemoederen in Leuven verhit?
Berg raakt ongewild verstrikt in een web van intriges die het uiterste vergen van zijn beoordelingsvermogen. Tot overmaat van ramp gebeurt er tijdens oudejaarsnacht iets wat het hele voorafgaande onderzoek op losse schroeven zet.


Het volledige rapport
:
De bijna vijfenvijftig jaar geleden in Hasselt geboren Jo Claes bleef na zijn studies Germaanse filologie hangen in de Vlaams-Brabantse universiteitsstad Leuven. Hij woont er nog steeds en vult zijn dagen met lesgeven, genieten van het leven, het verzamelen van objecten in de religieuze sfeer en schrijven.

Zijn eerste boek, De stenen toren hield hij dertig jaar geleden boven de doopvont. Na een aantal romans en non-fictie, waarin ook het christelijke geloof centraal staat, resulteerde een weddenschap in 2008 in De zaak Torfs, het spannende debuut van deze aimabele Bijbelkenner. Verleden jaar volgde De blinde vlek en nu is met Dood in december het derde deel in de reeks van de Leuvense speurder Thomas Berg in de winkels aanbeland.

De verkoop van een zeldzame wiegendruk uit de vijftiende eeuw zorgt voor heel wat animo in het wereldje van bibliothecarissen, verzamelaars, antiquairs en historici. Als de huidige eigenaresse ervan op een winterse ochtend volledig ontkleed dood wordt teruggevonden aan de oever van de Dijle, heeft hoofdinspecteur Thomas Berg meteen een mogelijk spoor. De onderzoeksrechter is echter niet overtuigd en denkt eerder in de richting van een zedenmisdrijf. Het Leuvense rechercheteam staat voor de moeilijke zoektocht naar motief en dader. En net als ze denken alles op een rij te hebben, zorgt oudejaarsnacht ervoor dat de gedurende het onderzoek opgestelde hypothesen onderuit gehaald worden.

Als we spannende boeken zouden vergelijken met drankjes, zijn het gros van deze werken pilsjes, die vlotjes geconsumeerd kunnen worden, maar waarvan de smaak niet lang blijft hangen. Een aantal zijn speciaalbieren die met smaak gedegusteerd worden en een eigen karakter hebben. Enkele zijn topwijnen: zeldzame pareltjes die voor altijd in het geheugen blijven hangen. Dood in december is een longdrinkof cocktail: het straalt een zekere klasse uit en is vooral bedoeld om rustig van te genieten.

De keuze van de auteur om zijn misdaadverhalen te situeren in de wetenschappelijk-historische wereld van de restauratie, archeologie of ditmaal de incunabelen, geeft er automatisch een zeker cachet aan. Zijn rustige vertelstijl, die het verhaal aan de lezer ontplooit op het tempo van een kabbelend beekje, staat ook deze keer weer garant voor enkele uren leesgenot.

Het is eigen aan de longdrink dat het beduidend meer glasvulsel, in de vorm van frisdrank of fruitsap, bevat dan alcoholhoudende vloeistoffen. En dat je goed moet schudden of roeren om een evenwichtig drankje te verkrijgen. Ook dit is terug te voeren op Jo Claes’ meest recente pennenvrucht: tijdens de zeer uitgebreide inleidende fase van het boek, lijkt het verhaal zich te ontspinnen tot een licht erotische novelle, maar net als de lezer zich begint af te vragen wanneer het eindelijk spannend wordt, wordt de alcohol onderaan het glas bereikt en gaat het verhaal echt van start. De ingrediënten mochten een beetje beter door elkaar geroerd zijn.

De opgevoerde personages worden – op uitzondering van onderzoeksrechter Hove na, die een echt karikatuur is van de dwarsliggende ambtenaar – wondermooi getekend en komen zeer levensecht over: het zijn geen actiehelden, maar figuren als u en ik met hun (on)hebbelijkheden en zorgen. Toch moet Jo Claes erover waken de focus niet te zeer te verplaatsen van de plot naar de personages, want de lezer zit niet echt te wachten op de tot in de kleinste details beschreven werkwijze waarop de protagonist zijn oudejaarsmaaltijd bereidt.
Wat betreft de locaties, of het nu cafés, eetgelegenheden of historisch erfgoed betreft, slaagt de auteur er telkens weer in de lezer te verrassen met bijzonder mooie plekjes in het Leuven dat hij kent als zijn broekzak. En het oud gemeenteraadslid kan het niet nalaten het huidige stadsbestuur af een toe een veeg uit de pan te geven door het hoofdpersonage wat kritiek te laten spuien op het huidige beleid. Dit alles resulteert erin dat er een zeer realistisch kader geschetst wordt, wat de geloofwaardigheid van het geheel ten goede komt.

De combinatie van onderwerp, stijl en locaties hult Dood in december – en bij uitbreiding de hele reeks – in een zeer aparte sfeer die de lezer het unieke gevoel geeft een historische roman in handen te hebben die zich wonderwel niet in lang vervlogen tijden, maar in het heden, afspeelt. En daarmee verzekert de auteur zich terecht van een eigen plaatsje in de Vlaamse wereld van het spannende boek.

Een paar kleine, verwaarloosbare, details niet te na gesproken, is Dood in december een pareltje van een misdaadroman, waar mee Jo Claes zijn kunnen bevestigt.Het boek is dan ook een aanrader voor elke lezer – fans van spannende literatuur en anderen – en verplichte lectuur voor zij die de interesse voor kunst en geschiedenis, gecombineerd met een misdadig plot, hoog in het vaandel dragen.


Het definitieve verdict: 8/10


EOB

09:52 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: belgie, 8, nederlandstalig, serie, literair, claes_jo, historisch, policier, whodunit |  Facebook |