Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Ik sta in de rij voor de Walt-Disney-attractie It’s a Small World met mijn vierjarige dochter in mijn armen en probeer haar bezig te houden terwijl de slingerende rij ouders en kinderen langzaam voortschuifelt in de richting van de platte bootjes, die uit de grot opduiken op de muziek van steeds hetzelfde bandje.

De korte inhoud
Na de tragische dood van zijn vrouw keert officier van justitie Penn Cage terug naar zijn geboortestad Natchez in Mississippi. Natchez was ooit een stad van oud geld en oude zonden, maar achter de elegante façades blijken machtswellust, rassenhaat en hartstocht nog steeds hoogtij te vieren. Tot zijn verbijstering merkt Penn dat zelfs zijn eigen familie verstrikt lijkt te zijn geraakt in een web van intriges.
Penn bundelt zijn krachten met die van Caitlin Masters, uitgeefster van de plaatselijke krant. In hun speurtocht naar de waarheid stuiten ze op het geheim dat Natchez al dertig jaar beheerst: de onopgeloste moord op een zwarte oorlogsveteraan. Onder overweldigende media-aandacht heropent Penn de zaak…


Het volledige rapport
Greg Iles werd grofweg een halve eeuw geleden geboren in Stuttgart, waar zijn vader, aan het hoofd stond van de medische post van de Amerikaanse ambassade. Al in zijn jeugdjaren kwam hij terecht in Natchez, Mississippi, waar hij nog altijd woont. Na een korte carrière in de muziekwereld zette Greg Iles zich aan het schrijven en in 1993 lag zijn debuut in de winkels.

In 1999 verscheen Het stille spel waarin Penn Cage terugkeert naar zijn geboortestadje Natchez. Amper gearriveerd slaagt hij erin zowel vriend als vijand tegen zich in het harnas te jagen door een oude onopgelost moord aan te halen als voorbeeld van het verschil in behandeling dar blank en zwart in het stadje krijgt. Hij ziet zich genoodzaakt om samen met Caitlin Masters, die de plaatselijke krant uitgeeft, de moord alsnog grondig te onderzoeken. Maar de dood van die zwarte Vietnamveteraan in 1968 blijkt slechts het topje te zijn een groots schandaal. Zo groot dat het leven Penn Cage en zijn familie een stuiver meer waard is…

Greg Iles vertelt het verhaal in de tegenwoordige tijd en in de eerste persoon enkelvoud. Zo laat hij de lezer meekijken met zijn hoofdpersonage, Penn Cage. Maat het belangrijkste personage in het boek is het stadje Natchez zelf, dat de rassenkwestie al meedraagt vanaf het moment dat de blanken er arriveerden. Eerst waren de inheemse indianen het slachtoffer en later de Afrikanen, die als slaven voor de katoenindustrie werden ingevoerd. Hoewel de slavernij al lang afgeschaft is leven blank en zwart; katholiek en jood; arm en rijk op het eerste zicht vreedzaam naast elkaar. Maar de kleinste vonk kan er sneller de brand in laten ontvlammen dan in een droe Kalmthoutse Heide.Door deze politieke en historische diepgang volledig te integreren in het verhaal, is Het stille spel een echte literaire thriller geworden. Niet zozeer door stijl maar vooral door inhoud.

Met Het stille spel toont de auteur zich een briljant plotter. Zowel qua bedenken als wat betreft de uitwerking, want de drie draadjes worden meesterlijk verweven tot een solide touw dat zijn ontknoping krijgt in de rechtszaal. Alleen vallen er net voor het eind net iets teveel doden en zorgt de ontknoping niet voor een grote verrassing.

Greg Iles besteedt immens veel aandacht aan zijn personages, maar sommige ervan zijn net iets te ver over de top om volledig geloofwaardig te kunnen zijn.

Het stille spel is een immens degelijke sociologische thriller die vijf jaar lang een op zichzelf staand verhaal was. Maar in 2005 zag met Ontluistering een tweede boek het levenslicht met Penn Cage in de hoofdrol. En in 2009 volgde het derde en voorlopig laatste deel: Spel zonder regels.

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste zin:
Het was warm in de hotelkamer

De korte inhoud
Vincent Bloom en Elijah Fish hebben zes jaar lang de mondiale kunstwereld voor de gek gehouden door vervalsingen van grootheden als Picasso, Matisse en Chagall als nieuw ontdekte meesterwerken op de markt te brengen. Alle grote veilinghuizen trapten erin. Totdat Bloom en Fish door stomme pech de gevangenis in draaiden. Zeven jaar later komen ze vrij.
De Boston Red Sox staan op punt om voor het eerst sinds 80 jaar de World Series te winnen en de stad is in rep en roer. Dan wordt Fish door Bloom benaderd met het voorstel om een grote hoeveelheid schilderijen, waaronder drie werken van Rembrandt en een Vermeer, te roven uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston. Een krankzinnig plan. Of niet?

Het volledige rapport
De in Rotterdam geboren Elvin Post kreeg de liefde voor literatuur van kleins af aan ingelepeld door zijn vader Jacques, die bekendheid geniet voor zijn vertaalwerk en ook een aantal spannende boeken publiceerde. Het mocht dan ook niet verbazen dat de zoon stage liep bij een literair gezelschap. In 1997 trok hij naar New York waar hij naast zijn vaste baan ook optrad als interviewer en recensent voor het Algemeen Dagblad. Ondertussen woont de journalist en auteur weer in Rotterdam.

Op zijn eenendertigste werd zijn spannend debuut Groene vrijdag gepubliceerd, waarmee hij meteen de Gouden Strop wegkaapte. Vorig jaar verscheen zijn vierde boek Roomservice. Vals beeld is zijn twee spannende boek en verscheen in 2006.

Het boek is een eigenzinnige interpretatie van een waargebeurde, tot op heden onopgeloste kustroof die in 1990 in Boston gepleegd werd. Elvin Post vertelt het fictieve verhaal vanuit het standpunt van de kunstdieven en slaagt erin de politie zo goed als volledig uit beeld te houden.

Liefhebbers van Elvin Posts boeken moet zich zeker ook eens aan de werken van Bavo Dhooge wagen – en omgekeerd – want beide auteurs hanteren zowat dezelfde stijl van schrijven, waarbij geloofwaardigheid ondergeschikt is aan humor en de toevalsfactor uitvergroot wordt tot absurde proporties. Kortom deze twee auteurs zijn de enige bewoners van dit plezantste hokje in de Nederlandstalige misdaadliteratuur.

In het begin van Vals beeld overdrijft de auteur wat met het herhalingen alsof hij de geestelijke capaciteiten van zijn publiek onderschat, maar vanaf het moment dat hij beseft niet voor Alzheimerpatiënten te schrijven, herpakt hij zich meteen om een werkje af te leveren dat zonder twijfel tot de beste misdaadverhalen van de laatste jaren behoort.

Elvin Post heeft zich een zeer interessant onderwerp toegeëigend en er een zeer degelijk plot rond gebouwd dat hij op bijna perfecte wijze heeft uitgewerkt tot een intrigerende, uitmuntend uitgebalanceerde roman die grappig is als het kan en serieus als het moet.

Vals beeld is zo’n werk dat je moet gelezen hebben, want zelfs al ligt het verhaal buiten je gewone interessegebeid; toch zal het je een enkele uurtjes puur genot bezorgen; is het niet om het spannende faction verhaal dan zeker om de humor.

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste zin:
Toen Maria had besloten om dood te gaan, moest haar kat verder maar voor zichzelf zorgen..

De korte inhoud
Het is 1953. al jaren houdt dictator Jozef Stalin de Sovjet-Unie in een ijzeren greep. In Stalins arbeidersparadijs is een seriemoordenaar actief die kinderen vermoordt. Maar in de Sovjet-Unie zijn zulke misdaden onmogelijk. Er bestaan alleen politieke misdaden. Wie al denkt dat een Sovjetburger tot die moorden in staat is, pleegt een misdaad en kan de kogel krijgen, of sterft een tergend langzame dood in een van de goelags. Voor de dood van de kinderen is altijd een logische verklaring: een ongeluk, buitenlandse spionnen – dossier gesloten.
Hoe los je een onmogelijke misdaad op?
Leo Demidov is een jonge, ambitieuze en toegewijde officier van de meedogenloze geheime dienst. Hij kent geen twijfels over het beleid van de communistische partij.
Maar de seriemoordenaar blijft actief en de kindermoorden gaan door. Het lijkt er zelfs op dat de moorden Demidov volgen, dat ze op de een of andere manier met hem te maken hebben. Leo beseft al snel dat hij de moordenaar van al die kinderen, wie het ook is, moet stoppen voordat hij zelf wordt vermoord.
Bij Demidov slaat de twijfel toe. Zijn vijanden binnen de muren van de Loebjanka, het hoofdkwartier van de geheime dienst, ruiken bloed en chanteren hem. Leo moet zijn loyaliteit aan de partij bewijzen, maar dat kan alleen als hij zijn vrouw Raisa verraadt.


Het volledige rapport.
Tob Rob Smith groeide op in Zuid-Londen waar zijn ouders een antiekwinkel uitbaatten. Hij begon al met het schrijven van verhalen in zijn jeugd, maar toen op de middelbare school een leraar hem aanraadde om toneelstukken te gaan schrijven maakte dat indruk op de jonge Tom. Na zijn studies werkte hij eerst als werknemer en later als zelfstandige vooral voor televisieproductiehuizen en –omroepen. Tijdens een minder drukke periode begon hij met het schrijven van zijn spannend debuut Kind 44, dat hij baseerde op de echte Russische seriemoordenaar Andrei Chikatoli, die in de jaren tachtig van vorige eeuw actief was.

Veiligheidsagent en perfecte Sovjetburger Leo Demidov komt per toeval op het spoor van een kindermoordenaar, maar volgens de communistische doctrine bestaan er geen seriemoordenaars. Deze contradictie brengt Leo aan het twijfelen inzake het officiële beleid; een gegeven dat zijn tegenstanders binnen de geheime dienst meteen uitbuiten om hem op een zijspoor te dirigeren. Maar Leo wil koste wat kost deze maniak opsporen en uitschakelen. Zelfs als dat betekent dat hij zijn naaste familie en zichzelf in grote problemen brengt. Enkel het met succes afronden van zijn zoektocht kan zijn geloofwaardigheid en re-integratie in de maatschappij weer bewerkstelligen.

Voor Kind 44 nam de auteur zich de vrijheid om het verhaal te verplaatsen naar de jaren vijftig toen Stalins schrikbewind zijn hoogtepunt beleefde. En deze kunstgreep blijkt een gouden idee te zijn, want veruit het sterkste punt van het boek is de grimmige sfeer die de auteur tot in de perfectie weet te hercreëren. Door zijn sobere beschrijvingen van het leven in Stalinistisch Rusland weet hij veel gruwelijker uit de hoek te komen dan al die boeken waarin bloed en lichaamsdelen in het rond vliegen. De eerste tweehonderd bladzijden van Kind 44 behoren tot het beste wat er ooit op papier gezet werd. De uiterst geloofwaardige wijze waarop alles verteld wordt grijpt de lezer bij het nekvel, kruipt onder de huid en dwingt hem de confrontatie aan te gaan met deze situatie van wantrouwen waarin een normaal leven geen optie is. Want het wantrouwen regeert met ijzeren hand en de angst voor arrestatie, marteling en de goelag hangt als een zwaard van Damocles boven eenieder; ook boven de hoofden van de protagonisten. Meesterlijke sublimatie toont Tom Rob Smith hier tentoon.

Toch mist Kind 44 net de perfecte score, want de contradictie tussen de Sovjetburgers die zich in het begin van het verhaal afsluiten van alles wat hen niet aangaat en de massale hulp die hij later in het boek krijgt is te groot om geloofwaardig te zijn. Hierdoor valt die onmenselijke sfeer die met veel moeite gecreëerd werd bijna als een mislukte soufflé in elkaar, waardoor de auteur er dan ook niet in slaagt die neerslachtige sluier die zowel over cover als verhaal hangt tot het eind vol te houden.

Ook zorgt het kaartje aan het begin van het boek bij aanvang voor heel wat afleiding, want de lezer is geneigd het te raadplegen telkens er een plaats die vernoemd wordt. En die zijn er aanvankelijk niet op terug te vinden. Het was beter geweest het kaartje pas af te drukken op de plaats waar het relevant wordt.

Toch leverde Tom rob Smith met Kind 44 een meesterwerk af dat verplichte literatuur moet zijn voor elke rechtgeaarde liefhebber van het genre. En voor elke (potentiële) auteur, want het is niet alleen een schoolvoorbeeld, maar zelfs de nieuwe maatstaf voor wat betreft sfeervorming.

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste alinea:
Dokter Anders Jonasson werd door verpleegkundige Hanna Nicander gewekt. Het was even voor halftwee ’s nachts.

De korte inhoud
Lisbeth Salander heeft een levensbedreigende aanslag overleefd en wordt in kritieke toestand naar het ziekenhuis gebracht, evenals de man die verantwoordelijk is voor haar duistere, pijnlijke verleden: Alexander Zalachenko. Salander wordt gezocht voor moord en door de media is ze neergezet als een psychopaat, moordenaar en satanist. Alleen Blomkvist is overtuigd van haar onschuld. Hij ontdekt de relatie tussen de vrouwenhandel, het verleden van Salander en de Zweedse veiligheidsdienst en wil daarover publiceren. Maar wil Salander wel meewerken? Ze vertrouwt niemand en zeker Blomkvist niet die haar als enige veel te goed kent. Uiteindelijk moet ze voor de rechtbank verschijnen. Zal het recht zegevieren?


Het volledige rapport
De voortijdige dood van de Zweedse journalist Stieg Larsson in 2004 is er verantwoordelijk voor dat de avonturen van de redactie van het maandblad Millennium beperkt bleef tot een trilogie. Het succes van zijn drie boeken, die zich al jarenlang hoog in de bestsellerlijsten handhaven, zorgde – na de relithrillers in het spoor van Dan Browns De Da Vinci Code – voor de nieuwste hype in de wereld van het spannende boek: de Scandinavische trilogieën overspoelden de boekenwinkels.

Gerechtigheid is het laatste deel van de serie. Voorlopig laatste deel moet ik eigenlijk zeggen, want de geruchten steken al langer de kop op dat er manuscripten van deel vier en zelfs deel vijf zouden bestaan. Alleen de aanslepende onenigheid tussen de familie van de auteur en zijn levensgezellin lijkt de publicatie in de weg te staan. En gelukkig is het boek dusdanig van opzet dat het drieluik rond journalist Mikael Blomkvist en einzelgänger en hacker Lisbeth Salander mooi wordt afgerond.

Gerechtigheid gaat verder waar De vrouw die met vuur speelde stopte: Mikael vindt de levensgevaarlijk gewonde Lisbeth en haar vader Zalachenko en belt de hulpdiensten. Terwijl de politie ongeduldig wacht om Salander te kunnen ondervragen, begint de veiligheidsdienst in hoog tempo alle sporen opverwijderen. Enkel onderzoeksjournalist Blomkvist doet er alles aan om de volledige waarheid uit te zoeken en in de openbaarheid te brengen.

Het grootste minpunt van Gerechtigheid, en tevens de enige reden waarom de maximale score op zak blijft, is je er pas ten volle van kan genieten als je het veruit minste boek van de reeks achter de kiezen hebt. De vrouw die met vuur speelde is namelijk de inleiding op dit verhaal. Maar deze opoffering wordt meer dan goed gemaakt omdat Gerechtigheid de serie (voorlopig misschien) in schoonheid afsluit met een perfect opgebouwde spanningsboog die nergens ook maar het kleinste deukje vertoont en een veelheid aan thema’s bevat die met kennis van zake onder de loep genomen worden.

Ook Stieg Larssons schrijven evolueerde. Zo bevat Gerechtigheid, ondanks het feit dat het met voorsprong het dikste boek is van de drie, veel minder weinig ter zake doende uitweidingen. Enkel bij de beschrijving van het ontstaan van de veiligheidsdienst en meer bepaald de Sectie Speciale Analyse steekt de jeugdzonde weer even de kop op. Maar voor het overige is het boek een meer dan degelijk werkstuk dat eivol staat van de onverwachte wendingen. De afwezigheid van rustmomenten zorgt ervoor dat het lezen vlot opschiet en maakt het doorploegen van de meer dan zeshonderdvijftig bladzijden een zeer aangename bezigheid.

Door de grote hoeveelheid boeken van amper aanvaardbare kwaliteit, stelt de lezer zijn hobby wel eens in vraag, maar een boek als Gerechtigheid lezen is voldoende om al die twijfels weer voor een tijdje van tafel te vegen: Het zijn uitschieters als deze waardoor een mens met plezier blijft lezen. Gerechtigheid s dan ook een terechte winnaar van De Glazen Sleutel 2008, de prijs voor het beste Scandinavische misdaadverhaal van dat jaar, en een absolute aanrader voor elke liefhebber van het genre. Of om het in drie woorden samen te vatten: een zalig boek!

Het definitieve verdict: 9/10

De verpakking:
Het eerste wat in het oog springt in deze stijlvolle retrocover is niet het kunstige stilleven in de stijl van de schilderijen van Gerd Renshof, maar wel dat alle tekst niet mooi in het midden gecentreerd werd.Er zit wellicht een of ander concept achter, maar de eerste indruk is die van onzorgvuldigheid. De compositie van het oude boek en de donkerrode roos wordt op de achterflap herhaald en wordt daar vergezeld van zowat alle informatie die een potentiële koper kan verlangen. Enkel een fotootje van de auteur had er nog bij gemogen.
Als mooi extraatje zit er nog een bladwijzer bij het boek die dezelfde sfeer uitstraalt en die tegelijkertijd ook als kortingsbon gebruikt kan worden bij de aankoop van een bepaald merk koffie en thee.

De inhoud:
Na een verdacht sterfgeval bezoekt literatuurliefhebber en inspecteur Dejan Lukic de Papyrus Boekhandel. Hij ontmoet de aantrekkelijke eigenaresse, Vera Gavrilovic, en ontdekt na een tweede verdachte dood wat de slachtoffers gemeen hadden: allen lazen vlak voor hun dood een ongrijpbaar werk, Het laatste boek.
Hanteert een literaire moordenaar de methode uit De naam van de roos? In een race tegen de klok moet Lukic het geheim van Het laatste boek ontdekken en achterhalen waarom hij steeds sterker het gevoel krijgt dat hij dit alles al eens gelezen heeft.


Het rapport:
Zoran Zivkovic werd drie jaar na het einde van de Tweede Wereldoorlog geboren in de Belgrado, de hoofdstad van het toenmalige Joegoslavië en het huidige Servië en woont er nog steeds. Hij sturdeerde af en doctoreerde aan het departement literatuur van de universiteit van Belgrado, waar hij ondertussen ook al een paar jaar cursussen creatief schrijven doceert aan de faculteit talen.

Met drieëntwintig boeken op zijn naam, waarvan er achttien thuishoren bij de fictie, mag hij als een ervaren rot in het schrijversvak gezien worden. In de meeste werken speelt hij met de grenzen van het bovennatuurlijke en het onverklaarbare en heeft nauwe banden met het fantasy genre. Het laatste boek – zijn zestiende roman – is het eerste dat in het Nederlands verschijnt.

Hierin brengt een sterfgeval literatuurliefhebber en inspecteur Dejan Lukic naar een boekenwinkel. Autopsie wijst uit dat het enige verdachte aan de dood is dat er geen enkele oorzaak kan gevonden worden. De volgende dag blaast er weer iemand zijn laatste adem uit in diezelfde boekhandel. Terwijl Dejan constant het gevoel heeft dat hij wat hem overkomt als eens ergens gelezen heeft, komt hij tot de onthutsende conclusie dat het openslaan van het zogenaamde laatste boek, de dood tot gevolg heeft. Als Dejan tijdens zijn zoektocht ook nog eens valt voor de charmes van Vera, de uitbaatster van de boekenwinkel, wordt de druk op zijn schouder om deze zaak zo snel mogelijk op te helderen alsmaar groter.

Meteen vanaf de eerste paragraaf pakt dit boek de lezer bij de keel. Niet vanwege de gruwel of de spanning, maar enkel en alleen door schoonheid. Nog voor men de eerste bladzijde heeft omgeslagen, staat het als een paal boven water dat dit een een pareltje van schrijfkunst is, dat door de rust die het uitstraalt meteen opvalt in de zee van boeken vol geweld waarin we ons ze graag wagen. De aangename gezapigheid waarmee het verhaal voortkabbelt roept herinneringen op aan de symphatieke boeken die onder andere Stilleven van de Canadese Louise Penny en recenter Het pigment van Ludo Schildermans zijn. Enkel de laatste twee hoofdstukjes komen nogal vreemd over, want hierin houdt Zoran Zivkovic vast aan zijn gewoonte om het onverklaarbare in zijn verhalen te verwerken. Verwacht dus geen alledaagse ontknoping

Niet alleen bevat Het laatste boek een intrigerend mysterie, maar er is ook ruim plaats gemaakt voor een prachtig verwoorde romantische liefdeshistorie en steekt het op subtiele wijze de draak met het kunstmatig in stand gehouden standenverschil tussen literatuur en lectuur. Als men daar bovenop ook nog eens mag genieten van intense hoogwaardige conversaties, die al even gratieus voor de ogen van de lezer voorbij trekken als de in slow motion vertoonde beelden van het delicate spel tussen twee duellerende schermers in volle actie, is genieten de enige optie.

Het laatste boek is een intimistisch boekje geworden, zonder specifieke plaats- of tijdsbepaling, maar met markante locaties die bevolkt worden door al even bijzondere mysterieuze figuren, waarin men als lezer kan verdrinken. Ook scherpen de veelvuldige referenties naar Umberto Ecos De naam van de roos de zin aan om dit andere meesterwerk eens te gaan lezen of herlezen.

Het laatste boek is een werkje van buitengewone schoonheid geworden, maar blijft toch een atypisch spannend boek. Maar als dit verhaal een staalkaart is van Zoran Zivkovic oeuvre, is het onbegrijpelijk dat we nog niet eerder iets van zijn hand in onze eigen taal mochten lezen. Waarmee ik ook meteen wil aangeven dat de vertaalster met dienst, Reina Dokter, een prachtjob heeft afgeleverd. Waarvoor dank.

Het verdict: 9/10

De verpakking:
Deze bijna nietszeggende cover van smog over een deeltje van de skyline van New York, met als blikvangers het Empire state building en Manhattan bridge, maakt een sobere indruk. Tot je frank valt en bemerkt dat er in The city that never sleeps op een uitzondering na, geen enkel licht ontstoken is. Voor een spannend boek is de cover, mede door het gebruikte kleurenpalet, dan ook behoorlijk onopvallend. De titel trekt nog de meeste aandacht. Niet alleen door zijn kleur, maar vooral door de woorden zelf, want wie vraagt zich niet af wat er achter “De laatste dagen van Amerika” zou kunnen schuilgaan. Opvallend is wel dat de uitgever afgestapt is van het gebruik van de vertrouwde stempel “Leesexemplaar” om de recensie-exemplaren die uitgestuurd worden te merken, maar die vervangen heeft door de vermelding “Gratis exemplaar” die nu in een opvallend oranje bol op de cover gedrukt staat, en alle aandacht naar zich toe trekt..

De inhoud:
Een nieuwe terroristische aanslag heeft de Verenigde Staten op hun grondvesten doen schudden. De bevolking is massaal de steden ontvlucht en door tekorten aan voedsel, brandstof en medicijnen is het land uiteengevallen. Zwaarbewapende milities hebben het heft in handen genomen en de regering staat machteloos.
Samuel Simpson, een jonge Canadese journalist, staat voor een onmogelijke taak. Samen met de Nederlandse arts Miriam van der Pol en vijf anderen moet hij bewijs zien te vinden voor de massamoord waaraan een groep gearresteerde militieleiders zich schuldig zou hebben gemaakt. Als het VN-team dit bewijs niet binnen een week kan leveren, moeten de oorlogsmisdadigers worden vrijgelaten. Wanneer Samuel erachter komt dat er een verrader in hun midden is, lopen de spanningen op.


Het rapport:
De Amerikaan Brendan DuBois werd geboren en getogen in de staat New Hampshire, waar hij nog altijd verblijft met zijn vrouw en hun huisdieren. Vooraleer hij in 1999 besloot voltijds als auteur door het leven te gaan, had hij al een carrière als journalist achter de rug. Ondertussen heeft hij al honderden kortverhalen op zijn naam staan, waarvan er enkele bekroond werden. Ook publiceerde hij tot nu toe al twaalf thrillers, waarvan de helft met Lewis Cole in de hoofdrol. Slechts twee van zijn boeken werden naar het Nederlands vertaald: zijn uit 1999 daterende bestseller Vuur uit de hemel, waarin hij de Cuba-crisis laat uitgroeien tot een kernoorlog die de USA zwaar treft. En nu, meer dan tien jaar later is er De laatste dagen van Amerika, dat ook weer een door nucleaire aanslagen verzwakt en ontregeld Amerika als setting heeft.

In dit laatste boek volgen we de Canadese journalist Samuel Simpson, die als lid van een zevenkoppig vnforus-onderzoeksteam het noorden van de staat New York doorkruist op zoek naar bewijzen van misdaden tegen de menselijkheid die de gewapende milities die het gebied controleren zouden begaan hebben tegenover uit de steden op de vlucht geslagen landgenoten. Als er geruchten gaan dat hun taak van binnen uit gesaboteerd wordt, begint Samuel verdenkingen te koesteren tegen een van zijn teamleden en beginnen de relaties tussen de groepsleden onderling erg stroef te verlopen.

Hoewel een titel als deze de verwachtingen schept van een grootst opgezet verhaal vol spectaculaire scenes, besluit Brendan DuBois net de tegenovergestelde weg in te slaan en te focussen op het individu. Deze aanpak resulteert in een zeer beklijvend en pakkend verhaal. De lezer volgt als het ware door een vergrootglas de hoofdrolspeler, die in deze voor hem vreemde omgeving met de billen dichtgeknepen van angst, enkel voortgedreven door zijn overlevingsdrang, de hachtelijke situaties waarin hij komt te verkeren, doorstaat. Mede door deze kleinschaligheid slaagt de auteur er ook in de cast zeer beperkt te houden, wat het leesplezier alleen maar vergroot.

Vanaf de eerste bladzijde staat dit verhaal als een huis en houdt het de lezer in zijn ban tot aan het finale punt; zonder ook maar het minste deukje op te lopen qua degelijkheid, geloofwaardigheid en realisme. Pas na meer dan tweehonderd bladzijden verschuift de focus een beetje naar het grotere geheel waarin Samuel en zijn companen zich bewegen en wordt De laatste dagen van Amerika een meer traditionele thriller.

Rest enkel de vraag waarom de auteur ervoor opteerde om dit verhaal te situeren tegen de fictieve achtergrond van een door aanslagen bijna uiteengevallen Verenigde Staten van Amerika waar de wet van de sterkste geldt. Wellicht mag dit voor zijn thuismarkt een extra spanningsfactor betekenen; een klap in het gezicht van de altijd vol van zichzelf zijnde Yankees, misschien? Maar voor de buitenlandse lezer, zoals wij Vlamingen en Nederlanders, heeft dit geen echte meerwaarde en had het boek zich net zo goed – en misschien wel beter – kunnen afspelen op een van de vele plaatsen in de wereld waar de VN echt actief is als bewaker van de vrede.

Brendan DuBois heeft met dit werk een pareltje op papier gezet dat in de lijn ligt van Tomas Ross’ Koerier voor Sarajevo en Willem Asmans Wondermans eindspel. En na het lezen ervan vraagt een lezer zich echt wel af waarom al die andere boeken van deze auteur nog niet in het Nederlands te verkrijgen zijn. Of zijn Vuur uit de hemel en De laatste dagen va Amerika nu net de kwalitatieve uitschieters in de portfolio?

Het verdict: 9/10

De buitenkant:
In 2009 sierden opvallend veel roodharige vrouwen de covers van spannende boeken: Na onder andere Karin Slaughter, Patricia Cornwell en Lieneke Dijkzeul sluit James Patterson wellicht de rij af, met deze ongewone compositie als cover: een lijkbleek hoofd, met gedetailleerd in beeld gebracht koperkleurig haar tegen een pekzwarte matte achtergrond. Alle tekst is onderaan geplaatst om beeld, dat trouwens bij het verhaal past, zo weinig mogelijk te verstoren. De titel doet meteen denken aan de televisieserie I, Claudius van al weer bijna vijfendertig jaar geleden, maar heft er verder niets mee gemeen. De soberheid van de voorzijde wordt doorgetrokken naar de achterflap waar summier alle verwachte info terug te vinden is.

De achterflap:
Alex Cross wordt tijdens zijn verjaardag opgeroepen voor een moordzaak. Op zich is dat niets bijzonders, maar dit keer raakt de moord hem ook persoonlijk. Het verminkte lichaam van zijn nichtje is gevonden en Alex zweert dat hij de moordenaar zal vinden.
Tijdens hun zoektocht raken Alex en zijn vriendin Brianna Stone verzeild in een van de meest beruchte clubs van Washington. Een plek waar al je fantasieën werkelijkheid kunnen worden, als je maar voldoende geld hebt. Dan duikt er een video op met zeer belastend materiaal...
Alex Cross komt oog in oog te staan met een gewelddadige seriemoordenaar en een groep machtige mensen, die er alles aan zullen doen hun geheim te bewaren..


De binnenkant:
De in Florida residerende James Patterson is waarschijnlijk de man wiens naam dezer dagen het meest op een cover prijkt. Zo kwamen er dit jaar alleen al negen nieuwe boeken op de Amerikaanse markt onder zijn naam waarvan sommigen weliswaar ook een co-auteur vermelden en hoewel hij stilaan de pensioengerechtige leeftijd nadert staan er voor de eerste vier maanden van 2010 alweer drie nieuwe titels op stapel.

Ik, Alex Cross, maakt deel uit van de reeks met dezelfde naam, en is al het vijftiende avontuur van deze rechercheur van de Washingtonse Metropolitan Police Department, waarvan er al twee verfilmd worden tot bioscoopfilm: Kiss the girls en Along came a spider. Naast deze reeks worden in ons taalgebied ook nog de boeken uit de reeks Women’s Murder Club uitgegeven alsook menig op zichzelf staand boek.

Als op het feestje voor zijn vijftigste verjaardag, net nadat hij zijn speech – die begon met de woorden “Ik, Alex Cross” - beëindigde, de telefoon gaat, slaat de sfeer helemaal om: weg is de feeststemming en Alex moet meteen aan de slag. Toch is het deze keer geen zaak als alle andere, want het vermoorde en fel verminkte slachtoffer blijkt zijn nichtje te zijn. Het spoor van de daders leidt via een exclusieve privé-club, waar elke fantasie tegen de juiste prijs kan beleefd worden, naar één van de machtigste en invloedrijkste personen van de Verenigde Staten

James Patterson hanteert een zeer gestroomlijnde stijl van schrijven en offert veel op om het verhaal onder stoom te brengen en te houden. Rechttoe rechtaan vertelt hij zijn verhaal in zeer korte hoofdstukken, waarbij hij erover waakt zoveel mogelijk moeilijke woorden en ingewikkelde zinsconstructies uit de weg te gaan. Door de grote hoeveelheid aan actie, spanning en schockerende beelden die hij zijn hoofdpersonage op alle fronten voorschotelt is er amper plaats voor uitwijdingen en degelijke beschrijvingen en hoewel deze kenmerken diskwijls wijzen op een minder boek, slaagt de auteur er wonderwel in zijn publiek op zijn hand te krijgen.

De thematiek van het verhaal, dat de bezitters van geld en macht blijkbaar vinden dat er voor hen andere normen gelden dan voor de gewone man in de straat, en de druk waaronder het hoofdpersonage door de omstandigheden komt te staan op zowel professioneel als persoonlijk gebied, maken van Ik, Alex Cross een zeer boeiend boek. Natuurlijk wordt er meer dan eens geflirt met de grenzen van de geloofwaardigheid, maar door de manier waarom het gebracht wordt, komt de auteur ook hier weer makkelijk mee weg. Meer zelfs: als lezer ga je zo in het vertelde op dat ze alleen maar wil blijven verder lezen. Tot aan het laatste hoofstuk, dat er voor de occasionele lezer er net teveel aan is. Maar wellicht is het honderzeventiende hoofdstuk een leuke gimmick voor zij die al meerdere boeken uit deze serie achter de kiezen hebben.

Op zijn webstek prijst de auteur in een eenvoudig spotje dit boek aan met volgende tekst: “Buy this book or I have to kill off Alex Cross (It’s very good by the way)”. En ik kan dat alleen maar beamen: Ik, Alex Cross is inderdaad een zeer goed boek geworden, Maar toch kan het nog altijd beter, want de afwerking is niet tot in alle details perfect. Zo is de in het boek gebruikt schuilnaam van de dader net iets te voor de hand liggend en sterft de verhaallijn rond de familie Martino, na wat verwarring gesticht te hebben, een stille dood.

Zorg er dus voor dat de auteur geen kruis maakt over Alex Cross en koop – en vooral lees – dit boek. Het is een echte aanrader.

De score: 9/10

De buitenkant:
Geheel in de hedendaagse trent waarbij uitgevers de boeken van eenzelfde auteur heel herkenbaar proberen te houden in de boekenwinkel en misschien ook wel omdat het zo mooi staat in het boekenrek, ligt de layout van de cover van Het gebroken raam in de lijn van de vorige boeken van Jeffery Deaver: een foto die gefilterd is tot één kleur – deze keer een teint op de grens van roze en paars – en natuurlijk de naam van de auteur en de titel van het boek in een wederkerend lettertype. Deze keer – hoe kan het ook anders – staat er een gebroken raam op de cover.

De achterflap:
Lincoln Rhyme is druk bezig met een internationale zaak als hij een onverwacht telefoontje krijgt. Zijn neef is gearresteerd op verdenking van moord. Het forensisch bewijs dat de politie heeft verzamald is overtuigend, maar als Lincoln op onderzoek gaat, lijken de aanwijzingen bijna te goed om waar te zijn.
Samen met zijn assistente Amelia Sachs stuit Lincoln op de sluwste seriemoordenaar die hij ooit is tegengekomen. Een man die beschikt over de meest persoonlijke details van zijn slachtoffers. Een man die continue op jacht is naar zijn mooiste trofeeën: mensenlevens.

De binnenkant:
Jeffery Deaver zag in 1950 het levenslicht werd in de rand van Chicago. Voor hij zich ging concentreren op het schrijven, oefende hij de meest uiteenlopende beroepen uit: journalist, folkzanger en advocaat. Daarnaast is hij ook een begenadigd amateurkok.

Het gebroken raam is al het drieëntwintigste boek van zijn hand, maar pas het vijftiende dat naar het Nederlands werd vertaald. In ons taalgebied debuteerde hij in 1994 met Met Angst voor de nacht, dat gevolgd werd door Monddood. De erkenning van zijn meesterschap als schrijver kwam er met - de verfilming van - zijn volgende boek. Wie heeft er The bone collector nog niet gelezen of bekeken, waarin zijn serie-personages Lincoln Rhyme en zijn assistente Amelia Sachs voor het eerst hun opwachting maakten. Het gebroken raam is het achtste deel in de reeks met dit toch wel speciale koppel. Heden ten dagen wisselt hij de boeken met Rhyme en Sachs af met deze van een nieuw vast hoofdpersonage, de ondervragingsspecialiste Kathryn Dance. En af en toe perst hij er nog eens een boek tussen dat buiten beide reeksen valt.

In Het gebroken raam maakt de bijna volledig verlamde forensisch onderzoeker Lincoln Rhyme, samen met de Londense politie jacht op een internationaal crimineel, als hij een telefoontje krijgt: zijn neef Arthur is gearresteerd op verdenking van roofmoord. De politie heeft zowel op de plaats van het misdrijf als bij Arthur thuis een onweerlegbaar grote hoeveelheid belastend bewijsmateriaal gevonden. Maar net die overvloed aan sporen zorgt ervoor dat Lincoln interesse krijgt in de zaak en hij, samen met Amelia Sachs en de speurders van NYPD, op het spoor komt van een seriemoordenaar die gebruikt maakt van de modernste technieken om zijn slachtoffers te kiezen en zijn sporen te wissen.

In de wereld van het spannende boek staat een werk van Jeffery Deaver gelijk aan kwaliteit. De lat ligt bij kopers en uitleners dan ook zeer hoog. En bijna altijd weet de auteur de verwachtingen in te lossen en soms zelfs te overtreffen. En ook deze keer slaagt daar weer met glans in.

Ondanks het feit dat in het begin van het boek de familie van Lincoln Rhyme, na acht boeken, wat uit de lucht komt te vallen, krijgen we later beetje bij beetje een mooi uitgewerkte inkijk in het familiaal verleden van de onderzoeker. Maar de kers op de taart van Het gebroken raam is dat de auteur erin geslaagd is de perfecte alwetende slechterik te creëren, die nog geloofwaardig overkomt ook.

Het basisidee is professioneel uitgewerkt tot een degelijk en goed onderbouwd verhaal dat niet alleen, zoals gebruikelijk, aangenaam leesvoer vormt, maar voor het overgrote deel zeer realistisch wordt voorgesteld en verteld. Slechts even, in de laatste honderd bladzijden van het boek, wordt de grens van het geloofwaardige een paar keer nipt overschreden als de auteur bij enkele van de vele verrassende plotwendingen uit de bocht gaat en uitzicht op de maximum score verliest.

Ook wordt de lezer ingewijd in de wereld van “data mining”: het verzamelen van allerhande gegevens over personen en deze uitbaten voor gebruik door derden, die tegen betaling gepersonaliseerde lijsten kunnen opvragen voor allerhande doeleinden, zoals gespecialiseerde mailings naar bepaalde bevolkingsgroepen, statistieken, trendanalyses, enzovoorts. Een wijdverbreide technologie waarvan de man in de straat veelal in het ongewisse blijft, en die door Charles Den Tex ook al aangesneden werd in Cel.

De buitenlandse verhaallijn die het hoofdverhaal omkadert, ligt er toch wat verweesd bij, en lijkt enkel maar een excuus te vormen om te kunnen verwijzen naar De koude maan, het vorige boek uit deze reeks. Maar de kans bestaat natuurlijk dat die verhaallijn in een volgend boek weer wordt opgepakt en dieper wordt uitgewerkt.

Het gebroken raam is weer een zeer geslaagde, de perfectie benaderende, Deaver, die de lezers absoluut niet zal teleurstellen en hen enkele aangename uren boeiend leesplezier zal bezorgen met een verhaal dat net zulke bochten maakt als de loop van een konijn op de vlucht.

De score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Deze auteur is ondertussen een vertrouwde naam geworden in mijn collectie. Alleen slaag ik er maar niet in om bij te blijven met wat hij schrijft. Ik verwacht dat binnenkort zijn vijfde boek in vertaling zal verschijnen en ik zit met dit werk nog maar aan nummer drie.

De achterflap:
Voor het eerst sinds lange tijd wordt Rome geteisterd door een sneeuwstorm. Tijdens dit noodweer krijgt de politie een inbraakmelding vanuit het Pantheon. Wanneer de rechercherus Nic Costa en Gianni Peroni bij de oude Romeinse tempel aankomen, treffen zij een gruwelijk tafereel aan. Onder de zacht neerdalende sneeuw ligt het vreselijk toegetakelde lichaam van een vrouw. De verminkingen verwijzen naar de Vitruviaanse Man van Leonardo Da Vinci, een mysterieus symbool dat alles te maken heeft met de Gulden Snede, de maatstaf voor de architectuur in de renaissance.
Al snel staat de FBI op de stoep en wil – geheel tegen de zin van de Italianen – het onderzoek overnemen en de zaak zo snel en stil mogelijk afronden. Costa is vastbesloten om erachter te komen waarom deze kwestie blijkbaar zo delicaat is. Dan geeft de FBI schoorvoetend toe dat dit niet het eerste slachtoffer is: op verschillende plekken in de wereld zijn zes mensen op dezelfde manier om het leven gebracht.
De FBI wordt gedwongen meer geheime informatie prijs te geven dan haar lief is...


Bespreking:
De vijfenvijftig jaar oude Brit David Hewson verruilde zijn loopbaan als journalist voor een carrière als misdaadauteur Hij is bij ons vooral bekend van zijn reeks met Nic Costa en Teresa Lupo, maar hij publiceert ook regelmatig op zichzelf staande boeken, die momenteel niet meer of nog niet in Nederlandse vertaling verschijnen. De Pantheon getuige is het derde deel in de serie waarvan er momenteel vier in het Nederlands te verkrijgen zijn. In oktober 2008 zal in Groot-Brittannië al het zevende deel verschijnen van een reeks die, voorlopig, negen delen zal tellen, want zover gaat momenteel zijn contract met de uitgever.

In De Pantheon getuige, dat zich afspeelt in de dagen voor Kerstmis in een besneeuwd Rome worden Nic Costa en zijn partner Gianni Peroni opgeroepen voor een inbraak in het Pantheon. Ter plaatse gekomen worden ze beschoten en vinden ze het ritueel verminkte lijk van een vrouw pal in het midden van de kerk. Het onderzoek is nog niet goed en wel begonnen of de FBI komt tussen en eist het lijk op. Zeer tegen hun zin worden de Italiaanse politieagenten gedegradeerd tot loopjongens. Nic, Gianni en Teresa laten echter niet over zich heen lopen en zetten hun carrière op het spel en hun tanden in deze stinkende zaak. Al snel blijkt dat de FBI veel meer weet dan ze willen prijsgeven: het slachtoffer is al het zevende in de rij dat ontdekt worden. Is er een internationale seriemoordenaar aan het werk?

De boeken van David Hewson zijn geen pageturners die je even tussendoor verslindt zoals een snelle hap. Het zijn boeken waar je eens rustig moet voor gaan zitten en die je traagjes en met veel smaak degusteert om zo van alle aspecten te kunnen genieten.. En dat is niet het enige waarmee ze zich onderscheiden van het gros.

Zo staat de auteur er ook om bekend dat hij zijn helden niet spaart: persoonlijke miserie, professionele tegenslagen en het letterlijk delen in de klappen zijn hun deel. En laat onder andere deze aanpak er nu net verantwoordelijk voor zijn dat zijn levensechte figuren, die soms wat problemen hebben met gezag, op veel symphatie kunnen rekenen bij de lezer. Als hij dan ook nog kiest om zijn verhalen in Rome , zowat het mooiste decor dat een boek kan hebben, te laten afspelen kan het bijna niet meer stuk.

De Pantheon getuige telt meer dan driehonderd bladzijden die verdeeld zijn in luttele vier hoofdstukken die elk een dag beslaan en waarvan de ontknoping op Kerstmis valt. Nu is het best begrijpelijk dat veel lezers moeite hebben met deze indeling, want het merendeel van de lezers prefereert korte hoofdstukken.

Dit boek is meer dan een spannend boek, want het ademt de typische Italiaanse sfeer van de eerste letter tot aan het laatste punt: het geur van koffie; de smaak van wijn; en het belang van gezelligheid worden door de auteur zo mooi met het verhaal verweven dat menig lezer een beetje verliefd zal worden op Italië in het algemeen en Rome in het bijzonder.

Maar het beste moet nog komen: het verhaal zelf. De auteur is erin geslaagd een prachtig plot te bedenken en heeft dat met zeer veel kundigheid uitgewerkt tot een boek vol afwisseling, verrassingen, menselijkheid en actie.De Pantheon getuige is niet alleen het beste van de drie, maar deze stijgende lijn houdt ook belofte in voor de toekomst.

Ondanks zijn afwijkende aanpak heeft David Hewson met dit boek de perfectie benaderd en zodoende een absolute aanrader afgeleverd die niet alleen verplichte lectuur zou moeten zijn bij de thrillerlezers, maar ook bij alle Italië-adepten.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Ook dit boek werd me weer door Crimezone bezorgd. Zodoende komt het automatisch bovenop de stapel te liggen om zo snel mogelijk gelezen en besproken te worden. Daar ik best aangename herinneringen koester aan haar vorige boek, kijk ik al gretig uit naar dit exemplaar. Wat bij deze dan ook gebeurd is.

De achterflap:
In Forest Park is een dood meisje gevonden. Rechercheur Archie Sheridan wordt erbij geroepen. Jaren eerder stond hij ook al over het lijk van een meisje gebogen in dit park, en daarmee begon zijn helse jacht op de extreem geweldadige seriemoordenares Gretchen Lowell.

Maar Gretchen zou nu veilig achter slot en grendel moeten zitten...

Dan hoort Archie dat Gretchen niet meer in haar cel zit, maar zwaargewond in een ziekenhuisbed ligt. Vlak daarna weet ze te ontsnappen en bedreigt ze niet alleen Archie, maar ook zijn kinderen.


Bespreking:
De uit een hippie milieu afkomstige Chelsea Cain woont met haar man en dochter in Portland. De jarenlange jacht op de Amerikaanse seriemoordenaar Gary Ridgway inspireerde haar tot het schrijven van Hartzeer, haar spannend debuut dat eerder dit jaar in Nederlandse vertaling verscheen. Bij uitgeverij Luitingh smeden ze het ijzer wanneer het heet is en dus gooien ze nu al het vervolg Hartendief, waarin dezelfde personages hun opwachting maken en dat verder gaat waar Hartzeer stopte, al op de markt.

Hartendief gaat verder waar het vorige boek eindigde: Gretchen Lowell zit nog altijd in de cel en, de nog altijd op pijnstillers levende, rechercheur Archie Sheridan is teruggekeerd naar zijn gezin en terug aan het werk. Archie is er nog altijd niet in geslaagd Gretchen volledig uit zijn gedachten te bannen,, maar slaagt er toch in haar naar de achtergrond te dringen tot hij verneemt dat ze is aangerand en erg toegetakeld in de ziekenboeg ligt. Als ze wat later ook nog weet te ontsnappen heeft ze maar één doel voor ogen: Archie terug in haar handen krijgen en ze gebruikt daarvoor het enige middel dat Archie zal kunnen overtuigen: zijn kinderen.

Het boek kent een valse start, want al in de derde zin slaat de zetduivel toe, maar gelukkig blijkt dit later de enige uitschuivertje geweest te zijn want daarna wordt het alleen maar beter. Gebruik makend van dezelfde personages, dezelfde thematiek en dezelfde opbouw slaagt de auteur er met glans in om een totaal ander en sterker verhaal te vertellen. Het is echt verbazingwekkend hoeveel Chelsea Cain op één boek tijd is geëvolueerd in haar schrijven.

Ze blijft op twee paarden wedden, door parallele aan de verhaallijn van de Beauty killer nog een tweede uitgebreide verhaallijn te laten lopen dat eveneens bijzonder degelijk wordt opgebouwd en eigenlijk veel interessanter is dan dat van de seriemoordenares, die naar het einde toe toch weer alle aandacht voor zich opeist.

Het zeer vlot weglezende boek zit vol met verrassende wendingen en als een geboren koningin van de suspence schudt Chelsea cliffhanger na cliffhanger – de ene nog verrassender dan de andere - uit haar mouw. Zelfs bij de ervaren thrillerlezer slaat het hart soms een slag over en valt de mond verbaasd open. Een waar genot.

Toch wordt de perfectie net niet bereikt want de aanloop naar de ontknoping komt totaal uit de lucht vallen en is te onwaarschijnlijk om geloofwaardig te zijn, maar dat doet weinig af aan het feit dat dit boek een zeer sterk stukje spannend schrijven is, dat wellicht het best tot zijn recht komt als je Hartzeer al op voorhand las, omdat dan de relaties tussen de personages toch wat meer diepgang krijgen

Hartendief herinnert elke liefhebber van het spannende boek eraan waarom dit gerne zo aantrekkelijk is en deze aanrader van formaat moet dan ook beschouwd worden als verplichte lectuur. Bij haar debuut was er al een verlangen naar meer, maar nu is het al ongeduldig wachten tot nummer drie in de serie eraan komt. Als die van hetzelfde kaliber is als deze, is Chelsea Cain goed op weg om om zich te mengen onder de grootsten der thrillerauteurs.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Na op vakantie in het buitenland nog eens enkele boeken uit de eigen collectie gelezen te hebben, lagen er bij de thuiskomst weer enkele pakketjes van Crimezone klaar. En onder andere dit boek maakte deel uit van de inhoud: een voor mij onbekende schrijfster.

De achterflap:
Voor ex-profielschrijver van de FBI Pierce Quincy is het het begin van een nachtmerrie: een verlaten auto op een eenzaam stuk snelweg, met een nog lopende motor, een tasje op de chauffeursstoel. Zijn echtgenote Rainie Conner blijkt verdwenen. Heeft een van de geesten uit Rainies verleden haar eindelijk ingehaald? Of is haar verdwijning het gevolg van een van de zaken waar ze aan werkte – een geweldadige dubbele moord of het misbruik van een ernstig gestoord kind wiens lot Rainie erg ter harte ging?
Samen met zijn dochter, FBI-agent Kimberly Quincy, gaat Pierce de strijd aan met de autoriteiten, terwijl hij als een waanzinnige zoekt naar antwoorden op alle vragen waarvoor hij altijd bang was ze te moeten stellen...


Bespreking:
Lisa Gardner woont met haar man, dochter, en huisdieren in New Hampshire, USA. Net als Tess Gerritsen heeft ze in het verleden, onder het pseudoniem Alicia Scott, romantische verhalen geschreven. Maar in 1997 gooide ze het roer om om een boek te schrijven waarin ze naar eigen zeggen veel slachtoffers kon maken.

Her resultaat was De bloedbruiloft, waarin ook Pierce Quincy zijn eerste optreden maakt. Verdwenen is ondertussen al het achtste boek van haar hand en het vijfde waarin Pierce een belangrijke rol speelt.

Dit verhaal begint met de onrustwekkende verdwijning van Lorraine ‘Rainie’ Conner, de tweede vrouw van Pierce. Al snel wordt duidelijk dat ze ontvoerd werd. Waar door wie? In welk milieu moet de dader gezocht worden? Is het iemand uit Rainies verleden die zich wil wreken? Of moet de dader gezocht worden in de omgeving van de huidige bezigheden van Rainie, waarin ze de zaken behartigt van een jongetje dat beweert mishandeld te worden door zijn stiefvader? Terwijl de politie zich aan de procedures houdt, start Pierce Quincy, geholpen door zijn dochter Kimberly en haar verloofde zijn eigen onderzoek, met slecht één doel: zijn vrouw levend terugvinden.

Zulk een langlopende serie staat garant voor mooi geboetseerde en doorleefde personages, die zeer levensecht overkomen. Maar zo’n lange geschiedenis is ook net het zwakke punt van het boek, want net als bij Karin Slaughter haar Grant County reeks, gaat de lezer zich hier ook afvragen hoeveel leed en ongeluk een hoofdpersonage kan hebben: een teveel aan moorden, verkrachtingen en dergelijke in eenzelfde familie- en kennissensfeer knaagt aan de geloofwaardigheid.

Maar de schrijfster vangt dit perfect op door voor de rest een bijna perfect spannend verhaal te vertellen. Met een degelijke meeslepende schrijfstijl, die wat doet denken aan De gijzeling van Sebastian Fitzek schotelt ze de lezer een politiethriller voor die staat als een huis. Het boek, dat een tijdspanne van twee dagen beschrijft, wordt verteld vanuit twee standpunten: de politie en het slachtoffer. De keuze voor deze invalshoeken is meteen een grote troef, want ondanks dat de lezer zo veel informatie toegespeeld krijgt, blijft de dader toch buiten beeld tot op het eind, waardoor het spannend blijft tot aan de ontknoping.

Lisa Gardner is dan ook - voor mij en wat laat misschien – de ontdekking van 2008 en Verdwenen is een aanrader voor iedereen die van een goed spannend boek houdt.

Mijn score: 9/10

‘Doorrijden’

In een fractie van een seconde verandert een leven in een heel leven lang achterom kijken.


Bespreking:.
“Verdoemd is een thriller waarin mensen alleen staan met hun immense verdriet, waarin de politie machteloos is, waarin sommigen misschien het recht in eigen hand zullen nemen.” Dit kan je op de achterflap lezen, en vat het hele boek zeer doeltreffend samen. Wat begint als een quasi banaal ongeval met vluchtmisdrijf, veroorzaakt een lawine van gevolgen voor zowel de rechtstreeks als onrechtstreekse betrokkenen.

Het plot is briljant gevonden en de uitwerking ervan is zeer verzorgd vakwerk. Wat in het begin een aantal losse verhaallijnen lijken, komt naarmate het boek vordert samen tot een ontknoping die zeer origineel maar tegelijkertijd ook zeer shockerend is. Het enige minpuntje dat ik mocht ondervinden is dat het geheel ietwat onwaarschijnlijk overkomt, maar gelukkig staat dit de geloofwaardigheid van het verhaal totaal niet in de weg.

Ook de personages, hun echtheid, en hun spreekvormen, waaraan je duidelijk kan merken dat dit een origineel Vlaams werk is en geen vertaling, draagt bij tot de geloofwaardigheid van het geheel. Ik kan de gevoerde gesprekken zo in mijn hoofd horen, met die smakelijke tongval die typerend is voor de Brusselse rand, waar het verhaal zich afspeelt. Zalig gewoon.

Dit boek was het eerste boek ooit dat ik in één dag uitlas. Dat gegeven spreekt al voor zich. Dit is een echt meersterwerkje van eigen bodem.

Mijn score: 9/10

Motivatie van de keuze:
Weer eens een naam die frequent circuleert op Crimezone, en waarvan ik nog niets gelezen had.

De achterflap:
Binnen de muren van een klooster heeft een afschuwelijk bloedbad plaatsgevonden. In de sneeuw vindt men twee nonnen, de één dood, de ander levensgevaarlijk gewond. De beestachtige misdaad lijkt zonder motief. Maar de autopsie van de dode vrouw door pathollo-anatoom Maura Isles levert een schokkende verrassing op: de twintigjarige zuster Camille was zwanger voordat ze werd vermoord.
Terwijl lang begraven geheimen aan het licht komen, leidt het speurwerk van Maura Isles onafwendbaar naar de kern van het mysterie, en naar een verbijsterende onthulling...

Bespreking:
In dit boek werken politie-agente Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles nauw samen tijdens het onderzoek naar een brutale moord in de kapel van een nonnenklooster. Wat in eerste instantie lijkt op makkelijk te verklaren misdaad, deint uit naar een opeenvolging van gebeurtenissen waarbij niemand meer veilig is.

Tess Gerritsen heeft een zeer vlotte verzorgde schrijfstijl, die je onvermoeid kan blijven lezen, wat resulteert in een leesmarathon waarbij de uren en de bladzijden ongemerkt voortschrijden. Alleen het laatste hoofdstuk, waarin, wat belerend, een levensles betreffende het huwelijk wordt geformuleerd, was er mijns inziens net te veel aan.

Aan het plot is veel aandacht besteed, want het hele verhaal zit zeer goed in elkaar. Hoofdzaken worden in de loop van het verhaal bijzaken en vice versa. Hoedje af voor het bedenken hiervan. Ook wordt de uitwerking van de personages niet vergeten, en ik kreeg een goed inzicht van de twee vrouwen die zich staande moeten houden in de mannenwereld die het politie-apparaat is. Als dan de mannen in hun leven ook nog gaan deel uitmaken van het hoofdverhaal, zie je de onzekerheid van deze vrouwen zo naar de oppervlakte komen. Klasse.

Dit was mijn eerste kennismaking met Tess Gerritsen, die een goede cocktail van spanning, dokters en politie creerde, en het smaakt naar meer. Weer een naam om toe te voegen aan mijn, als maar langer wordende lijst van auteurs waarvan ik nog ander werk wil lezen.

Mijn score: 9/10