Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Weduwe Leguilloux, pensionhoudster in de rue des Prouvaires in de wijk Saint-Germain, plaatste de zak aanmaakhout op de overloop naar de mansarde en wachtte na de steile klim tot ze haar ademhaling weer onder controle had.

De korte inhoud
Parijs / december 1800: Eerste Consul Bonaparte overleeft de bomaanslag in de rue Nicaise. De royalisten (Chouans) worden opgejaagd, maar laten niet af met spioneren en complotteren.
1805: onder het bewind van keizer Napoleon I, groeit Antwerpen uit tot een havenstad van formaat en haalt zich daardoor de afgunst van Engeland op de hals.
De burgers van het geannexeerde departement der Beide Neten (Antwerpen) maken ook kennis met de schaduwzijde van het Franse bewind: de constante oorlogsdreiging, de Police Générale en de onaflatende druk van de conscriptie.
Idealisme en loyaliteit verworden tot corruptie en verraad, naarmate Napoleon het Europese vasteland aan zich onderwerpt. Persoonlijke belangen en conflicten worden beïnvloed door internationale ontwikkelingen. Het individu wordt speelbal van politieke en financiële malversaties; een gegeven van alle tijden.


Het volledige rapport
Staf Schoeters werd in 1949 geboren in Merksem, aan de rand van de stad Antwerpen, waar veel van zijn boeken gesitueerd zijn. Zo ook De schaduw van de Adelaar, dat in 1998 laureaat was van de allereerste Hercule Poirotprijs.

Hierin staan persoonlijke verrijking en corruptie centraal in de beginjaren van de negentiende eeuw, wanneer Antwerpen onder het bewind van Napoleon uitgebouwd werd tot een wereldhaven. Hoewel dit boek het eerste deel van een trilogie is die verder bestaat uit De wandelgangen van de macht en De wegen naar ontvoogding, is het een afgerond verhaal dat los van de andere twee werken kan gelezen worden.

De schaduw van de adelaar, dat zich afspeelt in het eerste decennium van de negentiende eeuw is niet echt een evenwicht boek. Alle nadruk ligt op de handelingen die de personages uit zelfbehoud en zelfverrijking maken. De locaties, de personages zelf als ook het tijdsbeeld zijn er zo compleet aan ondergeschikt dat ze amper plaats krijgen in het boek. Enkel de belangrijkste gebeurtenissen worden summier aangehaald in de vorm van artikels in het krantje dat het hoofdpersonage uitgeeft, wat wel een handige oplossing is om feiten te integreren in een roman.

‘“De Schaduw van de adelaar” evoceert op indringende wijze historische gebeurtenissen en personages tegen de nauwgezet gereconstrueerde achtergrond van één der interessantste periodes uit de Europese geschiedenis.’, staat er ook nog op de achterflap. Maar er werk dat bovenstaande pretendeert te zijn, moet de lezer overstelpen met met zin om meer te weten te komen over de historische personages die opgevoerd worden alsook over het stukje geschiedenis waarin ze acteren. En laat dat nu net niet het geval zijn: deze roman beroert zijn publiek totaal niet.

Ook is het jammer te moeten vaststellen dat er te veel fouten in het boek staan, vooral in de vorm van een inconsequente spelling van de namen van de personages. Vermijdbare fouten die het leesplezier niet bevorderen.

De Poirot-prijs ten spijt, heeft De schaduw van de adelaar ook meer weg van een roman dan van een spannend boek, want enerzijds worden de meest veelbelovende verhaallijnen, wat spanning betreft, te summier uitgewerkt om impact te kunnen hebben op het geheel. En anderzijds is het gekonkel en gekronkel van de machthebbers niet geheimzinnig genoeg gebracht om het verhaal te kunnen dragen. Deze vaststelling wordt ook bevestigd door de NUGI code, waaronder het boek valt.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin: 
Nietsvermoedend en onbelast door de wetenschap dat dit voorlopig zijn laatste rit zal zijn, begint de machinist vanmorgen aan zijn vroege dienst..

De korte inhoud
Donia Fisher moet leven onder de constante bedreiging van een aartsvijand die op de loer ligt. Toch kent ze grotere zorgen, zoals haar acute financiële nood. Als haar een droombaan wordt aangeboden, twijfelt ze dan ook geen seconde.
Ze wordt als privédetective ingehuurd om een schadeclaim van het zaadveredelingsbedrijf van Joost en Mark Dekker te onderzoeken. Waarom heeft Mark zich van het leven beroofd? Weet zijn weduwe er misschien meer vanaf? En welke rol speelt de groeiende markt van de gentechnologie bij het op handen zijnde faillissement van het bedrijf? Alleen Joost weet de antwoorden, maar hij is spoorloos verdwenen.
Even vergeet Donia haar eigen problemen, totdat het gevaar wel erg dichtbij komt….



Het volledige rapport..
De Nederlandse Ariane Meijer zal in Nederland nog enige bekendheid genieten als presentatrice bij de commerciële zender SBS 6, maar sinds een paar jaar probeert ze van haar pen te leven.

In 2007 maakte ze met Koud-zuid haar spannend debuut en het hoofdpersonage keerde ook terug in haar volgende boek Wit goud. Zwart zaad, het derde boek in de reeks met Donia Fisher als belangrijkste personage, kan zonder enig probleem gelezen worden als een op zichzelf staand verhaal, want hoewel de verwijzingen naar haar vorige avonturen veelvuldig aanwezig zijn, worden ze weldoordacht geplaatst zodat nieuwe lezers het gevoel hebben dat al die informatie enkel dient als achtergrondvorming.

De Amsterdamse Donia Fisher zit na haar eerdere belevenissen letterlijk op zwart zaad en als een oude bekende haar voorstelt om aan de slag te gaan als onderzoekster voor een verzekeringsmaatschappij, twijfelt ze geen moment. Voor haar eerste opdracht moet ze proberen een barst te vinden in het waterdichte verzekeringsdossier betreffende de mislukte oogst van het zaadveredelingsbedrijf Dekker & zonen. Vertrouwend op haar intuïtie en overlevingsdrang duikt Donia in de onbekende wereld van de zaadhandel in de hoop enige vorm van fraude te ontdekken…

Het boek wordt origineel opgebouwd. Ariane Meijer gebruikt geen hoofdstukken, maar deelt het boek op in 4 toepasselijke bedrijven: Zaad, groei, bloei en oogst, die niet alleen verwant zijn aan het onderwerp maar eveneens de stadia aangeven waarin de economische wedergeboorte van het hoofdpersonage zich bevindt..

Doordat het verhaal, dat wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, wordt zeer luchtig gehouden, waardoor regelmatig het idee ontstaat een chicklit in handen te hebben. Ook lijkt het boek wel een marketingstunt van Aldi, want de goede verhouding tussen prijs en kwaliteit van de producten van deze keten wordt meermaals aangeprezen.

Qua plot zit het boek bet goed in elkaar met een lichtjes buitenproportionele ontknoping. Enkel de dreigende aanwezigheid van iemand uit haar vorig leven was er net teveel aan en leidt de aandacht af van dit boek. Maar misschien dat lezers van de volledige reeks dit draadje beter kunnen smaken.

Met Zwart zaad levert Ariane Meijer best een aangenaam tussendoortje af dat, door de positieve instelling en de vrouwelijke vertelstijl vooral gesmaakt zal worden door de vrouwelijke liefhebbers van het spannende genre.

Het definitieve verdict: 5/10

De openingszin:
Uit de intercom ergens in het plafond kwam het duidelijk gearticuleerde gefluister van een vrouwenstem, die ‘Drie is wakker, dokter,’ zei, gevolgd door een klik.

De korte inhoud
Op 10 mei 1988 wordt de secretaresse van een bekende Antwerpse tandarts in de consultatiekamer gewurgd aangetroffen. De kast met medische dossiers werd doorzocht en enkele röntgenfoto’s ontbreken. Vincke en Verstuyft volgen aanvankelijk een vals spoor. Dankzij een tip uit Texas gaat het onderzoek een andere richting uit en vertrekken ze met rogatoire opdracht naar de Verenigde Staten. Daar komt het speurdersduo in het vaarwater van gewetenloze makelars in onroerende goederen, beleggingsadviseurs en ‘landdevelopers’.



Het volledige rapport
De in 1930 te Antwerpen geboren en getogen Jef Geeraerts begon zijn loopbaan als assistent gewestbeheerder in de toenmalige Belgische kolonie Kongo. Na de onafhankelijkheid in 1960 keerde hij terug naar zijn thuisland en ondervond grote moeilijkheden om de cultuurschok verwerken.

Om de moeilijkheden te verwerken die hij ondervond om zich aan te passen aan het jachtige leven, begon hij aan een literaire carrière, waarvan Gangreen 1: Black venus, mede door de controverse die het veroorzaakte, zijn bekendste werk is. Met Kodiak .58, dat in 1979 verscheen, verlegde hij het zwaartepunt in zijn werk van het literaire naar het spannende boek. En met De zaak Alzheimer, dat bekroond werd met de Gouden Strop, introduceerde hij de rechercheurs Vincke en Verstuyft. Zand is het vierde boek in deze negendelige serie.

Hierin vormt de moord op een tandartsassistente de aanleiding tot een verhaal over verzekeringsfraude en oplichting, die de twee hoofdfiguren zelfs tot in Texas en Florida brengt. En richt de auteur zijn kritische blik voor de verandering eens niet op de Belgische politiek en politie, maar bevindt de Amerikaanse maatschappij het zich in het oog van de storm.

Tweeëntwintig jaar nadat het boek voor het eerst op de markt kwam, voelt het nog altijd niet oubollig aan. In tegendeel zelfs: het verhaal doet nog steeds eigentijds aan - waarmee de warde van Jef Geeraerts voor het Vlaamse spannende boek meteen bewezen is – en staat compositorisch nog altijd als een huis. Het begint met een op het eerste zicht zinloze moord waardoor het onderzoek al vast komt te zitten voor het goed en wel begonnen is en neemt een onverwachte wending als quasi bij toeval een link gevonden wordt met een mogelijke verdachte, zodat de jacht eindelijk kan beginnen. En dat alles wordt nog eens overgoten met een laagje scherpe maatschappijkritiek. Kortom zelfs heden ten dage, komen vele misdaadromans amper tot aan de enkels van Jef Geeraerts’ politieverhalen, die dankzij de recente verfilmingen van De Zaak Alzheimer en Dossier K. ook nog bij de nieuwe generatie lezers gekend zijn.

Alleen al de hoofdpersonages maken het de reeks al de moeite waard: het contrast tussen de gedistingeerde levensgenieter Eric Vincke en de macho man van de straat Freddie Verstuyft kan bijna niet groter zijn, maar ze vullen elkaar perfect aan. Deze keer worden ze bijgestaan door twee Amerikanen die aan de lopende band oneliners spuien: de Texaanse te laat geboren cowboy Richard Cobb en de godvrezende rechercheur Theodore Stover.

Zand is een aangename degelijke geconstrueerde politieroman die het zandmannetje met zekerheid op afstand houdt en een mooi voorbeeld is van het spannende werk van Jef Geeraerts.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
Het is windstil als het grote plezierjacht in de lichte nacht drijvend wordt aangetroffen op de Jungfrufjärden in de zuidelijke scherenkust van Stockholm. Het water heeft een lome, blauwgrijze kleur en beweegt zich traag als nevel.

De korte inhoud.
Op een zomernacht wordt op een verlaten plezierjacht dat ronddobbert in de Stockholm-archipel het lichaam van een vrouw gevonden. Ze lijkt verdronken te zijn, maar haar longen zijn gevuld met brak water dat niet afkomstig blijkt te zijn van de archipel. De volgende dag wordt er een man gevonden in zijn appartement in Stockholm. Hij hangt aan een plafondhaak, in een verder lege kamer. Inspecteur Joona Linna is ervan overtuigd dat de man zelfmoord heeft gepleegd. Hij krijgt gelijk, maar daarmee is de zaak niet gesloten. De twee doden vormen de opmaat tot een reeks duizelingwekkende en gevaarlijke gebeurtenissen die Joona Linna meesleuren in een nietsontziende jacht op de moordenaar.



Het volledige rapport
In de hoop het succes van Stieg Larssons Millennium trilogie te kunnen evenaren, werden er de laatste twee jaar een groot aantal nieuwe misdaadauteurs uit de Scandinavische landen gelanceerd en hun werken naar het Nederlands vertaald. Een ervan was Lars Keplers positief onthaalde politieroman Hypnose.

Lars Kepler is een pseudoniem waarachter Alexander Ahndoril en zijn vrouw Alexandra Coelho schuil gaan. Deze Zweden publiceerden elk eerder al onder eigen naam een aantal romans. Met Contract, dat op 27 januari aanstaande verschijnt, leverden ze hun tweede spannende boek af, waarin de hoofdrol weer werd toebedeeld aan Joona Linna, een inspecteur van de landelijke recherche.

Dit keer wordt de inspecteur opgezadeld met twee bizarre doden: een functionaris die een hoge post bekleedt in het Zweeds bestuur heeft zich verhangen t in een lege kamer van zijn woning en een jonge vrouw stierf op een verlaten zeiljacht: hoewel ze kompleet droog is, blijkt ze toch de verdrinkingsdood gestorven te zijn. Deze twee zaken blijken het topje van een ijsberg vol zaken die het daglicht niet kunnen verdragen.

Hoewel het boek zeer vlot wegleest worden sommige gebeurtenissen meermaals kort na elkaar met andere woorden dubbel of zelfs driedubbel beschreven. Het eindresultaat had dus net iets dunner gekund dan de vijfhonderdtwintig bladzijden die de drukproef welke ik mocht lezen dik was. Het is dus best mogelijk dat in de definitieve versie dit minpuntje (deels) weggewerkt wordt.
Maar het staat buiten kijf dat het verhaal staat als een huis. Inclusief een paar briljante wendingen die aangeven dat de auteurs echt wel hun best gedaan hebben om origineel uit de hoek te komen. Ook ontplooit het verhaal zich naar Scandinavische normen met een ongekende vaart.

Alleen is het jammer dat de entourage van en het hoofdpersonage zelf totaal niet tot leven komen. Joona Linna blijft steken als een grijze schim die blijkbaar een opmerkingsgeest heeft die aan helderziendheid grenst. Meermaals is een blik op een plaats delict voldoende voor hem om zich de feiten die zich er voordeden te kunnen voorstellen, wat toch wel ongeloofwaardig overkomt. Ik kan enkel maar veronderstellen dat deze figuren uitgebreider voorgesteld werden in Hypnose. Aan de eenmalige personages werd gelukkig heel wat meer aandacht besteed om ze te voorzien van een degelijke achtergrond om er realistische figuren van te maken.

Trouw aan de Scandinavische traditie bevat Contract heel wat onderhuidse kritiek op de maatschappij, waarbij deze keer het feit centraal staat dat door de onverzadigbare honger naar rijkdom en welstand van de mens zowat alles te koop is.

Contract is een onvervalste pageturner die het niet slecht zou doen in Hollywood, en die de lezer ook meteen nieuwsgierig maakt naar meer spannend werk van de handen van Lars Kepler.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
Maanden later, vechtend tegen de tropische hitte van het oerwoud, moest Darren Gittinger terugdenken aan de ochtend waarop hij het begin van het leven had gezien. Daar lag het, duidelijk zichtbaar met het blote oog, een atol van grijswitte vlokken die dreven in een okerkleurige vloeistof. Darren stond er glazig naar te kijken. Hij beschouwde zichzelf als een man met gezonde seksuele driften, maar bij de kunstmatige versmelting van zaadjes en eitjes in een laboratoriumbakje kon hij zich niets voorstellen.

De korte inhoud
De gedreven wetenschapster Iris Stork en de al even gepassioneerde financieel directeur Darren Gittinger hebben zo hun eigen bedoelingen met het gentechnologische bedrijf GenIris. Iris zet alles op alles om haar wetenschappelijke vinding te perfectioneren. Darren is binnengehaald om de beursgang van het bedrijf in goede banen te leiden. Zowel wetenschappelijk als financieel staat GenIris voor een doorbraak. Maar het Nederlandse biotechbedrijf stuit op politieke, maatschappelijke en morele weerstanden. En moet zelfs aanslagen trotseren..


Het volledige rapport
De Nederlandse financieel-economische journalist Roel Janssen debuteerde in 1997 als auteur van spannende boeken. Zes jaar later publiceerde hij zijn derde thriller: De kloonbaby.

Hierin staan Iris Stork en Darren Gittinger centraal die samen het bio-technologisch bedrijfje Geniris besturen. Iris is de briljante wetenschapper, die leeft voor haar onderzoek en Darren is de financiële directeur die het bedrijf naar de beurs moet brengen.Maar onderweg loeren er vele gevaren waardoor de professionele band tussen de twee erg op de proef wordt gesteld door ondermeer investeerders, politici, concurrenten en drukkingsgroepen.

Roel Janssen, de Ian Rankin van de lage landen, toont zich in deze “thriller over genen, geld en liefde”, zoals op de cover vermeld staat, weer een begenadigd verteller. De kloonbaby bevat een grote hoeveelheid informatie over genetica en stamcellen, maar dat is dan ook een noodzakelijk kwaad dat als basis dienst doet waarop het fictieve luik van het verhaal gebouwd wordt. Maar de auteur slaagt er probleemloos in deze materie voor iedereen begrijpelijk voor te stellen door zich te bedienen van zeer plastische vergelijkingen als daar zijn: “Stamcellen zijn als toverballen.”. Ook wordt de controverse rond het kweken, oogsten en werken met menselijke cellen langs alle kanten op onderhoudende wijze belicht.

De hoofdpersonages zijn levensecht op papier gezet. Niets menselijks is hun vreemd: de rede delft uiteindelijk het onderspit tegen het gevoel en ze als puntje bij paaltje komt, kiezen voor ze zichzelf. De manier waarop hun professionele relatie evolueert naar analogie van elke liefdesrelatie wordt door de auteur zeer treffend beschreven. Dit alles draagt bij aan de hoge graad van realisme die De kloonbaby bereikt.

Maar net als de Schot heeft Roel Janssen het moeilijk om een bevredigend slot aan zijn verhaal te breien. De kloonbaby dooft als een kaars op een moment dat de lezer net een persoonlijke heropflakkering verwacht in de vorm van een nieuw hoofdstuk in het leven van Darren. Het open einde is dan ook grootste minpunt.

Het lijkt erop dat Roel Janssen voor De kloonbaby de thriller als excuus gebruikt om zijn visie te verkondigen op de toenmalige hetze rond de biotechbedrijfjes, die de luchtbel van de dot-com bedrijfjes moest doen vergeten. Maar hij doet het op zo een klare en gedreven wijze dat het boek tot zeer aangename lectuur verheven wordt zonder echt razend spannend te worden. Een puik stukje schrijfwerk op de grens van fictie en feiten voor de meerwaardezoekende lezer. Of Canvas op papier.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea
‘Waar hangt die Braziliaan uit?’

De korte inhoud
Ruud Nooteboom, die als vermogensbeheerder een zware tijd achter de rug heeft, en zijn echtgenote Moniek kijken ernaar uit om tijdens de kerstperiode het druilerige Amsterdam enkele weken te verruilen voor de zinderende zon van Brazilië. Om de twee jaar brengen ze een bezoek aan Monieks zus Anja en haar echtgenoot Jeff da Conceiçao die in Sao Paulo wonen.
De sfeer is bedrukt als Ruud en Moniek in de riante villa van het gezin aankomen. Vreemd, want Jeff is CEO van de grootste autofabriek in Brazilië, zijn inkomen is gigantisch en Anja en de kinderen genieten met volle teugen van hun luxeleventje. Jeff is echter ook een notoire gokker en ditmaal is hij in Las Vegas te ver gegaan. Hij heeft zijn gezin en zichzelf aan de rand van de afgrond gebracht en is daardoor een speelbal geworden van de maffia die de gokpaleizen via ingewikkelde netwerken controleert. Zijn enorme speelschuld kan hij alleen maar delgen dankzij een ingenieuze handel met voorkennis van opties en aandelen. Zijn slimme schoonbroer zal voor en met de maffia een constructie uitwerken waar iedereen, ook hijzelf, beter van moet worden.
Wanneer Ruud iets te gretig wordt en ook nog een verhouding begint met het financiële brein van de maffiaorganisatie van Don Pieri, heeft hij zelf de touwtjes niet meer in handen.



Het volledige rapport
Marc Cave houdt zich niet alleen op professionele basis op in financiële kringen, maar ook in zijn boeken neemt de wereld van banken en aandelenmarkten een prominente plaats in. Zo probeert vermogensbeheerder Ruud Nooteboom in De optiekoning, door handig gebruik te maken van putopties en handel met voorkennis, de dochter van zijn zus uit de handen van de Amerikaanse gokmaffia te houden, door de immens grote uitstaande schuld van haar aan het pokerspel verslaafde vader te vereffenen.

Het gevaar bestaat dat deze materie door de potentiële lezer (te) saai zal bevonden worden, maar de auteur toont zich een begenadigd schrijver en slaagt er schijnbaar zonder moeite in een pakkend verhaal te construeren. Niet alleen beperkt hij de noodzakelijke heorie tot het absolute minimum: om het financiële deel van het verhaal te kunnen volgen is het voldoende te onthouden dat putopties winst opleveren als een aandeel zakt. Maar ook de vlotte pen waarmee het werk op papier gezet werd en de afwisseling tussen de persoonlijke problemen van de protagonisten en voldoende plotwendingen dragen in aanzienlijke mate bij tot het leesplezier.

De personages komen moeiteloos tot leven en slechts bij uitzondering hoeft de lezer de wenkbrauwen te fronsen als een plotwending flirt met de grenzen van de geloofwaardigheid met als kers op de taart een atypisch, maar zeer realistische epiloog die perfect in het plaatje past.

Het blijft een mysterie dat Marc Cave nog niet ontdekt is door het grote publiek, want zijn swingende misdaadverhalen blijven mij telkens positief verrassen. Nu de rest van Vlaanderen nog...

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
‘De vakantie begint hier,’ mompelde Hammond binnensmonds. Hij nam een slokje van zijn mineraalwater met prik, staarde wat om zich heen in de clublounge en keek door de grote ramen naar buiten, waar de vliegtuigen bij de verbindingsslurven stonden of over de startbaan taxieden. Heathrow bood op een grauwe middag in februari een weinig inspirerende aanblik, maar Hammond zag in gedachten al uit naar de skihellingen in Oostenrijk, waar de omstandigheden volgens de krant optimaal waren: in Obergurgl niets minder dan poedersneeuw van de beste soort.

De korte inhoud
Dr. Edward Hammond heeft kort na de oorlog in Joegoslavië Dragan Gazi voor veel geld aan een nieuwe lever geholpen. Tegenwoordig zit Gazi vast in Den Haag. Hem hangt niet alleen een veroordeling door het oorlogstribunaal boven het hoofd, iedereen aast ook nog eens op zijn kapitaal.
Een mysterieuze figuur, ‘de accountant’, houdt het kapitaal verborgen en Gazi’s dochter Ingrid wil het hebben. Edward is de enige die zou kunnen helpen. Omdat Ingrid als geen ander weet hoe zij Edward onder druk kan zetten om zijn hulp af te dwingen….

Het volledige rapport
De Brit Robert Goddard studeerde geschiedenis. Na gewerkt te hebben als journalist, leraar en ambtenaar, besloot hij in 1986 voor om van zijn pen te leven. Datzelfde jaar debuteerde hij met Verjaard bedrog, waarmee de auteur meteen aangaf voor welke niche hij opteerde in de grote wereld van het spannende boek: misdaadverhalen die in de marge historische raakvlakken bevatten.

Met zijn nieuwste werk zit hij nog steeds in hetzelfde hokje. De basis voor Het familiekapitaal is de vraag wat er van de genadeloze militieleiders geworden is die tijdens recente Joegoslavische burgeroorlog dood en vernieling zaaiden. Een van hen, Dragan Gazi wacht op zijn veroordeling door het oorlogstribunaal in Den Haag. Diens dochter Ingrid benadert de Londense chirurg Edward Hammond, die in 1996 een nieuwe lever inplantte bij Gazi, om de oorlogsbuit van de Servische leider los te weken bij Dragans financiële brein: de accountant. Hammond kan niet weigeren, maar beseft nog niet dat hij hierdoor in een wespennest van formaat terechtkomt.

Tweeëntwintig titels staan er ondertussen op Robert Goddards bibliografie waarvan het overgrote deel de status van bestseller haalde in het Verenigd Koninkrijk. Het is dan ook geen toeval dat deze auteur er een zeer leesbare stijl hanteert waarbij rauwe historische feiten zoveel mogelijk uit de weg gegaan worden, maar de geschiedenis met mondjesmaat in het verhaal incorporeert. En die formule werkt, want ondanks het eenvoudige opzet van het boek, met een serieel opgezette plot, wordt de aandacht van de lezer moeiteloos vastgehouden door alles ondergeschikt te maken aan meer dan voldoende verrassende wendingen die voor de voeten van zijn hoofdfiguur gegooid worden.

Die drang naar afwisseling uit zich tevens in het een groot aantal locaties, waarbij het hoofdpersonage half Europa doorkruist alsof het slechts een wijk betreft en voor de ontknoping zelfs naar Zuid-Amerika gelokt wordt.

Hoewel Robert Goddard er een erezaak van maakt om alle losse eindjes weg te werken in zijn verhalen, moet hij soms toch flirten met de grenzen van het geloofwaardige om die belofte waar te maken. Maar boven alles is Het familiekapitaal gewoon een tof verhaal in een origineel kader.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea
Ze hielden allen van Babette. Hun Babette, zeiden ze. Die gewoonte was zeker ontstaan omdat zoveel in hun dorp van haar was. Bijna alles, zeiden ze soms, de grote herberg, met afspanning en logement, zo stond het op de gevel, de zagerij, de houthandel, een aantal huizen, opslagplaatsen, de eikenbossen overal om het dorp heen, tot in de heuvels.

De korte inhoud
In een mooi, rustig dorpje in de Ardennen staat een ruïne van een middeleeuws kasteel. Daarnaast bevindt zich een groot houtbedrijf met zagerij. Het bedrijf is eigendom van de sympatieke en sportieve Babette, die door iedereen geliefd wordt en voor wie de huwelijkskandidaten in de rij staan. Maar de rijke erfgename wijst hen allemaal af.
Op een dag ontmoet ze Niels Sommer, een grote aantrekkelijke man, een zwerver. Ooit was hij universiteitsdocent, maar het academische leven verveelde hem.
Babette valt als een blok voor de charmante levensgenieter. Ze huwen in het stelsel van algehele gemeenschap van goederen. ‘Niets is meer van mij alleen,’ zegt Babette, ‘het is nu allemaal van ons.’ Niels protesteert eerst, maar aanvaardt dan toch dit gulle aanbod. Hij maakt gauw deel uit van het plaatselijke verenigingsleven en organisseert het jaarlijkse dorpsfeest. De hoofdattractie van dit feest is een klank- en lichtspel waarbij een pop aan een strop hangt. Ook dit jaar is hij van de partij. Maar deze keer is het geen pop die aan de kantelen van de ruïne bengelt, maar Niels Sommer.
Dan komen de geruchten. Niels zou gegokt hebben, hij zou schulden gehad hebben, en hij nam het niet nauw met de huwelijkse trouw.


Het volledige rapport
Lode van den Bergh werd op 18 juni 1920 geboren in Rijkevorsel in de Antwerpse Kempen. Na zijn studies Germaanse filologie ging hij aan de slag als redacteur bij de krant De Standaard en werkte hij aan zijn doctoraat in de wijsbegeerte dat hem in 1946 verleend werd. Later verzeilde hij in het onderwijs wat hem in staat stelde een groot deel van de wereld te bereizen.

Zijn eerste werken dateren al van tijdens zijn studies. Om te voorkomen dat zijn boeken in de lichtere genres een negatieve invloed zouden hebben op zijn meer serieuze werk, opteerde hij ervoor om zijn romans uit te geven onder het pseudoniem Aster Berkhof. Ongeveer een maand voor hij negentig kaarsjes mag uitblazen en na een loopbaan die bijna zes decennia overspant, verschijnt met Dodelijk papier zijn honderdeneerste boek. Maar omdat hij werken publiceerde in uiteenlopende genres is het “slechts” zijn drieëntwintigste roman die als misdaadliteratuur gecatalogeerd staat.

Hierin maken we kennis met Babette Sanson, een symphatieke pretentieloze maar steenrijke jongedame die haar dagen vult met het besturen van het florerende houtbedrijf dat ze van haar vader erfde. Als ze kennis maakt met de dromer Niels Sommer is het liefde op het eerste zicht en wat later stappen ze in het huwelijksbootje. Niels is een aanwinst voor het sociale leven in het dorp en de twee lijken een goed huwelijk te hebben. Tot op een dag het levenloze lichaam van Niels in een strop hangt aan de muren van de plaatselijke burchtruïne. Gevallen? Gesprongen? Geduwd? Met zijn dood komen ook de roddels op gang: was hij een gokverslaafde? Een speculant? Een vrouwengek?

Op crime.nl staat bij deze auteur volgend citaat: “Het schrijven van een detectiveroman is een buitengewoon plezierig spelletje: je begint met het einde; je bent de enige die weet hoe het afloopt en het hele boek door doe je niets anders dan je lezers misleiden en op het verkeerde spoor zetten.” Zo beschouwd lijkt het componeren van een misdaadverhaal wel een fluitje van een cent. En deze blauwdruk hanteerde de auteur blijkbaar ook bij het schrijven van Dodelijk papier, want ondanks alle mogelijke sporen die onderzocht worden, blijkt de dader toch weer diegene te zijn die het meest op de achtergrond gehouden wordt.

Toch is de auteur een belangrijk aspect van het schrijven van een spannend boek uit het oog verloren: het moet de lezer boeien. Een hier wringt het schoentje een beetje, want hoewel de lezer massa’s zand in de ogen gestrooid wordt op weg naar de ontknoping, nodigt de gebezigde schrijfstijl niet uit om in het verhaal op te gaan. Wollig taalgebruik en de keuze om het verhaal grotendeels door middel van conversaties te vertellen, leiden tot langdradigheid en geven de indruk dat er heel het boek door vijwel niets gebeurt. En als er dan tegen het eind aan eindelijk eens een beetje actie plaatsvindt, loopt het nog fout af. Als Aster Berkhof daarenboven zijn publiek en personages regelmatig behandelt als onwetende kinderen, die de dingen op eenvoudige wijze belerend moeten uitgespeld en voorgekauwd krijgen, voelt de lezer zich toch wel beledigd. Alsof de auteur het lang achterhaalde standpunt - dat hoger opgeleiden zich beperken tot literatuur en het spannende boek voorbehouden is voor het plebs – immer aanhangt.

Dodelijk papier is dus niet meteen Aster Berkhofs beste werk. Maar mag men dat nog wel verwachten van een man op een leeftijd die de meesten onder ons niet zullen bereiken?

Het definitieve verdict: 4/10

De verpakking:
De in blauwe tinten afgedrukte foto straalt, ondanks de geportretteerde rennende figuren rust uit. Toch is hij tegelijkerijd opvallend genoeg om de aandacht te kunnen trekken. Auteur, titel en de vermelding dat het om een financiële thriller gaat zijn gegroepeerd in een zwarte band. Het gebruik van goudkleurige letters past weliswaar perfect bij de titel, maar is er ook verantwoordelijk voor dat de naam van dit werkstuk niet vanuit alle hoeken leesbaar is, wat toch wel als een minpuntje beschouwd kan worden.
De achterflap getuigt van weinig creativiteit: zo wordt het gros van de tekst daar ook in een band geplaatst, maar deze is wel van een andere – olijfgroene – kleur, die totaal niet past bij het blauw van de afbeelding waarover deze werd aangebracht. Op een fotootje en website van de auteur na, is alle info aanwezig. Opvallend is zelfs de afwezigheid van schreeuwerige blurbs, wat ik als positief ervaar, want zo is er meer ademruimte op de omslag. Ook staat er nog een kemel van jewelste in de achterflaptekst. We lezen: “En ja, hij is inderdaad familie van Kurt Vonnegut (Catch 22).”, maar Catch 22 werd geschreven door Kurts vriend Joseph Heller.

De inhoud:
Grove O’Rourke is een hotshot op Wall Street. Hij beheert het vermogen van rijke particuliere beleggers en haalt goud geld binnen voor zijn firma. Compleet onverwacht is Grove getuige van de bizarre en bloederige dood van zijn beste vriend Charlie. In het aquarium van Boston wordt Charlie voor de ogen van vijfhonderd van zijn feestende gasten door drie haaien aan stukken gescheurd. Geschokt en ontdaan is Grove vastbesloten om erachter te komen wie verantwoordelijk is voor de dood van zijn beste vriend. Zijn zoektocht leidt hem naar een wereld waar geld en hebzucht een grote rol spelen.

Het rapport:
Als zoon van een Amerikaans militair vond de in Lake charles, Louisiana geboren Norbert Vonnegut door het vele verhuizen in zijn jeugd nergens een echte vaste honk. Later studeerde hij af aan de Harvard Business school en vestigde zich in New York, waar hij met vrouw en kinderen resideert en zijn brood verdient in de financiële wereld van Wall Street, waar hij sinds 2006 managing director is bij een beleggingsinstelling.

Na jaren alleen maar financiële rapporten uit zijn pen te hebben laten vloeien, vond Norbert Vonnegut het op zijn eenenvijftigste tijd om zich een aan fictie te wagen. Het was een logische keuze om het verhaal te situeren in de wereld die hij het beste kent: het financiële hart van Amerika. Het resultaat kunnen we lezen in zijn als Snel geld aangekondigde, maar onder de titel Goud geld uitgebrachte spannend debuut..

Hierin maken we kennis met de succesvolle kapitaalbeheerder Grover ‘Grove’ O’Rourke, die op het verjaardagsfeestje van de vrouw van zijn beste vriend Charlie Kelemen in het New England Aquarium van Boston getuige is van de verdrinking van Charlie in het immense zoutwaterbassin waar onder meer haaien in rondzwemmen. Zijn ogen amper gelovend belooft Grove zichzelf niet te rusten tot hij de mogelijke daders achter dit drama ontmaskerd heeft. Tijdens zijn zoektocht wordt menig stinkend potje geopend en blijkt dat niet iedereen is wat hij of zij lijkt te zijn. Maar ondanks het gevaar zijn job en zelfs zijn leven erbij in te schieten, bijt Grove zich, zoals de haaien in Charlies lichaam, vast in deze zaak.

Daar waar velen, waaronder zelfs een aantal scenaristen, vóór hem niet in slaagden, lukt Norbert Vonnegut, een man van middelbare leeftijd maar ook een groentje in het schrijversvak merkwaardig genoeg wel: hij is een van de weinigen die het voor elkaar kregen om de sfeer, de snelheid en de snelle opeenvolgingen van verschillende scènes, die de hedendaagse moderne televisieseries kenmerken feilloos over te brengen op papier. En terwijl Goud geld voortdendert als een op hol geslagen trein, slaagt de auteur er nog in om de lezer een blik te laten werpen op het hectische leven bij een beleggingsfirma. De collegialiteit enerzijds en wedijver anderzijds tussen collega’s, de spanningen met het management, geheime aganda’s en moeilijkheden met zij die het kapitaal leveren worden kort maar doeltreffend beschreven wat enorm bijdraagt tot het realisme van het verhaal dat op geen enkel moment verveelt. Kortom Norbert Vonnegut is er met verve in geslaagd de financiële thriller hip te maken.

Zoals zo vaak in door vaart gedreven boeken wordt er dan natuurlijk wel ingeleverd op het modelleren van personages, locaties en achtergrondinformatie, maar gelukkig voelt het niet aan als een gemis. Behalve dan het gebrek aan verklaringen van een aantal termen uit de beleggings- en beurswereld die vooral in het begin van het boek naar het hoofd van de lezer geworpen worden. Maar al snel blijkt dat het boek ook best leesbaar is zonder een verklarende woordenlijst. En veel wordt goedgemaakt door de enorm snedige conversaties: er wordt quasi nooit de tijd genomen voor een rustig gesprek. Inleidende woorden worden overgeslagen en er wordt meteen ter zake gekomen, in gebalde sprekken die, afhankelijk van het doel, druipen van sarcasme, macho-gedrag of andere emoties.

En ook het plot van deze whodunit mag er wezen, hoewel de basisoorzaak van Charlies dood vrij banaal en doordeweeks is - feiten die ook in de Benelux regelmatig het nieuws halen - weet de auteur er toch nog een paar onverwachte draaitjes aan te geven die zorgen voor de nodige verrassingen.

Goud geld is een zeer modern spannend boek dat volledig in de stijl ligt van de Amerikaanse actieseries van dit moment. Deze atypische financiële thriller is dan ook meer dan geslaagd debuut.

Het verdict: 8/10