Erics BIBber Blog

De openingszin:
Het was de vierde explosie die de Turkse stad Istanbul binnen een week trof.

De korte inhoud
Martin Mendes, een door nachtmerries geplaagde oorlogsverslaggever, onderzoekt de gewelddadige dood van zijn voormailige vriendin die bij een terroristische aanslag in Istanbul om het leven is gekomen. Wat had zij in die stad te zoeken?
Hij komt op het spoor van een duister complot van moslimterroristen, die door de Nederlandse inlichtingendiensten serieuzer worden genomen dan de signalen van een mogelijke aanslag die door rechtse politici en zakenmensen wordt voorbereid. Voor de uitoefening van zijn beroep als oorlogsverslaggever hoeft Mendes niet per se af te reizen naar geelddadige gebieden. Nederland voldoet ook ruimschoots aan de criteria.

Het volledige rapport
De Nederlandse journalist en maker van televisieprogramma’s. Aad van den Heuvel geniet van zijn pensioen in de mondaine Spaanse badstad Marbella. Al geruime tijd zit er tussen de boeken van zijn hand al eens een spannend boek, waarin hij zijn journalistieke ervaring als documentatiemaker en correspondent op locatie in vele brandhaarden nog voluit kan benutten, want steevast legt de inmiddels 76 jaar oude auteur de vinger op politieke hangijzers en wantoestanden. Zowel Het Sahararaadsel als De oorlogsverslaggever werden genomineerd voor De Diamanten Kogel.

In De oorlogsverslaggever worstelt hoofdpersonage Martin Mendes vooral ’s nachts met al het geweld dat hij van nabij mocht meemaken. Net op het moment dat hij wil kappen met zijn job als oorlogscorrespondent, wordt zijn vorige vriendin een van de slachtoffers van een aanslag op het Brits consulaat in Istanbul. Mede op vraag van haar ouders wil hij uitzoeken wat Esther zo ver van huis te zoeken had. Een speurtocht die hem naar Turkije voert, maar de oplossing lijkt toch in Nederland te liggen. Is het moslimterrorisme of extreem rechts geweld dat aan de basis ligt van haat dood? Of beide misschien?

Tegen de historische achtergrond van de aanslagen in Istanbul in 2003 en Madrid in 2004 componeert Aad van den Heuvel een heerlijk fictief verhaal dat leest als een documentaire: een onderhoudend werkstuk van hoogstaande kwaliteit dat niet alleen zonder veel overdrijving en sensatiezucht de honger naar macht en de waanzin van extremisme te kijk zet, maar tevens de aandacht vestigt op de moeilijke taak waarmee de verschillende overheidsdiensten worstelen: het naar waarde classificeren van informatie uit een immense hoeveelheid data, schrijfsels en geruchten en eventuele te nemen acties inschatten, plannen en uitvoeren.

Jammer genoeg ziet de auteur zich genoodzaakt om terug te grijpen naar de klassieke, maar goedkope trucs om zijn spannend draadje tot op het eind van het boek te kunnen doortrekken. Vooral het spelen met namen – echt en valse – en roepnamen wordt veelvuldig gebruikt. Maar eveneens wordt er meer dan tweehonderd bladzijden lang informatie voor de lezer achtergehouden.

Desondanks leverde Aad van den Heuvel, die blijkbaar iets heeft met voornamen die met een M gebinnen, met De oorlogsverslaggever een goed geconstrueerd spannend boek af dat balanceert op de grenzen van de detective, de politieke thriller en het spionageverhaal, maar dat leest als een intrigerende goed gedocumenteerde documentaire. Contradictorisch gesproeken is De oorlogsverslaggever een aangenaam rustpunt in de wervelende wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 8/10

De openingszin:
Paul Marquand ontwaakte uit het zoveelste hazenslaapje door een hevige aandrang in zijn darmen.

De korte inhoud
Enkele hoge officieren van het Amerikaanse leger besluiten een bevrijdingsactie op touw te zetten, onder de codenaam Operatie Freeborn. Met deze geheime actie willen ze niet alleen Amerikaanse krijgsgevangenen uit de Vietnamese kampen bevrijden, maar ook de Cubaanse en Oost-Duitse ondervragers ontvoeren. CIA-agent Graham Marquand wordt als verbindingsman aan de operatie toegevoegd. Zijn taak is uit te vinden of er zich onder de te bevrijden gevangenen. Landgenoten bevinden die zo zijn gehersenspoeld dat ze als spion naar de eigen linies terugkeren.
Paul Marquand, Graham’s broer, is een van de gevangenen in het kamp. Met hulp van Cubaanse en Oost-Duitse specialisten wordt ook hij onder mensonterende omstandigheden gedwongen zich voor de Noord-Vietnamese oorlogspropaganda in te zetten. Paul probeert niet te bezwijken, wat sommige andere gevangenen wel overkomt, maar om te overleven moet hij wel doen alsof.
Voor Graham staat er veel op het spel. Niet alleen de bevrijding van zijn broer, maar ook zijn carrière bij de CIA staat door zijn contacten met Europese agenten onder zware druk. Zowel in Vientiane als in Vietnam zijn communistische spionnen actief, echte én vermeende. Verraad dreigt van alle kanten. Elke seconde telt, elke beslissing is cruciaal; de missie kan door de kleinste inschattingsfout ook eindigen in de dood…


Het volledige rapport
In het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw publiceerde veel in Vlaanderen verblijvende Nederlander Jeroen Kuypers drie boeken onder het pseudoniem Max Moragie. In 2010 verschool hij zich achter een andere nom de plume om aan te vatten met een trilogie die zich afspeelt in en rond de oorlog in Vietnam: Roel Thijssen was geboren, en zijn eerste kindje kreeg de titel Broederbloed mee.

Een goed jaar later ligt met Operatie Freeborn deel twee van de reeks, die draait rond de broers Paul en Graham Marquand, in de winkels. Het verhaal begint circa twee jaar na het einde van Broederbloed en in 1969 is Graham als CIA-agent operationeel in de hoofdstad van Laos wanneer hij de opdracht krijgt om deel te nemen aan een clandestiene operatie: het ontzetten van een klein krijgsgevangenenkamp in de jungle van Noord-Vietnam. Naast het bevrijden van Amerikanen, moet er ook werk gemaakt worden om een Cubaanse en een Oost-Duitse ondervrager van het kamp op te pakken voor verhoor. Als de missie op het laatste nippertje in gevaar komt omdat de integriteit van Graham getrokken wordt, is deze in alle staten, want hij heeft ondertussen vernomen dat zijn broer Paul zich eveneens in het kamp bevindt.

Hoewel Broederbloed fungeert als een echte inleiding op Operatie Freeborn, kan dit laatste gemakkelijk als een op zichzelf staand boek gelezen worden., want de auteur heeft erover gewaakt dat voorkennis niet noodzakelijk is en de enkele verwijzingen naar het vorig boek zijn zo summier dat ze amper opvallen.

Het recept is hetzelfde gebleven, maar de ingrediënten werden ditmaal anders gedoseerd. Daardoor komt dit middelste deel van de spionagetrilogie veel beter uit de verf dan zijn voorganger. Operatie Freeborn zit boordevol suspense en actie gelardeerd met een streepje droge humor en gepresenteerd in een stijl die garant staat voor enkele uren leesplezier, waarbij de doeltreffende cliffhanger aan het eind ieders nieuwsgierigheid prikkelt om zo snel mogelijk aan het vervolg te kunnen beginnen.

De auteur heeft zeer veel aandacht geschonken aan het opbouwen van een zeer geloofwaardige, weliswaar licht geromantiseerde, sfeer waartegen hij zowat alle mogelijke gemoedstoestanden op zijn personages loslaat. Het is jammer dat die personages zelf uit niet veel meer bestaan dan een paar penseeltrekken.

Samengevat leverde Roel Thijssen met Operatie Freeborn een zeer onderhoudende, kwalitatief hoogstaande militaire spionageroman af, die de lezer al likkebaardend doet uitkijken naar het vervolg.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin
De korporaal maakte met zijn ka-bar-mes aan de bovenkant van de zak een opening en liet er wat rijst uitlopen.

De korte inhoud
Graham Marquand heeft het best goed voor elkaar in Vietnam. Van de hete oorlog in de jungle, de rijstvelden en de hooglanden krijgt hij niet zo veel mee. Zijn koude oorlog speelt zich af in de straten van Saigon. Hij leeft zijn relaxte leventje in de schaduw van de vuile oorlog en dankzij illegale handeltjes groeit de stapel bankbiljetten in zijn safe van de Bank of America. Maar dan arriveert zijn jongere broer Paul onverwacht in Vietnam. En Graham komt voor een aantal grote dilemma’s te staan.


Het volledige rapport
De Nederlandse historicus Jeroen Kuypers publiceerde begin deze eeuw al een aantal spannende boeken onder het pseudoniem Max Moragie. Midden vorig jaar zag, onder de pennaam Roel Thijssen, Broederbloed het levenslicht. Dit is het eerste deel van een trilogie die zich situeert tegen de achtergrond van de oorlog in Vietnam. Ook het tweede deel, dat de titel Operatie Freeborn meekreeg, is ondertussen al in de winkelrekken te vinden.

In Broederbloed maken we kennis met de Amerikaanse sergeant Graham Marquand, die met zijn logistieke eenheid ver van het front gelegerd is. Samen met een paar collega’s drijft hij een winstgevend handeltje in softdrugs. Zijn bijna luilekker te noemen leventje verandert echter plots in een tijd vol zorgen door twee bijna simultane gebeurtenissen: hij komt tot de ontnuchterende ontdekking dat zijn jongere broer Paul zich eveneens in het land bevindt, maar dan als frontsoldaat en hij wordt gepolst om actief deel te nemen aan een groots opgezette kunstsmokkel.

Roel Thijssen recreëert een mooi tijdsbeeld van het Vietnam in de jaren zestig, waarbij hij een aantal facetten van de clash der culturen gevat weet te belichten. Het samenleven van deze smeltkroes van nationaliteiten vormt – meer nog dan de oorlog zelf – de basis voor het verhaal van Broederbloed. Daarom kunnen zelfs zij die een grondige afkeer hebben aan oorlogsverhalen zich best wagen aan dit werkstuk, want de auteur gebruikt het oorlogsgeweld zo goed als alleen maar om zich te ontdoen van overbodig geworden personages. Het echte verhaal draait meer rond de persoonlijke verrijking van individuen en instanties allerhande.

Ondanks een aangename schrijfstijl, slaagt de auteur er niet in zijn publiek in het verhaal te zuigen en blijft er een onoverbrugbare afstand tussen lezers en personages. De vinger leggen op de oorzaak, blijkt echter een moeilijke opgave. Ligt het aan de randpersonages die voor de auteur, net als voor de generaals destijds, niet de moeite waard zijn om degelijk uitgetekend te worden. Het is toch maar kanonnenvoer. Ligt het aan de rechtlijnige plot die bij het dichtslaan van het boek toch wat magertjes blijkt uit te vallen? Of ligt het aan de sfeer die dichter aanleunt bij een documentaire dan bij een spannend verhaal? Of eerder, en meer waarschijnlijk, aan de combinatie van bovenstaande.

De eigenzinnige kijk van Roel Thijssen op dit stukje Vietnamese, en Amerikaanse geschiedenis van bijna een halve eeuw geleden, is het sterkste punt van Broederbloed. En dat alleen al maakt dit boek het lezen meer dan waard. Louter beschouwd als een spannend boek, zakt het echter terug in de middelmaat.

Het definitieve verdict: 6/10

De openingszin:
Mijn moeder valt op haar knieën en smeekt om genade.

De korte inhoud
De dag na een vreselijk uit de hand gelopen beoordelingsgesprek op zijn werk, krijgt Marcus Brant te horen dat zijn vader, met wie hij al jaren geen contact meer had, op brute wijze is vermoord. Als daarna ook zijn vrouw op mysterieuze wijze verdwijnt, vreest Marcus dat het hier niet bij zal blijven.
De superaantrekkelijke Milena is zijn reddende engel en hij wordt onmiddellijk smoorverliefd op haar. Milena test uit hoe ver Marcus bereid is te gaan voor de liefde. Naarmate hun verhouding extremer wordt, zal Marcus steeds afhankelijker van haar worden.


Het volledige rapport
De Nederlander Walther Schmidt heeft zich in de bijna halve eeuw die hij op aarde rondliep al een veelheid aan jobs gewaagd. In 2009 voegde hij het schrijverschap aan zijn curriculum vitae toe, want dat jaar publiceerde hij Messcherp en razend, wat tot op heden nog altijd het enige boek van zijn hand is.

Het verhaal dat zich in de Nederlandse hoofdstad afspeelt is een rollercoasterrit waarin de lezer het wagentje deelt met Marcus Brant en Milena. Marcus is een grijze muis die weinig voldoening haalt uit zijn dagelijkse gang van zaken. De moord op zijn vader luidt de verandering in, maar vooral de kennismaking met de mysterieuze Milena is het begin van een avontuur waarbij de adrenalinestoten elkaar sneller opvolgen dan hij Marcus voor mogelijk hield.

In 2004 veroverde uitgeverij Anthos onder de vlag van de literaire thriller de harten van de Nederlandse vrouwelijke liefhebber van spannende boeken met onder andere De Reünie (Simone Van der Vlugt) en De eetclub (Saskia Noort). Het opzet was simpel: boeken door vrouwen voor vrouwen over vrouwen en hun leefwereld.Het lijkt erop dat de vijf jaar later Walther Schmidt dit concept mocht aanpassen in en trachten ook de mannelijke lezer aan de literaire thriller te binden.

Sex, drugs, vrouwen en geweld; dat is waar het verhaal van Messcherp en razend op drijft. Maar het blijkt niet genoeg, want ondanks het feit dat het verhaal voortdendert als een op hol geslagen trein, blijkt zowat het hele middenstuk zinloze bladvulling: actie om de actie; poging na poging om de lezer te shockeren, wat voor  een kennis van mij aanleiding was om het boek te herdopen in Messcherp en ranzig.

Met wat goede wil zou dit boek, dat in de ik-vorm geschreven werd, een kruising van Eyes wide shut met Telma & Louise genoemd kunnen worden. Maar eigenlijk kan ik het werk enkel aanraden aan de liefhebbers van de boeken van Stan Lauryssens, nog zo’n auteur die alle remmen losgooit

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste zin:
De jonge vrouw die op de ochtend van de tiende augustus het bordes van het Grand Hotel aan de Strömkajen in het centrum van Stockholm betrad, zag eruit als de jonge Greta Garbo in Ninotchka.

De korte inhoud
Christine Kroonen, 21 jaar, is direct na school uit huis gegaan, verder weg van haar ouders lief is. Naar Stockholm, waar ze al snel in aanraking komt met de cameraman Mats Berggren die, net al film, een grote aantrekkingskracht op haar uitoefent.
Peter Hill is een Zweeds journalist die ondanks z’n vijftig jaar ooit nog eens een roman hoopt te schrijven. Vroeger was hij bekend als auteur van kritische columns tegen de regering, maar in de loop der jaren is dat heilig vuur gedoofd. Totdat een bevriende politieman hem het verhaal vertelt over en onderzoek naar een vermist Nederlands meisje dat van hogerhand werd stopgezet.
Ab Kroonen, autodealer te Amsterdam, en zijn vrouw hebben zich erbij neergelegd dat hun dochter Christine haar eigen weg wil gaan. Totdat Kroonen ’s nachts in een hotel in Frankfurt een pornofilm bekijkt waarin zijn eigen dochter meespeelt.
Bo Wester is een ambitieuze functionaris van de Zweedse geheime dienst, de SAPO. Hij wordt gealarmeerd wanneer een Nederlandse autohandelaar en een beruchte Zweedse ex-journalist navraag doen naar een jonge Nederlandse vrouw die sinds enkele weken wordt vermist…


Het volledige rapport
Twee iconen van de misdaadliteratuur bundelden in 1990 hun krachten met als resultaat De vrouw die op Greta Garbo leek.
De Nederlander Tomas Ross, mocht de Gouden Strop – waarvan hijzelf de geestelijke vader is – al drie keer in ontvangst nemen en is vermaard voor zijn thrillers die de Nederlandse politiek en het koningshuis op de korrel nemen.
De Zweedse Maj Sjöwall publiceerde samen met haar echtgenoot Per Wahlöö vanaf 1965 tot aan de dood van haar man in 1975 tien maatschappijkritische thrillers met inspecteur Beck in de hoofdrol. Tien boeken die aan de basis liggen van wat tegenwoordig de Scandinavische thriller heet. Met De vrouw die Greta Garbo heet, nam ze eenmalig de pen weer ter hand.

In dit boek ziet de Amsterdamse autoverkoper Ab Kroonen al zappend op zijn hotelkamer zijn van huis weggelopen dochter Christine figureren in een Zweedse pornofilm. Zonder aarzelen trekt hij naar Stockholm om het contact te hernieuwen, maar daar aangekomen blijkt dat ze als vermist werd opgegeven. Samen met journalist Peter Hill gaat hij toch door met zijn zoektocht naar zijn dochter wat hem in het vizier brengt van de SAPO, de Zweedse geheime dienst.

Qua stijl leunt De vrouw die op Greta Garbo leek nauw aan bij Zweedse serie: Met net tweehonderd bladzijden is het zeer compact, waardoor er weinig plaats is voor uitweidingen. Deze densiteit maakt het lezen soms moeilijk en verplicht de lezer bij de les te blijven.

Inhoudelijk drukt Tomas Ross dan weer meer zijn stempel op het verhaal: na-ijver bij de geheime dienst dat aan de kaak gesteld wordt door een buitenstaander en het ons-kent-ons gevoel waardoor de machtigen der aarde elkaar gunsten bewijzen, zijn typische thema’s die de Nederlandse auteur met graagte aansnijdt..

Maar het resultaat mag er zijn, want ondanks een vrij eenvoudige plot, is De vrouw die op Greta Garbo leek een degelijk geconstrueerd verhaal geworden dat slechts helemaal op het eind wat aan geloofwaardigheid inboet.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Het was warm in de hotelkamer

De korte inhoud
Vincent Bloom en Elijah Fish hebben zes jaar lang de mondiale kunstwereld voor de gek gehouden door vervalsingen van grootheden als Picasso, Matisse en Chagall als nieuw ontdekte meesterwerken op de markt te brengen. Alle grote veilinghuizen trapten erin. Totdat Bloom en Fish door stomme pech de gevangenis in draaiden. Zeven jaar later komen ze vrij.
De Boston Red Sox staan op punt om voor het eerst sinds 80 jaar de World Series te winnen en de stad is in rep en roer. Dan wordt Fish door Bloom benaderd met het voorstel om een grote hoeveelheid schilderijen, waaronder drie werken van Rembrandt en een Vermeer, te roven uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston. Een krankzinnig plan. Of niet?

Het volledige rapport
De in Rotterdam geboren Elvin Post kreeg de liefde voor literatuur van kleins af aan ingelepeld door zijn vader Jacques, die bekendheid geniet voor zijn vertaalwerk en ook een aantal spannende boeken publiceerde. Het mocht dan ook niet verbazen dat de zoon stage liep bij een literair gezelschap. In 1997 trok hij naar New York waar hij naast zijn vaste baan ook optrad als interviewer en recensent voor het Algemeen Dagblad. Ondertussen woont de journalist en auteur weer in Rotterdam.

Op zijn eenendertigste werd zijn spannend debuut Groene vrijdag gepubliceerd, waarmee hij meteen de Gouden Strop wegkaapte. Vorig jaar verscheen zijn vierde boek Roomservice. Vals beeld is zijn twee spannende boek en verscheen in 2006.

Het boek is een eigenzinnige interpretatie van een waargebeurde, tot op heden onopgeloste kustroof die in 1990 in Boston gepleegd werd. Elvin Post vertelt het fictieve verhaal vanuit het standpunt van de kunstdieven en slaagt erin de politie zo goed als volledig uit beeld te houden.

Liefhebbers van Elvin Posts boeken moet zich zeker ook eens aan de werken van Bavo Dhooge wagen – en omgekeerd – want beide auteurs hanteren zowat dezelfde stijl van schrijven, waarbij geloofwaardigheid ondergeschikt is aan humor en de toevalsfactor uitvergroot wordt tot absurde proporties. Kortom deze twee auteurs zijn de enige bewoners van dit plezantste hokje in de Nederlandstalige misdaadliteratuur.

In het begin van Vals beeld overdrijft de auteur wat met het herhalingen alsof hij de geestelijke capaciteiten van zijn publiek onderschat, maar vanaf het moment dat hij beseft niet voor Alzheimerpatiënten te schrijven, herpakt hij zich meteen om een werkje af te leveren dat zonder twijfel tot de beste misdaadverhalen van de laatste jaren behoort.

Elvin Post heeft zich een zeer interessant onderwerp toegeëigend en er een zeer degelijk plot rond gebouwd dat hij op bijna perfecte wijze heeft uitgewerkt tot een intrigerende, uitmuntend uitgebalanceerde roman die grappig is als het kan en serieus als het moet.

Vals beeld is zo’n werk dat je moet gelezen hebben, want zelfs al ligt het verhaal buiten je gewone interessegebeid; toch zal het je een enkele uurtjes puur genot bezorgen; is het niet om het spannende faction verhaal dan zeker om de humor.

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste zin:
Pauline Hermelijn legde haar papieren op volgorde.

De korte inhoud.
In een ontruimingspand ligt een zwaar mishandelde jonge vrouw, dood. Het rechercheteam Van Houten den De Wilde ontdekt dat ze slachtoffer is van vrouwenhandel. Zit een meedogenloze oud-Mossad-man achter deze zaak? Of zijn Bulgaarse mensenhandelaren de daders?
Om dat te ontdekken gaat Sigrid de Wilde undercover in een exclusieve club in Leeuwarden waar voor grof geld alle lusten bevredigd worden. Ze moet alles op alles zetten om deze levensgevaarlijke missie tot een goed einde te brengen…


Het volledige rapport..
Marc Jacobs en Marike Vreeker zijn als schrijvend duo een vreemde eend in de Nederlandse bijt. Ze zijn geen familie; werken niet samen; wonen niet in elkaars buurt en verschillen zelfs meer dan een decennium in leeftijd. Maar toen Marc Vreeker eraan dacht om eens een spannend boek te gaan schrijven, contacteerde hij Marike Vreeker, die hij nog kende vanop de Stenden Hogeschool.

In 2009 verscheen Het koepelmysterie. En na De Turkse connectie ligt momenteel Ondergronds kwaad in de boekhandel. Dit is het derde boek met Erik van Houten en Sigrid de Wilde als vast speurdersduo.

Hierin wordt bij een ontruiming van een woning door een deurwaarder een verminkt lijk gevonden van een buitenlandse jonge vrouw, die blijkbaar een slachtoffer was van vrouwenhandel. Het onderzoek wijst in de richting van een exclusieve club, maar daar loopt het onderzoek vast. In de hoop toch het spoor verder te kunnen volgen, gaat Sigrid de Wilde op gevaar van eigen leven undercover.

In tegenstelling tot het beschreven onderwerp doet het pictogram van een huisje aan het begin van elk hoofdstuk een beetje kinderachtig aan. Inhoudelijk proberen Jacobs en Vreeker de lezer niet alleen een totaalbeeld te geven van hoe vrouwen uit hun vertrouwde omgeving weggerukt worden en daarna gehersenspoeld en geconditioneerd worden om ingezet te kunnen worden in de prostitutie. Maar ook illustreren ze de andere zijde van deze industrie, door zeer gedetailleerd te beschrijven hoe iemand mensenhandelaar kan worden. Misschien is dit alles net wat teveel om in één  boek te verwerken, zelfs al telt het bijna vierhonderdvijftig bladzijden. Hierdoor komen sommige aspecten van deze mensonterende handel niet echt goed uit de verf, waardoor de gruwel van de feiten aan lezer voorbij dreigt te gaan. Eveneens bestaat het gevaar dat het frequent gebruik van niet alledaagse woorden en de bij momenten ronduit bizarre woordkeuzes, de lezer afleiden van het de essentie van het verhaal.

De aanvang van het verhaal is zelfs zeer luchtig van toon met vlagen van humor en zelfs de deurwaarder wordt in een uitzonderlijk positief daglicht gesteld. Bij dit laatste mogen toch enige vraagtekens gezet worden. Zeker als achteraf, bij het zoeken naar achtergrond informatie, blijkt dat de opgevoerde firma echt bestaat en de zaakvoerder er persoonlijk om vroeg een rol in het verhaal te mogen spelen in ruil voor een afname van tweehonderdvijftig exemplaren die hij gebruikt als relatiegeschenk. Natuurlijk moet een boek verkopen, maar de soevereiniteit van de auteurs krijgt hierdoor toch een stevige knauw.

Jacobs en Vreeker vertellen hun verhaal voornamelijk in Leeuwaarden gesitueerd verhaal op een gezapig tempo waar door het boek vooral bestaansrecht heeft omdat het op ontspannende wijze inzicht geeft in een harde wereld. Maar als spannend boek kan Ondergronds kwaad niet beklijven en blijft het net onder de maat, wat ook blijkt uit de nogal plotse ontknoping die zomaar uit de lucht komt vallen. Daar kan zelfs de zeer toepasselijke titel niets aan veranderen. Als totaalpakket is de balans dan ook net positief.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin:
Het zweet gutste over zijn rug toen hij zijn macabere ontdekking deed..

De korte inhoud.
Onder verdachte omstandigheden vindt Jacques Vermin de dood in zijn woning bij Leersum. Het weinige dat rechercheur Petersen weet, is dat Vermin een kinderloze man was die een teruggetrokken leven leidde. Officieel woonde hij in Arnhem; hij hield voor anderen angstvallig geheim dat hij ook op de Utrechtse Heuvelrug een woning had. Terwijl Petersen zich op de zaak concentreert en steeds meer duistere kanten van Vermin ontdekt, lopen de wrijvingen tussen hem en zijn assistent Ronald Bloem op. Collega Inge Veenstra houdt zich tegelijkertijd bezig met een kind dat in Maarsbergen te vondeling werd gelegd. Staan beide zaken met elkaar in verband?


Het volledige rapport..
De Nederlander M.P.O. – Marco voor de vrienden – Books mag volgend jaar zijn vierde decennium op aarde vieren. Met zo’n familienaam lijkt hij wel voorbestemd om het boekenvak. Op zijn dertigste debuteert hij met Bij verstek veroordeeld, waar hij zijn vaste speurders duo Bram Petersen en Ronald Bloem op de wereld losliet. Met De laatste kans is deze reeks al aan zijn vijfde deel toe.

Naast zijn bezigheden als misdaadauteur, recenseert M.P.O. Books ook films, tv-series en boeken in allerlei genres, en biedt hij zijn diensten aan als freelance journalist.

De laatste kans vangt aan met de dood van de mysterieuze eenzaat Jacques Vermin. Door de uiteenlopende en tegengestelde getuigenissen hebben Petersen en Bloem het moeilijk een eenduidig beeld te krijgen van het slachtoffer. Maar naarmate het onderzoek vormt, blijkt de man betrokken te zijn bij een aantal onfrisse praktijken. Maar moeten de mogelijke verdachten dan ook in die richting gezocht worden? En is het toeval dat in de buurt een vondeling opduikt? Ondertussen heeft Petersen het steeds moeilijker met zijn vaak in geest afwezige partner, die hiervoor geen verklaring wenst te geven.

In een aangenaam leesbare stijl vertelt de M.P.O. Books dit verhaal vanuit de derde persoon, wat hem de mogelijkheid geeft zijn vertelpunt te richten op een aantal verschillende personages. Maar hij legt de nadruk toch op de figuren die het lopende voeren, waardoor de lezer niet te veel informatie krijgt die de speurders nog niet bezitten.
Maar toch slaagt hij er niet in de lezer in het verhaal te trekken, waardoor enige afstand blijft bestaan tussen die twee entiteiten. Deze wegwerken is een voorwaarde om lezers om te vormen tot onvoorwaardelijke fans en kopers.

Hoewel De laatste kans pas in 2011 op de markt verscheen, speelt het zich af in de zomer van 200’, meerbepaald tussen 22 en 30 juli. Maar dit gegeven stoort totaal niet tijdens het lezen van het verhaal. En de personages worden allen zeer levensecht geportretteerd.

Samen met de goede, klassieke plot behoort dit tot de sterke punten van dit boek waarin relaties een belangrijke rol spelen : relaties tussen collega’s; relaties tussen geliefden en vrienden, maar ook relaties waarin de machtsverhoudingen minder evenwichtig verdeeld zijn. Zo wordt de band tussen Petersen en Bloem ernstig verstoord en lijkt alles erop te wijzen dat slechts één van hen de scepter zal zwaaien in het zesde deel van de reeks.

Met De Laatste kans levert M.P.O. Books een gedegen klassieke politieroman af die smaakt naar meer.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin:
‘Over enkele ogenblikken station Deventer.

Korte inhoud
De onervaren rechercheur Ellen van Dorth wordt naar het chemiebedrijf Unimeer gestuurd om de bizarre inhoud van een envelop te onderzoeken. De volgende dag wordt het lijk van de exportmanager van Unimeer gevonden in het tuinhuisje van zijn villa. De ervaren Jozef Laros wordt op de zaak gezet. Hiermee is een nieuw politieduo geboren, al gaat de samenwerking niet altijd van harte. De mathematische werkwijze van de ambitieuze Ellen botst nogal eens met de intuïtieve aanpak van de oude rot Jozef en dat leidt regelmatig tot pijnlijke, maar vaak ook vermakelijke misverstanden.


Het volledige rapport
Na zijn studies in Wageningen migreerde Almar Otten naar Deventer waar hij bij de gemeente al enkele jaren aan de slag is als milieuambtenaar. Vrouwtje, huisje, kindje en nog een kindje volgen al snel waardoor de vrije tijd thuis moet doorgebracht worden. Het uitgelezen moment om zich aan het schrijven te zetten, vond Almar Otten en in 2007 debuteerde hij met Verdwenen chemie, het eerste deel van wat De zeven Deventer moordzaken moet worden.

Na het vierde boek, Lied van angst, belandde de reeks, die hij in zijn eentje realiseert, even in de koelkast, want ondertussen tekende hij een contract bij uitgeverij Sijthoff en werkte hij De afstammeling af. Maar de auteur blijft vastbesloten de reeks waarmee het allemaal begon in de toekomst nog af te werken.

Maar nu even terug naar Verdwenen chemie, waarin het vaste hoofdpersonage Ellen van Dorth onder supervisie van de ervaren rot in het vak, Jozef Laros haar eerste stappen zet bij de Deventerse recherche en al meteen voor de leeuwen wordt gegooid als bij een chemisch bedrijf in de buurt een merkwaardig pakje afgeleverd wordt. Als wat later de exportmanager van datzelfde bedrijf dood wordt teruggevonden, lijkt er echt een zaak Unimeer aan te zitten komen.

Almar Otten lezen is genieten: hij vertelt zijn verhaal droogjes met enorm veel flair en naturel dat je er als lezer zonder probleem in kan verdrinken. Tevens gaat hij elke vorm van bombastigheid en overdrijving uit de weg, waardoor een ongelooflijk gemoedelijke sfeer ontstaat die aangename uurtjes leesplezier garandeert. Als je tijdens het lezen een wijntje zou kraken; zal je tot je schaamte moeten vaststellen dat de fles leeg blijkt ze zijn zonder dat je het beseft, zo doet Verdwenen chemie – en niet de alcohol – je de tijd en het leven buiten het boek vergeten.

Wat Pieter Aspe is voor Brugge, is Almar Otten geworden voor Deventer: een terloopse gids, die de lezer bijna ongemerkt meeneemt langs de markantste plaatsjes van de stad en de couleur locale moeiteloos tussen de spannende verhaallijntjes weet te vlechten.

De eerder al vernoemde gemoedelijkheid is ook terug te vinden in zijn hoofdpersonages. Met name Jozef Laros is een zalige figuur die erin geslaagd is de balans te vinden tussen werk en genot en die bovendien niet gespeend is van enig relativeringsvermogen. Dat, in tegenstelling tot Ellen, die als een jonge hinde in twee sloten tegelijk dartelt in een poging toch maar indruk te maken op haar mentor. Het tweetal roept gelijkenissen op met de jonge en de oude stier in het wellicht alom gekende mopje... En de combine werkt, want zowel oud als jong zal zich kunnen vereenzelvigen met op zijn minst een van de personages.

Daarnaast neemt Verdwenen chemie ons mee in de keiharde wereld van het bedrijfsleven, waar directeuren geen zwaktes mogen kennen en enkel kennis en productiviteit als ter zake doende paramaters tellen; wat niet bij iedereen in goede aarde valt.

Almar Otten componeert zijn verhaal op intelligente wijze en maakt van Verdwenen chemie zowel een atypische bedrijfsthriller als een typische politieroman. Maar bovenal een zeer goed spannend boek.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin:
De zon staat op het punt onder te gaan en de temperatuur zakt naar een waarde van vijftien graden.

De korte inhoud
In de omgeving van het Bloemendaalse strand wordt een man dood in de kofferbak gevonden. Het slachtoffer is dusdanig verminkt dat identificatie onmogelijk blijkt. Korte tijd later wordt een jonge vrouw onder dezelfde omstandigheden aangetroffen. Bij rechercheur Jillian Blom en haar collega’s slaat de paniek toe. Wie waren de slachtoffers? Wie is de Filippijnse Imelda Diaz? Wat is de betekenis van de Mexicaanse volksheilige Santa Muerte? En welke cruciale rol speelt de officier van justitie in het geheel? Veel vragen, weinig antwoorden...


Het volledige rapport.
De in 1949 geboren Nederlander Gerard Nanne is metselaar van beroep. Sinds hij in 2002 debuteerde met Het lied van de lijster, mag hij zich ook misdaadauteur noemen.

De man van Imelda is al het achtste werk van zijn hand, maar slechts het tweede met rechercheur Jillian –Jill voor de vrienden – Blom in de hoofdrol. Deze keer vormt de vondst van een onthoofd lijk in de kofferbak van een gestolen wagen het begin van de zoektocht naar een meedogenloze moordenaar. Al snel wordt een tweede lijk in dezelfde toestand gevonden. Maar waarom ligt de anders altijd zo meegaande officier van justitie net in dit onderzoek dwars?

Gerard Nanne hanteert een schrijfstijl waarbij het aangenaam vertoeven is en die moeiteloos wegleest. Dat het verhaal in het begin alle kanten op kan, maakt het intrigerend genoeg om het boek amper of niet te kunnen wegleggen. Allemaal tekenen van een goed boek.

Maar doordat de wervels, die ruggengraat van het verhaal vormen, net een paar keer teveel bij elkaar gehouden worden door net te grote toevalligheden verlies de spanning aan kracht en het verhaal aan geloofwaardigheid.

Door de keuze van Gerard Nanne om van de uitbuiting van gewone man door de hogere klasse zijn thematiek te maken en deze aan de lezer aan te bieden in de vorm van kleine, persoonlijke feiten, weet hij te raken en verdient hij zeker zijn plaatsje in de Nederlandse spannende literatuur.

De man van Imelda is al bij al een zeer leuk tussendoortje en Gerard Nanne mag zich een begenadigd verteller noemen, die nog aan kracht kan winnen als hij het plotten beter onder de knie kan krijgen.

Het definitieve verdict: 6/10