Erics BIBber Blog

De eerste zin: 
Monica Kessler zat op haar terras en keek voor zich uit, over het stadje, over het meer, naar de horizon.

De korte inhoud
Ooit droomde Theo Versteegh dat hij een nieuwe Albert Schweitzer zou worden. Inmiddels is zijn ideaal binnen handbereik: een revolutionair geneesmiddel tegen schizofrenie. Voor Versteegh een kans op roem, voor zijn werkgever een miljardenmarkt.
Maar het Amerikaanse concern Melzer-Davis is achter het project gekomen. Zelfs in de competitieve markt voor medicijnen is die multinational berucht om zijn meedogenloze praktijken: omkoping, spionage, verleiding, vervalsing en karaktermoord.
Melzer-Davis slaat hard terug. De intriges zullen vele levens beïnvloeden: die van de gedreven Versteegh, zijn ongelukkige vrouw Claire, de ambitieuze hoogleraar Ulrich Meister, de enigmatische Monica Kessler en, uiteindelijk, van miljoenen patiënten over de hele wereld.



Het volledige rapport
Achter de pseudoniemen van Isaac West en Tim Waterman – of West & Waterman, zoals ze op de covers van hun boeken vermeld staan – gaan een psychiater en een hoofdinspecteur van de politie schuil. Jischak Storosum en Timo van der Weduwen schreven in de periode 1998-2004 drie spannende boeken waarvan De medicijnmakers de eersteling was.

In dit met de Schaduwprijs 1999 bekroonde werk draait alles rond concurrerende farmaceutische bedrijven. Het Nederlandse bedrijfje Moda International is goed op weg geschiedenis te schrijven met een revolutionair geneesmiddel om schizofrenie te behandelen. Als dit bericht ter ore komt van de, de Amerikaanse wereldspeler Melzer-Davis, de huidige marktleider in die branche, doet deze er alles aan om die positie te handhaven: industriële spionage, ompkoperij, karaktermoord en zelfs moord; alle middelen zijn geoorloofd. In hun hang naar macht is het welzijn van een medewerker, concurrent of zelfs de zieke niet eens een cent waard. Een gewaagd, maar briljant plan wordt bedacht en Monica Kessler wordt de spilfiguur voor de uitvoering ervan.

Hoewel de diskette op de omslag, en bij uitbreiding de gehele cover, enigszins verouderd aandoet is het verhaal nog verassend actueel. Vervang het schijfje door een USB-stick, Wordperfect door Word of Open Office en de guldens door de euro en niets laat vermoeden dat dit boek al bijna vijftien jaar geleden het daglicht mocht aanschouwen. Want de tand des tijds heeft weinig tot geen invloed op de werkwijzen van de haaien van de commercie.

Het verhaal is wat chaotisch van opzet: het is een aaneenschakeling van paardensprongen tussen verschillende Europese steden en bokkensprongen op de tijdlijn, die zowat het hele laatste decennium van vorige eeuw beslaat. Hierdoor is het soms wat moeilijk om de lijn van het verhaal vast te houden, maar achteraf beschouwd kon het verhaal niet anders of beter gestructureerd verteld worden.

De medicijnmakers is een bedrijfsthriller geworden in de medische sector die vol zit van de intriges. Moest Joseph Finder, de meester in dit genre, het Nederlands machtig zijn, zou deze zeker zijn goedkeuring kenbaar gemaakt hebben. Een sterk plot ligt aan de basis van een geconcentreerd verhaal, dat weinig uitweidingen bevat. Het volledig door de plot gedreven boek heeft veel vaart en wordt slecht hier en daar bewust afgeremd met wat smaakvolle erotisch getinte intermezzo’s.

Een pluim voor het duo West & Waterman die met De medicijnmakers een dijk van een misdaadroman afleverden, die het subgenre overstijgt en gesmaakt kan worden door elke liefhebber van het spannende boek. De schaduwprijs is dan ook volledig terecht op hun schouw terechtgekomen.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin:
Weduwe Leguilloux, pensionhoudster in de rue des Prouvaires in de wijk Saint-Germain, plaatste de zak aanmaakhout op de overloop naar de mansarde en wachtte na de steile klim tot ze haar ademhaling weer onder controle had.

De korte inhoud
Parijs / december 1800: Eerste Consul Bonaparte overleeft de bomaanslag in de rue Nicaise. De royalisten (Chouans) worden opgejaagd, maar laten niet af met spioneren en complotteren.
1805: onder het bewind van keizer Napoleon I, groeit Antwerpen uit tot een havenstad van formaat en haalt zich daardoor de afgunst van Engeland op de hals.
De burgers van het geannexeerde departement der Beide Neten (Antwerpen) maken ook kennis met de schaduwzijde van het Franse bewind: de constante oorlogsdreiging, de Police Générale en de onaflatende druk van de conscriptie.
Idealisme en loyaliteit verworden tot corruptie en verraad, naarmate Napoleon het Europese vasteland aan zich onderwerpt. Persoonlijke belangen en conflicten worden beïnvloed door internationale ontwikkelingen. Het individu wordt speelbal van politieke en financiële malversaties; een gegeven van alle tijden.


Het volledige rapport
Staf Schoeters werd in 1949 geboren in Merksem, aan de rand van de stad Antwerpen, waar veel van zijn boeken gesitueerd zijn. Zo ook De schaduw van de Adelaar, dat in 1998 laureaat was van de allereerste Hercule Poirotprijs.

Hierin staan persoonlijke verrijking en corruptie centraal in de beginjaren van de negentiende eeuw, wanneer Antwerpen onder het bewind van Napoleon uitgebouwd werd tot een wereldhaven. Hoewel dit boek het eerste deel van een trilogie is die verder bestaat uit De wandelgangen van de macht en De wegen naar ontvoogding, is het een afgerond verhaal dat los van de andere twee werken kan gelezen worden.

De schaduw van de adelaar, dat zich afspeelt in het eerste decennium van de negentiende eeuw is niet echt een evenwicht boek. Alle nadruk ligt op de handelingen die de personages uit zelfbehoud en zelfverrijking maken. De locaties, de personages zelf als ook het tijdsbeeld zijn er zo compleet aan ondergeschikt dat ze amper plaats krijgen in het boek. Enkel de belangrijkste gebeurtenissen worden summier aangehaald in de vorm van artikels in het krantje dat het hoofdpersonage uitgeeft, wat wel een handige oplossing is om feiten te integreren in een roman.

‘“De Schaduw van de adelaar” evoceert op indringende wijze historische gebeurtenissen en personages tegen de nauwgezet gereconstrueerde achtergrond van één der interessantste periodes uit de Europese geschiedenis.’, staat er ook nog op de achterflap. Maar er werk dat bovenstaande pretendeert te zijn, moet de lezer overstelpen met met zin om meer te weten te komen over de historische personages die opgevoerd worden alsook over het stukje geschiedenis waarin ze acteren. En laat dat nu net niet het geval zijn: deze roman beroert zijn publiek totaal niet.

Ook is het jammer te moeten vaststellen dat er te veel fouten in het boek staan, vooral in de vorm van een inconsequente spelling van de namen van de personages. Vermijdbare fouten die het leesplezier niet bevorderen.

De Poirot-prijs ten spijt, heeft De schaduw van de adelaar ook meer weg van een roman dan van een spannend boek, want enerzijds worden de meest veelbelovende verhaallijnen, wat spanning betreft, te summier uitgewerkt om impact te kunnen hebben op het geheel. En anderzijds is het gekonkel en gekronkel van de machthebbers niet geheimzinnig genoeg gebracht om het verhaal te kunnen dragen. Deze vaststelling wordt ook bevestigd door de NUGI code, waaronder het boek valt.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Ik lig op een kriebelende plaid in de tuin en doe alsof ik lees.

De korte inhoud.
Als klein meisje maakte Sarah Finch en drama mee: op een dag kwam haar broertje Charlie niet meer terug nadat hij buiten was gaan spelen. Sarah was de laatste die hem had gezien en wat er met Charlie is gebeurd, is een mysterie gebleven. Die onzekerheid heeft het gezin verscheurd. Nu, zestien jaar later, is Sarah lerares. Uit schuldgevoel woont ze nog steeds bij haar moeder. Die heeft het verlies van Charlie nooit kunnen verwerken en is aan de drank geraakt. De kamer van haar verdwenen zoon is onveranderd en dient als gedenkplaats.
Als een van Sarahs leerlingen, de twaalfjarige Jenny, niet op school komt opdagen, zet de politie een massale zoektocht op touw. Maar het is Sarah die tijdens het joggen het lijk van haar leerling vindt. Ze verleent haar medewerking aan het politieonderzoek, maar is Sarah getuige, slachtoffer of verdachte? Want is het niet erg toevallig dat ze betrokken is bij de verdwijning van twee kinderen?

Het volledige rapport..
Jane Casey is geboren en getogen in de Ierse hoofdstad Dublin. Na studies Engels in Oxford en Engels-Ierse literatuur in Dublin, volgde ze haar man, een advocaat naar Londen. Ze werkt als redacteur bij een uitgeverij.

Maar blijkbaar heeft ze nog massa’s vrije tijd, want in 2010 verschenen er twee boeken van haar hand en nummer drie staat gepland voor halfweg 2011. Een dik jaar geleden debuteerde ze met Spoorloos, een boek waarmee ze de Crimezone publieksprijs voor het beste debuut in de wacht sleepte.

In het boek, dat in de ik-vorm geschreven werd, wordt lerares Sarah Finch geconfronteerd met de verdwijning van een van haar leerlingen. Als Sarah tijdens een rondje joggen op het levenloze lichaam stuit van Jenny, voelt ze zich erg gepakt, want zestien jaar geleden verdween ook haar broertje Charlie, waarvan men tot op heden nog geen enkel teken van leven mocht ontvangen. Omdat ze aan de lijve ondervond wat de impact is van zo’n gebeurtenis op een gezin, trekt ze zelf op onderzoek uit, waarbij ze contact onderhoudt met de plaatselijke politie. Maar die ziet haar niet alleen als een goede hulp, maar als ook als een potentiële dader die uit is op erkenning…

Naast de hoofdlijn van het verhaal waarin het onderzoek naar de moord op Jenny centraal staat, besteedt Jane Casey ook veel aandacht aan de verdwijning van Charlie en de gevolgen voor het gezin Finch. Het moge duidelijk zijn, Spoorloos is gefundenes fressen voor de vrouwelijke liefhebbers van het spannende boek en vist in dezelfde vijver als onder andere Vermist van Arlene Hunt en Rode aarde van Nellie Mandel.

Met Spoorloos levert deze debutante een degelijk werkstuk af dat zeer onderhoudend is en waarin voldoende verrassende wendingen zitten, waarvan sommige echter te snel kunnen doorprikt worden door de gevorderde thrillerlezers.

Spoorloos is een meer dan behoorlijk debuut. Deze psychologische thriller met een vleugje actie is daarom een verdiende laureaat van de Crimezones publieksprijs. Jane Casey levert een mooi visitekaartje af.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Het belastingsgebouw aan de Rijnkaai maakte een onheilspellende indruk in de mistige regen.

De korte inhoud
Op een mistige dag wordt op een druilerige kade het ontzielde lichaam van een zestigjarige man in joggingpak aangetroffen. Hartaanval luidt de diagnose.
De dode jogger blijkt de kruimeldief Vandoren te zijn, die nooit had kunnen verwachten dat zijn sportieve blokje om zo eindigen in een definitief hoekje om.
Als er bij de plaatselijke politie een tip binnenkomt dat de kleine crimineel betrokken zou zijn bij de groots opgezette schilderijendiefstal van enkele dagen geleden, krijgt een jonge, ambitieuze, maar helaas werkloze winkeldetective opdracht onopvallend de zaak te onderzoeken.


Het volledige rapport
Van De Vlaamse auteur Bart Holsters begon zijn literaire loopbaan als vertaler van pulp en werd later thrillerrecensent bij de krant De Morgen. In de jaren tachtig van vorige eeuw publiceerde hij vier spannende boeken.

Blokje om, hoekje om was zijn debuut en staat voor eeuwig en altijd geboekstaafd als het eerste boek ooit bekroond met een prijs voor spannende boeken voor het Nederlandse taalgebied, want uitgeverij A.W. Bruna & zoon bekroonde dit ingezonden verhaal met de eenmalig uitgereikte Havanktrofee die naast een geldprijs ook bestond uit de publicatie van het boek.

De vondst van de tijdens het joggen aan een hartaanval bezweken kruimeldief Vandoren zet narcotica-agent Verheyden aan om de weinig succesvolle detective Jean-Pierre Willems te tippen. Vandoren zou betrokken zijn bij een miljoenenroof in het naburige Schilde. Als een pitbull bijt de detective zich vast in het spoor.

Het verhaal wordt verteld vanuit de eerste persoon en speelt zich af in Antwerpen, de thuisstad van de auteur. Het redelijk goede plot wordt compact uitgewerkt en royaal gelardeerd met humor.

Een kennis beweert dat Pieter Aspe zijn mosterd uit deze boeken haalde. En er zijn wel een aantal gelijkenissen te bespeuren: de auteur houdt vast aan één enkel drankje – koffie in dit geval en de obligate Latijnse spreuk is ook terug te vinden. Maar mij lijkt het veel meer een voorloper van Bavo Dhooges eerste seriepersonage Patrick Somers, want naast een grote portie niet altijd even sterke humor; een geboren verliezer in de hoofdrol en een verhaal dat zich afspeelt onder de kerktoren van een Vlaamse stad roept heeft Blokje om, hoekje om dezelfde gevoelens en sfeer op als Patjes avonturen: geestige ontspanning zonder kapsones. Liefhebbers van deze oudere S-boeken mogen dan zich dan ook zonder twijfel wagen aan het werk van Bart Holsters.

Een leuk tussendoortje maar ook niets meer.

Het definitieve verdict: 5/10

De verpakking:
Een voorzijde die in al zijn facetten stijlvol is: de keuze voor een grijs-blauwe achtergrond waartegen in goudkleurig handschrift de titel geschilderd werd en een grafisch werkstuk dat genoeg mysterie uitstraalt om op te vallen; zelfs zonder gebruik te maken van opvallende kleuren. Kortom een mooie cover.
De achterflap is al even sober uitgevoerd, maar de citaten uit de pers doen weinig terzake omdat ze betrekking hebben op een ander werk van de schrijver.

De inhoud:
Parijs, september 1870. De eerste Pruisische obussen treffen de stad. De arbeiders creperen van de honger. De adel zoekt zijn toevlucht in orgieën en séances. Artiesten klagen de dreigende burgeroorlog in Frankrijk aan en roepen op om verenigd tegen de Pruisen op te trekken. De Parijzenaars zitten als ratten in de val, maar worden gefascineerd door een reeks gruwelijke misdaden die hen de oorlogsrealiteit doet vergeten.
Commissaris Lefèvre, een oudgediende van de Frans-Algerijnse oorlog, moet de bizarre moorden oplossen. Op elk lijk worden versregels uit de omstreden bundel De bloemen van het Kwaad van de pas gestorven dichter Charles Baudelaire gevonden.
Lefèvre komt op het spoor van een duivels complot dat zich vertakt tot in het hof van keizer Napoleon III zelf. Dat houdt commissaris Lefèvre niet tegen. Tot zijn onderzoek hem leert dat kwaad overal is. Ook in hemzelf.


Het rapport:
Literaire duizendpoot en journalist Bob Van Laerhoven verruilde de Kempische zandgrond van zijn jeugd voor de kalkhoudende zandsteen van het Oost-Vlaamse Balegem waar hij momenteel woont. Zijn eerste stappen als auteur zette hij in de jaren zeventig van vorige eeuw met een aantal sciencefictionverhalen. Midden jaren tachtig maakte hij de overstap naar de literaire roman en weer een paar jaar later verscheen met Dubbelspoor zijn eerste spannende boek. Tot op de dag van vandaag blijft hij niet alleen actief in deze twee laatst vernoemde genres, maar plaatst hij zijn naam ook onder non-fictie, opiniestukken, biografieën, poëzie, theaterstukken, kinderboeken, reisverhalen, columns en journalistieke artikels.

Met de op zichzelf staande historische misdaadroman De wraak van Baudelaire won de auteur in 2007 de Hercule-Poirotprijs voor het beste Vlaamse spannende boek van het jaar. In dit boek, worden de inwoners van het Parijs van 1870 niet enkel opgeschrikt door de granaten van het Pruisische leger dat aan de stadspoorten staat, maar ook door een aantal gruwelijke moorden die binnen de muren van de Franse hoofdstad gepleegd werden. Commissaris Lefèvre, die het onderzoek voert, vindt op elk van de verminkte lijken stukjes poëzie van de hand van de dichter Charles Baudelaire, die echter al een paar jaar geleden het tijdelijke omwisselde voor het eeuwige. Als de commissaris en zijn rechterhand Bernard Bouveroux ook persoonlijk betrokken raken, bijt hij zich als een pitbull vast in deze vreemde zaak.

De ervaring heeft mij ondertussen al geleerd dat jury’s die spannende prijzen moeten uitreiken dikwijls gecharmeerd worden door boeken die eruit springen; atypische thrillers dus, waar de lezende man met de pet zich meestal moeilijk in kan vinden. Diezelfde ervaring laat mij ook cloncluderen dat een groot aantal van die bekroonde boeken het spel aangaan met de grens tussen het spannende en het literaire. De wraak van Baudelaire past perfect in dit rijtje.

Bob Van Laerhoven schetst een ongelooflijk mooi historisch tijdsbeeld waarvoor de term achtergrond tekort schiet. De belegering van Franse hoofdstad door de Pruisen en de als gevolg daarvan door ontberingen getekende en tegen de hongerdood vechtende Parijzenaars, is een personage op zich, dat de rode draad vormt waarrond de auteur zijn fictief verhaal geweven heeft. Wel loopt de lijst der opgevoerde personages hoog op omdat de auteur grote aantallen historische figuren ten tonele voert met als enige bedoeling de geschiedkundige geloofwaardigheid te verhogen.

Spijtig genoeg is het fictieve spannende verhaal niet van dezelfde hoge kwaliteit. Hoewel het plot zeer origineel gevonden is en quasi perfect op de geschiedenis geënt wordt, resulteert een teveel aan toevalligheden in een ongeloofwaardig geheel, waardoor de zorgvuldig opgebouwde degelijkheid ook een flinke knauw te incasseren krijgt. Zo declameert het hoofdpersonage tot tweemaal toe een aantal dichtregels uit het werk van Baudelaire en wordt er telkens quasi op de volgende bladzijde, bij het volgende slachtoffer een verwijzing gevonden naar net die stukjes poëzie. Een ander markant voorbeeld valt te noteren als de protagonist, op zoek naar zijn verdwenen vriend en collega, diens woonst, waarvan de deur open stond, bezoekt, en droogjes vaststelt dat er enkel een belangrijk document ontbreekt. En daarna wordt er bizar genoeg met geen woord meer gerept over de van het toneel verdwenen speurder. Gelukkig verguldt de – naar de normen van de wereld van het spannende boek – originele ontknoping de bittere nasmaak nog iets of wat.

Toch is teleurstelling omtrent deze gemiste kans het overheersende gevoel: De wraak van Baudelaire had alles in zich om een memorabel stuk spannende proza te worden, maar nonchalance veroordeelt dit werk tot de vergeetput, ware het niet dat het voor eeuwig en altijd op de lijst der bekroonde thrillers zal staan.

Het verdict: 3/10

De buitenkant:
Dat zwart de kleur is die je moet gebruiken als je voor stijlvol gaat, wordt met deze cover nogmaals onderstreept: tegen deze donkerst mogelijke achtergrond ligt een naakte vrouwelijke figuur waarbij het groeperen van alle tekst te groeperen en deze niet te groot af te drukken alleen maar bijdraagt aan de klasse van de voorkant. Door gebruik te maken van binnenflaps om alle nuttige informatie te dragen, ligt de achterflap helemaal in de lijn van de voorzijde: weinig tekst en een paginagrote foto van de auteur, gehuld in donkere kleding tegen de alweer zwarte achtergrond. De streepjescode in zijn opvallend witte rechthoek is het enige dat vloekt met het geheel.

De binnenkant:
Esther Verhoef is één van de schrijfsters die eigenlijk niet meer hoeft voorgesteld te worden. Deze dame, die vorig jaar de kaap van de veertig jaar rondde, behoort tot de meest gelezen Nederlandstalige auteurs. Na zich eerst jaren te hebben bezig gehouden met het schrijven over en het fotograferen van huisdieren, probeerde ze in 2002 eens iets anders. Een jaar later was Onrust, haar eerste thriller vol actie, een feit. Mede door het commerciële succes van de pas geïntroduceerde literaire thriller, veranderde Verhoef de pen van schouder en schreef Rendez-vous. Maar de drang om boeken vol actie te schrijven bleef bestaan. Om het publiek niet teveel in verwarring te brengen, schrijft ze deze voortaan samen met haar man onder het pseudoniem Escober. Close-up is haar tweede literaire thriller en ondetussen ligt ook haar derde, Alles te verliezen, al een tijdje in de boekhandel.

In Close-up, dat door het publiek nog bekroond werd met de Zilveren Vingerafdruk voor het beste Nederlandstalige boek van 2007, maken we kennis met Margot Heijne. Ze heeft, na haar scheiding, net de fundamenten gelegd voor de rest van haar leven als ze kennis maakt met de kunstfotograaf Leon Wagner. Ze voelen zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken, en hoewel Margot zich volledig overgeeft aan haar verliefdheid, bezorgen sommige reacties van de dominante Leon haar meer dan kippenvel: ze heeft bij moment echt bang van haar nieuwe levensgezel. Is dit gevoel terecht? Of niet?

Het eerste wat opvalt aan Close-up is dat de schrijfster er voor koos om het verhaal te vertellen vanuit het standpunt van twee verschillende personages en dat ze voor beiden de ik-vorm gebruikt. Gelukkig wordt de verwarring tot een absoluut minimum beperkt door zowel gebruik te maken van verschillende lettertypes als van een aparte nummering van de hoofdstukken, al naargelang door wiens ogen de lezer mag meekijken.

Esther Verhoef heeft enorm veel energie gestoken in het opzetten van het plot en dit op zeer intrigerende wijze uitschrijven tot het volledige verhaal. Gedurende heel dat proces  heeft ze, als een moederkloek, constant gewaakt om ook maar net zoveel – of beter zo weinig - informatie vrij te geven om de lezer zeer geboeid bij de les te houden en tegelijk te voorkomen dat de onknoping te vroeg bekend zou kunnen raken, terwijl ze de vaart erin houdt door het geheel op te delen in zeer korte hoofdstukjes. Het is dan ook enkel aan haar vakkennis te danken dat ze met grote onderscheiding geslaagd is in haar opzet. Vakwerk van de bovenste plank, met als enige minpuntje dat de drijfveer van de dader mij wat aan de povere kant leek.

Maar Close-up is meer dan zo maar een goed spannend boek, want er wordt eveneens veel aandacht besteed aan het psychologische aspect van de personages en hun keuzes. Hierdoor komen de personages echt tot leven, ook al kan de lezer zich niet altijd vinden in hun daden, beslissingen en reacties. Maar zelfs dat draagt bij tot de geloofwaardigheid van hun karakters. Dat alles wordt overgoten met een sausje van niet alledaagse erotiek, die volledig op zijn plaats is in de prille relatie tussen Margot en Leon en bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het boek.

Met Close-up leverde Esther Verhoef haar meest complete boek af tot op heden, en ik kan dan alleen maar afsluiten met de raad om dit boek, indien mogelijk, alsnog aan te schaffen, niet te laten verkommeren maar onmiddellijk te lezen.

De score: 8/10

De buitenkant:
New Yorkse nachten heeft een zeer aangename cover. Zowel de voorzijde als de achterflap getuigen van een stijlvol ontwerp: overwegend donker met accenten van felle kleuren en een opvallende keuze van lettertype en –kleuren. De achterzijde munt uit in soberheid. Dit gaat wel ten koste van informatie over de schrijver, want die onbreekt volledig. Maar dat wordt dan weer deels goed gemaakt door de zeer originele integratie van de foto van de auteur op die achterflap, die een grondig afwijkt van het standaard netjes afgebakend fotootje.

De achterflap:
Rivaliserende ambities, eigenzinnige personages en onvermoede intriges kruisen elkaar in deze spannende detective waarin de nachtelijke stad New York zelf de hoofdrol speelt. Portocarero’s lange band met New York laat hem toe de stad en haar bewoners van binnenuit te verkennen, van de penthouses van Manhattan tot de donkerste kade van Brooklyn.


De binnenkant:
De Vlaming Herman Portocarero is van opleiding advocaat, maar vervoegde in 1979 het Belgische diplomatieke korps. Zestien jaar later wordt hij benoemd tot ambassadeur. Momenteel is hij in die functie gestationeerd in Kingston, de hoofdstad van Jamaïca.

Maar hij leidt een dubbelleven. Want parallel met zijn diplomatieke carriere bouwde hij ook een schrijversloopbaan uit. Hij debuteerde in 1978 in het Frans met La combine de Karachi. In 1984 kwam zijn eerste Nederlandstalige roman Het anagram van de wereld uit. Vele boeken en jaren later schreef hij in 2006 zijn spannend debuut New Yorkse nachten waarin hij zijn ervaringen en indrukken verwerkte die hij opdeed tijdens zijn stationering in de stad die nooit slaapt. Met dit eerste deel van de nachten-trilogie sleepte hij meteen de Hercule Poirot-prijs in de wacht: de beste Vlaamse misdaadroman van dat jaar.

In New Yorkse nachten volgen we de wonderjongen van de reclamesector op rust, die als Nightman op alle belangrijke feestjes aan wezig is en zijn ogen open en oren houdt. Zo houdt hij voeling met wat er gaande in is The big apple. En er beweegt veel: zakentycoons die het ultieme project proberen te verwezenlijken; drugbaronnen die hun territorium willen uitbreiden; politici die stemmen verzamelen; vakbondsleiders die hun macht misbruiken;...Maar als al deze al deze gebeurtenissen onderling verbonden lijken te zijn, weet Nightman dat hij iets groots op het spoor is...

“De bruggen over de East River weven draden van licht. Op het duistere water passeren sleepboten, olievlekken als gevallen en besmeurde regenbogen, patrouillerende politieboten, en zielen van verdronken junkies als bevende vlammetjes diep onder de fatale bruggen. De wolkenkrabbers worden lichtbakens.” Dit stukje prachtig proza kan men terugvinden op de eerste bladzijde van New Yorkse nachten. En hiermee zet de auteur meteen de toon voor een verhaal dat – als één van de weinige in het genre – alle potentie in huis heeft om een geloofwaardige poging te doen om de schijnbaar onoverbrugbare kloof tussen spannende boeken en de Literatuur te laten vergeten. Herman Portocarero is een oplettend observator en weet dat wat hij ziet op een zeer naturelle, vlot lezende, maar toch zeer lyrische wijze op papier te zetten. Het is bij momenten bijna poëzie.

Op deze manier beschrijft de auteur het leven in The city that never sleeps. De stad die overdag toebehoort aan de zaken- en werklui, en die ’s nachts wordt overgenomen door feestvierders, criminelen van allerlei slag en diezelfde zakenmensen, die nu hun zaakjes die geen daglicht verdragen, afhandelen. En tussen al die accurate beschrijvingen door weeft Herman Portocarero een origineel opgezet, en geloofwaardig verteld, misdaadverhaal over geld en macht.

New Yorkse nachten is lang op weg naar de status van meesterwerk, maar naar het einde toe zakt het boek, zowel qua spanningsboog als qua literair gehalte, toch wat in elkaar, alsof de auteur, zoals een alteet die zonder suikers valt, de energie niet meer kon opbrengen om zijn inspanning vol te houden tot aan de eindmeet. Wellicht heeft de gewenning aan de schrijfstijl hier ook deel aan, want na verloop van tijd verdwijnt het euforische gevoel bij de lezer naar de achtergrond . Ook de keuze van de auteur om te opteren voor een suggestief, bijna open, einde doet wat spijtig genoeg afbreuk aan het thrillergehalte van dit boek.

Toch is New Yorkse nachten, over het geheel beschouwd, een goed boek geworden dat zijn plaats in de wereld van het spannende boek verdient. Maar door de literaire ambitie die het verhaal uitstraalt, zal waarschijnlijk niet elke liefhebber van het typische misdaadverhaal kunnen genieten van dit toch wel aparte boek. Maar lezers die openstaan voor de buitenbeentjes van het genre kunnen hier veel plezier aan beleven.

De score: 6/10

De buitenkant:
Deze stijlvolle omslag, met zijn goudkleurige letters en het wit-marmeren beeldje van de Drie gratiën tegen de pekzwarte achtergrond, is echt mooi te noemen. En zowel titel als kunst spelen een rol spelen in het verhaal, waardoor de cover hier mooi bij aansluit, hoewel de nadruk toch elders ligt.

De achterflap:.
Het is vlak voor kerst. Een psychisch gestoorde man dringt een museum binnen en beschadigt het schilderij De gratiën met een kruiskopschroevendraaier. Museumconservator Philo Bolt en restaurator Riitta Kekkonen plannen een experimenteel herstelplan waarmee moet worden gestart na de jaarwisseling.
Riitta keert echter niet terug van haar kerstvakantie in haar geboorteland Finland. Philo maakt zich ongerust en is compleet ondersteboven als blijkt dat Riitta daar is overleden. De gebeurtenis heeft een grote impact op Philo’s leven. Een onderhuidse sluimerende crisis, in gang gezet door de dood van haar zusje anderhalf jaar eerder, komt tot een uitbarsting. Haar gezin raakt steeds verder ontregeld als Philo zich niet kan neerleggen bij de feiten, want ze is ervan overtuigd te weten hoe de vork in de steel zit.


De binnenkant:
Achter de exotisch klinkende auteursnaam Tupla Mourits gaan twee Nederlandse vrouwen schuil.
Wendela de Vos wiens natuurlijke habitat in de theaterwereld ligt. Hoewel ze een diploma Nederlands recht behaalde, en dat enkele jaren te gelde maakte, was de roep van de scène zo groot dat ze er naar terugkeerde, en zich nu uitleeft als productieleider. Ooks schrijft ze teksten en sinds kort ook poëzie.
Atie Vogelenzang van haar kant schreef voor toneel en televisie, maar oogstte vooral appreciatie voor haar kortverhalen.

In 2005 verscheen met Vrouwelijk naakt de eerste vrucht van hun samenwerking. Het boek, dat onder de vlag van literaire thriller werd voorgesteld, werd in 2006 bekroond met de Schaduwprijs voor het beste Nederlandstalige spannende debuut. Later volgden ook nog Een kwestie van tijd en Speeddate.

Vrouwelijk naakt begint met een man die in een museum een schilderij bewerkt met een schroevendraaier. Philo Bolt, de conservator van het museum, heeft een speciale band met dit schilderij, want de controversiële aankoop ervan was haar idee. Voor de restauratie van het werk doet ze beroep op restaurateur Riitta Kekkonen, die ook aan het museum verbonden is. Maar Riitta keer niet terug van haar wintervakantie in haar vaderland Finland. Philo maakt zich ongerust, en als ze verneemt dat Riitta overleden is trekt ze op onderzoek uit. De zoektocht wordt een obsessie, want ze kan absoluut niet geloven dat haar vriendin het leven liet zoals in het onderzoeksrapport geschreven staat.

Tupla Mourits hanteert een zeer vlot lezende stijl die bol staat van de beschrijvingen waardoor een zekere traagheid bewerkstelligd wordt. Een traagheid die trouwens zeer goed bij het verhaal aansluit. Dit boek heeft duidelijk literaire kwaliteiten. Zo is het verhaal, ontdaan van alle franje, eigenlijk een verhaal over afscheid nemen: van mensen, van je liefde, van het kind-zijn , en ga zo maar door. Maar het thriller aspect is amper aanwezig. Met de beste wil van de wereld zou het misschien nog te vergelijken zijn met een verwaterde versie van een boek uit de reeks met Jessica Fletcher. Een postionering als literaire roman had in mijn ogen de lading perfect gedekt.

Niet alle figuren die in de loop van het verhaal verschijnen slagen erin het papier te ontgroeien en levenechtheid te benaderen. Maar het hoofdpersonage en haar gezin en de buren van Riitta worden zeer geloofwaardig uitgetekend. Als klein punt van kritiek is de zoon van Philo voor zijn elf jaar toch wel iets te schrander neergezet. Zijn gedrag past meer bij iemand van een paar jaar ouder, lijkt mij.

Wendela de Vos en Atie Vogelenzang hebben met Vrouwelijk naakt een zeer mooie en ontroerende roman geschapen, die echt de moeite van het lezen waard is. Maar als thriller is het boek puur tijdverlies. De keuze van de desbetreffende jury om dit boek te bekronen met een spannende boekenprijs is dan ook moeilijk te begrijpen, maar blijkbaar wordt door het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteur, dat de Schaduwprijs uitreikt, is het criterium “spanning” als onbelangrijk en niet ter zake doend beschouwd. Deze stelling wordt trouwens bevestigd door de laueraat van 2007 - Probeer het mortuarium van Eva Maria Staal - dat in hetzelfde bedje ziek is


Om het onrechtvaardige oordeel van een goed boek simpelweg neer te sabelen met een zeer slechte score als thriller, indroduceer ik hierbij een nieuwe manier van quoteren, die ik in te toekomst telkens zal gebruiken als ik met deze contradictie geconfronteerd wordt.

Thriller score: 3/10
Boek score: 7/10

De buitenkant:
Deze herdruk van een Gouden Strop winnaar zit in een sobere, tijdloze cover waar men alle kanten mee uit kan. Toch leunt hij lichtjes aan bij de inhoud van het boek.

De achterflap:
Televisietycoon Barry Kaufmann verschijnt niet op zijn belangrijke afspraak met Len Overgouw. Twee dagen later wordt Kaufmanns lichaam gevonden dicht bij de plaats waar zijn auto het laatst gezien is. Vermoord. Een tweede moord brengt Overgouw tot het inzicht dat er zich een drama voltrekt waarin hij ongewild en zonder het te weten een rol vervult.


De binnenkant:
Deze oud-voorzitter van het Genootschap van Nederlandstalige misdaadauteurs – een functie die hij van 1994 tot 1999 bekleedde – zag het levenslicht in het oorlogsjaar 1940 in Haarlem. Hij studeerde Nederlandse taal- en letterkunde en is al lang werkzaam in het onderwijs, een job die hij combineert met het schrijven van spannende boeken.

Zijn carrière als misdaadauteur begon in 1988 met Sporen. Met zijn volgende boek Playback schoot hij al de hoofdvogel af door in 1992 de Gouden Strop weg te kapen. Sindsdien brengt hij om de paar jaar een boek uit, hoewel zijn meest recente, Eeuwige stranden, ondertussen al bijna vier jaar oud is.

Len Overgouw en Barry Kaufmann waren elkaar na hun legerdienst uit het oog verloren. Tot ze jaren later eens samen gaan dineren. Als Barry, die zich ondertussen heeft opgewerkt tot de koning van het televisieamusement, bij een volgende afspraak niet komt opdagen, en enkele dagen later vermoord wordt teuggevonden, voelt Len zich verantwoordelijk en trekt hij zelf op onderzoek uit, tot groot ongenoegen van de politie, die ook alle middelen inzet om de moord op deze publieke persoon zo snel mogelijke op te helderen.

Met Playback heeft Chris Rippen een boek afgeleverd dat kan bogen op een zeer mooi geconstrueerd plot. Het is fantastisch te mogen ervaren hoe de auteur met de relaties tussen de personages onderling een mooi afgerond verhaal heeft gevlochten tot een kunstwerkje waaruit slechts een enkel los draadje bengelt. Als dan ook het aantal opgevoerde spelers zeer beperkt gehouden wordt, kan men alleen maar het vakmanschap van de auteur erkennen.

Maar hoe mooi de plot ook in elkaar zit, de lezer zal zich wellicht niet altijd kunnen vereenzelvigen met sommige beslissingen en handelingen van de figuren, waardoor er een kloofje ontstaat tussen lezer en boek, dat eigenlijk tot aan het slot niet meer gedicht wordt. Ook speelt het feit dat de bijna alleen werkende gelegenheidsdetective de politie steeds een stapje voor niet in het voordeel van de geloofwaardigheid.

Ook blijkt het verhaal, dat nooit echt spannend wordt en vooral drijft op de nieuwsgierigheid van het publiek om de afloop van het verhaal te kennen, ondertussen lichtjes gedateerd te zijn. Natuurlijk kan het de auteur niet aangerekend worden dat in de zeventien jaar die liggen tussen de verschijning van het boek en deze bespreking de technologie immense sprongen voorwaarts genomen heeft. Een mens gaat zich hierdoor afvragen hoe het mogelijk was naar behoren te functioneren met enkel vaste telefoons en antwoordapparaten; zonder computer, internet en mobieltje.

Chris Rippen heeft een stylistisch hoogstandje gecreëerd maar wel een stukje betrokkenheid van de lezer en geloofwaardigheid opgeofferd, waardoor het totaalplaatje zich toch niet meer weet te onderscheiden van het gros van de boeken. Een beter evenwicht tussen bovenstaande opmerkingen had waarschijnlijk een beter boek opgeleverd.

De score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Dit boek heb ik mij aangeschaft op de avond dat het bekroond werd met de Gouden Strop. Zoals waarschijnlijk al geweten is koop ik alle prijswinnaars. Maar vaak ontbreekt me de tijd om ze ook nog te lezen. Nu ik even de tijd heb, zal ik met veel plezier die stapel toch weer met een exemplaar verminderen en Cel ter hand nemen.


De achterflap:
Michael Bellicher, hoofdpersoon uit De macht van meneer Miller, is getuige van een raadselachtig auto-ongeluk met fatale afloop. Na te zijn verhoord, wordt hij tot zijn stomme verbazing aangehouden. Waarom is niet duidelijk, maar de politie is ervan overtuigd dat ze hem moeten hebben. Michael weet niet eens waarvoor.
Alles wat hij zegt, lijkt zich tegen hem te keren. Hij wordt overgebracht naar een politiebureau in het Westland. Daar krijgt hij te maken met twee spijkerharde rechercheurs, een bizarre aanklacht, een onontkoombaar bewijs en een advocate die hem niet gelooft.
En dan moet de ellende nog beginnen.


Bespreking:
De Nederlander Charles Den Tex , die door de omzwervingen van zijn vader als geoloog, geboren werd in Australië, keerde op vijf jarige leeftijd terug naar Nederland. Maar de reismicrobe had zich blijkbaar ook in zijn bloed genesteld, want na zijn middelbare studies in Leiden, trekt hij naar Londen waar hij zich inschrijft aan de foto- en filmacademie. En later doceert hij Engels in Parijs. Terug in Nederland begint hij aan een carrière als reclameschrijver, maar na dertien jaar is dat vuur aan het doven. In 1991 is het vat leeg en tijdens een loopbaanonderbreking begint hij aan zijn eerste thriller Dump. In 1995 werd het boek gepubliceerd en vanaf dat moment werkt de auteur zowat acht maanden per jaar als communicatie- en managementconsultant. De overige tijd zit hij in Den Haag te werken aan zijn boeken.

Den Tex schrijft vanuit zijn ervaringen en het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat zijn boeken zich afspelen in de bedrijfswereld. En die boeken vallen niet alleen in de smaak van de lezer, maar ook de jury van de Gouden Strop is erdoor gecharmeerd: van de negen boeken die tot nog toe verschenen werden er vijf genomineerd voor de prijs voor het beste Nederlandstalige spannende boek. En drie keer mocht hij de trofee in ontvangst nemen: in 2002 voor Schijn van kans; in 2006 voor De macht van meneer Miller en twee jaar later voor zijn volgende boek Cel, het eerste boek van zijn hand dat geen bedrijfsthriller is, maar wel zijn hoofdpersonage deelt met zijn voorganger.

In Cel is Michael Bellicher getuige van een ongeval. Nadat de politie zijn verklaring heeft opgenomen wordt hij tot zijn grote verbazing gearresteerd. Blijkt dat hij verdacht wordt de dader te zijn van een verkeersongeval met dodelijke afloop in een voor hem onbekende auto in een stukje Nederland waar hij nog nooit een voet gezet heeft. Maar de politie beschikt over waterdichte bewijzen waardoor Bellicher maar een ding kan doen: tot het uiterste gaan in een poging de politie te overtuigen dat zijn identiteit gestolen werd.

Kan een boek te vlot weglezen? Cel is het beste bewijs dat het antwoord op deze vraag positief is, want de zeer grote snelheid waarmee Den Tex zijn verhaal vertelt heeft als gevolg dat de ernst van de situatie waarin het hoofdpersonage verzeild raakt niet altijd de kans krijgt om goed door te dringen tot de lezer, waardoor er een oppervlakkigheid ontstaat die het boek geen eer aandoet.

En dat is jammer, want Cel snijdt, met identeitsdiefstal, een actueel onderwerp aan waar bij de gewone man in de straat weinig over geweten is en nog minder over nagedacht wordt. En door de geliktheid zal dit boek er ook weinig of niets aan veranderen. Een gemiste kans want met zo’n explosief onderwerp dat iedereen aanbelangt had het boek, met meer diepgang, wellicht een grotere impact op het fenomeen kunnen teweeg brengen. Of hoe pageturner ook een negatieve connotatie kan hebben.

Maar op de eerste plaats is en blijft het een spannend verhaal dat garant staat voor enkele uren leesplezier. In tegenstelling tot zijn voorganger, De macht van meneer Miller waarin Bellicher het alleen moest opnemen tegen de wereld, staat hij er deze keer, ondanks de op zijn minst even hachelijke situatie waarin hij zich bevindt, niet meer alleen voor. Al vroeg in het verhaal krijgt hij bijna onbetaalbare hulp van een advocaat die heel wat deuren geopend krijgt, waardoor het hoofdpersonage toch wat meer bewegingsruimte krijgt dan bij zijn eerste verschijnen, want telkens als de situatie uitzichtloos begint te lijken is een telefoontje naar die man voldoende om de druk weg te nemen.

Toch toont Charles Den Tex in dit boek ook staaltjes van zijn vakmanschap. Niet alleen door de keuze van zijn plaats van gebeuren – kan een thriller nog een betere locatie hebben dan een dorpje dat Monster heet? – maar ook door de meeslepende opbouw van het boek, waarin tussen de spanning en actie door ook nog hekele thema’s aangesneden en prangende vragen gesteld worden. In dit geval probeert de auteur de lezer even te laten stilstaan bij de problematiek van het internet als speeltuin voor volwassenen; de verspreiding van de islam in onze gebieden; het moslimterrorisme en de vraag hoe ver de overheid mag gaan om hier paal en perk aan te stellen.

Met Cel levert Charles Den Tex weer een leuk spannend boek af dat net iets te veel polijstwerk achter de rug heeft om grote indruk te maken, maar toch veel liefhebbers van het genre zal aanspreken.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
In de beurtrol die ik probeer aan te houden bij het kiezen van boeken uit de eigen collectie, was het weer eens de beurt aan een Nederlandse schrijver. Met dit boek sla ik weer twee vliegen in één klap: ik maak weer maar eens kennis met een voor mij tot nu toe onbekend auteur en ik kort tevens mijn lijstje van prijswinnaars weer wat in.

De achterflap:
Als de knappe journaliste Tessa Insinger aan boord stapt van het zeiljacht Joyeuse, weet ze niet wat haar bestemming is, maar wel wat ze wil. Het zeiljacht is eigendom van de megalomane projectontwikkelaar Eric Pincoff. Dat Pincoffs zakelijke imperium is gefinancierd door duistere praktijken wordt aan het begin van hun reis al duidelijk: een groep huurmoordenaars heeft het op hen gemunt. Tijdens de avontuurlijke zeiltocht, die hen uiteindelijk naar de andere kant van de wereld voert, doet Tessa een grote ontdekking. En dan komt het gevaar niet alleen meer van buitenaf...


Bespreking:
Hoewel Roel Janssen afstudeerde in de sociologie, koos hij ervoor, voor het merendeel van zijn professionele leven, een andere richting: in te slaan, door zich te gaan toeleggen op het schrijven van economische artikels voor het NRC Handelsblad. Ook publiceerde hij een aantal non-fictie werken in dat vakgebied. In 1997 begon hij met het schrijven van spannende boeken, die zich om voor de hand liggende redenen ook in de economische en financiële wereld afspelen. In 2007 mocht de auteur twee maal de champagne ontkurken: niet alleen werd hij zestig, maar in dat jaar werd De tiende vrouw ook bekroond met de Gouden Strop, de prijs voor het beste origineel Nederlandstalige spannende boek.

De succesvolle projectontwikkelaar Eric Pincoff , die een aantal van zijn projecten financiert met misdaadgeld wordt uitgeroepen tot Europees ondernemer van het jaar. Op de feestelijke prijsuitreiking maakt hij kennis met de journaliste Tessaloniki – Tessa voor de vrienden – Insinger. Zij wil ter voorbereiding van een achtergrondartikel wat tijd met Pincoff doorbrengen. Ze besluiten samen het ruime sop te kiezen op het zeilschip van de zakenman. Ze bevinden zich nog maar amper op zee als er een aanslag op het jacht gepleegd wordt. Naarmate de tocht vordert, wordt duidelijker dat ze beiden hun eigen onuitgesproken redenen hebbben om de reis in elkaars gezelschap uit te zitten.

In tegenstelling tot de gebruikelijke opzet van een verhaal, waarbij een groot aantal figuranten samen gedrumd worden in de beperkte omgeving van één dorp of stadje, heeft Roel Janssen ervoor gekozen om zijn verhaal, gebruik makend van een minimum aan personages, te situeren over ettelijke duizenden vierkante kilometers aardoppervlak. Dat kleine aantal spelers komt het leesplezier uitermate ten goede, want de lezer hoeft niet telkens in zijn geheugen te graven, of eventuele spiekbriefjes te raadplegen, om na te gaan wie wie weer is.

Jammer genoeg worden de verantwoordelijkheid afschuivende ambtenaar, de uit een slechte komedie weggeplukte ongemanierde gangsters en de corrupte politicus nogal clichématig getypeerd. Ook het gebruik van het moslimterrorisme als reden voor alle kwaad past in dat straatje. Maar gelukkig wordt dat alles gecompenseerd door de mooi gefundeerde, op de geschiedenis gebaseerde drijfveren van Pincoff, die door het leven gaat met Karel de Grote als groot voorbeeld. De lezer steekt onderweg ook nog wat op inzake geldstromen die onze economie draaiende houden, witwasoperaties en belastingonduiking.

De eenvoudige plot wordt uitgewerkt tot een onderhoudend verhaal dat zeer vlot wegleest, maar waarin vooral de daden van hoofdrolspelers, en vooral dan Tessa, niet altijd even aannemelijk of logisch zijn.

De keuze om de protagonisten samen te brengen op een boot biedt de nodige perspectieven wat betreft de interactie tussen die personages, maar resulteert ook in een aantal dooddoeners. Zo is er de onvermijdelijke seksuele spanning en haantjesgedrag en natuurlijk passeert ook de al even obligate storm.

Vermits Roel Janssen verzuimt een duidelijk standpunt in te nemen, komt De tiende vrouw nogal vrijblijvend over en overstijgt het boek het niveau van het pretentieloze amusement niet. Toch is het een spannend boek dat de moeite van het lezen waard is. Maar voor een winnaar van een Gouden Strop, valt het toch wat te licht uit.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Karin Slaughter is zo’n auteur waarvan geweten is dat ze een goed boek kan schrijven. Maar evengoed moet je regelmatig vaststellen dat haar boeken niet altijd haar beste niveau halen. Toch blijf ik ze het voordeel van de twijfel geven en blijf ik haar boeken lezen, in de hoop dat ze zichzelf nog eens overtreft.

De achterflap:
Detective Lena Adams heeft jarenlang geprobeerd haar verleden te ontvluchten. Aan het kleine plaatsje waar ze is geboren heeft ze vele slechte herinneringen en ze is een nieuw leven begonnen ver van haar gewelddadige jeugd. Maar niets heeft haar kunnen voorbereiden op de explosie van geweld waarmee ze bij haar gedwongen terugkomst wordt geconfronteerd: een meedogenloze moordenaar heeft een jonge vrouw onherkenbaar verbrand. Voor de plaatselijke politie is Lena de enige verdachte.
Wanneer Jeffrey Tolliver, Lena’s baas te horen krijgt dat zijn detective is gearresteerd reist hij samen met zijn vrouw Sara Linton af naar het plaatsje. Dan wordt een tweede lichaam gevonden. Bij hun pogingen om Lena te helpen, raken Jeffrey en Sara verstrikt in een duistere wereld vol geweld en rassenhaat. Kunnen zij de waarheid achterhalen voor de moordenaar opnieuw toeslaat?


Bespreking:
De Amerikaanse Karin Slaughter woont in Atlanta. Op achtendertig jarige leeftijd is zij niet alleen een vaste waarde in het thrillerwereldje, maar heeft ze al acht eigen boeken op de wereld los gelaten, en ook een boek met kortverhalen van Amerikaanse auteurs samengesteld.

Haar zevende boek, Onaantastbaar, is tevens het zesde deel in de reeks met Sara Linton, Jeffrey Tolliver en Lena Adams in de hoofdrollen. Het boek sleepte in 2007 de Zilveren vingerafdruk in de wacht: de publieksprijs van Crimezone.nl voor het beste niet origineel Nederlandstalig spannende boek van 2007. Ondertussen is haar nieuwste, Versplinterd, ook al in de boekhandel verkrijgbaar.

Als Jeffrey telefonisch op de hoogte gebracht wordt dat Lena op verdenking van moord, gearresteerd is in haar geboortedorp, laat hij vol ongeloof alles voor wat het is en vertrekken hij en zijn vrouw Sara onmiddellijk om zijn beschermelinge bij te staan. Tijdens hun onderzoek stuiten ze op het slechtste in de mens, want het dorpje is verworden tot een poel van verderf waar neo-nazi’s, racisten en drugdealers de plak zwaaien.

Dat de schrijfster potentie heeft is algemeen geweten en dat benadrukt ze nogmaals bij het begin van dit boek. Het eerste hoofdstuk behoort tot het beste wat ze ooit op papier zette. Het is gewoon fantastisch te lezen hoe ze, door het belichten van enkele details, als een tekenaar die met enkele lijnen iets herkenbaar creëert, zeer realistisch het gevoel kan overbrengen hoe een beschuldigde zich in de rechtbank moet voelen. Klasse.

Maar ze slaagt er niet in dezelfde kwaliteit in de rest van het boek te handhaven. Het middenstuk van Onaantastbaar ligt volledig in de lijn met de andere boeken uit de reeks: de privé-beslommeringen van de hoofdpersonages blijven de bovenhand voeren en het gevoel dat de auteur niet goed weet welke richting het verhaal uit te sturen komt meermaals aan de oppervlakte. Het vele en gruwelijke geweld kan niet verhullen dat de serie al een tijdje ter plaatse staat te trappelen. Ook is de keuze om de nadruk meer en meer te verschuiven naar Lena twijfelachtig, want laat dat nu net het meest ongeloofwaardige hoofdpersonage zijn. En het gemak waarmee de locale instanties toelaten dat Jeffrey buiten zijn jurisdictie het onderzoek voert, en Sara er de lijkschouwingen verricht zorgen voor licht ongeloof bij de lezer.

Maar in het afsluitende hoofdstuk, dat een beetje los staat van de rest van het verhaal pakt de schrijfster uit met een knaller van een cliffhanger waarmee ze het de recensenten zeer moeilijk maakt om er iets over te zeggen zonder te veel weg te geven maar waardoor ze zich ervan verzekert dat ondanks de rest van het verhaal de geschokte en verweesde lezer toch weer staat te popelen om het volgende deel in de reeks te gaan lezen.

Onaantastbaar heeft een fabuleus begin en een zelden gezien verrassend einde, maar alles daartussen kan niet tippen aan het hoge niveau dat we van Karin Slaughter kunnen verwachten. Enkel voer voor de trouwe volgelingen van Karin Slaughter en de Grant County reeks.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Spannende boeken die in het Nederlandse taalgebied een prijs in de wacht slepen, komen automatisch terecht op mijn lijstje van boeken die ik wil lezen. Dit is weer zo’n bekroond boek van een auteur waarvan ik nog nooit iets las.

De achterflap:
Na de verdrinkingsdood van zijn vrouw, is Victor Cox, professor filmgeschiedenis, en een wandelende filmencyclopedie, de eerste en enige verdachte. Cox valt ook algauw voor een van zijn studentes, de bloedmooie Starr Mortenson. Ze lijkt als twee druppels water op de Amerikaanse actrice Louise Brooks. Maar aan de Belgische kust loopt Starr in zee en keert niet meer terug.
Ook bij vier andere moorden op jonge vrouwen blijkt dat professor Cox de slachtoffers heeft gekend. Sterker, de moorden zijn perfecte imitaties van bekende filmscènes. Maar is de professor daarom de serial killer?
Cox raakt in de war en haaft fictie en realiteit steeds meer door elkaar. Heeft hij te veel films gezien. Is hij daardoor schizofreen geworden? Of paranoïde? Hoe dan ook, hij begint zelf aan zijn eigen onschuld te twijfelen..


Bespreking:
De uit het Antwerpse afkomstige, en in de Provence verblijvende, Patrick Conrad is al zijn hele leven in de ban van het gschreven woord. Hij gaf zijn studies op om zich al snel volledig toe te leggen op het schrijven van verhalen, poëzie, scenario’s, columns en artikels. Zijn eerste boek dateert al uit 1963, maar pas in 1994 publiceerde hij Limousine, zijn eerste spannende boek.

Met het uit 2007 daterende Starr - de achtste thriller van zijn hand.- sleepte de auteur de Diamanten kogel in de wacht: de prijs voor het beste origineel Nederlandstalige boek van het jaar.

In het verhaal volgen we Antwerpenaar Victor Cox, wiens leefwereld enkel maar uit film bestaat. Hij is professor filmgeschiedenis, notoir filmkenner, verwoed verzamelaar van filmprops. Alle gebeurtenissen in zijn leven associeert hij met filmscènes.
Als zijn echtgenote verdrinkt, zijn nieuwe vriendin verdwijnt en een aantal vrouwen uit zijn kennissenkring op identieke wijze vermoord worden als in al dan niet bekende filmscènes, is hij de voor de hand liggende hoofdverdachte. Victor probeert de politie te overtuigen van zijn onschuld, maar realiteit en fictie beginnen in zijn hoofd zo door elkaar te lopen, dat hij op de duur zelf begint te twijfelen aan zijn onschuld.

Dit boek leest ontzettend vlot. Zo vlot zelfs dat er een hoge mate van oppervlakkigheid ontstaat, die soortgelijk is aan het gebrek aan diepgang bij de meeste films: scène na scène wordt, tegelijk met een referentie naar een soortgelijke scène op het witte doek, op de lezer afgevuurd. Het gaat zo snel voorruit dat – zoals bij het uit het raam kijken van een rijdende trein het landschap verwordt tot een wazige verzameling strepen , de spanning totaal verloren gaat.

Alles, verhaallijnen en geloofwaardigheid inbegrepen, wordt opgeofferd aan de liefdeverklaring van de auteur aan de pelicule. Het boek ademt dan ook de typische sfeer uit van de films uit de tijd dat deze enkel bestond in grijstinten. Dezelfde sfeer die teruggevonden kan worden in Stand-In van Bavo Dhooge.

Starr is geen spannend boek tegen een achtergrond van films, maar een ode aan de  film, acteurs en hun rollen, aan elkaar gelijmd door een misdaad thema. Cinefielen zullen dan wellicht ook meer plezier aan het boek beleven dan thrillerliefhebbers.

Mijn score: 4/10

Motivatie van de keuze:
Jaren geleden las ik Koud vuur, en dat was een ware ontdekking. Toch is deze auteur, wat mij betreft blijkbaar weer in de vergetelheid geraakt. Tot nu, dus. Want .met deze prijswinnaar hernieuw ik mijn kennismaking met Felix Thijssen.

De achterflap:
Van wie is het geraamte dat door een bulldozer wordt blootgewoeld naast het statige huis van de voormalig minister van buitenlandse zaken? Volgens de officiële lezing is zijn echtgenote Cleopatra in 1980 omgekomen bij een vliegramp. Maar twee jaar na die ramp kreeg haar dochtertje een ansichtkaart met de toren van Pisa erop, en ze is er nog steeds rotsvast van overtuigd dat de kaart van haar moeder kwam. En er verdween nog iemand spoorloos in 1980: Cleopatra’s beste vriendin.

Voor speurder Max Winter krijgt het raadsel Cleopatra weldra groteske proporties. Financiële manipulaties, corruptie, bigamie, chantage, overspel, hebzucht en wraak vormen een chaotisch landschap van misdadige varianten en menselijke ondeugden dat Max Winter tegenkomt op zijn weg naar de moordenaar.


Bespreking:
Bij werken in de tuin van voormalig minister van buitenlandse zaken Jozef Cleveringa komt een skelet aan de oppervlakte. Niemand lijkt te weten hoe het er ooit terecht kwam en aan wie het toebehoorde. De dochter van Jozef beweert dat het haar moeder is, maar het is algemeen geweten dat Cleopatra Cleveringa het leven heeft gelaten in een vliegtuigcrash. Privé-detective Max Winter wordt op de zaak gezet en tijdens zijn zoektocht, met als doel de identificatie van het skelet en ontmaskering van de moordenaar, stuit hij op verscheidene feiten die het daglicht niet kunnen verdragen.

Cleopatra is het eerste boek in een voorlopige reeks van acht met Max Winter in de hoofdrol. De titels van deze reeks bestaan telkens uit enkel maar een vrouwennaam. Dit werk werd in 1999 bekroond met de Gouden strop, de prijs voor het beste origineel Nederlandstalige spannende boek.

Qua thematiek beweegt Felix Thijssen zich in hetzelfde straatje als Rene Appel. Beiden hebben ze een uitgesproken voorkeur ontwikkeld om hun verhalen te laten afspelen in of rond, al dan niet verscheurde, families, en de spanning op te bouwen vanuit de de relaties tussen de familieleden onderling. Maar ook kan in dit boek een vleugje Tomas Ross terug gevonden worden, want de hoofdfiguur Max Winter doet wel wat denken aan het personage Engelbert King, de detective die uit Ross’ pen ontsproot.

De twee grootste troeven van dit boek zijn de vaart waarin het verhaal zich ontrolt voor de ogen van de lezer en de professionele opzet van het plot. En ze zijn ook nodig, want probeer een verhaal maar eens boeiend te houden als de vermoedens omtrent zowel slachtoffer als dader al vrij vroeg gesuggereerd worden. Maar deze kaap wordt met glans gerond, want de beschrijving van de weg die afgelegd wordt om achter de beweegredenen van de dader te komen en tegelijk ook nog enige bewijslast te verzamelen resulteert in een vlotlezend en geloofwaardig werk. Wel had het boek enkele tientallen bladzijden dikker mogen zijn, want soms komt MaxWinter wel erg snel tot bepaalde conclusies. Nu moet de lezer niet altijd bij het handje genomen worden, maar hier en daar hadden een paar zinnen meer wonderen kunnen verrichten.

Een speciale vermelding is ook op zijn plaats voor het vleugje humor dat soms in de gesprekken verweven werd. Perfect gedoseerd en telkens net goed voor een kleine glimlach.

Om de geloofwaardigheid van het geheel te vervolledigen, zijn de hoofdpersonages voorzien van een degelijke achtergrond. Maar sommige figuren, meestal de medewerkers van de detective, worden direct in de strijd gegooid, en pas later en met mondjesmaat voorgesteld. Waarschijnlijk komen hun levensverhalen nog wel aan bod in een van de volgende delen van de reeks.

Cleopatra is een prettige leeservaring geworden, die door de goed getypeerde vaste personages naar meer smaakt. En diezelfde drang naar het volgende boek uit de reeks wordt gevoed door het gevoel dat het beste nog moet komen, want er zijn nog groeimogelijkheden te over voor deze sympathieke detective.

Mijn score: 6/10

Motivatie van de keuze:
Dit is weer eentje uit mijn reeks van prijswinnaars. Dit boekje werd in 1998 de Gouden strop toebedeeld. En dat is verbazingwekkend als je weet dat het verhaal amper 125 bladzijden lang is. Ik ben benieuwd.

De achterflap:
Een ambitieuze strafrechtadvocaat wordt het slachtoffer van merkwaardige en pijnlijke ‘incidenten’ tijdens een serie hardloopwedstrijden. Is er sprake van toeval, haalt iemand macabere grappen uit... of is er een complot gaande dat hem tot de grens van krankzinnigheid drijft? In ieder geval leiden de gebeurtenissen hem onontkoombaar naar de confrontatie met een dramatisch verleden.


Bespreking:
Stan Dewende, een advocaat die samen met enkele collega’s deelneemt aan een regelmatigheidscriterium hardlopen, voelt zich geviseerd als hem op elk van die wedstrijden iets vreemds overkomt. In een poging uit te vissen wie er achter deze feiten zit, begint die zoektocht langzaamaan zijn leven te beheersen.

Hoe Jac. Toes erin geslaagd is, is bijna niet te begrijpen, maar dit amper 125 bladzijden tellende boekje bevat alle ingrediënten die een goede thriller kenmerken: geloofwaardige personages, een degelijk plot en verrassende ontknoping en dat alles gegoten in een vlot lezend verhaal.

Natuurlijk laat de compactheid van Fotofinish geen plaats voor uitgebreide achtergronden, beschrijvingen en overpeinzingen, maar in de plaats krijgt de lezer een geloofwaardig verhaal voorgeschoteld dat gemodelleerd werd als een langeafstandsloper: evenwichtig, afgetraind en ontdaan van alle onnodige ballast. Een praktijkvoorbeeld van het motto “schrijven is schrappen”.

Toch vindt de schrijver nog de plaats om de lezer zowel een fraaie kijk te bieden op de psychologie van de langeaftstandsloper als op de invloed van de onregelmatigheden op het leven en denken van hoofdpersonage. Kortom een fraaie psychologische thriller.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Over het algemeen liggen boeken die uitgebracht worden onder de vlag van literaire thriller, mij niet en probeer ik ze te vermijden. Maar dit boek is er weer een in de reeks van de prijswinnaars, en dus verplicht ik mezelf toch maar om er aan te beginnen

De achterflap:
Ontmoet Simone, een 34-jarige vrouw die de stap waagt en in het zuiden van Frankrijk een nieuw leven begint. Samen met haar man Eric en hun twee kinderen koopt ze een bouwvallig landhuis om op te knappen, erin te wonen en een deel ervan te verhuren als chambres d’hôtes.

De werkelijkheid haalt de droom in. Waar haal je goede werklui vandaan in een vreemd dorp waar je nog niet eens de bakker weet te vinden? Hoe stel je je kinderen gerust die de taal nog niet machtig zijn en al hun vriendjes hebben moeten achterlaten? Hoe houd je je relatie opwindend terwijl de stress van de verbouwing steeds zwaarder op je schouders drukt?

Als de charismatische aannemer Peter Vandamme met zijn werkploeg aan de slag gaat, verandert er niet alleen iets aan het huis. Simone – die zich verwaarloosd voelt door haar man – begint een heftige verhouding met een van de werklui, de aantrekkelijke twintigjarige Michel. Als Peter daarop een angstaanjagend machtsspelletje met Simone begint, ontaardt de Franse droom in een regelrechte nachtmerrie.

Twijfel en angst slaan toe bij Simone. Wie kan ze nog vertrouwen? Is Michel wel zo integer als hij lijkt? Moet ze de affaire aan haar man opbiechten? Het wordt steeds duidelijker dat Simone bij niemand terecht kan. En dan wordt ze door de politie opgepakt en gevangengezet.


Bespreking:
Verhuizen naar het zonnige zuiden. Veel mensen denker er wel eens aan, sommige doen het ook. Zo ook Eric, die zijn gezin ervan overtuigde om alles in Nederland te verkopen om in Zuid-Frankrijk een vervallen landhuis te kopen en te verbouwen. Maar ze zijn nog maar net aangekomen of ze worden al terug met hun twee voeten op de grond gezet, als blijkt dat het op onbekend terrein niet makkelijk is om snel bouwvakkers te vinden en als de verbouwingstijd op een half jaar geraamd wordt. Een half jaar lang leven Eric, zijn vrouw Simone en hun twee kinderen in een kleine caravan. Ze staan op met de werf en gaan slapen met de werf. Simone krijgt het moeilijk, en als één van de bouwvakkers, de jonge knappe Michel, zich voor haar begint te interesseren duurt het niet lang  vooraleer ze bezwijkt voor zijn charmes. Maar ondanks al haar gevoelens voor Michel, wil ze onder geen beding haar huwelijk op de klippen laten lopen. Alsof ze hiermee nog niet genoeg aan haar hoofd heeft, begint de aannemer haar nog met haar overspel te chanteren. Nu kan ze niemand meer in vertrouwen nemen, en moet ze zelfproberen terug meeste rte worden over de situatie. En dan belandt ze in een Franse gevangenis.

Ook Esther Verhoef verhuisde enkele jaren geleden naar Zuid-Frankrijk, en daarom kunnen we er vanuit gaan dat veel van de gevoelens, twijfels en aanpassingsmoeilijkheden bij de hoofdpersonages waarheidsgetrouw zijn weergegeven. Vooral Simone haar gedachtengang wordt zeer goed uitgewerkt. Maar het gevolg van deze besluimeringen is dat er vij weining gebeurt in het boek. Het duurt bijna tweehonderd bladzijden vooraleer het verhaal een eerste onverwachte wending neemt. Gelukkig volgen er daarna nog een paar, maar eigenlijk niet genoeg om het boek als een thriller te bestempelen.

Origineel van opzet is dit opzichzelf staande boek wel, want de schrijfster laat van bij het begin het heden afwisselen met uitgebreide flash-backs, die het eigenlijke verhaal vertellen. Gelukkig heeft ze er werk van gemaakt zodat deze layout de leesbaarheid van het boek nooit in het gedrang brengt en op het eind vloeien beide draadjes mooi in elkaar.

Onlangs werd dit boek bekroond met de Zilveren vingerafdruk, de door Crimezone uitgereikte publieksprijs voor het beste spannende boek van 2006. Maar daar wringt het schoentje toch, want, enkele passages uitgezonderd, is het geen spannend boek. Het is veeleer een psychologische beschrijving van wat er in het hoofd omgaat van iemand die uit zijn vertrouwde omgeving gehaald wordt, toegeeft aan een onmogelijke verliefdheid, en daarna in het nauw gedreven wordt.

Literaire thrillers en mezelf; ik vrees dat het, een enkele uitzondering niet te na gesproken, een onmogelijke combinatie is en blijft.

Mijn score: 5/10

Motivatie van de keuze:
Dit is er nog eens eentje uit mijn collectie van prijswinnaars. In 2004 kreeg dit boek de Schaduwprijs toebedeeld: het beste origineel Nederlandstalig debuut van dat jaar.

De achterflap:
Om te ontsnappen aan de moordende greep van de syndicaten willen Amerikaanse filmmakers een nieuw Hollywood stichten in Antwerpen. Filmproducer Jan Peeters krijgt de opdracht om het nieuwe Hollywood aan de Schelde op te richten. Maar de vakbondsleiders uit Hollywood zijn niet van plan dit te laten gebeuren. Elk middel om de plannen te dwarsbomen grijpen zij aan. Een Antwerpse journalist, die in Hollywood toevallig geheime gesprekken afluistert, wordt monddood gemaakt. Een beroemde actrice wordt gegijzeld en sterft een mysterieuze dood. Maar de initiatiefnemers zijn vastberaden om Europa te veroveren.
Het Antwerpse provincie- en stadsbestuur is de mogelijke komst van het nieuwe Hollywood zeer genegen maar krijgt vanuit een totaal onverwachte hoek tegenwind.


Bespreking:
Door de vakbonseisen is het niet meer winstgevend om in Hollywood nog films te maken. Een van de procucers, Roberto Guardino werkt een plan uit om zijn films in Europa, en meer bepaald in Antwerpen, op te nemen. Maar de uitvoering van het plan is nog niet begonnen, of de vakbonden, met als sterke man Riccio Zanetti, krijgen er al weet van en plannen acties. Vermits beide kampen geen duimbreed toegeven, worden de acties grimmiger en persoonlijker van aard.
Ondertussen is de Belgische filmmaker Jan Peeters, aan deze kant van de oceaan, belast met de organisatie van het project, en ondanks een veelbelovende start, kan hij alleen maar machteloos toekijken als het politiek gekonkel de voortgang laat stagneren.

Het Hollywood complot is geschreven met een typisch Vlaamse gezapigheid. Het leest vlot weg, maar er zit weing variatie in: weinig tempo wisselingen; geen pieken, maar ook geen dalen. Door dit gebrek aan spanning is het moeilijk de aandacht van de lezer vast te houden. Wel zorgt filmkenner Michiels voor een sfeer van herkenbaarheid, door  al wat naam en faam heeft in de Vlaamse en Amerikaanse filmwereld de revue te laten passeren. En achter de namen die hij de politici toebedeeld heeft kunnen door de Vlaamse lezers zeer makkelijk de echte figuren uit de Antwerpse politiek herkennen waarop hij zijn personages gebasseerd heeft. Dit alles resulteert in het gevoel dat je een tijdschrift aan het lezen bent in plaats van een boek.

Maar dit boek, dat bekroond werd met de Schaduwprijs - de prijs die het Genootschap van Nederlandstalige Misdaadauteurs uitreikt aan het beste Nederlandstalige debuut - blinkt uit in realisme. Mede door diezelfde gezapigheid, het gebrek aan overdreven geweld en het doeltreffend beschreven politeke getouwtrek, komt hele verhaal zeer geloofwaardig over. Ook is dit de verdienste van een goed uitgewerkte verhaallijn, waarbij de schrijver er zorg voor draagt dat er op het einde alle losse eindjes netjes weggewerkt worden.

Ondanks dat de lezer nooit echt bij de keel gegrepen wordt is dit een zeer verdienstelijk debuut.

Mijn score: 7/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit boek ligt al een tijdje hoog op de stapel, maar steeds kwamen er maar andere boeken bij die ik nog liever wou lezen. Het werk werd in 2002 bekroond met de Diamanten Kogel, de prijs voor het beste origineel Nederlandstalig spannende boek van dat jaar.

De achterflap:
Andy Rotsaert is een 42-jarige privé-detective die in het zonnige Torremolinos kleine klusjes opknapt. Tot hij wordt ingehuurd door Miguel Platero, een rechercheur van de plaatselijke politie, en diens vreemde opdrachtgever Sengies Emerson. Andy moet de gek geworden vader van Sengies opsporen. Zijn onderzoek leidt tot zeer vreemde conclusies, waarbij schijn en werkelijkheid onontwarbaar met elkaar verstrengeld raken. Rotsaert is immers helemaal niet de kluns die hij voorgeeft te zijn, en Sengies Emerson is een gevaarlijke psychopaat die lid is van de Illuminati, een sekte die de wereld wil vernietigen en een nieuw ras wil stichten. En de meester-crimineel heeft uitgerekend Andy’s vriendin tot oermoeder uitverkozen. Dan begint een hallucinante zoektocht die Rotsaert o.a. in Barcelona, Brussel en de Black Canyon, in de buurt van Las Vegas, brengt.


Bespreking:
In dit boek volgen we de jacht op de Illuminati, een meedogenloze secte die zich afzet tegen de vooruitgang, en die zich tot doel stelt de wereldbevolking te vernietigen om daarna een nieuw, enkel uit hun volgelingen bestaand, ras op aarde te zetten. Het boek begint ergens in de tweede helft van de negentiende eeuw, waar de schrijver de basis legt voor de hoofdmoot van het verhaal dat ons op het einde van het vorige millennium kennis laat maken met Sengies Emerson, een Illuminatus, die zijn oog heeft laten vallen op Emi, de vriendin van Andy Rotsaert, een privé-detective aan de Costa del Sol. Als Sengies de vrouw ontvoert, begint Andy aan een zoektocht tegen de tijd, waarin hij het ene na het andere probleem moet omzeilen, en waarin niemand is wie hij lijkt. En Sengies blijkt hem altijd een paar stappen voor te zijn.

Het begin van het boek wekt, ondermeer door het gebruik van veel korte zinnen, de indruk dat het een jeugdboek is, maar als het verhaal eenmaal op dreef komt, zorgt deze schrijfstijl, in combinatie met de vele actiescenes, voor heel veel vaart, waardoor je als lezer wordt meegezogen in het verhaal.

Ook is het prettig vast te stellen dat de schrijver een grondige research heeft gedaan naar de achtergrond waartegen hij zijn verhaal heeft geschetst. Vooral de hoofdstukken die zich afspelen in de negentiende eeuw liggen zeer kort tegen de realiteit. Maar ook later in het werk duiken regelmatig waarheidsgetrouwe stukken informatie, locaties of feiten op.

Ook het immense plot is zeer doordacht en vakkundig uitgewerkt, zodat de lezer meerdere keren op het verkeerde been wordt gezet, zonder dat het geheel ongeloofwaardig wordt.

Het is een waardige winnaar van de Diamanten Kogel, en een aanrader voor zij die houden van boeken vol avontuur, misdaad, faction en actie.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Dit werk werd in 2004 bekroond met de Zilveren vingerafdruk in de categorie beste Nederlandstalig boek.

De achterflap:
Op een koude winternacht gaat een kapitale villa in vlammen op. Evert Struyk, gelukkig getrouwd, vader van twee kinderen en succesvol zakenman, komt daarbij om het leven, zijn vrouw en kinderen weten ternauwernood te ontsnappen. Hun vriendenkring, ‘de eetclub’, is geschokt en verbijsterd.
Karen vangt haar vriendin bij haar thuis op, maar al spoedig komt zij tot de ontdekking dat de vriendschappen binnen de eetclub biet zo onvoorwaardelijk zijn als zij leken. Langzaam maar zeker wordt het voor Karen duidelijk dat bepaalde mensen belang hebben gehad bij de dood van Evert.


Bespreking:
Vijf koppels die na hun verhuis, van de stad naar een residentiële wijk op de buiten, hun sociaal leven zagen verdwijnen komen met elkaar in contact in een poging die sociale contacten terug op peil te krijgen. Een paar jaar lang loopt alles op rolletjes, maar dan brandt onverwacht het huis van een van de koppels af: vrouw en kinderen ontsnappen amper aan de dood, maar de man, Evert Struyk, komt om.
Deze gebeurtenis zorgt natuurlijk voor de nodige spanning onder de kennissen, en langzaam maar zeker komen er barsten te voorschijn in de uiterlijk perfecte relaties van alle leden van de eetclub

De grootste verdienste van dit zeer vlot lezend, op zichzelf staande boek is dat de schrijfster perfect weet te beschrijven hoe vriendschappelijke relaties niet verder gaan dan oppervlakkigheden en luxeproblemen, om toch maar een schijn van perfectie te kunnen ophouden. En als deze vriendschappen onder druk komt te staan, komen de dieper liggende emoties zoals liefde, nijd, afhankelijkheid en zelfs haat te voorschijn.

De manier waarop het verhaal verteld wordt, kwam mij bij mogmenten nogal verwarrend over. Het begint al met de 10 hoofdrolspelers, de leden van de eetclub. Dit is een groot aantal, en ik moest constant een schematische voorstelling bij de hand houden om de koppels uit elkaar te kunnen houden.
Ook het constant switchen tussen het heden en het verleden maakte het er niet makkelijker op om, als lezer, de verhaallijn vast te houden.

Maar eenmaal deze moeilijkheden overwonnen, en het boek uitgelezen, bleef ik met het “was het dat maar” gevoel zitten. Net zoals de in het boek beschreven relaties, vond ik het verhaal zelf ook maar oppervlakkig. Ik denk dat het verhaal veel beter tot zijn recht zou gekomen zijn als novelle, want de eerste 150 bladzijden kunnen makkelijk serieus ingekort worden tot een pakkende beschrijving. Ook de pagina lange open ruimtes tussen de korte hoofdstukken bevestigen die indruk.

Ik vond het al bij al maar een niemandalletje.

Mijn score: 4/10

 

Motivatie van de keuze:
Het werd nog eens hoog tijd om een bekroond werk van Nederlandstalige origine te lezen. En omdat ik de laatste 2 maanden niets meer van een Nederlander las viel mijn keuze op dit oudje. Deze Gouden strop 1991 is mijn eerste kennismaking met deze auteur.

De achterflap:
Elke dag staat hij er weer. Freek Witteveen. Als Magda uit het raam kijkt kan ze hem zien, de man met wie ze een tijdje een verhouding heeft gehad. Hij blijft volhouden dat ze voor elkaar bestemd zijn, ook al gelooft zij daar absoluut niet in. Freek is er altijd, hij belt haar op, fietst haar na, loopt de apotheek binnen waar ze werkt. En hoe hardnekkiger hij haar volgt, des te groter worden haar afkeer en haar angst. Magda lijkt psychisch te gronde te gaan aaan Witteveers amoureuze belangstelling. Gelukkig krijgt ze tijdig steun van de aaardige Cees Berkelder. Maar is die hulp wel zo onbaatzuchtig als Magda denkt? Wat wil Berkelder?

De derde persoon is het spannende verhaal van een vrouw die zich geterroriseerd voelt door de man die ooit har vriend was. Haar leven lijkt een boze droom. En als ze daaruit wakker wordt, is ze het middelpunt van een regelrechte nachtmerrie.


Bespreking:
Nadat Magda haar relatie met Freek heeft beeindigd, wordt ze door hem gestalkt. Overal waar zij gaat is hij ook te vinden en niets kan hem doen inzien dat er absoluut geen kans bestaat dat ze terug een paar zullen vormen. Zelfs de politie kan niet tussenkomen, want Freek doet absoluut niets strafbaar. Nadat ze erin slaagt Cees, een vriend van haar, te overtuigen eens een goed gesprek met Freek hebben, verdwijnt Freek, en wat later hangt de politie aan de bel. Want Magda had van de daken staan schreeuwen dat ze er alles voor over zou hebben om van Freek verlost zijn.

Deze roman over stalking, die geschreven werd toen dat woord nog niet bestond in de Nederandse taal, legt de nadruk op de psychologische gevolgen voor de slachtoffers van stalking, en dat gegeven ging mij nogal vlug vervelen. Na een zeventigtal bladzijden had ik het wel begrepen. Het was dan ook een verademing wanneer er eindelijk eens iets gebeurde, maar al gauw verlangde ik terug naar het psychologisch gegeven, want dat bleek dan toch intrigerender te zijn dat wat volgde. De manier waarop het politieonderzoek gevoerd werd, leek mij erg.oppervlakkig en amateuristisch. Blijkbaar hadden ze bij de politie in 1990 nog niet veel kaas gegeten van sporenonderzoek.

Dit boek, dat in 1991 beloond werd met de Gouden Strop, is maar een mager beestje, maar het is niet de eerste keer dat een bekroond boek mij erg tegenvalt. Misschien ligt het wel aan mij.

Mijn score: 4/10

De achterflap:
Wenen, 1913. Terwijl het Habsburgse Rijk in zijn voegen kraakt, baadt Wenen in vrolijkheid en walst de Apocalyps tegemoet. Ksaveri Ignatz von Oszietsky danst dapper mee. Maar dat is schijn. Hij is jezuïet en pas opgeleid als geheimagent. Zijn Provinciaal Overste stuurt hem op zijn eerste missie: hij moet achterhalen waarom de katholieke spion aan het Habsburgse hof onbetrouwbaar is geworden. De tijd dringt, want Rome maakt zich zorgen. Om de gruwelijke waarheid te ontsluieren, moet Ksaveri Ignatz zijn leven op het spel zetten.

Meestal is een waardeoordeel vellen geen probleem, maar nu heb ik toch wat problemen om mijn beoordeling te motiveren, en daarom laat ik het onbeslist.

Mijn score: 5/10