Erics BIBber Blog

De voorkant:
Zoals veel literaire thrillers van tegenwoordig en in lijn met vorige boeken van deze auteur, siert (een deel van) eenvrouw de cover van Genesis. De titel is door het kleurgebruik mooi geïncorpereerd in de layout waardoor alle aandacht uitgaat naar de opvallend contrasterende auteursnaam. Wel is het jammer dat een foto uit dezelfde serie ook de cover siert van de ongeveer gelijktijdig verschenen midprice editie van Patricia Cornwells Onnatuurlijke. Een merkwaardig toeval.
Hetzelfde kleurgebruik van auteursnaam en titel zorgen dan waar wel voor een opvallende rugzijde, door de donkerdere achtergrond ervan.

De achterflap:
Na de gruweldaad die haar leven in Grant County totaal heeft verwoest, is Sara Linton naar Atlanta gevlucht. Ze is een nieuw leven begonnen en werkt in een ziekenhuis, waar op een dag een zwaar mishandelde vrouw met spoed wordt binnengebracht. Sara raakt in de ban van haar mysterieuze verschijning en gaat op onderzoek uit. Daarbij kruist ze het pad van Will Trent en Faith Mitchell die op de zaak zijn gezet. Wanneer er nog een vrouw verdwijnt, lijkt slecht één ding zeker: de dader geeft zich niet snel gewonnen....


Bespreking:
De frêle Amerikaanse Karin Slaughter, die resideert in Atlanta, behoort tot de populairste auteurs van het moment. Dit wordt mede gestaafd doordat ze eerder dit jaar met haar vorige boek Versplinderd de Zilveren Vingerafdruk, de enige publieksprijs voor spannende boeken in het Nederlandse taalgebied, in de wacht sleepte.

In haar achtste en meest recente boek, Genesis, komen de personages uit haar twee series voor het eerst samen. Sara Linton heeft Grant County verlaten en werkt nu op de spoedafdeling van een hospitaal in Atlanta. Op het moment dat daar een vrouw in zeer kritieke toestand wordt binnengebracht, is Will Trent, de dyslectische agent van het Georgia Bureau of Investigation toevallig ook aanwezig. Beide raken ze geïntrigeerd door de toestand van de net binnengebrachte vrouw: naakt, mishandeld, aangereden en in shock.

Karin Slaughter begint zeer sterk en grijpt de lezer onmiddellijk bij de keel door hem te confronteren met een overvloed aan gruwelen, en last pas na een kleine honderd bladzijden enige ademruimte in om enigszins terug op positieven te kunnen komen van deze aanval op de zinnen. Mede door de vlotte vertelstijl van de auteur behoort dit boekbegin tot de besten aller tijden. Helaas kan ze dit hoge niveau niet aanhouden doorheen het volledige verloop van het verhaal.

Zo blijft ze vasthouden aan haar gewoonte om de personages te voorzien van een hele hoop overbodige familieleden die weinig of niets toevoegen aan het verhaal, en enkel fungeren als bladvulling, terwijl er zoveel andere manieren zijn om je figuren levensechter te portreteren:. Sara Linton straalt zelfvertrouwen als vanouds, maar het geloofwaardigst uitgewerkte personage is met voorsprong Will Trents partner Faith Mitchell.
Will Trent zelf, daarentegen wordt, door zijn dyslexie veelvuldig te benadrukken en de plotse ommekeer in zijn gedrag, ongeloofwaardiger naar mate het verhaal vordert. Hoe kan je er ook maar in slagen om GBI-agent te worden, wat een universitair diploma vergt, als je er nog niet in slaagt een tussendoortje uit een automaat te halen? Meer en meer lijkt hij naar analfabetisme te neigen dan naar dyslexie, wat zijn rol natuurlijk niet ten goede komt. Ook zorgt de onwil van het slachtoffer om mee te werken aan het politieonderzoek voor enige gefronste blikken bij de lezers. Kortom, op het punt van de uitwerking van personages kan Karin Slaughters zich makkelijk nog wat verbeteren.

De auteur wijst ook te pas en te onpas op het feit dat Sara zowat heel te tijd een ongeopende briefomslag op zak heeft. Als de schrijftser hiermee probeert de lezer nieuwsgierig te maken naar de inhoud, werkt het mijns inziens niet echt, want ook hier werkt die herhaling eerder in negatieve richting – of misschien zijn andere lezers nieuwsgieriger dan ondergetekende. Dit resulteert op den duur in negatieve gedachten: “Ofwel doe je die enveloppe nu open, ofwel zwijg je erover”.

Maar de plot en de uitwerking van het eigenlijk verhaal zijn best van een hoog niveau. Zo zijn zowel de dader, de misdaden als de drijfveren goed doordacht en zorgen ze voor een geloofwaardig verhaal.

Genesis is alles bij elkaar genomen een goed boek geworden dat de status van Karin Slaughter als bestsellerauteur zal bevestigen en versterken waar menig liefhebber van het genre zich zal aan kunnen verlekkeren. Maar details en kleine ergernissen weerhouden het boek ervan zich te kunnen nestelen tussen de toppers van de misdaadliteratuur.

Mijn score: 7/10

Motivatie van de keuze:
Karin Slaughter is zo’n auteur waarvan geweten is dat ze een goed boek kan schrijven. Maar evengoed moet je regelmatig vaststellen dat haar boeken niet altijd haar beste niveau halen. Toch blijf ik ze het voordeel van de twijfel geven en blijf ik haar boeken lezen, in de hoop dat ze zichzelf nog eens overtreft.

De achterflap:
Detective Lena Adams heeft jarenlang geprobeerd haar verleden te ontvluchten. Aan het kleine plaatsje waar ze is geboren heeft ze vele slechte herinneringen en ze is een nieuw leven begonnen ver van haar gewelddadige jeugd. Maar niets heeft haar kunnen voorbereiden op de explosie van geweld waarmee ze bij haar gedwongen terugkomst wordt geconfronteerd: een meedogenloze moordenaar heeft een jonge vrouw onherkenbaar verbrand. Voor de plaatselijke politie is Lena de enige verdachte.
Wanneer Jeffrey Tolliver, Lena’s baas te horen krijgt dat zijn detective is gearresteerd reist hij samen met zijn vrouw Sara Linton af naar het plaatsje. Dan wordt een tweede lichaam gevonden. Bij hun pogingen om Lena te helpen, raken Jeffrey en Sara verstrikt in een duistere wereld vol geweld en rassenhaat. Kunnen zij de waarheid achterhalen voor de moordenaar opnieuw toeslaat?


Bespreking:
De Amerikaanse Karin Slaughter woont in Atlanta. Op achtendertig jarige leeftijd is zij niet alleen een vaste waarde in het thrillerwereldje, maar heeft ze al acht eigen boeken op de wereld los gelaten, en ook een boek met kortverhalen van Amerikaanse auteurs samengesteld.

Haar zevende boek, Onaantastbaar, is tevens het zesde deel in de reeks met Sara Linton, Jeffrey Tolliver en Lena Adams in de hoofdrollen. Het boek sleepte in 2007 de Zilveren vingerafdruk in de wacht: de publieksprijs van Crimezone.nl voor het beste niet origineel Nederlandstalig spannende boek van 2007. Ondertussen is haar nieuwste, Versplinterd, ook al in de boekhandel verkrijgbaar.

Als Jeffrey telefonisch op de hoogte gebracht wordt dat Lena op verdenking van moord, gearresteerd is in haar geboortedorp, laat hij vol ongeloof alles voor wat het is en vertrekken hij en zijn vrouw Sara onmiddellijk om zijn beschermelinge bij te staan. Tijdens hun onderzoek stuiten ze op het slechtste in de mens, want het dorpje is verworden tot een poel van verderf waar neo-nazi’s, racisten en drugdealers de plak zwaaien.

Dat de schrijfster potentie heeft is algemeen geweten en dat benadrukt ze nogmaals bij het begin van dit boek. Het eerste hoofdstuk behoort tot het beste wat ze ooit op papier zette. Het is gewoon fantastisch te lezen hoe ze, door het belichten van enkele details, als een tekenaar die met enkele lijnen iets herkenbaar creëert, zeer realistisch het gevoel kan overbrengen hoe een beschuldigde zich in de rechtbank moet voelen. Klasse.

Maar ze slaagt er niet in dezelfde kwaliteit in de rest van het boek te handhaven. Het middenstuk van Onaantastbaar ligt volledig in de lijn met de andere boeken uit de reeks: de privé-beslommeringen van de hoofdpersonages blijven de bovenhand voeren en het gevoel dat de auteur niet goed weet welke richting het verhaal uit te sturen komt meermaals aan de oppervlakte. Het vele en gruwelijke geweld kan niet verhullen dat de serie al een tijdje ter plaatse staat te trappelen. Ook is de keuze om de nadruk meer en meer te verschuiven naar Lena twijfelachtig, want laat dat nu net het meest ongeloofwaardige hoofdpersonage zijn. En het gemak waarmee de locale instanties toelaten dat Jeffrey buiten zijn jurisdictie het onderzoek voert, en Sara er de lijkschouwingen verricht zorgen voor licht ongeloof bij de lezer.

Maar in het afsluitende hoofdstuk, dat een beetje los staat van de rest van het verhaal pakt de schrijfster uit met een knaller van een cliffhanger waarmee ze het de recensenten zeer moeilijk maakt om er iets over te zeggen zonder te veel weg te geven maar waardoor ze zich ervan verzekert dat ondanks de rest van het verhaal de geschokte en verweesde lezer toch weer staat te popelen om het volgende deel in de reeks te gaan lezen.

Onaantastbaar heeft een fabuleus begin en een zelden gezien verrassend einde, maar alles daartussen kan niet tippen aan het hoge niveau dat we van Karin Slaughter kunnen verwachten. Enkel voer voor de trouwe volgelingen van Karin Slaughter en de Grant County reeks.

Mijn score: 6/10

Het is natuurlijk ook best mogelijk dat de schrijfster al deze herhalingen nodig had om een deel van de 460 bladzijden gevuld te krijgen. Maar wat er ook van aan is, het eigenlijke verhaal mag er best wezen. Karin Slaughter slaagt er weer zonder problemen in om Grant County in de ban van een moordenaar te krijgen, waarbij er veel potentiële daders de revue passeren en ze laat Jeffrey weer hard werken om slachtoffer, moordenaar en motief aan elkaar gekoppeld te krijgen. Volledig in de stijl van haar genregenoten Tess Gerritsen en Mo Hayder blijft ze trouw aan hun handelsmerk van het gruwelijk gedetailleerd beschrijven van aangebrachte letsels en verwondingen.

De lezer die Trouweloos toevallig las zal – en dat is zeer uitzonderlijk – er wellicht veel meer plezier aan beleven dan de trouwe fans die de voorgaande delen Nachtschade, Zoenoffer, Een lichte koude huivering en Onzichtbaar al achter de kiezen hebben. Toch blijft het ook voor die laatste groep een boek dat de moeite van het lezen waard is.

Mijn score: 7/10