Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Dat zwart de kleur is die je moet gebruiken als je voor stijlvol gaat, wordt met deze cover nogmaals onderstreept: tegen deze donkerst mogelijke achtergrond ligt een naakte vrouwelijke figuur waarbij het groeperen van alle tekst te groeperen en deze niet te groot af te drukken alleen maar bijdraagt aan de klasse van de voorkant. Door gebruik te maken van binnenflaps om alle nuttige informatie te dragen, ligt de achterflap helemaal in de lijn van de voorzijde: weinig tekst en een paginagrote foto van de auteur, gehuld in donkere kleding tegen de alweer zwarte achtergrond. De streepjescode in zijn opvallend witte rechthoek is het enige dat vloekt met het geheel.

De binnenkant:
Esther Verhoef is één van de schrijfsters die eigenlijk niet meer hoeft voorgesteld te worden. Deze dame, die vorig jaar de kaap van de veertig jaar rondde, behoort tot de meest gelezen Nederlandstalige auteurs. Na zich eerst jaren te hebben bezig gehouden met het schrijven over en het fotograferen van huisdieren, probeerde ze in 2002 eens iets anders. Een jaar later was Onrust, haar eerste thriller vol actie, een feit. Mede door het commerciële succes van de pas geïntroduceerde literaire thriller, veranderde Verhoef de pen van schouder en schreef Rendez-vous. Maar de drang om boeken vol actie te schrijven bleef bestaan. Om het publiek niet teveel in verwarring te brengen, schrijft ze deze voortaan samen met haar man onder het pseudoniem Escober. Close-up is haar tweede literaire thriller en ondetussen ligt ook haar derde, Alles te verliezen, al een tijdje in de boekhandel.

In Close-up, dat door het publiek nog bekroond werd met de Zilveren Vingerafdruk voor het beste Nederlandstalige boek van 2007, maken we kennis met Margot Heijne. Ze heeft, na haar scheiding, net de fundamenten gelegd voor de rest van haar leven als ze kennis maakt met de kunstfotograaf Leon Wagner. Ze voelen zich onmiddellijk tot elkaar aangetrokken, en hoewel Margot zich volledig overgeeft aan haar verliefdheid, bezorgen sommige reacties van de dominante Leon haar meer dan kippenvel: ze heeft bij moment echt bang van haar nieuwe levensgezel. Is dit gevoel terecht? Of niet?

Het eerste wat opvalt aan Close-up is dat de schrijfster er voor koos om het verhaal te vertellen vanuit het standpunt van twee verschillende personages en dat ze voor beiden de ik-vorm gebruikt. Gelukkig wordt de verwarring tot een absoluut minimum beperkt door zowel gebruik te maken van verschillende lettertypes als van een aparte nummering van de hoofdstukken, al naargelang door wiens ogen de lezer mag meekijken.

Esther Verhoef heeft enorm veel energie gestoken in het opzetten van het plot en dit op zeer intrigerende wijze uitschrijven tot het volledige verhaal. Gedurende heel dat proces  heeft ze, als een moederkloek, constant gewaakt om ook maar net zoveel – of beter zo weinig - informatie vrij te geven om de lezer zeer geboeid bij de les te houden en tegelijk te voorkomen dat de onknoping te vroeg bekend zou kunnen raken, terwijl ze de vaart erin houdt door het geheel op te delen in zeer korte hoofdstukjes. Het is dan ook enkel aan haar vakkennis te danken dat ze met grote onderscheiding geslaagd is in haar opzet. Vakwerk van de bovenste plank, met als enige minpuntje dat de drijfveer van de dader mij wat aan de povere kant leek.

Maar Close-up is meer dan zo maar een goed spannend boek, want er wordt eveneens veel aandacht besteed aan het psychologische aspect van de personages en hun keuzes. Hierdoor komen de personages echt tot leven, ook al kan de lezer zich niet altijd vinden in hun daden, beslissingen en reacties. Maar zelfs dat draagt bij tot de geloofwaardigheid van hun karakters. Dat alles wordt overgoten met een sausje van niet alledaagse erotiek, die volledig op zijn plaats is in de prille relatie tussen Margot en Leon en bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het boek.

Met Close-up leverde Esther Verhoef haar meest complete boek af tot op heden, en ik kan dan alleen maar afsluiten met de raad om dit boek, indien mogelijk, alsnog aan te schaffen, niet te laten verkommeren maar onmiddellijk te lezen.

De score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Over het algemeen liggen boeken die uitgebracht worden onder de vlag van literaire thriller, mij niet en probeer ik ze te vermijden. Maar dit boek is er weer een in de reeks van de prijswinnaars, en dus verplicht ik mezelf toch maar om er aan te beginnen

De achterflap:
Ontmoet Simone, een 34-jarige vrouw die de stap waagt en in het zuiden van Frankrijk een nieuw leven begint. Samen met haar man Eric en hun twee kinderen koopt ze een bouwvallig landhuis om op te knappen, erin te wonen en een deel ervan te verhuren als chambres d’hôtes.

De werkelijkheid haalt de droom in. Waar haal je goede werklui vandaan in een vreemd dorp waar je nog niet eens de bakker weet te vinden? Hoe stel je je kinderen gerust die de taal nog niet machtig zijn en al hun vriendjes hebben moeten achterlaten? Hoe houd je je relatie opwindend terwijl de stress van de verbouwing steeds zwaarder op je schouders drukt?

Als de charismatische aannemer Peter Vandamme met zijn werkploeg aan de slag gaat, verandert er niet alleen iets aan het huis. Simone – die zich verwaarloosd voelt door haar man – begint een heftige verhouding met een van de werklui, de aantrekkelijke twintigjarige Michel. Als Peter daarop een angstaanjagend machtsspelletje met Simone begint, ontaardt de Franse droom in een regelrechte nachtmerrie.

Twijfel en angst slaan toe bij Simone. Wie kan ze nog vertrouwen? Is Michel wel zo integer als hij lijkt? Moet ze de affaire aan haar man opbiechten? Het wordt steeds duidelijker dat Simone bij niemand terecht kan. En dan wordt ze door de politie opgepakt en gevangengezet.


Bespreking:
Verhuizen naar het zonnige zuiden. Veel mensen denker er wel eens aan, sommige doen het ook. Zo ook Eric, die zijn gezin ervan overtuigde om alles in Nederland te verkopen om in Zuid-Frankrijk een vervallen landhuis te kopen en te verbouwen. Maar ze zijn nog maar net aangekomen of ze worden al terug met hun twee voeten op de grond gezet, als blijkt dat het op onbekend terrein niet makkelijk is om snel bouwvakkers te vinden en als de verbouwingstijd op een half jaar geraamd wordt. Een half jaar lang leven Eric, zijn vrouw Simone en hun twee kinderen in een kleine caravan. Ze staan op met de werf en gaan slapen met de werf. Simone krijgt het moeilijk, en als één van de bouwvakkers, de jonge knappe Michel, zich voor haar begint te interesseren duurt het niet lang  vooraleer ze bezwijkt voor zijn charmes. Maar ondanks al haar gevoelens voor Michel, wil ze onder geen beding haar huwelijk op de klippen laten lopen. Alsof ze hiermee nog niet genoeg aan haar hoofd heeft, begint de aannemer haar nog met haar overspel te chanteren. Nu kan ze niemand meer in vertrouwen nemen, en moet ze zelfproberen terug meeste rte worden over de situatie. En dan belandt ze in een Franse gevangenis.

Ook Esther Verhoef verhuisde enkele jaren geleden naar Zuid-Frankrijk, en daarom kunnen we er vanuit gaan dat veel van de gevoelens, twijfels en aanpassingsmoeilijkheden bij de hoofdpersonages waarheidsgetrouw zijn weergegeven. Vooral Simone haar gedachtengang wordt zeer goed uitgewerkt. Maar het gevolg van deze besluimeringen is dat er vij weining gebeurt in het boek. Het duurt bijna tweehonderd bladzijden vooraleer het verhaal een eerste onverwachte wending neemt. Gelukkig volgen er daarna nog een paar, maar eigenlijk niet genoeg om het boek als een thriller te bestempelen.

Origineel van opzet is dit opzichzelf staande boek wel, want de schrijfster laat van bij het begin het heden afwisselen met uitgebreide flash-backs, die het eigenlijke verhaal vertellen. Gelukkig heeft ze er werk van gemaakt zodat deze layout de leesbaarheid van het boek nooit in het gedrang brengt en op het eind vloeien beide draadjes mooi in elkaar.

Onlangs werd dit boek bekroond met de Zilveren vingerafdruk, de door Crimezone uitgereikte publieksprijs voor het beste spannende boek van 2006. Maar daar wringt het schoentje toch, want, enkele passages uitgezonderd, is het geen spannend boek. Het is veeleer een psychologische beschrijving van wat er in het hoofd omgaat van iemand die uit zijn vertrouwde omgeving gehaald wordt, toegeeft aan een onmogelijke verliefdheid, en daarna in het nauw gedreven wordt.

Literaire thrillers en mezelf; ik vrees dat het, een enkele uitzondering niet te na gesproken, een onmogelijke combinatie is en blijft.

Mijn score: 5/10