Erics BIBber Blog

De eerste zin:
De hele dag heb ik het meisje gadegeslagen.

De korte inhoud.
In Bostons Chinatown wordt de hand van een vrouw gevonden. Op het dak van een gebouw ligt haar lijk met een bijna afgehakt hoofd. Er worden twee zilvergrijze haren op haar lichaam aangetroffen. Tijdens het onderzoek ontdekken rechercheur Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles dat er nog meer brute moorden zijn gepleegd.
Negentien jaar eerder vonden tijdens een schietincident in een restaurant in Chinatown vijf mensen de dood. Slechts één persoon overleefde die slachtpartij: een mysterieuze vrouw en een meester in de Chinese vechtkunst die een groot geheim met zich meedraagt. Nu is ze het doelwit van een onzichtbare vijand die meedogenloos toeslaat…

Het volledige rapport
De Amerikaanse schrijfster Tess Gerritsen is een van de grote namen van de misdaadliteratuur. Deze arts begon te schrijven tijdens haar zwangerschapsverlof en sindsdien leverde ze geromantiseerd spanning, medische thrillers en zelfs een technothriller af. Maar de basis van haar wereldwijd succes legde ze met De chirurg, het eerste boek waarin rechercheur Jane Rizzoli mocht opdraven. In een volgend boek werd anatoom-patholoog Maura Isles geïntroduceerd en dit duo beleeft niet alleen hun negende avontuur in Het stille meisje, ze hebben ondertussen een eigen televisiereeks die al aan het derde seizoen toe is.

De sfeer in Het stille meisje wordt volledig bepaald door de Oosterse afkomst van de auteur: niet alleen is de plaats van afspraak de Chinese wijk van Boston, die zoals in zowat alle steden ter wereld luistert naar de naam Chinatown, maar tevens zijn de sleutelpersonages Oosterse inwijkelingen of op zijn minst afstammelingen ervan. En als toemaatje voorziet de auteur een mythologisch intermezzo uit China, dat me meteen in de sfeer brachten van Bertus Aafjes verzameling Japanse kortverhaaltjes die verzameld werden onder de titel Rechter Ooka mysteries.

Het eigenlijke verhaal begint met de gewelddadige dood van een vrouw: haar hand werd geamputeerd en ze was bijna onthoofd. Het onderzoek brengt een mogelijk verband aan het licht met een meervoudige moord die jaren geleden gepleegd werd, toen een kok amok maakte in een restaurant; door alle aanwezigen neer te schieten en daarna zelfmoord te plegen. Negentien jaar later komt deze cold case weer tot leven als de enige getuige van die schietpartij zelf het doelwit wordt van een meedogenloze moordenaar.

Niet alleen putte de auteur uit haar eigen ervaringen, maar zelfs het belangrijkste nevenpersonage van het verhaal, Iris Fang werd geboetseerd naar de echte oma van de Chinese gevechtssport wu shu: Bow Sim Mark. De hoofdstukken waarin deze uitzonderlijke vrouw centraal staat worden verteld in de tegenwoordige tijd, gebruik makend van eerste persoon enkelvoud. Voor al de andere hoofdstukken wordt gebruik gemaakt van de meer gangbare derde persoon enkelvoud en de verleden tijd.

De plot van Het stille meisje heeft is nogal vergezocht, maar de meesterlijke vertelster die Tess Gerritsen is, heeft er weinig problemen mee om de twijfel tot een minimum te beperken en de lezer een aangename rit op een rollercoaster aan te bieden. Maar ondanks de snelheid waarmee het verhaal voortraast, zijn er hier en daar toch een paar voorspelbare wendingen en worden aan het eind niet alle losse eindjes proper weggewerkt.

Het is algemeen geweten dat de meesters in de oosterse gevechtssporten de toeschouwer meermaals met verstomming slaat, maar dat ze minder duidelijk op film zichtbaar zouden zijn is net een stap te ver. Mede omdat een buitenstaander niet ten volle kan inschatten in hoeverre de menselijke capaciteiten van zulke atleten reiken, heeft de lezer de neiging hier en daar de geloofwaardigheid van het verhaal in twijfel te trekken.

Ook is het jammer dat de achterflap feiten prijs geeft die pan halverwege het verhaal aan bod komen. Mijns inziens zou een flaptekst niets mogen prijsgeven van wat pas na de honderdste pagina aan bod komt, om zo het leesplezier van de lezer niet te vergallen.

Het stille meisje is niet het beste boek uit de Rizzoli en Isles reeks, maar desalniettemin blijft het een plezier om de schrijfsels van Tess Gerritsen te lezen. Haar capaciteiten om de actie af te wisselen met wat feiten en daarnaast quasi ongemerkt haar personages te laten evolueren, kennen amper hun gelijke in de wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Drie Vicodin, een half flesje Pepto-Bismol voor zijn maag, vroeg op een bitterkoude ochtend.

De korte inhoud
De jonge drugsdealer Danny lijkt het zoveelste slachtoffer in de drugsoorlog te zijn. Maar wanneer ook zijn zus dood wordt aangetroffen, worden er vraagtekens bij de zaak gezet. NYPD-detective Frank Parrish probeert de moorden op te lossen maar worstelt tegelijkertijd met demonen uit het verleden. Hij probeert de reputatie van zijn vader te evenaren. Deze was ook politieman en een van de ‘De helden van New York’, mannen belast met het oprollen van de overblijfselen van de maffia in de jaren tachtig. Terwijl de tijd dringt worden niet alleen de motieven achter de moorden duidelijk, maar moet Frank ook de waarheid over zijn vader onder ogen zien…
 
 
Het volledige rapport
Na een ongelukkige jeugd probeerde de uit Birmingham afkomstige Roger Jon Ellory aan de bak te komen als schrijver van spannende verhalen. Een eerste poging in de periode 1987-1993 faalde jammerlijk, want hij slaagde er niet in een uitgever te strikken voor zijn boeken. Maar nadat hij in 2001 op zijn werk kennismaakte met de computer, wakkerde de vlam weer op. Deze keer had hij meer geluk en in 2003 lag zijn spannende debuut Stervensuur in de winkelrekken. Nu, negen jaar later ziet De helden van New York het levenslicht. Het is zijn achtste titel, maar slechts zes ervan werden naar het Nederlands vertaald.

In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden handelt dit werk niet over de hulpdiensten en reddingswerkers die aan de slag waren tijdens 9/11, maar zijn de helden waarnaar gerefereerd wordt de leden van de dienst georganiseerde misdaad van de New Yorkse politie, die in de jaren zeventig en tachtig van vorige eeuw de maffia monddood maakten in de stad die nooit slaapt. De witste raaf van die afdeling was de vader van het hoofdpersonage Frank Parrish. Frank is zelf rechercheur van de NYPD, maar zijn staat van dienst steekt schril af tegenover die van zijn vader: hij is onhandelbaar en heeft lak aan de procedures. Enkel het feit dat hij regelmatig successen boekt, weerhoudt zijn oversten ervan hem uit het korps te ontslaan. Tijdens de sessies met de politiepsychologe onthult hij een heel andere kijk op zijn vader, die helemaal niet strookt met de heldenstatus die hij in het korps genoot en nog steeds geniet. Ondertussen werkt hij ook nog aan een dubbele moord: een laag in de pikorde staande drugsdealer lijkt slachtoffer te zijn van een afrekening. Maar bij hem thuis wordt het levenloze lichaam van zijn zus gevonden. Misschien is er wel meer aan de hand?

Het moge duidelijk zijn. De helden van New York is geen policier zoals er dertien in een dozijn te vinden zijn. Je krijgt twee boeken voor de prijs van één: naast de bijna obligate verhaallijn van het veertig dagen lopende moordonderzoek in de tweede helft van 2008, biedt dit vier en een halve centimeter dikke werk genoeg ruimte voor een volwassen psychologische kant, waarin de twijfels van het hoofdpersonage niet alleen belicht worden, maar onder de loep geanalyseerd worden. Hierdoor krijgt de volledig uit clichés geboetseerde protagonist, die in onmin leeft met zijn ex-vrouw en kinderen, geen leven heeft buiten zijn werk, maar lak heeft aan procedures en hiërarchie en functioneert op afhaalmaaltijden en alcohol, een ongekende diepgang mee, die hem weer interessant maakt.

De vasthoudendheid waarmee Frank Parrish zijn verdachte ondanks het gebrek aan harde bewijzen blijft achtervolgen, zou zelfs lof oogsten bij de pitbulls. Dit zorgt voor de unieke situatie waarin de ene underdog de andere onder druk zet en de lezer, ongeacht de afloop van dit spannende draadje, gegarandeerd overloopt van medeleven maar tevens even zeker ontgoocheld achterblijft. Het scheppen en onderhouden van deze situatie getuigt van hen hoge mate van vakmanschap van de auteur.

Los daarvan hanteert R.J. Ellory een zalige vertelstijl met een sarcastisch ondertoontje en laat hij zijn personages de snedigste dialogen produceren, wat het leesgenot over de hele lijn ten goede komt. Jammer dat sommige zaken net iets te frequent herhaald worden, wat soms tot enige irritatie kan leiden. Een beetje meer vertrouwen in het geheugen van zijn publiek had niet misstaan. Mede hierdoor is het boek net niet meeslepend genoeg om top te zijn.

Maar de grootste ontgoocheling is de functie van de locatie. Een bruisende wereldstad als de Big Apple verdient beter dan gedegradeerd te worden tot een opsomming van straatnamen en metrohaltes die enkel en alleen dient om de verplaatsingen van de personages te documenteren.

Met De helden van New York levert R.J. Ellory een meer dan degelijk spannend boek af met een veel diepgang en geschreven in een opmerkelijke stijl, dat zich richt op de meerwaarde zoekende thrillerliefhebber.

Het definitieve verdict: 8/10 

De eerste alinea:
De kleine Pete Bukowski had minstens een uur onder het bord op hoofdweg 460 in het centrum van Wakefield staand turen naar de weg in de richting van Jarratt.

De korte inhoud
Bij een brute moordaanslag op de avond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen komt de vrouw van de Democratische kandidaat en uiteindelijke winnaar Bruce Jansen om het leven. De verbitterde nieuwe president vaardigt onmiddellijk een decreet uit om de rust en orde in de Verenigde Staten te herstellen. Doggie Rogers, medewerkster van Jansen, is getuige van de maatschappelijke woede die ontstaat als de Amerikanen beseffen wat er aan de hand is: de grenzen worden gesloten, de avondklok wordt ingevoerd, en het land staat binnen de kortste keren op de rand van een burgeroorlog. Bovendien wordt Doggies vader ter dood veroordeeld, omdat iedereen hem ziet als de moordenaar van de presidentsvrouw.
Doggie voelt zich machteloos, maar besluit toch om zich met een kleine groep geestverwanten in te zetten voor de democratie, en om het complot te ontsluieren waaraan de Amerikaanse samenleving is blootgesteld.


Het volledige rapport
Op enkele jaren tijd heeft de Deense auteur Jussi Adler-Olsen zich van nobele onbekende opgewerkt tot the hottest kid in thrillertown. Volkomen terecht overigens, want de vier boeken die zijn Serie Q ondertussen telt, zijn stuk voor stuk degelijke thrillers die getuigen van vakwerk met maatschappelijke relevantie. Net zoals gebeurde bij Dan Brown en ook volop aan de gang is met onder andere Harlan Coben, worden, surfend op deze golf van succes, de oudere boeken nu ook gretig op de markt gegooid. Nadat eerder al Het alfabethuis en De bedrijfsterrorist als duoboek in de boekenwinkels verschenen, is het nu de beurt aan het uit 2006 stammende Het Washingtondecreet.

In dit meer dan zeshondervijftig bladzijden tellend werk stelt de auteur zichzelf de vraag wat er kan gebeuren als een president de wetten misbruikt die in uitzonderlijke situaties het congres buitenspel kunnen zetten en die ingevoerd werden na de aanslagen van 11 september 2001. Of anders geformuleerd: wat als de USA gaat slapen als een democratie en wakker wordt als een dictatuur? Jussi Adler-Olsen vertelt dit verhaal vanuit het gezichtspunt van een aantal mensen uit de entourage van de kersvers verkozen president.
Als de tweede vrouw van Bruce Jansen, de kersverse president, vermoord wordt bij aanvang van het grote feest ter ere van zijn verkiezing, trekt de man zich terug, om pas boven water te komen als het moment is aangebroken om zich te installeren in het Witte Huis. Vrijwel meteen maakt hij werk van zijn enige beleidspunt: het land zo snel als mogelijk veilig te maken. Wapens en munitie moeten worden ingeleverd; de doodstraffen worden aan de lopende band zo snel mogelijk uitgevoerd en betogingen en rebelerende acties worden bloedig onderdrukt. Terwijl de Verenigde Staten van Amerika meer en meer begint te lijken op het Rusland van vijftig jaar geleden, vraagt iedereen zich af of de president nog wel bij zijn volle bestand is. Maar het klimaat van angst weerhoudt iedereen om te reageren. Bijna iedereen, want Doggie Rogers wiens vader, als opdrachtgever voor de moord op de vrouw van Bruce Jansen, veroordeeld werd tot de doodstraf, wil er alles aan doen om zijn executie die met rasse schreden dichterbij komt, te voorkomen, door de onschuld van haar vader te bewijzen. Samen met een aantal oude kennissen stapt ze in naam van de democratie op naar haar vroegere werkgever Bruce Jansen, de vierenveertigste president van de USA.

Michael Moore nagelde in 2004 met de documentaire Fahrenheit 911 de zogenaamde Patriot Act al publiek aan de schandpaal. Maar het is toch wel opmerkelijk dat de eerste misdaadauteur die dit gegeven gebruikt als ruggengraat van een boek uit Denemarken komt. En Jussi Adler-Olsen heeft er werkt van gemaakt, want de oplijsting van de markantste punten uit de presidentiële besluiten, de literatuurlijst en de verantwoording die het verhaal volgen beslaan nog eens een tiental paginas extra.

Het Washingtondecreet begint als een rasechte politieke thriller, maar deint, naarmate de persoonlijke belangen groter worden, uit tot een verhaal vol actie dat eindigt waar Brendan Dubois apocalyptische thriller De laatste dagen van Amerika zowat begint. De vraag hoe realistisch het beschrevene nu echt is, is mijn inziens niet te beantwoorden, maar de auteur slaagt erin gevoelens van verontwaardiging, machteloosheid en afschuw op te roepen bij de lezer, wat op zich al een verdienste is. Dezelfde gevoelens die ook bij Kind 44 van Tom Rob Smith naar boven gehaald werden.

Jussi Adler-Olsen tekent over het algemeen genomen een zeer aannemelijk scenario uit, maar sommige aspecten ervan liggen er zo dik op dat de ervaren thrillerlezer al een en ander kan voorzien. Gelukkig zijn er ook genoeg andere wendingen; de ene al wat geloofwaardiger dan de andere, waarbij de epiloog, na een explosieve ontknoping, in al zijn vredigheid inslaat als een bom.

Ook slaagt de auteur er perfect in zijn verhaal mooi de cirkel rond te laten maken, door een klein groepje mensen in het begin van het boek te introduceren en deze te laten evolueren tot sleutelpersonages, wat getuigt van een mooi stukje plotwerk. Natuurlijk had alles wat compacter gekund. Zo is onder andere het bladzijden lange discours om rechtbank aan te duiden die het proces van de moord op de tweede vrouw van Bruce Jansen mag voeren te uitgesponnen en zelfs overbodig.

Maar de eindconclusie is overwegend positief voor deze “what if”-thriller die zich vooral afspeelt in en om het Witte Huis in Washington D.C. en in Virginia, de thuisbasis zowel de president als Doggie Rogers. Het Washingtondecreet is een totaal ander boek dan de veelvuldig geroemde Serie Q, maar kwalitatief zo goed als van hetzelfde niveau.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin: 
Op een onvoorzichtig moment ging haar gevoel met haar op de loop.

De korte inhoud
Naar aanleiding van een gewelddadige overval op een bordeelhoudster in Kopenhagen duikt Rose, de eigenzinnige assistente van brigadier Carl Morck, op de kwestie van een jaren geleden verdwenen prostituee – een van de vele onopgehelderde zaken die de afdeling Q moest oplossen. Wanneer Morck en zijn collega Assad worden gedwongen de zaak te onderzoeken, komen er verdachte aanwijzingen boven water over een eiland waar de Deense overheid vroeger lichtzinnige vrouwen naartoe stuurde, die vervolgens waren overgeleverd aan de luimen van het bewakend personeel. Morck en Assad ontdekken algauw dat dit slechts het topje van de ijsberg is van een ongehoorde vorm van mensenrechtenschending, die meer dan een halve eeuw geleden is begonnen en blijkbaar nog steeds gaande is.

Het volledige rapport
De Deen Jussi Adler-Olsen heeft zich op zeer korte tijd van nobele onbekende weten op te werken tot een vaste waarde bij het kruim van de misdaadauteurs. Nadat zijn eerste drie opzichzelfstaande thrillers quasi onopgemerkt passeerden, was het met De vrouw in de kooi, het eerste deel van de serie over de afdeling Q van de Deense politie, eindelijk raak. Nog twee delen volgden met evenveel, zo niet nog meer succes en nu ligt met Dossier 64, het vierde verhaal in de winkel met Carl Morck, Assad en Rose als de drie musketiers van de Deense cold cases, in de hoofdrol.

De zaak van de plotse verdwijning van een succesvolle, met Madonna dwepende, bordeelhoudster in 1987 is het begin van een onderzoek dat met gevaar voor eigen leven gevoerd wordt en de speurders via de donkere krochten van de medische sector van de helft van de vorige eeuw – toen ongeremde vrouwen uit de maatschappij geplukt werden om aan het werk gezet te worden op een afgezonderd eilandje, waar ze de speelbal werden van hun opzichters - tot bij de oprichters van een nieuwe extreemrechtse politieke partij in 2010.

Dossier 64 wordt verteld door middel van twee verhaallijnen die elkaar tegen het eind van het boek inhalen. De eerste speelt zich af in de tweede helft van de jaren tachtig en geeft aan de hand van een overlevende oud-eilandbewoonster inzicht in de karaktervorming van een slachtoffer van de maatschappij en hoe ze ermee omgaat. De ander is het hedendaagse draadje waarin het onderzoek gevoerd wordt.

Hoewel het verhaal in Dossier 64 op zichzelf origineel is, zijn er toch veel overeenkomsten met de vorige drie boeken uit de serie die de sociologische interesses van de auteur duidelijk bloot leggen: de vrouw als slachtoffer van naar buiten toe gerespecteerde leden van de maatschappij die er een verborgen agenda op na houden en zekere sadistische trekjes vertonen. Benieuwd hoelang Jussi Adler-Olsen nog uit dit vaatje kan blijven tappen, zonder statusverlies te lijden. Net zoals bij Karin Slaughter is de kans groot dat een deel van het publiek afhaakt met een gevoel dat ze het allemaal al eens gehad – of gelezen – hebben. Maar voorlopig is het nog net te slikken.

Ook moet Jussi Adler-Olsen erover waken dat hij de grenzen van de geloofwaardigheid niet al te frequent en opvallend overschrijdt. De acties van Carl Morck en zijn Syrische assistent Hafez el-Assad kunnen in dit boek een paar keer echt niet door de beugel en zouden in het echte leven meer dan waarschijnlijk op zijn minst uitzetting uit het politiekorps tot gevolg hebben; wellicht met nog een proces en veroordeling erbovenop. Dit overdrijven vreet aan het realisme dat de serie zo kwalitatief hoogstaand maakt.

Gelukkig zijn zowel de plot als de schrijfstijl van superieure kwaliteit, waardoor negatieve puntjes al eens makkelijker door de vingers gezien worden en het prachtige gevoel van humor dat de auteur laat infiltreren in de dialogen zalft zonder probleem alle eerder geslagen wonden. Alsook het feit dat het verhaal beter wordt naargelang het vordert met een geniale plotwending op het eind als de spreekwoordelijke kers op de taart.

Dossier 64 kan nog net door de beugel als zeer goed boek, maar voor een eventueel vijfde deel zal Jussi Adler-Olsen uit een ander vaatje moeten tappen, om zijn kredietwaardigheid te kunnen blijven bestendigen, vrees ik.

Het definitieve verdict: 8/10

 De openingszin: 

De kreet ging reutelend door het schip, als gehuil van een gewond dier in het oerwoud, een triest gejank dat klonk als een smeekbede om de dood.

De korte inhoud
Een wetenschappelijke doorbraak om de opwarming van de aarde te keren, een reeks onverklaarbare dodelijke ongevallen in Brits-Columbia, een golf internationale incidenten die in een oorlog driegt los te barsten… NUMA-directeur Dirk Pitt en zijn kinderen Dirk jr. en Summer, geloven dat er een verband bestaat, maar zij weten ook dat hun weinig tijd rest voordat de situatie escaleert. De enige aanwijzing is een zilverachtig mineraal waarvan het spoor terug te volgen is naar een expeditie van lang geleden om de Noordwest Passage te vinden. Maar niemand overleefde die tocht, de kapitein en de bemanning kwamen allemaal om het leven – en als Dirk Pitt el zijn collega Al Giordino niet voorzichtig zijn, wacht hun hetzelfde lot….


Het volledige rapport
Wie Clive Cussler zegt, zegt in dezelfde adem eveneens maritieme archeologie. Niet alleen in de talrijke spannende boeken van deze tachtigjarige Amerikaanse auteur, maar ook in zijn echte leven staan scheepswrakken centraal. De laatste jaren werkt hij meer en meer met coauteurs. Zo vinden we op de cover van Duivelsadem ook de naam Dirk Cussler, de zoon van Clive, terug.

Duivelsadem, dat al het twintigste deel is in de serie rond Dirk Pitt, het alter ego van de auteur, is weer een typisch werk van Cusslers hand dat herkenbaar is aan de mix van wetenschappen, technologie en actie en die zich voor een groot deel op en onder water afspelen. Een Amerikaans wetenschapster ontdekt een eenvoudige oplossing om het probleem van de opwarming van de aarde te stoppen, maar om die ontdekking commercieel uit te kunnen baten heeft ze dringend nood aan een zeldzaam mineraal, waarvan voor het laatst in grote hoeveelheden gerapporteerd werden hoog in het noorden van Canada door een Britse expeditie in het midden van de negentiende eeuw vast kwam te zitten in het pakijs. Als Dirk Pitt de bron probeert op te sporen komt hij in aanvaring met een meedogenloze Canadese zakenman, die een imago als groene jongen cultiveert, maar ondertussen eenieder die de uitbreiding van zijn imperium een strobreed in de weg legt, zonder scrupules uitschakelt. Maar vader en zoon Pitt tonen zich waardige tegenstanders in een poging hun vel zo duur mogelijk te verkopen.

Duivelsadem voelt in het begin vrij stroef aan: door meteen een groot aantal op het eerste zicht losstaande vrij korte scènes op de lezer los te laten, kan men de lasnaden in de constructie van het verhaal gemakkelijk opmerken, net zoals bij het rijden over een betonweg, waarbij de voegen tussen de platen ook constant een lichte oneffenheid voelen.

Dit gegeven is er verantwoordelijk voor dat de eerste hoofdstukken niet gladjes verteerd worden. Gelukkig komt het verhaal later op kruissnelheid en kan de lezer zich dan verliezen in het verhaal dat toch net iets teveel actie bevat om de grenzen van de geloofwaardigheid niet te overschrijden.

De hoofdpersonages mogen hun voet niet buiten de deur van hun woonplaats zetten of er hangt wel een of ander onheil boven het hoofd. Als ik in hun schoenen zou staan, zou ik ernstig overwegen de hand aan mezelf te slaan, met zoveel tegenslagen op rij. De keuze om, in een verhaal dat in de derde persoon enkelvoud verteld wordt, twee van de belangrijkste personages van dezelfde naam te voorzien – vader Dirk Pitt die al heel de reeks meegaat en zijn zoon Dirk Pitt – is vragen om verwarring en soms duurt het even vooraleer kan uitgemaakt worden wie van deze twee betrokken is bij een bepaald hoofdstuk.

Ondanks bovenstaande opmerkingen en het feit dat er nog te veel fouten in de tekst zijn achtergebleven, kan de liefhebber van spannende boeken met een liefde voor geschiedenis en technologie best noig wat plezier beleven aan Duivelsadem, waar inde auteur een Hitchcockje doet, door zijn naam te lenen aan een personage met een bescheiden rol.
Duivelsadem is lang niet het beste boek uit de Dirk Pitt reeks. Net als bij de cover zelf, die niet echt scherp afgedrukt werd en goedkoop aandoet, zijn er teveel minpuntjes te noteren betreffende het verhaal om zich zelfs in de middelmaat te handhaven. Daar kan zelfs het interessante onderwerp niets aan veranderen

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
De openbare wc’s langs de Interstate 84 tussen Oregon en de rivier de Columbia waren weerzinwekkend, zelfs naar de maatstaven voor rustplaatsen.

De korte inhoud
In een smerig toiletgebouw langs de I-84 in Oregon vindt een nietsvermoedende tiener met hoge nood de bloederige resten van iets wat ooit leven bezat. De wand van het toilet is volgekalkt met hartjes, de handtekening van Gretchen Lowell.
Tweeënhalve maand is Gretchen al voortvluchtig. Is ze teruggekeerd naar Portland, of is er een copycat aan het werk?.


Het volledige rapport
Genadeloos is al het derde deel in de serie over de bizarre band tussen Gretchen Lowell, de vrouwelijke Hannibal Lecter en de man die haar kost wat kost veroordeeld wil krijgen, rechercheur Archie Sheridan.

Dit boek begint ongeveer twee maanden na het punt waar Hartendief eindigde. Gretchen is nog steeds voortvluchtig als Portland opnieuw wordt opgeschrikt opgeschrikt door een aantal moorden die Lowells signatuur dragen. Maar Sheridan, is niet volledig overtuigd en denkt aan een copycat.

In een krampachtige poging zich niet nog eens te herhalen wringt de Portlandse schrijfster Chelsea Cain zich in alle mogelijke en onmogelijke bochten om van Genadeloos toch maar een origineel werk te maken. Zo moet ze bijvoorbeeld al beginnen rondzeulen met milten en “knikkeren” met oogballen om toch meer maar proberen gruwelijker uit de hoek te komen, maar jammer genoeg heeft het een  omgekeerd effect. Het Cody McFadyen-syndroom zou het kunnen genoemd worden.

De verschillende plaatsen delict volgen elkaar op, maar de lezer voelt tot diep in het verhaal geen enkel moment enige betrokkenheid. Daar kan zelfs de aangename vertelstijl van Chelsea Cain niets aan verhelpen. Het lijkt erop dat Genadeloos het boek teveel is geworden in deze serie. Of misschien is het maar een dipje want ondertussen ligt er met Zondvloed alweer een tijdje een vierde Sheridan-thriller in de winkels.

Tussen de eenenzestig hoofdstukken die betrekking hebben op het verhaal zitten er totaal overbodig drie andere verloren geplaatst die handelen over het verleden. Maar deze flashbacks over de relatie tussen Archie en Gretchen staan er totaal plompverloren bij en missen elke context. Of het gewoon bladvulling is om toch maar de kaap van de driehonderd bladzijden te kunnen ronden of een gebrek aan redactie laat ik in het midden, maar storen deden ze in elk geval.

Met Genadeloos, een deel uit de Gretchen Lowell serie dat het bijna moest stellen zonder de aanwezigheid van de seriemoordenares, slaat Chelsea Cain de plank volledig mis. Het enige positieve dat erover gezegd kan worden is dat het van hier af aan enkel weer beter kan worden. En dat ze beter kan is algemeen geweten.

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
Een verduisterd schip is een verdoemd schip, dacht Moore.

De korte inhoud
CIA-agent en ex-Navy SEAL Maxwell Moore werkt al jarenlang undercover in Afghanistan en Pakistan, op jacht naar terroristen van Al Qaida. Onverwachts wordt hij teruggeroepen naar de Verenigde Staten. In het diepste geheim is een groep specialisten van verschillende Amerikaanse agentschappen – FBI, DEA, ATF en US border Control – geformeerd die een levensgevaarlijke dreiging onschadelijk moet zien te maken. Op satellietfoto’s valt namelijk te zien dat twee van Amerika’s grootste vijanden de handen ineen hebben geslagen: de taliban en het Juarez-drugskartel uit Mexico.
Voor Moore en zijn nieuwe collega’s begint een jacht op een vijand die even machtig als meedogenloos is. Het Juarez-kartel vecht even ten zuiden van de Amerikaanse grens een keiharde oorlog uit met een rivaliserend syndicaat met als inzet de export van drugs naar de Verenigde Staten. De ambitieuze en uiterst wrede Dante Corrales gaat voorop in de strijd tegen de Amerikaanse grenspolitie en de DEA aan de ene kant, en de concurrentie aan de andere kant. Maar Corrales is slechts een uitvoerder en de grote vraag voor Moore en de zijnen is: wie is de werkelijke topman van het drugskartel? En waaruit bestaat de samenwerking tussen de taliban en de Mexicanen precies, gaat het alleen om de invoer van drugs of gaat het mogelijk om een nog groter gevaar?


Het volledige rapport
Met, naast een tiental non-fictie werken, meer dan vijftig titels in vijf verschillende reeksen, was de Amerikaanse succesauteur Tom Clancy dit jaar aan iets nieuws toe. Samen met de ervaren, maar in ons taalgebied nobele onbekende coauteur Peter Telep wordt nog maar eens een nieuwe serie opgestart. Ditmaal met CIA-agent Maxwell Moore, die zijn sporen al verdiende bij de Navy Seals.

In het eerste deel, dat de titel De ogen van de vijand meekreeg, wordt het hoofdpersonage uit zijn vertrouwde werkgebied in Pakistan weggeroepen om in Mexico een mogelijke connectie tussen de Taliban en de Mexicaanse drugsmaffia te onderzoeken. Tegelijkertijd willen zowat alle Amerikaanse drieletterwoorddiensten het hoofd van het machtigste drugskartel van hun zuiderbuur identificeren en neutraliseren.

Wie er nu nog aan twijfelt dat dit een boek vol actie is, zal snel overtuigd worden, want nog voor de eerste dertig bladzijden omgeslagen zijn, werden al twee schepen en een hotel opgeblazen. En dan volgen er nog meer dan vierhonderdvijftig pagina’s groots opgezette internationale actie waarbij de kogels zowat constant in het rond vliegen. Kortom De ogen van de vijand is weer een schoolvoorbeeld van een Hollywoodfilm op papier.

Er worden een massa personages geïntroduceerd, waarvan het de moeite niet waard is hun namen te onthouden want de meerderheid ervan verwordt meestal vroeger dan later tot kanonnenvoer. Met deze overvloed aan gewapende confrontaties en afrekeningen willen Tom Clancy en Peter Teleb de lezers bij de keel grijpen en overdonderen. Maar in plaats van deze laatsten met open mond van bewondering en verbazing achter te laten, verliezen de auteurs hun publiek na de zoveelste schietpartij op rij.

Niet alleen wordt in De ogen van de vijand overdreven met de actie, maar het wordt echt te bont als gevangenisdirecteurs hun gevangen eropuit sturen om te gaan afrekenen met een concurrerend kartel of als hele pelotons militairen zonder medeweten van hun hiërarchische oversten, gebruikmakend van helikopters en andere voertuigen op eigen houtje missies gaan uitvoeren. “Trop is teveel,” zei een Belgisch ex-premier ooit en dit boek is daar een prachtig voorbeeld van.

Als daarnaast ook nog eens teveel zaken zomaar uit de lucht komen vallen en er net iets teveel infiltranten allerhande opereren, is er maar een conclusie mogelijk: totaal ongeloofwaardig.

Ik kan De ogen van de vijand dan ook alleen maar aanraden aan hen die zich met het verstand op nul door een boek kunnen werken, en denk met weemoed terug aan hoe de eerste reeks van Tom Clancy, met Jack Ryan in de hoofdrol, destijds een kwalitatieve trendsetter was. Het is amper te bevatten dat beide reeksen uit hetzelfde hoofd ontsproten zijn.

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
Middernacht in de tuin der doden.

De korte inhoud
Penn Cage had vroeger geen gemakkelijke baan. Als openbaar aanklager in Houston was hij verantwoordelijk voor meerdere ter dood veroordelingen. Maar dat was nog niets vergeleken bij wat hem nu te wachten staat.
Als burgemeester moet Penn zijn geboortestad Natchez proberen te redden uit de nietsontziende klauwen van de internationale gokmaffia. En hij staat er alleen voor, want iedereen om hem heen is al bezweken voor de verlokkingen van het snelle geld.
De maffiabazen deinzen nergens voor terug. Al snel verkeren niet alleen Penns eigen leven, maar ook de levens van zijn familie en zijn ex, van wie hij nog steeds houdt, in groot gevaar. Hij zal moeten kiezen, maar wat is de juiste keuze?


Het volledige rapport
De in het Duitse Stuttgart geboren Amerikaanse auteur, Greg Iles, verhuisde al vlug naar Natchez, aan de oever van de Mississippi. De liefde die de auteur voelt voor dit zuidelijke provinciestadje met een zeer rijke geschiedenis uit zich niet alleen in het feit dat hij er nu – vijftig jaar later – nog altijd woont, maar vooral door de prominente rol dat het krijgt in een aantal van zijn boeken, waaronder de serie met Penn Cage.

Na Het stille spel en Ontluistering is Spel zonder regels het derde boek in de reeks waarvan al vaststaat dat er nog zeker twee delen zullen volgen. Maar de verschijning ervan heeft vertraging opgelopen door het zware ongeval waarbij de auteur eerder dit jaar betrokken was. Tussen de stijlvolle minimalistisch uitgevoerde cover en de flaptekst, die tot de meest nietszeggende aller tijden behoort, zitten net geen zeshonderd bladzijden, die een meeslepend verhaal bevatten waarin Penn Cage, die ondertussen aan de slag is als burgemeester van Natchez, het leven van zichzelf en zijn familie op het spel zet om de stad te redden van de nietsontziende, meedogenloze gokmaffia, die de hondengevechten weer naar de oevers van de op een na langste rivier van Noord-Amerika brachten.

Het is aan te bevelen toch zeker Het stille spel te lezen vooraleer aan Spel zonder regels te beginnen, want een groot aantal personages maken in beide verhalen hun opwachting, en ze worden niet allemaal even uitgebreid geherintroduceerd. Maar bij de trouwe fans van Greg Iles zal het begin van dit boek vooral een “been there; seen that”-gevoel oproepen: een lichte ontgoocheling omdat het scenario te fel doet denken aan het eerste boek uit de reeks: een groep niets ontziende machtswellustelingen die zich, mede door hun connecties, boven de wet wanen en die kennissen van het hoofdpersonage ontvoeren en het zwijgen opleggen terwijl Washington hen de hand boven het hoofd houdt. En Penn Cage, met rond zich de enkelingen verzameld die hij kan vertrouwen, die als een Don Quichote in de strijd werpt…
Ook is het grootse opzet, gecombineerd met de vaart waarmee het verhaal zich ontvouwt, verantwoordelijk voor het vallen van een aantal gaten: het lijkt soms alsof de auteur zijn eigen verhaal niet meer kan bijbenen.

Maar dan herpakt de auteur, die op de achterflap de titel “Soutern master of suspense” meekrijgt, zich en bewijst hij dat hij een briljant verteller is, want de lezer kan niet anders dan zich laten meeslepen met het prachtig gecomponeerde verhaal. Niet alleen tovert Greg Iles, als een echte Jeffery Deaver, de ene na de andere plotwending uit de spreekwoordelijke hoge hoed, maar tevens voorziet hij het geheel van een diepgang die men zelden kan ervaren in een spannend boek. Hij weet als geen ander zijn liefde voor de Natchez te uiten en dat straalt af op zijn publiek, waardoor Spel zonder regels verwordt tot een 592 bladzijden lange intense en intrigerende pageturner.

De nachtmerrie die zich in Spel zonder regels ontvouwt, degradeert Judith Vissers boek Trip, dat eveneens hondengevechten als onderwerp heeft, tot een verhaaltje voor het slapen gaan en staat garant voor enkele uren hoogstaand, meeslepend en spannend leesplezier.

Het definitieve verdict: 8/10

De openingszin:
Plotseling was het zover.

De korte inhoud
Ze is mooi als Aphrodite en ze is een heel bijzondere vrouw. De rijkste en machtigste mannen van Griekenland liggen aan haar voeten. Toch houdt courtisane Daphne uitgerekend van een man die niets van har wil weten: Themistokles uit Athene.
Maar als Daphne in de oorlog door de Perzen wordt ontvoerd, rust Themistokles niet voordat hij haar heeft gevonden...


Het volledige rapport
De Duitse germanist en kunstgeschiedkundige Hans Hartel, die eerder dit jaar zijn zeventigste verjaardag mocht vieren, verzeilde bijna per ongeluk in de wereld van de pen. Na een decennium van redactionele baantjes bij kranten en tijdschriften, begon hij vanaf 1973 onder het pseudoniem Philipp Vandenberg historische non-fictie te publiceren over de oude wereldrijken. Vanaf midden de jaren tachtig van de vorige eeuw waagde hij zich met succes ook aan spannende boeken die zich afspelen in het oude Egypte, Griekenland en Romeinse rijk.

Dochter van Aphrodite of Dochter van Afrodite - de titel heeft een andere spelling op de voorzijde dan op de achterzijde van de omslag – maakt deel uit van de collectie scherp geprijsde thrillers van Karakter Uitgevers. Dit op zichzelf staande verhaal belicht de moeilijke relatie tussen de Atheense veldheer en politicus Themistocles en de van Lesbos afkomstige hetaere – zeg maar courtisane– Daphne.

Zoals het een rasechte Griekse tragedie betaamt, zijn de hoofdpersonages speelballen van het lot. Het moet gezegd worden; de schikgodinnen hebben hun beste beentje voorgezet toen ze de levensloop van de historische figuur Themistocles uittekenden. De auteur moet zelf alle registers opentrekken om niet voor hen onder te doen met de lotgevallen van de fictieve Daphne.

Maar meer nog dan een verhaal over de kracht van de schoonheid en de invloed van mooie zelfzekere vrouwen op de mannen met macht en geld is Dochter van Aphrodite een prachtige roman over een stukje Griekse geschiedenis. Philipp Vandenberg neemt de lezer mee op sleeptouw van aan het einde van de eerste Perzische oorlog in 490vC, waar we getuige zijn van de eerste marathon aller tijden; via tien jaar later de tweede Perzische oorlog, met als blikvangers, de slag bij Thermopylae, die algemeen bekend werd door de film 300, en de zeeslag bij Salamis; om nog een decennium later te eindigen rond 471 voor onze jaartelling. Ondertussen gunt de auteur de lezer een mooi kijkje in het dagelijkse openbare leven van die tijd en strooit hij kwistig weetjes en anekdotes in het rond. Het feit dat hij zich laat betrappen op een paar makkelijke verifieerbare foutjes en dat hij onderweg een (te) groot aantal personages introduceert weze hem vergeven.

Door het verhaal van deze platonische liefde avant la lettre - de filosoof die er zijn naam aan gaf, was toen nog niet geboren – uit te spreiden over de lange periode van zowat twintig jaar ontstaat een traagheid, die echter door de afwisseling met voldoende actie, niet negatief uitvalt voor het geheel.

Met Dochter van Aphrodite schreef Philipp Vandenberg een degelijke, realistische historische faction roman met spannende accenten, die zeker door de geschiedenisliefhebbers gesmaakt zal worden en die, rekening houdend met de scherpe prijs, meer dan de moeite waard is.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

De eerste zin
Er is iets gebeurd.

De korte inhoud
De 64-jarige Jennifer White is een gepensioneerde orthopedisch chirurg die aan de ziekte van alzheimer lijdt. Haar zoon en dochter doen hun best om met haar stemmingswisselingen, verwarring en zwerftochten om te gaan, maar hebben zo hun eigen problemen.
Als Jennifers best vriendin Amanda vermoord wordt aangetroffen, waarbij vier vingers met chirurgische precisie zijn verwijderd, is Jennifer de hoofdverdachte. Jennifer kan, of wil, zich echter niet herinneren of ze de moord heeft gepleegd. Terwijl zij steeds meer haar grip op de werkelijkheid verliest, doen haar kinderen hun uiterste best om te voorkomen dat Jennifer wordt opgesloten.


Het volledige rapport
Alice LaPlantes deeltijdse zorg voor haar dementerende moeder ligt aan de basis van Hersenspinsels, haar eerste roman.

In een gegoede buurt van Chicago wordt het lijk gevonden van Amanda, een oudere alleenstaande vrouw. Ze heeft een hoofdwonde en mist vier vingers aan een van haar handen. Door de professionele wijze waarop deze amputaties werden uitgevoerd wordt haar beste vriendin Jennifer White meteen tot hoofdverdachte gebombardeerd. Dokter White is een gerenommeerd orthopedisch chirurg met de bovenste ledematen als specialisme. Maar recent moest ze haar job opgeven omdat ze gediagnosticeerd werd met de ziekte van Alzheimer. Eigen aan deze ziekte lopen heden, verleden, realiteit en fantasie in het hoofd van de protagoniste door elkaar. Rechercheur Megan Luton heeft de bijna onmogelijke opdracht om uit deze wirwar van impressies de beweegredenen en de modus operandi te distilleren die aan de basis liggen van dit verdachte overlijden. Maar kan een alzheimerpatiënt een dergelijke moord wel plannen en uitvoeren?

De Amerikaanse auteur opteert ervoor om de warrige gedachtegangen van een dementerend door te trekken in de vormgeving van het boek. Zo kent Hersenspinsels geen hoofdstukken. Het verhaal wordt verteld in vier bedrijven en de bladzijden worden gevuld met een opeenvolging van korte paragrafen: impressies van gebeurtenissen, herinneringen, notities, beschrijvingen, artikels, gedachten en conversaties volgen elkaar schijnbaar willekeurig op waardoor een wanorde ontstaat, die misschien wel typisch is voor een alzheimerpatiënt, maar vermoeiend is voor een buitenstaander. Het logische gevolg van deze stijl is dat er wel erg veel witregels op de pagina’s staan, waardoor de lezer amper kan volgen met het omslaan van de bladzijden.

De spannende verhaallijn, die louter bestaat uit Lutons speurtocht, is meestal latent aanwezig en komt slecht af en toe aan de oppervlakte, zoals we enkel het ondergrondse gangenstelsel van de mol kunnen vermoeden door de aanwezigheid van een sporadische molshoop in de tuin. Hierdoor slaagt de auteur er goed in de dader en motief verborgen te houden, hoewel de kenners van het genre, door eliminatie alleen, wellicht bij de juiste persoon zullen uitkomen.
Het gebrek aan fixatie op het politieonderzoek en de keuze van Alice LaPlante om het zwaartepunt te leggen op de dementie van Jennifer en welke invloed dat heeft op haar en haar omgeving, maakt van Hersenspinsels een sterk en zeer geloofwaardig boek dat vooral vrouwen en liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen zal aanspreken.

Tot slot is het nog het vermelden waard dat Orlando uitgevers aan het eind van het boek nog een aantal bladzijden met extra informatie voorziet: overbodige auteursinformatie, die ook op de achterflap is terug te vinden is; een kort interview met de auteur en zelfs een aantal inhoudelijke vragen voor leesclubs.

Met Hersenspinsels levert Alice LaPlante een zeer degelijke roman af die niet echt spannend te noemen is, maar des te intrigerender.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

De openingszin:
Er klopte iets niet.

De korte inhoud
Harry Hole wordt door zijn superieuren naar Australië gestuurd om de politie down-under bij te staan bij het onderzoek naar de moord op een Noorse actrice. Maar de moord is niet de enige reden voor deze gedwongen vakantie. Hole overleefde even daarvoor ternauwernood het auto-ongeluk waarbij zijn collega omkwam, en dompelt zich sindsdien onder in de alcohol.
Holes verblijf in Sydney voert hem naar de duistere kanten van de stad waar de onbezorgde toerist nooit zicht op krijgt. Het verhaal leidt naar een oude Aboriginalvertelling over ‘de vleermuisman’, die tot leven wordt gewekt door misdaad. Een waar de vleermuisman ontwaakt, verschijnt de dood onder de stervelingen.


Het volledige rapport
Hoewel het hem niet aan te zien is, heeft de Noor Jo Nesbo de kaap van de halve eeuw al overschreden. Met de popgroep Di Derre geniet hij van landelijk succes. Maar het combineren van een voltijdse dagtaak met het nachtleven als artiest valt hem alsmaar zwaarder. Hij besluit tot een loopbaanonderbreking en als een uitgever hem vraagt die tijd te gebruiken om een boek te schrijven over de band, trekt hij naar Australië. Het boek waarmee hij naar zijn thuisland terugkeert, is echter geen biografie maar De vleermuisman, dat het begin betekent van een nieuwe loopbaan als misdaadauteur. Het boek was al lange tijd niet meer in het Nederlands verkrijgbaar, maar werd, door de groeiende populariteit van de auteur, eerder dit jaar weer op de markt gebracht.

In De Vleermuisman wordt Harry Hole, rechercheur bij de politie van Oslo, naar Sydney gestuurd om de lokale politie te helpen met hun onderzoek naar de moord op een Noorse jonge vrouw, en de auteur verwerkt er veel van zijn eigen ervaringen down under, in. Net als Peter Temples De gebroken kust drijft het verhaal op de wrijving tussen de blanken en de Aboriginals, maar Jo Nesbo slaagt erin deze problematiek op een zeen aangename wijze in het verhaal te verwerken en waakt erover nooit belerend over te komen.

De auteur hanteert een vertelstijl die zeer nauw aanleunt bij de Angelsaksische wereld van het spannende boek en is daardoor een buitenbeentje in Scandinavië, maar dat weerhield hem er niet van met zijn debuut in 1997 de Gouden Sleutel, de prijs voor het beste Scandinavische spannende boek van het jaar, binnen te rijven. En dit ondanks het feit dat zowel dader, motief als ontmaskering zowat uit de lucht komen te vallen.

Het moge duidelijk zijn dat de plot in deze eersteling nog ondergeschikt is aan de personages, die met veel zorg geboetseerd werden. Een gegeven dat later in de reeks zal veranderen.

Tot slot moet me het detail van het hart dat de vertaler toch een gebrek aan fantasie aan de dag legde toen deze niet verder kwam dan meermaals kort achter elkaar “raketten” te gebruiken waar onderandere ook vuurpijlen en vuurwerk de lading perfect dekte.

Met De Vleermuisman leverde Jo Nesbo een zeer genietbare policier af dat vooral een hebbeding is voor de liefhebbers van zijn recentere werk, want Harry Hole maakt zijn opwachting in alle andere boeken van deze auteur, met uitzondering van het in 2010 verschenen Headhunters, dat buiten de reeks valt.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Hij werd wakker van een hard, aanhoudend gebons op de voordeur

De korte inhoud
Commissaris Montalbano, een van de beroemdste speurders uit de hedendaagse misdaadliteratuur, krijgt te maken met een gruwelijke, mysterieuze moordzaak. Op een kleiveldje net buiten het plaatsje Vigàta wordt na een hevige regenbui een plastic zak aangetroffen met daarin het lichaam van een man. Hij is om het leven gebracht met een nekschot, onherkenbaar verminkt en in precies dertig stukken gezaagd. Wie is hij en waarom is hij vermoord?
Op het eerste gezicht lijkt het om een typische maffiamoord te gaan, maar Montalbano voelt dat er meer aan de hand is. De zaak vertoont opvallend veel overeenkomsten met het Bijbelverhaal van Judas. Die kreeg voor het verraden van Jezus dertig zilverlingen betaald, die na zijn zelfmoord werden gebruikt om het land van een pottenbakker te kopen, dat zou dienen als begraafplaats voor vreemdelingen. Montalbano moet enorme risico’s nemen om zichzelf en zijn collega’s te redden van het besmettelijke verraad rond het kleiveld.


Het volledige rapport
Andrea Camilleri werd in 1925 geboren in het Siciliaanse havenstadje Porto Empedocle. Al tijdens zijn studies schreef hij poëzie en kortverhalen, maar zijn eerste publicatie zag pas in 1978 het levenslicht. Die eerste stappen in de wereld van het boek waren geen groot succes, want na een tweede publicatie werd het meer dan tien jaar stil rond de auteur. Pas in 1992 blies de ondertussen naar Rome uitgeweken man zijn schrijverschap nieuw leven in met Het jachtseizoen dat wel opgemerkt en gesmaakt werd. In 1994 introduceerde hij in De vorm van Water zijn vaste personage Salvo Montalbano, inspecteur bij de politie in Vigàta, een fictief plaatsje op Sicilië, dat zo erg lijkt op Camilleri’s geboorteplaats, dat de Siciliaanse stad in 2003 haar naam officieel wijzigde in Porto Empedocle Vigàta. De reeks bestaat, naast een groot aantal kortverhalen en enkele novelles, uit zeventien boeken en wordt ondanks de hoge leeftijd van de immens populaire auteur nog jaarlijks uitgebreid.

De bloedakker vloeide al in 2008 uit zijn pen, maar is pas nu in Nederlandse editie verschenen. Hierin wordt na een hevige regenbui op een kleiveld buiten de stad een zak aangetroffen met daarin het in dertig stukken gezaagde lichaam van een onbekende man. Salvo Montalbano heeft niet alleen de handen vol met het onderzoek naar deze moord, die op het eerste zicht gepleegd werd door maffiosi, maar moet daarnaast ook nog eens rekening houden met collega’s die net dit moment uitgekozen hebben om hun ontevredenheid kenbaar te maken.

Andrea Camilleri houdt er een bijzonder luchtige vertelstijl op na wat resulteert in een verhaal dat enorm snel wegleest. De bloedakker wordt hierdoor een ideaal tussendoortje. Maar de auteur moet wel waken over de conversaties in het boek, want deze zijn soms op het randje van het debiele af.

Voor de lezer – zoals ondergetekende – voor wie De bloedakker een eerste kennismaking betekent met Italiës populairste commissaris, bevat het boek veel te weinig achtergrondinformatie over de vaste personages, waardoor er een aantal vragen onbeantwoord blijven. De belangrijkste is wellicht waarom Agatino Catarella zich aan de lopende band bedient van de vreselijkste zinsconstructies en absurde woordkeuzes.

De lichtvoetigheid van vertellen en de humor in het verhaal staan dan weer in schril contrast met de nurkse tobbende hoofdfiguur wiens stemmingswisselingen enkel te neutraliseren zijn met koffie en lekker eten. Andrea Camilleri brengt met Salvo Montalbano de Italiaanse tegenhanger tot leven van Pieter Aspes commissaris Van In of Baantjers De Cock: volkse figuren die weten te genieten van het leven en die tegelijk ouderwetse maar zeer capabele speurders zijn. Kortom personages in wiens gezelschap het ondanks hun grillen aangenaam toeven is.

Wel is er sprake van enige verwaandheid van de kant van de auteur, want hij laat zijn personages meermaals boeken ter hand nemen uit zijn eigen bibliografie, wat vreemd overkomt

Qua plot is het verhaal best goed opgezet en geloofwaardig uitgewerkt, maar sommige van de onderzoeksstappen van de commissaris kunnen enige kunstmatige geconstrueerdheid niet verbergen. Maar het blijft te allen tijde genietbaar.

De bloedakker is een typisch boek om mee te nemen op vakantie: licht verteerbaar, vlot lezend en amusant.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Het regent.

De korte inhoud
Als gevolg van een terroristische aanslag is de zesendertigjarige Elise volledig verlamd geraakt, blind en stom. Enige vorm van communicatie is mogelijke doordat Elise haar wijsvinger kan bewegen. Op een dag vertelt een wildvreemd meisje haar hoe in de bossen aan de rand van de nieuwbouwwijk onlangs een jongetje is vermoord door een geheimzinnige persoon, die in de afgelopen jaren al meer kinderen heeft vermoord. Elise raakt in de ban van het meisje, dat Virginie heet, en raakt steeds meer overtuigd van de waarheid van haar verhaal.
Wanneer de politie een onderzoek instelt naar de seriemoordenaar en ook bij Elise aanklopt, begint iemand haar op sadistische wijze lastig te vallen.


Het volledige rapport
Brigitte Aubert werd vijfenvijftig jaar geleden geboren in Cannes, het Zuid-Franse centrum van de film, waar haar ouders een bioscoop uitbaatten. Na haar studies arbeidsrecht, gaat ze werken voor UGC, een van de grootste firma’s in de Europese wereld van het witte doek.

Vanaf het begin van de jaren negentig van vorige eeuw waagt ze zich aan het schrijven. Momenteel legt ze zich vooral toe op politieromans waarvan er drie naar het Nederlands vertaald werden en, samen met Gisèle Cavali, jeugdboeken.
In 1997 won ze met Het krijsen van de bossen de Grand prix de litérature policière oftewel de prijs voor de beste politieroman van Franse origine.

Hierin maakt de lezer kennis met Elise Andrioli die een bioscoop uitbaatte in een fictief dorpje niet ver van Parijs tot het moment dat een autobom haar blind, stom en op haar wijsvinger na, lam maakte. Op een dag vertrouwt Virginie, een jong meisje uit dezelfde wijk, haar toe dat ze getuige was van de moord op een jongetje in de bossen aan de rand van het dorp. En dat het niet de eerste keer was dat deze moordenaar toesloeg. Vanaf het moment dat Elise betrokken raakt bij het politieonderzoek, komt ze ook in het vizier van de moordenaar. En zij is niet in de mogelijkheid zich op welke manier dan ook te verweren…

Het krijsen van de bossen is het eerste deel van een tweeluik met hetzelfde hoofdpersonage. Vier jaar na het verschijnen van dit boek, keerde Elise Andrioli terug in De stilte van de sneeuw.

Brigitte Aubert steekt perfect van wal: met een sterk en intrigerend begin verzekert ze zich meteen van de volle aandacht van de lezer. Later zakt het wat in, wat blijkbaar typisch is voor boeken met hoofdpersonages die op de een of andere manier beperkt zijn, want hetzelfde fenomeen stak ook de kop op bij S.J. Watsons Voor ik ga slapen met een hoofdfiguur van wie het geheugen niet behoorlijk functioneert.

Al snel ontaart het boek zich in een deurenroman, waarbij zowat alle randpersonages meermaals hun zielenroerselen toevertrouwen aan de levende pop die Elise is. Maar door het verhaal in de eerste persoon enkelvoud te vertellen geeft de auteur de lezer toegang tot de gedachtegangen van de protagoniste. Een denkwereld van een pientere vrouw die doorspekt is met humor en zelfspot. Een mooie kunstgreep om de mindere passages merkbaar aangenamer te overbruggen die resulteert in het feit dat de lezer zich al snel vereenzelvigt met Elise Andrioli.

Maar Het krijsen van de bossen blijft in eerste instantie een spannend boek over de zoektocht naar een seriemoordenaar en dat vertrekt van uit een mooi opgebouwde plot en langzaam maar zeker, meer dan onderhoudend, toewerkt naar een grote finale. Het enige puntje van kritiek is dat het weinig aannemelijk is dat het huis van een alleenstaand iemand die bijna een jaar geleden overleed nog steeds niet verkocht werd en nog altijd hetzelfde is ingericht, maar dit is slechts een detail.

Met Het krijsen van de bossen leverde Brigitte Aubert een meer dan behoorlijke policier af, die zich misschien toch wel een tikkeltje meer richt tot de vrouwelijke liefhebber van het spannende boek, maar waarmee de mannelijke thrillerlezer ook zonder probleem aan de slag kan.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Ik sta in de rij voor de Walt-Disney-attractie It’s a Small World met mijn vierjarige dochter in mijn armen en probeer haar bezig te houden terwijl de slingerende rij ouders en kinderen langzaam voortschuifelt in de richting van de platte bootjes, die uit de grot opduiken op de muziek van steeds hetzelfde bandje.

De korte inhoud
Na de tragische dood van zijn vrouw keert officier van justitie Penn Cage terug naar zijn geboortestad Natchez in Mississippi. Natchez was ooit een stad van oud geld en oude zonden, maar achter de elegante façades blijken machtswellust, rassenhaat en hartstocht nog steeds hoogtij te vieren. Tot zijn verbijstering merkt Penn dat zelfs zijn eigen familie verstrikt lijkt te zijn geraakt in een web van intriges.
Penn bundelt zijn krachten met die van Caitlin Masters, uitgeefster van de plaatselijke krant. In hun speurtocht naar de waarheid stuiten ze op het geheim dat Natchez al dertig jaar beheerst: de onopgeloste moord op een zwarte oorlogsveteraan. Onder overweldigende media-aandacht heropent Penn de zaak…


Het volledige rapport
Greg Iles werd grofweg een halve eeuw geleden geboren in Stuttgart, waar zijn vader, aan het hoofd stond van de medische post van de Amerikaanse ambassade. Al in zijn jeugdjaren kwam hij terecht in Natchez, Mississippi, waar hij nog altijd woont. Na een korte carrière in de muziekwereld zette Greg Iles zich aan het schrijven en in 1993 lag zijn debuut in de winkels.

In 1999 verscheen Het stille spel waarin Penn Cage terugkeert naar zijn geboortestadje Natchez. Amper gearriveerd slaagt hij erin zowel vriend als vijand tegen zich in het harnas te jagen door een oude onopgelost moord aan te halen als voorbeeld van het verschil in behandeling dar blank en zwart in het stadje krijgt. Hij ziet zich genoodzaakt om samen met Caitlin Masters, die de plaatselijke krant uitgeeft, de moord alsnog grondig te onderzoeken. Maar de dood van die zwarte Vietnamveteraan in 1968 blijkt slechts het topje te zijn een groots schandaal. Zo groot dat het leven Penn Cage en zijn familie een stuiver meer waard is…

Greg Iles vertelt het verhaal in de tegenwoordige tijd en in de eerste persoon enkelvoud. Zo laat hij de lezer meekijken met zijn hoofdpersonage, Penn Cage. Maat het belangrijkste personage in het boek is het stadje Natchez zelf, dat de rassenkwestie al meedraagt vanaf het moment dat de blanken er arriveerden. Eerst waren de inheemse indianen het slachtoffer en later de Afrikanen, die als slaven voor de katoenindustrie werden ingevoerd. Hoewel de slavernij al lang afgeschaft is leven blank en zwart; katholiek en jood; arm en rijk op het eerste zicht vreedzaam naast elkaar. Maar de kleinste vonk kan er sneller de brand in laten ontvlammen dan in een droe Kalmthoutse Heide.Door deze politieke en historische diepgang volledig te integreren in het verhaal, is Het stille spel een echte literaire thriller geworden. Niet zozeer door stijl maar vooral door inhoud.

Met Het stille spel toont de auteur zich een briljant plotter. Zowel qua bedenken als wat betreft de uitwerking, want de drie draadjes worden meesterlijk verweven tot een solide touw dat zijn ontknoping krijgt in de rechtszaal. Alleen vallen er net voor het eind net iets teveel doden en zorgt de ontknoping niet voor een grote verrassing.

Greg Iles besteedt immens veel aandacht aan zijn personages, maar sommige ervan zijn net iets te ver over de top om volledig geloofwaardig te kunnen zijn.

Het stille spel is een immens degelijke sociologische thriller die vijf jaar lang een op zichzelf staand verhaal was. Maar in 2005 zag met Ontluistering een tweede boek het levenslicht met Penn Cage in de hoofdrol. En in 2009 volgde het derde en voorlopig laatste deel: Spel zonder regels.

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste zin
Als een boosaardig prehistorisch zeemonster kwam het boven water.

De korte inhoud
1950. Het roestende gevaar van een stoomlocomotief rijst op uit de diepte van een meer in Montana. In de locomotief bevinden zich de resten van drie mannen die vierenveertig jaar geleden zijn gestorven.
1906. Al twee jaar worden de westelijke staten van Amerika geteisterd door een misdaadgolf: een reeks bankroven door één man die koelbloedig alle getuigen vermoordt en daarna spoorloos verdwijnt. De Amerikaanse regering schakelt de hulp in van de beste man die ze kunnen vinden: Isaac Bell een lange, magere detective met een geduchte reputatie.
Van Arizona via Colorado naar San Francisco gedurende de catastrofale aardbeving – Bell zet de jacht in op de sluwste misdadiger die hij ooit is tegengekomen, en de vrouw die de sleutel in handen heeft van de identiteit van de bandiet…


Het volledige rapport
De Amerikaanse veelschrijver Clive Cussler heeft altijd al een band gehad met het water, dat in zijn verschillende series dikwijls onderdeel uitmaakt van de locaties. De jacht is het eerste boek in vier jaar dat de auteur, die op vijftien juli laatstleden tachtig werd, schreef zonder coauteur. Het boek, dat in Amerika al in 2007 verscheen, was initieel opgezet als een op zichzelf staand werk, maar ondertussen zijn er in het Engelse taalgebied al drie andere titels verschenen met dezelfde hoofdrolspeler: Isaac Bell, een detective die werkt voor het in alle staten van de USA vertegenwoordigde detectivebureau Van Dorn.

In De jacht krijgt Isaac Bell de opdracht om de Bandit Butcher – een meedogenloze bankovervaller die niet op een dode meer of minder kijkt en er steeds in slaagt spoorloos van zijn plaatsen delict te verdwijnen – een halt toe te roepen. Een zoektocht en klopjacht die uitdeint over de wegen en spoorwegen van het westelijke deel van de USA en krijgt – hoe kan het ook anders – zijn ontknoping krijgt op het water.

De boeken van Clive Cussler zijn zeer filmisch geschreven en lijken op maat gesneden voor Hollywood. Dit werk is daar geen uitzondering op. De lezer stapt in een wagen die van meet af aan een rotvaart ontwikkelt, waarvan de motor loopt op actie en het parcours voldoende verrassingen bevat, in de vorm van plotwendingen, om van De jacht een aangename leeservaring te maken.

Deze stijl impliceert bijna een rechtlijnig plot en een aantal losse draadjes, want randpersonages worden zonder pardon achtergelaten eenmaal hun rol uitgespeeld is. En dat is bij momenten jammer, want de lezer is soms wel geïnteresseerd in wat er nog van die karakters geworden is. Maar het opmerkelijkste minpunt is de fout in de chronologie waardoor het detectivebureau de opdracht om achter de Bandit Butcher te gaan pas krijt in 1908, terwijl de jacht zelf zich twee jaar eerder afspeelt.

Het situeren van het gros van het verhaal in het begin van de vorige eeuw zorgt trouwens voor een uniek sfeerbeeld waarbij de auteur veel aandacht besteedt aan de opkomst van de automobiel, wat van De jacht een mannenboek bij uitstek maakt.

De jacht is een typische Cussler geworden en de lezers die van zijn vorige boeken kon genieten kunnen zich dit exemplaar eveneens blindelings aanschaffen.

Het definitieve verdict: 7/10 
 

De eerste zin:
Eerst de kleuren.

De korte inhoud
Het jaar is 1939. Nazi-Duitsland. Het leven van Liesel Meminger verandert op slag als ze bij het graf van haar broer een voorwerp vindt dat gedeeltelijk onder de sneeuw ligt. Het is Het doodgravershandboek, dat daar per ongeluk lijkt achtergelaten.

Liesel leert lezen van haar pleegvader en begint een passie te ontwikkelen voor boeken en taal. Al spoedig steelt ze boeken uit de boekverbrandingen van de nazi’s, uit de bibliotheek van de vrouw van de burgemeester, waar er ook maar boeken te vinden zijn. Maar het zijn gevaarlijke tijden. Als het pleeggezin van Liesel een jood in de kelder verbergt, gaat er een wereld voor Liesel open, maar ook dicht…


Het volledige rapport
De in 1975 geboren Australiër Markus Zusak is de zoon van een Duitse moeder en een Oostenrijkse vader. Hij groeide op met de schokkende verhalen van het Duitsland in de Tweede Wereldoorlog, die zijn ouders vertelden: bombardementen, Jodenvervolging, ontberingen, enz…

Deze verhalen vormen de basis van De boekendief, zijn zesde boek dat al in 2006 verscheen. Hierin vertelt de dood het verhaal van Liesel Meminger, een tienjarig meisje, dat onderweg naar haar pleegouders haar broertje verliest. Ze komt in de eerste oorlogsjaren terecht bij de familie Hubermann, in de buurt van Munchen, waar ze naast een stuurse pleegmoeder ook een zeer aangename pleegvader vindt die haar naast, het plezier van het leven, ook de liefde voor taal en boeken bijbrengt. Maar omdat er geen geld is om boeken te kopen verwordt Liesel Meminger bij elke kans die zich voordoet tot een boekendief.

Al vanaf de eerste bladzijden wordt duidelijk dat De boekendief geen boek is zoals er dertien in een dozijn zitten. Met een vormgeving die erg aan de kinderboeken rond Geronimo Stilton doet denken en een lichtvoetig en speels taalgebruik dat doordrongen is met ironie, leunt dit werk dat bol staat van mooi woordgebruik dichter aan bij de jeugdliteratuur, die men tegenwoordig ook wel omschrijft met de term young adult dan bij het leesvoer voor volwassenen. En hoewel het boek de volle vijf sterren wegkaapte op Crimezone.nl, is het al helemaal geen spannend werk. Een gevoel dat volledig bevestigd wordt door de NUR-codes 302 en 284, oftewel vertaalde literaire fictie voor jongeren tussen dertien en vijftien jaar. Maar het verhaal is gelaagd genoeg om er als volwassene te kunnen van genieten.

Opgetekend in de eerste persoon enkelvoud, met als verteller de dood is het zeker een atypisch boek. Vooral omdat Pietje de dood blijk geeft een zalig gevoel voor humor te bezitten. Maar de kracht van het verhaal schuilt in het feit dat Markus Zusak het geheel zeer compact houdt en zich concentreert op de kleine wereld van en rond het hoofdpersonage, waardoor de momenten van geluk fel afsteken tegen de achtergrond van een donkere periode in de Duitse geschiedenis. En dat de Liesels gevoelens van pijn en verdriet voorrang krijgen op het leed van de oorlog die toch altijd op de achtergrond aanwezig is.

Als je enkel van spanning houdt laat je De boekendief beter links liggen. Maar als je open staat voor meer dan misdaadboeken alleen moet je niet twijfelen om deze prachtige (jeugd)roman ter hand te nemen.

Het definitieve verdict:Als spannend boek:4/10
Als (jeugd)roman:8/10

De eerste zin:
Het was de derde ochtend, en de geur van teer en zeewier was in hun kleren gaan zitten.

De korte inhoud
Afdeling Q werkt aan de oplossing van een reeks myserieuze branden, maar krijgt dan de melding van Schotse collega’s dat ze een flesje hebben gevonden. Dit bevat een stukjes papier dat met bloed is beschreven en slechts gedeeldelijk te lezen is. Langzaam maar zeker weten brigadier Morck en zijn assistent Assad het bericht te duiden: het is een in 1996 geschreven schreeuw om hulp in verband met de ontvoering en verdwijning van twee jongens. Morck en Assad raken op deze manier betrokken bij een gruwelijke zaak van verdwenen kinderen die door hun ouders nooit als vermist zijn opgegeven.


Het volledige rapport
De Deen Jussi Adler-Olsen leverde met Dossier 64 net het vierde deel af in de Serie Q, over de politieafdeling die oude onopgelost zaken een tweede leven geven. Ook zijn in de schaduw van het succes van deze reeks, de twee eerder vertaalde opzichzelf staande boeken Het alfabethuis en De bedrijfsterrorist weer op de markt gebracht. Zo blijft enkel Washington dekretet nog onvertaald naar het Nederlands.

De noodkreet in de fles is na De vrouw in de kooi en De fazantenmoordenaars het derde boek met Carl Morck en zijn team in de hoofdrol. Hierin belandt een roep om hulp in een glazen flacon na vele omzwervingen een op het bureau van Carl. Zijn assistenten raken meteen in de ban van deze met bloed geschreven boodschap en hun enhousiasme sleurt Carl mee in hun jacht op een gruwelijke afperser en moordenaar die al jaren ongestoord zijn gangen kon gaan op het hele Deense grondgebied.

Dat Jussi Adler-Olsen de kunst van het schrijven als geen ander beheerst, bewees hij al met de eerdere delen in deze reeks. Deze keer heeft hij ook nog eens een zeer sterk verhaal bedacht over een misdadiger die gladder lijkt dan een paling, makkelijker van identiteit verandert dan een kameleon van kleur en als geen ander de zwakkes van zijn medemens weet uit te buiten. Een perfecte slechterik dus, die tot ieders verbazing de toets der geloofwaardigheid makkelijk doorstaat, en die in schril contrast staat met de plantrekkende underdog die Carl Morck is.

De enige vraagtekens die bij dit verhaal geplaatst kunnen worden, betreffen de toch wel bizarre verhaalllijn die zich rondom Carls secretaresse Rose ontwikkelt. Maar de impact ervan is bij lange na niet groot genoeg genoeg om noemenswaardige schade toe te brengen aan et geheel.

Na De vrouw in de kooi levert Jussi Adler-Olsen met De noodkreet in de fles een tweede hoogtepunt af in deze reeks, die blijft boeien.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin:
De hoge allesoverheersende zon kroop naar het zenit en veranderde de donkere okerkleur van de woestijn in het wit van vervleekte botten.

De korte inhoud.
Will Campbell is de zoon van een ridder van de Orde van de Tempeliers. Voordat hij zelf toe mag treden tot de Tempel wacht hem een lange en zware beproeving als leerling van de strenge Sir Everard. Terwijl hij probeert te overleven in de harde leerschool van de Tempel wordt Will geconfronteerd met een gevaarlijk mysterie rond Everard en zijn verboden gevoelens voor Elwen, de onafhankelijke jonge vrouw die hij maar niet uit zijn hoofd kan zetten.
Ondertussen groeit in het Oosten de macht van de voormalige slaaf Baibars. Deze meedogenloze krijger en briljante strateeg is de grootste generaal van zijn tijd  en heeft maar één doel: hij zal niet rusten tot zijn volk is bevrijd van de Europese bezetters van zijn thuisland.


Het volledige rapport.
Hoewel de Britse Robyn Young amper eenendertig jaar oud was toen ze met Ridder (van de tempeliers) debuteerde, was ze al zowat zeven jaar aan het schaven aan dit boek, dat het eerste deel is van deze Middeleeuwse trilogie, waarin de kruistochten en rol van de tempeliers erin, centraal staan. De andere boeken uit de reeks kregen de titels Kruistocht en Requiem mee.

Tegen een historische correcte achtergrond tekent de auteur het fictieve verhaal van Will Campbell vanaf zijn opleiding tot tempelier in Londen tot aan zijn eerste kennismaking met Heilige Land. Zo bestrijkt Ridder de periode van september 1260 tot mei 1272. Naast de ontertussen al tot vervelens toe herkauwde westerse visie op deze periode van de geschiedenis, weet Robyn Young zich van de anderen te onderscheiden door eveneens veel tijd te spenderen aan het standpunt van de Arabische wereld.Door de ogen van een van de meest gevreesde en populaire Egyptische sultan Baibars, wordt de lezer ingewijd in een compleet tegengestelde kijk op de kruistochten, dan deze welke ons onder invloed van de katholieke kerk met de paplepel ingegeven werd. Deze dubbele kijk op dezelfde feiten levert een pareltje van historische faction op, waardoor jammer genoeg een fictief verhaaltje geweven wordt zoals er al tientallen geschreven werden: deze keer is het onderwerp van conflict een boek dat de tempeliers ten gronde kan richten, en dat de vijanden van de orde maar al te graag openbaar willen maken

Robyn Young slaagt erin de feiten op een zeer aangename wijze aan te brengen, zonder ook maar ergens de belerende weg in te slaan. Enkel het middenstuk, dat zich in Parijs afspeelt, is te landradig, maar later krert het verhaal zich weer op kruissnelheid, waardoor de vijfhondervijfenzestig bladzijden licht verteerbaar zijn en vlot omgedraaid kunnen worden.

Ridder is een zeer geloofwaardige historische roman, maar de auteur had beter evenveel werk gestoken in het ontwikkelen van de spannende draad als in haar research. Toch is dit boek verplichte literatuur voor alle liefhebbers van boeken over Tempeliers en de Middeleeuwen, want ze zullen er niet alleen veel van opsteken, maar Robyn Young brengt het ook nog eens op een aangename wijze.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Er galmde nog een schot boven de boomtoppen..

De korte inhoud
In 1987 worden de verminkte lichamen van een broer en zus gevonden in een zomerhuisje in de buurt van Rorvig. In Noord-Seeland. Uit het politieonderzoek blijkt dat de dader gezocht moet worden binnen een groep van kostschoolleerlingen die uit de rijkste kringen van het land afkomstig zijn. Er is echter niet genoeg bewijs en de zaak verdwijnt in de doofpot, totdat een van de verdachten zichzelf aangeeft. Daarmee lijkt het mysterie opgelost.
Een aantal jaren later belandt het onderzoek op het bureau van brigadier Morck, hoofd van de afdeling ‘onopgeloste zaken’ Q. Hij denkt dat het er per ongeluk is terechtgekomen, maar al snel blijkt dat niet het geval te zijn. Hij realiseert zich dat der iets heel erg fout is gegaan… Samen met zijn assistent Assad begint hij een onderzoek dat hen in aanraking brengt met alle lagen van de maatschappij. Van de armste mensen die op straat leven tot de machtigste mensen van het land..


Het volledige rapport..
De Deen Jussi Adler-Olsen werd eenenzestig jaar geleden geboren. Maar als misdaadauteur is hij een laatbloeier, want hij debuteerde pas in 1997 met Het alfabethuis. Tien jaar later blies hij met overweldigend succes zijn literaire loopbaan weer nieuw leven in met De vrouw in de kooi; het eerste deel van de serie Q, over een Deense politieafdeling die enkel oude onopgelost zaken die veel publieke belangstelling genoten weer van onder het stof haalt.

Het net verschenen Dossier 64 is al het vierde deel in de reeks; De fazantenmoordenaars – het boek waar het hier over gaat – is het tweede deel. En hoewel de protagonisten allen weer van de partij zijn, breekt de auteur al meteen deels met zijn oorspronkelijk opzet, want de in zaak die in dit verhaal behandeld wordt, werd al een veroordeling uitgesproken en veel beroering veroorzaakte ze destijds ook al niet in de media.

Carl Morck, raakt geïntrigeerd door een zaak die uit het niets op zijn bureau lijkt te zijn beland. Vierentwintig jaar geleden werden twee tieners vermoord teruggevonden in het buitenverblijf van hun ouders. De verdenking viel al snel op een groepje leerlingen aan een elitaire kostschool, maar de vermoedens konden niet hard gemaakt worden, tot jaren later, één van de verdachten alsnog bekende en berecht werd. Samen met zijn assistent Assad voert de eigengereide brigadier Morck het onderzoek opnieuw en vermoedt hij dat de veroordeelde man enkel maar als zondebok fungeert; een rol waar deze riant voor betaald werd. Het hernieuwde onderzoek brengt de leden van de afdeling Q zowel bij de rijksten van Denemarken als bij de op straat overlevende drugverslaafden en zwervers.

Ondanks de eerder aangehaalde verschillen blijkt dat De fazantmoordenaars een bijna perfect copietje is van De vrouw in de kooi. Carl Morck is nog altijd alleen maar te motiveren als hij zijn oversten kan in de wielen rijden. En zijn afkeer voor zijn personeel wordt ditmaal gericht op het nieuwste lid van de dienst, de secretaresse Rose Knudsen. Ook verloopt het boek voor vier vijfden aan een rustig tempo, terwijl voor de ontknoping weer wat meer actie uit de mouw geschud werd. Enkel een begenadigd verteller kan hiermee wegkomen en mede door een zeer goed uitgewerkt plot en opvallende personages slaagt Jussi Adler-Olsen hierin.

Vooral de enige vrouw in het elitaire groepje krijgt een indrukwekkende en markante rol toebedeeld, waardoor elkeen die het boek zal lezen geïntrigeerd zal raken door het personage: de combinatie van sadisme, normenvervaging en persoonlijk leed, maken van deze figuur iemand waarbij Lisbeth Salander verbleekt. En om deze vergelijking door te trekken mag gesteld worden dat de liefhebbers van Stieg Larsons Gerechtigheid eveneens veel plezier zullen beleven aan De fazantenmoordenaars.

Ook was het grappig om in een van oorsprong Deens boek de cd’s van Helmut Lotti vermeld te zien. En het bleek geen folietje van de vertaler, die me persoonlijk bevestigde dat ze eveneens in het origineel deel uitmaakten van de muzikale collectie van een van de personages.

Hoewel De fazantenmoordenaars een doorslagje lijkt van het eerste deel in de serie, is het verhaal zelf meer dan sterk en pakkend genoeg om goed bevonden te worden en bevestigt Jussi Adler-Olsen zijn status van Denemarkens beste misdaadauteur van het moment.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
De slaapkamer is vreemd.

De korte inhoud
Christine wordt ’s ochtends wakker in een vreemd bed, in een vreemd huis, naast een man die ze niet kent. Ze herinnert zich niets van wat er die nacht is gebeurd en besluit snel haar kleren aan te trekken en naar huis te gaan. Maar dan ziet ze zichzelf in de spiegel. Christine herkent zichzelf niet: ze is veel ouder dan ze dacht.
De man vertelt haar dat hij Ben heet en dat ze al tweeëntwintig jaar getrouwd zijn. Dat ze in haar eigen huis is. En dat haar geheugen jaren geleden is aangetast door een ernstig ongeluk. Elke nacht als Christine gaat slapen worden haar herinneringen gewist. Elke ochtend opnieuw moet iemand haar vertellen wie ze is.
Christine is volledig afhankelijk van Ben. Maar als ze op advies van haar dokter een dagboek gaat bijhouden, ontdekt ze dat Ben haar lang niet alles vertelt.


Het volledige rapport
De in Londen wonende S.J. Watson debuteert met Voor ik ga slapen, een verhaal dat hij ontwikkelde tijdens een cursus romanschrijven, en die losjes gebaseerd is op waargebeurde feiten die eerder al in boekvorm gegoten werden door Deborah Wearing.

Het hoofdpersonage, wiens verhaal in de eerste persoon enkelvoud verteld wordt, is Christine Lucas, een zevenenveertig jarige vrouw die elke ochtend ontwaakt in de overtuiging zowat vijfentwintig jaar jonger te zijn, want telkens ze in een diepe slaap verzeilt – elke nacht dus - worden alle recente herinneringen tot zowat een kwart eeuw terug uit haar geheugen gewist. Al jaren lang moet haar partner haar elke dag vertellen wie hij is en waarom zij hem niet herkent.
Als ze op aanraden van een psycholoog dagelijks haar bevindingen op papier ziet, merkt ze al snel dat haar partner een en ander uit het verleden achter houdt of verdraait. Of toch niet?

Door de aard van het verhaal en de vele herhalingen van dezelfde gegevens krijgt Voor ik ga slapen een zekere traagheid mee, die bij momenten zelfs uitgroeit tot langdradigheid. Maar desondanks weet S.J. Watson toch moeiteloos zijn publiek bij de les te houden door beetje bij beetje de spanning op te bouwen. Een proces dat hij technisch perfect beheerst en uitvoert, waardoor een origineel gegeven wordt uitgewerkt tot een psychologische thriller van formaat, die vooral door de vrouwelijke fans van het spannende boek zeer gesmaakt zal worden. Het idee totaal te zijn overgeleverd aan wat anderen je vertellen is angstaanjagend, en de auteur buit dat gegeven zeer subtiel uit. Hoewel het jammer is dat al vrij duidelijk wordt in welke richting de verhaallijn zal evolueren, gebruikt de auteur de details als broodkruimels om het boek interessant te houden.

Heel het verhaal door doet de sfeer denken aan The Truman show, de uit 1998 daterende film met Jim Carrey, wiens personage er zich totaal onbewust van is dat hij de hoofdrol speelt in een populaire soap.

Alleen wordt Voor ik ga slapen, mede door Christines kwaal heel wat compacter gehouden: een minimum aan personages maken hun opwachting in een al even kleine leefomgeving.

Ook aan de buitenzijde is dit werkstuk een opvallende verschijning. De uitgever heeft ervoor geopteerd om geen enkele letter tekst te plaatsen op de cover: geen titel; geen auteursnaam, geen uitgever, zelfs geen logootje. Enkel een oog dat je aanstaart. Op zich wel markant, maar om eruit te springen in de boekhandel had de kleurkeuze wat feller gemogen dat het sepia dat nu gebruikt werd. Maar alvast een gedurfd concept.

S.J. Watson slaagt erin van een aan amnesie lijdende vrouw op geloofwaardige wijze een slachtoffer te maken van paranoia, en dat is bijna even sterk als David Copperfields optredens. Voor ik ga slapen is dan ook een waardig debuut dat onder de vlag van de literaire thriller vaart. Liefhebbers van dit subgenre en lezers met een brede smaak moeten dit werkstuk zeker eens oppakken.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
‘Zorg dat het ophoudt!’

De korte inhoud
In de ultrabeveiligde staatsgevangenis Cutter’s Rock wordt seriemoordenaar Edgar Roy gevangen gehouden, in afwachting van zijn rechtszaak. Het is vrijwel zeker dat hij veroordeeld zal worden. Privédetectives Sean King en Michelle Maxwell worden door Roys advocaat Ted Bergin, een oude vriend van King, gevraagd hem bij te staan. Maar onderweg naar hun eerste ontmoeting treffen King en Maxwell het levenloze lichaam van Bergin in ijn auto aan. Hij is vermoord.
In een poging te achterhalen wat er precies gebeurd is, neemt King, die tevens advocaat is, de verdediging van Roy op zich. Samen met Maxwell gaat hij op zoek naar antwoorden op vragen die iedereen uit de weg gaat. Want is Edgar Roy inderdaad een moordenaar? En wie heeft Ted Bergin vermoord? En waarom is e FBI zo geïnteresseerd in deze zaak?
Wanneer King en Maxwell in Roys verleden beginnen te graven, komen ze tegenover een zeer machtige vijand binnen de overheid te staan. Maar terwijl de dreigementen aan het adres van de twee onderzoekers steeds serieuzer worden en de muur tussen hen en de waarheid steeds hoger lijkt te worden, krijgen ze hulp vanuit een onverwachte hoek.


Het volledige rapport
De zesde man is al het eenentwintigste spannende boek van de hand van de Amerikaanse auteur David Baldacci, die in een vorig leven nog advocaat was en die erin slaagt om, naast een aantal op zichzelf staande werken, maar liefst drie series naast elkaar te laten bestaan. De zesde man is het vijfde deel in de reeks met Sean King en Michelle Maxwell, twee oudgedienden van de Amerikaanse secret service, in de hoofdrol, die nu door het leven gaan als privédetectives.

In De zesde man trekken ze in opdracht van advocaat en goede vriend van Sean, Ted Bergin naar Maine om hem te helpen de verdediging voor te bereiden van een nieuwe cliënt. Die cliënt, Edgar Roy, een van de slimste mensen van de USA, is opgepakt voor zesvoudige moord en in afwachting van een proces in hechtenis geplaatst in Cutter’s Rock, een van de zwaarst bewaakte gevangenissen van de Verenigde staten. In Maine aangekomen, vindt het tweetal hun opdrachtgever vermoord langs de kant van de weg en Sean belooft zichzelf niet te rusten vooraleer de daders opgepakt zijn. Zijn zoektocht noodzaakt hem de degens te kruisen van de FBI en andere mensen binnen de overheid, die wel erg veel belangstelling hebben voor Edgar Roy en Seans graafwerk…

Wie David Baldacci zegt, zegt politieke intriges en machtmisbruik. De zesde man is daar geen uitzondering op en met zijn vlotte pen neemt hij de lezer mee op een rollercoaster van actie die pas tot stilstand komt in de laatste bladzijden

In onvervalste Hollywoodstijl vertelt de auteur zijn verhaal, dat een variatie is op het klassieke David tegen Goliath thema, waarin de goeden perfect zijn en hun tegenstanders meedogenloos, maar net die herkenbaarheid maakt het makkelijk voor de lezer om zich te laten meevoeren door de woorden van Baldacci.

Zoals bij de meeste boeken in dit subgenre zijn de clichés nooit ver weg en gaat de geloofwaardigheid geregeld uit de bocht, maar door de snelheid waarmee alles zich afspeelt, heeft de lezer niet eens de tijd hierbij stil te staan, want King en Maxwell razen als formule 1-bolides verder.

Kortom de mannen die op zoek zijn naar een boek om mee te nemen op hun volgende strandvakantie kunnen blindelings dit boek inpakken als gezelschap aan het zwembad op het strand, want het heeft alles wat een dergelijk boek moet hebben. De meerwaardezoeker echter zoekt beter iets anders uit want De zesde man is een boek vol actie pur sang: verstand op nul en lezen maar. Pulp; maar dan van de goede soort.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Kimmo Joentaa was alleen met haar toen ze insliep.

De korte inhoud.
Zij was een prachtige vrouw. Kimmo Joentaa kan het niet vatten, dat woordje ‘was’, maar Sanna, zijn vrouw, is na een slopende ziekte overleden. Als in trance probeert hij door te leven. Hij zit in het Finse Turku op zijn kantoor in het hoofdbureau van politie, wanneer hij bij een misdrijf geroepen wordt. Een vrouw is in haar bed door verstikking om het leven gebracht. Als hij bij de vermoorde vrouw staat, ziet hij meteen Sanna voor zich – ingeslapen en nooit meer ontwaakt.


Het volledige rapport
De Duitse auteur Jan Costin Wagner mag volgend jaar veertig kaarsjes uitblazen. Op zijn dertigste maakte hij met Nachtrit zijn literair debuut maar vanaf zijn derde werk trad hij in 2005 met IJsmaan toe tot de gilde der misdaadauteurs. Het was meteen ook het begin van een reeks die zich afspeelt in Finland, het vaderland van zijn vrouw, waarin de rechercheur Kimmo Joentaa de hoofdrol voor zijn rekening neemt.

IJsmaan begint aan het sterfbed van Kimmo’s vrouw. OM zichzelf af te leiden van de pijn van dat verlies, gaat hij terug aan het werk. Hoewel hij ongefocust is krijgt hij toch de leiding over het onderzoek naar de omstandigheden van een vrouw die verstikt gevonden werd in haar bed: een ongeluk of moord?

Jan Costin Wagners pennenvrucht leest zalig gemakkelijk weg, wat zeer ontspannend werkt. Enkel is het geregeld onduidelijk om uit te maken vanuit welk standpunt de hoofdstukken verteld worden. Verwarring die optreedt door het constante wisselen tussen Kimmo en de man waarop hij jacht maakt, zonder duidelijk onderscheid en de vergetelheid om zijn personages vroeg in het hoofdstuk te benoemen. Als daarbij het overgrote deel van de veelal zeer korte zinnen in het boek ook nog eens beginnen met hetzelfde woord, begint men toch vraagtekens te zetten bij de literaire kwaliteiten van deze Duitse auteur: geregeld stuit men op halve bladzijden waar bij elke regel begint met “Hij”, wat geen mooi zicht is.

Ook probeert Jan Costin Wagner Scandinavischer uit de hoek te komen dan de echte Scandinavische misdaadauteurs: hij vertelt zijn verhaal met een ongekend traagheid waarbij de melancholie alles overheersend is. Tegelijk zijn wordt het politionele onderzoek zo minimalistisch en terloops uitgevoerd, dat een lezer zich gaat afvragen hoe ze in Finland er ooit in slagen een degelijk spoor op te pikken, laat staan een dader op te pakken.

IJsmaan is zeker een leuk boek om je als lezer in te wentelen, maar als politieroman is het niet geloofwaardig en zelfs ondermaats. Daarom scoort dit verhaal zeker hoger als roman dan als spannend boek, waarvan trouwen de correlatie tussen de titel – die bestaat uit een woord dat niet terug te vinden is in de dikke Van Dale - en verhaal mij nog altijd niet duidelijk is na het omslaan van de laatste pagina. Dit maakt het beoordelen van het boek weer zeer moeilijk, en dus zie ik mij genoodzaakt voor het eerst in lange tijd, weer eens een dubbele quotering uit de mouw te schudden.

Het ontspannende verdict: 7/10
Het spannende verdict: 3/10

De eerste alinea:
Zij was de uitverkorene.

De korte inhoud
Nadat patholoog-anatoom Maura Isles een medisch congres in Wyoming heeft bezocht, gaat ze samen met vrienden skiën. Maar hun auto komt in de bergen vast te zitten in de sneeuw, zonder dat er hulp in zich is. Als de nacht valt, zoekt de groep tijdens een sneeuwstorm haar toevlucht in het afgelegen dorp Kingdom Come. Daar lijkt iets ergs te zijn gebeurd: in twaalf griezelig identieke huizen staat het eten onaangeroerd op tafel en staan de auto’s nog in de garages. De bewoners van Kingdom Come lijken in rook opgegaan. Maar voetstappen in de sneeuw verraden dat iemand Maura en haar vrienden bespioneert. Een week later krijgt rechercheur Jane Rizzoli in Boston het nieuws dat er in een ravijn in de buurt van Kingdom Come een verkoold lichaam is gevonden…


Het volledige rapport
De Amerikaanse Tess Gerritsen is een van die auteurs die eigenlijk niet meer hoeft voorgesteld te worden. Iedereen kent wellicht het verhaal van de dochter van Chinese immigranten, die haar stethoscoop inruilde voor een pen en die na een aantal boeken waarin romantiek en spanning hand in hand gingen zich uiteindelijk ging toeleggen op volbloed spannende boeken.

Na enkele losse verhalen betekende De chirurg in 2001 het begin van een serie met aanvankelijk rechercheur Jane Rizzoli en later ook patholoog-anatoom Maura Isles. De serie, die ook op televisie een spin-off kreeg, is met Sneeuwval, dat een wel erg minimalistische cover meekreeg, al de achtste aflevering toe.

Hierin trekt Maura Isles met een studiegenoot en een paar van zijn vrienden de bergen voor een weekendje skiën. Maar in afgelegen gebied rijden ze zich vast, en zonder zich op onmiddellijke hulp zoeken ze hulp in de twaalf identieke huizen van het afgelegen dorpje Kingdom Come. De bewoners echter, lijken van het ene moment op het andere opgelost te zijn in het niets. Enkele verse sporen in de sneeuw zijn het enige teken van recente menselijke aanwezigheid. Pas na een week begint Jane Rizzoli zich zorgen te maken over de vermissing van haar vriendin en als ze wat later verneemt dat er een verkoold lichaam gevonden is dat aan de beschrijving van Maura voldoet trekt ze alle registers open…

Sneeuwval is een zeer fris verhaal. Niet alleen letterlijk door titel en situering van het verhaal maar het is vooral een opvallend verhaal in de reeks doordat opzet, thematiek en plot totaal verschillen van alle voorgaande episodes. Natuurlijk zijn alle vertrouwde personages weer van de partij, maar dit boek kan zeker ook gesmaakt worden door lezers die niet vertrouwd zijn met de reeks, waardoor het een ideaal aanpikpunt vormt voor die potentiële nieuwkomers.

In haar vertrouwde aangename stijl van verhalen tekent Tess Gerritsen niet alleen een origineel verhaal met een verrassende uitkomst, maar Sneeuwval lijkt lang op weg om een sleutelroman te worden in de reeks. Maar helemaal op het eind lijkt de auteur het niet over haar hart te krijgen de meeste veranderingen waarop ze zinspeelde rigoreus door te voeren. Zonder afbreuk te doen aan de plot, is het op lange termijn misschien wel een gemiste kans om een nieuw elan te geven aan de avonturen van Maura and Jane ondanks het derde optreden van Anthony Sansone, dat wellicht in de toekomst nog voor verandering zal gaan zorgen.

Met Sneeuwval levert Tess Gerritsen een origineel werkstuk af over vriendschap, liefde, sektes en verantwoordelijkheid waarbij ze er voordurend over waakt niet te vervallen in clichés, en dat nog doorspekt wordt met een meer dan aanvaardbare spannende verhaallijn, die de lezer heel de rit op het puntje van zijn stoel houdt.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin:
Luidkeels gillend rende ze over straat.

De korte inhoud.
In al zijn jaren bij de politie is inspecteur Jack Pendragon nog nooit geconfronteerd met zo’n gruwelijke reeks moorden. De lichamen van de slachtoffers zijn op verschrikkelijke wijze verminkt en vervolgens zo gepositioneerd dat ze verwijzen naar werken van beroemde surrealistische schilders.
Om de zaken nog ingewikkelder te maken, lijkt er een verband te zijn tussen deze moorden en een serie onopgeloste moorden in Londen in 1880 (sic), namelijk die van Jack the ripper. Pendragon is vastbesloten de zaak op te lossen, maar zijn tegenstander is niet alleen gevaarlijk, hij is ook bijzonder intelligent en laat geen sporen achter.
Een bloedstollende race tegen de klok begint…


Het volledige rapport..
De uit Groot-Brittannië afkomstige auteur Michael White week uit naar Australië waar hij zich vestigde in Sydney. Na in de eerste helft van de jaren tachtig een tijdje in de muziekwereld vertoefd te hebben, doceerde hij een aantal jaar wetenschappen, om zich daarna volledig op het schrijven toe te leggen. Hij maakte naam en faam als biograaf. Zo zette hij het leven van o.a. Asimov, Machiavelli, Tolkien, Da Vinci, Einstein, Stephen Hawking en Darwin op papier.

Tijdens het schijven van Newtons biografie ontstond al het idee om zich ook eens te wagen aan fictie maar het duur nog bijna een decennium vooraleer hij in 2006 zijn spannend debuut maakte met Equinox. De moordkunstenaar is al het vierde spannende boek dat onder zijn eigen naam verschijnt, - hij schrijft onder het pseudoniem Sam Fisher ook nog verhalen in de reeks E-Force, een moderne versie van Thunderbirds, de BBC poppenserie uit de jaren zestig.

In De moordkunstenaar hernieuwen we onze kennismaking met rechercheur Jack Pendragon uit De Borgia-ring, die een reeks gruwelijke moorden op zijn boterham krijgt, die allen lijken geïnspireerd door wereldberoemde surrealistische schilderijen. Het spreekt voor zich dat deze sadist zo snel mogelijk een halt toegeroepen moet worden, maar hoe begin je eraan als er op de plaatsen delict amper een bruikbaar spoor gevonden wordt…

Michael White pakt de lezer meteen bij het nekvel door uit te pakken met een sterk en fascinerend begin waarin alles moet wijken voor het schokeffect. Gelukkig vergeet de auteur niet verder in het verhaal onder meer zijn personages van een degelijke achtergrond te voorzien, zodat de noodzakelijke diepgang ook bereikt wordt.

De moordkunstenaar is van hoog niveau tot op het moment dat hij met een tweede verhaallijn aanvangt die zich afspeelt in 1888, en waaruit een link moet blijken tussen de moorden van Jack the Ripper en de kunstmoorden die Pendragon onderzoekt. Een link die zo ver gezocht is dat de magie van het verhaal uiteenspat als een zeepbel. Michael White had er veel beter aan gedaan voor de moordkunstenaar enkel de hedendaagse verhaallijn te gebruiken. En zijn visie op de man Jack the Ripper en diens beweegredenen meer uit te werken tot een op zichzelf staand boek, waardoor er veel meer kracht zou van uitgaan dan nu het geval is.

De twee verhaallijnen staan als ying en yang tegenover elkaar, maar in plaats complementair te zijn, neutraliseren ze elkaar, waar door geloofwaardigheid, echtheid spanning en mijn gevoel over het boek elkaar halverwege ontmoeten en het potentieel dat, getuige het sterke begin, in De moordkunstenaar aanwezig is, niet volledig tot ontplooiing komt. Zo ook het feit dat er wel erg veel politie aanwezig is in de Londense wijk Whitechapel, waar de auteur zijn verhaal laat afspelen en dat het oplossen van deze aartsmoeilijke puzzel slechts acht dagen in beslag neemt voor de nodige vraagtekens.

Toch is De moordkunstenaar zeker geen slecht boek. Maar het had veel beter gekund.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin:
Ik lig op een kriebelende plaid in de tuin en doe alsof ik lees.

De korte inhoud.
Als klein meisje maakte Sarah Finch en drama mee: op een dag kwam haar broertje Charlie niet meer terug nadat hij buiten was gaan spelen. Sarah was de laatste die hem had gezien en wat er met Charlie is gebeurd, is een mysterie gebleven. Die onzekerheid heeft het gezin verscheurd. Nu, zestien jaar later, is Sarah lerares. Uit schuldgevoel woont ze nog steeds bij haar moeder. Die heeft het verlies van Charlie nooit kunnen verwerken en is aan de drank geraakt. De kamer van haar verdwenen zoon is onveranderd en dient als gedenkplaats.
Als een van Sarahs leerlingen, de twaalfjarige Jenny, niet op school komt opdagen, zet de politie een massale zoektocht op touw. Maar het is Sarah die tijdens het joggen het lijk van haar leerling vindt. Ze verleent haar medewerking aan het politieonderzoek, maar is Sarah getuige, slachtoffer of verdachte? Want is het niet erg toevallig dat ze betrokken is bij de verdwijning van twee kinderen?

Het volledige rapport..
Jane Casey is geboren en getogen in de Ierse hoofdstad Dublin. Na studies Engels in Oxford en Engels-Ierse literatuur in Dublin, volgde ze haar man, een advocaat naar Londen. Ze werkt als redacteur bij een uitgeverij.

Maar blijkbaar heeft ze nog massa’s vrije tijd, want in 2010 verschenen er twee boeken van haar hand en nummer drie staat gepland voor halfweg 2011. Een dik jaar geleden debuteerde ze met Spoorloos, een boek waarmee ze de Crimezone publieksprijs voor het beste debuut in de wacht sleepte.

In het boek, dat in de ik-vorm geschreven werd, wordt lerares Sarah Finch geconfronteerd met de verdwijning van een van haar leerlingen. Als Sarah tijdens een rondje joggen op het levenloze lichaam stuit van Jenny, voelt ze zich erg gepakt, want zestien jaar geleden verdween ook haar broertje Charlie, waarvan men tot op heden nog geen enkel teken van leven mocht ontvangen. Omdat ze aan de lijve ondervond wat de impact is van zo’n gebeurtenis op een gezin, trekt ze zelf op onderzoek uit, waarbij ze contact onderhoudt met de plaatselijke politie. Maar die ziet haar niet alleen als een goede hulp, maar als ook als een potentiële dader die uit is op erkenning…

Naast de hoofdlijn van het verhaal waarin het onderzoek naar de moord op Jenny centraal staat, besteedt Jane Casey ook veel aandacht aan de verdwijning van Charlie en de gevolgen voor het gezin Finch. Het moge duidelijk zijn, Spoorloos is gefundenes fressen voor de vrouwelijke liefhebbers van het spannende boek en vist in dezelfde vijver als onder andere Vermist van Arlene Hunt en Rode aarde van Nellie Mandel.

Met Spoorloos levert deze debutante een degelijk werkstuk af dat zeer onderhoudend is en waarin voldoende verrassende wendingen zitten, waarvan sommige echter te snel kunnen doorprikt worden door de gevorderde thrillerlezers.

Spoorloos is een meer dan behoorlijk debuut. Deze psychologische thriller met een vleugje actie is daarom een verdiende laureaat van de Crimezones publieksprijs. Jane Casey levert een mooi visitekaartje af.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
De jongen hing altijd om hem heen in die tijd.

De korte inhoud
Berlijn 1946. Tijdens de koudste winter sinds mensenheugenis, tussen de puinhopen van een verscheurde hoofdstad, is de Amerikaanse soldaat Pavel op zoek naar medicijnen. Zijn nieren werken slecht en zonder hulp is hij ten dode opgeschreven. Op een dag volgt een Duits weesjongetje, Anders, hem naar zijn appartement, aanvankelijk om hem te bestelen, maar uiteindelijk redt hij zijn leven. Een onwaarschijnlijke vriendschap ontstaat, die op de proef wordt gesteld wanneer Boyd, een kennis van Pavel, met een lijk op de stoep staat.
Pavel besluit Boyd te helpen en het lijk te verbergen, en raakt hierdoor verstrikt in een complot. Boyd wordt niet veel later vermoord teruggevonden en het verborgen lijk blijkt van een Russisch spion te zijn. Op de nacht waarin hij werd vermoord zou hij een mysterieus pakje in zijn bezit hebben gehad waar zowel de Russen als de Duitsers naar op zoek zijn.


Het volledige rapport..
Dan Vyleta werd in Duitsland geboren uit Tsjechische ouders die de Praagse lente ontvlucht waren. Op zijn beurt emigreerde hij via Engeland, waar hij in Cambridge geschiedenis studeerde naar Canada waar hij woont en werkt in Edmonton.

Nadat hij onder de naam Daniël M. Vyleta als een historisch werk afleverde over de misdaadjournalistiek in het Wenen van net voor de eerst wereldoorlog, debuteert hij in 2008 met de literaire thriller Pavel & ik als romanschrijver.

Pavel, een Amerikaans militair die na het einde van de tweede wereldoorlog in het bijna totaal verwoeste Berlijn gebleven is, probeert, vechtend tegen een nierziekte de extreem koude winter van 1946 door te komen door zich terug te trekken in de wereld van de literaire klassiekers. Wanneer hij in contact komt de verweesde en op straat levende tiener Anders ontstaat een hechte band tussen de twee. Maar dan raken ze persoonlijk betrokken bij de naweeën van de oorlog waarin de Britten, Russen en Duitsers allen proberen hetzelfde stukje informatie te bemachtigen. Pavel toont zich, met de hulp van zijn vriend en zijn buurvrouw Sonia , een meesterlijk strateeg in zijn pogingen het drietal uit het oog van de storm te manoeuvreren.

Toch slaat de “ik” in de titel niet op Anders, maar op een randfiguur door wiens ogen en aan de hand van wiens geheugen het verhaal gereconstrueerd en verteld wordt. In de eerste helft van het boek is het meer een vertellende toeschouwer die slecht af en toe in beeld komt en nu en dan het gebeurde van commentaar voorziet. Pas later wordt zijn rol groter en krijgt zijn personage een naam en betekenis. Door afwisselend de eerste en derde persoon enkelvoud te gebruiken en die laatste dan nog meermaals vanuit een ander personage te laten vertrekken ontstaat een verwarrende en inconsistente vertelstructuur.

Dan Vyleta zet zijn verhaal op een overdreven beschrijvende wijze, rijkelijk doorspekt met vergelijkingen en bijvoeglijke naamwoorden, op papier, waardoor een extreme traagheid gecreëerd wordt, waar de liefhebber van het spannende boek niet aan gewend is. Enkel Peter Temple zit als hedendaags misdaadauteur in hetzelfde vaarwater: literaire boeken, die schijnbaar ongestuurd voortkabbelen.

Er wordt dan ook geen enkele moeite gedaan om enige spanning in het verhaal te pompen en als er toch eens even een opwelling tot actie komt wordt die meteen neergesabeld door de negerende apathie van het hoofdpersonage en de terloopsheid waarmee alles  voorgeschoteld wordt..Zo is de lezer meer geïnteresseerd naar de identiteit van de verteller dan naar die van Pavel of zelfs de ontknoping van het verhaal.

Wel weet Pavel & ik te raken op gebied van sfeervorming, want de auteur tekent een grauw en harde omgeving op voor zijn personages: een wereld vol armoede, honger en hebzucht waar alles te koop is en geld gelijkstaat met macht.

Net zoals Peter Temples werken wordt Pavel & ik door de literaire recensenten hoog ingeschat, maar de gewone liefhebber van het spannende boek zal er wellicht weinig plezier aan beleven.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste zin:
Ze krabde haar vingertoppen tot bloedens toe open op de gladde wanden en sloeg met haar vuisten tegen de dikke ruiten tot ze haar handen niet meer voelde.

De korte inhoud
Op een prachtige winterdag verdwijnt de jonge linkse politica Merete Lynggaard zonder een spoor achter te laten. De media duiken op het verhaal en suggereren van alles: van moord en zelfmoord tot een geplande vrijwillige verdwijning. De politie wordt gesommeerd de vermissing grootscheeps te onderzoeken, maar Merete is van de aardbodem verdwenen.
Brigadier Carl Morck, hoofd van de afdeling ‘onopgeloste zaken’ Q, forceert na enkele jaren een grote doorbraak in het onderzoek. Samen met zijn assistent Assad is hij een roekeloze crimineel op het spoor die wordt gedreven door haat. Wraak blijkt een cruciale factor in de krankzinnige plot.



Het volledige rapport..
Jussie Adler-Olsen werd halfweg de vorige eeuw geboren in de Deense hoofdstad Kopenhagen. Na een zeer gevarieerd leven – lees er de biografie op zijn eigen webstek maar eens op na – waarin een constant aanrekken en afstoten van de wereld van het boek centraal staat, leeft hij sinds 2007 van zijn pen. Hoewel hij zijn eerste stappen in de wereld van het spannende boek echter al tien jaar eerder zette, toen hij debuteerde met Het alfabethuis, is het de Serie Q, over de Deense dienst voor cold cases, die hem pas echt faam bezorgd heeft en hem internationaal lanceerde.

Die serie telt ondertussen al vier boeken, waarvan er drie in het Nederlands verkrijgbaar zijn. De vrouw in de kooi is het eerste deel, waarin Carl Morck – een rechercheur die zijn motivatie verloor sinds hij en zijn team beschoten werd – wordt weggepromoveerd tot chef van de pas opgerichte eenmansdienst Afdeling Q, waar hij gaandeweg hulp krijgt van zijn Syrische klusjesman Assad. De eerste zaak die op zijn bureau belandt, is deze van Merete Lynggaard, een politica die vijf jaar eerder spoorloos verdween. Aangestoken door het enthousiasme van Assad, krijgt Morck weer plezier in het recherchewerk en slagen ze er samen in een bruikbaar spoor bloot te leggen dat uiteindelijk leidt naar de ontknoping in deze zaak.

Het komt uiterst zelden voor dat het blaadje waarop ik mijn opmerkingen tijdens het lezen noteer aan het einde van de rit blanco blijft. Maar bij De vrouw in de kooi was dat dus het geval, wat betekent dat Jussi Adler-Olsen een degelijk verhaal gecomponeerd heeft zonder al te grote mankementen maar er ook niet in geslaagd is mij met een euforisch gevoel achter te laten.

Hij vertelt zijn verhaal inde derde persoon enkelvoud en gebruikt verschillende standpunten van waaruit hij de lezer een blik biedt op de afwikkeling van de feiten, waarbij de visies van speurder en slachtoffer het prominentst aanwezig zijn, wat zorgt dat de lezer zich snel betrokken voelt bij het verhaal.

Hoewel de beweegredenen van dader misschien wat vergezocht lijken, straalt het verhaal in zijn totaliteit een hoge graad van geloofwaardigheid uit, waarbij enkel de vaststelling dat het onderzoek dat een collega van Morck voerde net na de feiten toch wel zeer onzorgvuldig gevoerd werd, een klein barstje veroorzaakt in een boek dat staat als een huis.

Veel van het leesplezier komt louter voort uit de interactie tussen de twee mannen van Afdeling Q: Carl Morck, die in het begin zo comfortabel mogelijk de tijd tot zijn pensioen wil aftellen en het andere, de zalig geboetseerde immigrant Assad, die de onschuld zelve spelend Morck subtiel maar onverzettelijk weet te interesseren voor de zaak. Deze tweemansshow alleen al en de manier waarop hun eigen culturele invloeden langzaam toenaderingen vinden, maakt het boek al meer dan de moeite waard, zonder ook maar over de plot te spreken.

Een plot die Jussie Adler-Olsen trouwens mooi heeft uitgekiend en professioneel heeft uitgewerkt tot een boek waarin bijna geen woord teveel staat en waarmee hij zich in de voetsporen begeeft van de meesterplotter Jo Nesbo.

Kortom, JussiAdler-Olsen leverde met De vrouw in de kooi een echt aanwinst voor het genre af en maakt me meteen nieuwsgierig naar de andere delen van de serie.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin: 
Cashin liep om de heuvel heen, de zeewind in.

De korte inhoud
Wanneer je ternauwernood aan de dood bent ontsnapt kunnen de gevolgen niet uitblijven. Joe Cashin veranderde noodgedwongen van baan; hij werd overgeplaatst van de hectische werkplek bij moordzaken naar een rustig dorpje aan de kust waar hij opgroeide. Tegenwoordig hoeft hij alleen nog maar de plattelandsagent te spelen en de honden uit te laten. En af en toe denkt hij na over zijn verleden.
Dan wordt een prominente dorpsgenoot overvallen. Alle tekenen wijzen erop dat drie jongens uit de aboriginalgemeenschap verantwoordelijk zijn voor de misdaad, maar Cashin is niet overtuigd. Wanneer de ene tragedie de andere inluidt, is een heftige confrontatie tussen een dorp met een verborgen verleden en een man die het zijne probeert te vergeten, onafwendbaar..


Het volledige rapport..
De in Zuid-Afrika geboren Peter Temple trok in 1980 naar Australië, om in Sydney en Melbourne een journalistieke en academische carriere na te jagen. hem naar Sydney en Melbourne bracht. Midden de jaren negentig waagde plubliceerde hij het eerste boek in de reeks met advocaat en gokker Jack Irish in de hoofdrol. Maar zijn recente op zichzelfstaande romans genieten meer aanzien in het vak. Zo werd Waarheid het eerste spannende boek dat bekroond werd met een echte literaire prijs en werd De gebroken kust beloond met een Dagger.

In de gebroken kust volgen we Joseph – Joe voor de vrienden – Cashin die, nadat hij bijna het leven liet bij een mislukte arrestatie van een seriemoordenaar, nu een rustig bestaan leidt als hoofd van een politiepost in het rustige fictieve Port Monro, aan de Australische zuidkust. Tot een van de belangrijkste inwoners van het dorp overvallen wordt. De zoektocht naar de daders brengen de onderhuidse spanningen in de regio tussen de blanken en de Aboriginals naar boven alsook een duister geheim dat al jaren zorgvuldig door de betrokkenen bewaard werd. Of hoe niets is als het lijkt…

Peter Temple maakt het zijn lezers niet makkelijk. Niet alleen werkt hij zijn sterke plot uit tot een soort van “Het leven zoals het is: politie”, waarbij hij door middel van veel faits divers die eigenlijk niets met het eigenlijke verhaal te maken hebben de lezer van zijn à propos brengt. Maar ook gooit hij karrenvrachten personages in de strijd – de eerste 100 bladzijden zijn goed voor zowat zeventig namen – waardoor het onbegonnen werk is bij te houden wie wie weer is; of zelfs wie ertoe doen in het verhaal en wie niet. Kortom de auteur vraagt veel doorzettingsvermogen van zijn publiek dat zich maar blijft afvragen wanneer het echte verhaal nu eindelijk gaat beginnen.

Door deze terloopse vertelstijl, die alle nadruk legt op de verhoudingen tussen de personages en niet op hun daden, zorgt ervoor dat de verrassing van de ontknoping de impact heeft van een dovende kaars. De gebroken kust is in mijn ogen dan ook geen spannende boek, maar een roman met een misdaad als thema dat de auteur gebruik als kapstok om de Australische maatschappij een spiegel voor te houden. Het geloofwaardigheidgehalte van dit verhaal is dan ook zeer hoog, maar de spanningsboog stelt amper meer voor dan de flatline op de hartmonitor van een overleden patiënt.

Zo is het ondermeer verhelderend te lezen dat ook Down Under racisme een even hekel thema is als bij ons. Alleen zijn het daar niet de Mediterrane inwijkelingen maar de afstammelingen van de autochtone Aboriginals die in de incasserende hoek zitten.

Met De gebroken kust levert Peter Temple zowel een zeer aardige roman af, als een enorm tegenvallend spannend boek, dat nochtans alle noodzakelijke ingrediënten bevat om er een succes van te maken. Het boek is dan ook het zoveelste in de rij dat de stelling bevestigt dat de smaak van prijsuitreikende jury’s en deze van de boeken kopende liefhebbers van spannende boeken kilometers ver uit elkaar kan liggen. Hierdoor is De gebroken kust dan ook enkel voorbehouden is aan de avonturiers onder de spannende boeken lezers.

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
Hoe te sterven, dat is het geheim.

De korte inhoud
Robert Langdon wordt onder valse voorwendselen naar Washington gelokt: het epicentrum van de wereldmacht en de stad met de grootste verborgen geheimen uit de geschiedenis. Zijn goede vriend Peter Solomon, prominent lid van de vrijmetselarij en filantroop, is ontvoerd en verkeert in levensgevaar. Solomons kidnapper wil maar één ding: dat Langdon de codes van het mysterieuze genootschap ontcijfert en de legendarische macht die daardoor vrijkomt overdraagt.
Langdon kan niet anders dan het spel meespelen. Hij krijgt hulp van Katherine, Solomons zus, een vooraanstaand wetenschapper die de kracht van het menselijk denken bestudeert. Lukt het hun de geheimen van Washington te ontraadselen? Want wat hadden de idealen van de geestelijke vader van de Verenigde Staten gemeen met de denkbeelden van de vrijmetselarij? En kan die kennis Solomons leven en het voortbestaan van de wereld veiligstellen?


Het volledige rapport
Er was eens een Amerikaans zanger-pianist, die in afwachting van de grote doorbraak, in zijn onderhoud voorzag door voor de klas te staan. Op een gegeven moment beslist die man om het roer om te gooien en spannende boeken te gaan schrijven. Zijn eerst drie titels verkopen elk minder dan 10000 exemplaren. Zijn vierde boek wordt wel een succes in zijn thuisland en wordt het onderwerp van vertalingen. Ondanks dat het zeer goed onthaald werd bij het publiek breekt het internationaal geen potten. Tot een paar mannen een witte soutane uit Vaticaanstad besluiten een boycot uit te spreken over het boek, waardoor plots iedereen het boek wil hebben er zo maar even meer dan tachtig miljoen exemplaren over de toonbank gaan en het werk zich zelfs comfortabel nestelt in de top tien van de meest verkochte boeken aller tijden. Dit boek – De Da Vinci Code voor wie het nog niet geraden had – maakt van Dan Brown op slag een succesvol schrijver, want nu worden ook zijn ouderen boeken heruitgegeven en in vertaling aangeboden. Maar er moet gewerkt worden aan een opvolger en de druk op de schouders van de auteur is gigantisch. De verschijning ervan wordt keer op keer uitgesteld maar in 2009 – zes jaar na het vorige werk – ligt Het verloren symbool eindelijk in de winkels.

Professor symboliek Robert Langdon is weer van de partij, maar de achtergrond van christelijke invloeden wordt deze keer ingeruild voor deze van de vrijmetselarij. Als Langdon in Washington DC arriveert om op vraag van Peter Somolon een lezing te geven over symboliek, vindt hij er een lege zaal, waar hij verneemt dat Peter werd gekidnapt werd en enkel in leven zal blijven als Robert de geheimen van de vrijmetselarij kan ontrafelen. Robert wil het leven van zijn vriend tot elke prijs redden, maar diens collega-vrijmetselaars zijn een andere mening toegedaan: het geheim van de loge is meer waard dan een mensenleven. In een hectische race tegen de tijd op en in de buurt van de National Mall proberen alle partijen, elk om hun eigen redenen, de kidnapper te ontmaskeren

Het verloren symbool komt traag op gang, maar valt na een tijdje mooi in de plooi van Dan Browns beproefde concept: een spannende race tegen te klok waarbij zij die een geheim willen bewaren en zij die het willen openbaren elkaar naar het leven staan, gesmeerd met een olie van symbolenleer. Jammer genoeg telt het boek zowat dertig bladzijden teveel. Het laatste katern wordt Dan Brown zeurderig en belerend, door steeds zichzelf herhalend toch nog maar eens krampachtig de godsdiensten een schop tegen de schenen te willen verkopen. Het boek had een beter einde verdiend dan deze epiloog die de geloofwaardigheid een serieuze knauw geeft.

Het meest verrassend is eigenlijk dat de auteur erin geslaagd is dit groots opgezette verhaal te vertellen gebruikmakend van een absoluut minimum aan personages die op een minuscule oppervlakte acteren. Acteren, want de opgevoerde personages zijn zo excentriek dat ze nooit echt tot leven komen. Maar dat wordt dan weer gecompenseerd door enkele totaal onverwachte plotwendingen die de lezer telkens injecteren met een nieuwe dosis zin om verder te lezen, wat van Het verloren symbool toch weer een pageturner maakt.

Het moge duidelijk zijn dat Het verloren symbool – hoewel het zeker geen slecht boek is – bijlange niet kan tippen aan De Da Vinci code en Het Bernini mysterie. Ik hoop voor Dan Brown dat hij nu even kan ontsnappen aan de volgspots die hem de laatste jaren gevangen hielden en dat hij nu in alle rust kan werken aan de echte opvolger van zijn mondiale bestseller, want nu was de druk te groot om maximaal te presteren.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Het was een baan van niks, maar Doyle verdiende ermee.

De korte inhoud
In een half afgebouwde villa in een rijke buurt van Los Angeles stuit een bewaker op de lichamen van een jong stel. Ze liggen verstrengeld in een levenloze omhelzing. Rechercheur Moordzaken Milo Sturgis – door de wol geverfd – is toch geschokt bij de aanblik van de twee doden.
Hij ziet het werk van een verknipte moordenaar. Met de hulp van psycholoog Alex Delaware gaat Milo vastberaden achter iedere aanwijzing aan, maar plotseling gaat het onderzoek een heel andere richting uit…


Het volledige rapport
De in New York geboren Jonathan Kellerman groeide op in Los Angeles, waar hij de peetvader is van de Kellerman-clan, want net als hijzelf schrijven ook zijn vrouw Faye Kellerman en zijn oudste zoon Jesse Kellerman spannende boeken. Benieuwd of de drie dochters van het gezin ook nog zullen volgen…

Net als Alex Delaware, het hoofdpersonage in het gros van zijn boeken, is Jonathan Kellerman kinderpsycholoog, een beroep dat hij al een hele tijd niet meer uitoefent, want hij leeft al jaren van zijn pen. Met zijn debuut Breekpunt sleepte hij in 1986 de Edgar Allen Poe debuutprijs in de wacht. Sluitend bewijs is al het achtentwintigste spannende boek van zijn hand en het vierentwintigste waarin Alex Deware de plak zwaait. Daarnaast publiceerde hij ook nog een paar kinderboeken, non-fictie. Ook zijn er enkele werken die hij samen met zijn vrouw Faye schreef op de markt te vinden.

Sluitend bewijs begint met de vondst van twee lijken in een ruwbouw van een poepsjieke villa die al een paar jaar staat te verkommeren. De levenloze lichamen, die in een erotische houding met elkaar verstrengeld zijn, blijken slachtoffers van een misdaad te zijn, want de man is neergeschoten en de vrouw werd gewurgd. Rechercheur Milo Sturgis, bijgestaan door Alex Delaware, staat voor de moeilijke opdracht om dader, motief en een sluitende bewijsvoering te vinden. Zijn zoektocht brengt hem zowel in contact met de rijksten der aarden als met extreme groene jongens. Maar moeten de daders daar wel gezocht worden?

In Sluitend bewijs is Alex Delaware wel aanwezig in zowat elke scene, maar zijn inbreng is deze keer tot een absoluut minimum terug gebracht, zodat Milo Sturgis eigenlijk moet beschouwd worden al het echte hoofdpersonage. Dit impliceert eveneens dat het verhaal uitgegroeid is tot een rasechte policier en dat de psychologische insteek waarmee de auteur bekendheid verwierf zo goed als afwezig is. De lezer gaat zich zelfs afvragen waarom Milo constant vergezeld is van Alex.

Dit boek bewijst dat Jonathan Kellerman een volwaardige professionele auteur is, want er is eigenlijk weinig of niets op aan te merken: gebruik makend van een robuuste stijl verhaalt hij een degelijk geconstrueerde plot tot een onderhoudend geheel dat volgens de regels van de kunst pas als de auteur het echt wil de dader prijs geeft.
Maar er ontbreekt slecht een ingrediënt om het boek van gewoon goed op te waarderen tot een uitstekend niveau. En dat is gevoel. Heel het boek door slaat er geen vonk over en blijft er een bijna onoverbrugbare afstand tussen boek en lezer.

Sluitend bewijs benadert vanuit technisch oogpunt de perfectie, maar blijft gevoelsmatig onder het vriespunt steken.

Het definitieve verdict: 6/10