Erics BIBber Blog

De buitenkant:
Geheel in de stijl van de Nederlandstalige edities van zijn twee vorige boeken blinkt ook deze cover weer uit in eenvoud. Deze covers zijn het beste bewijs dat minder ook meer kan zijn. Een prachtig sterk beeld.

De achterflap:
Op een warme avond in Texas wordt Ben Forsberg gearresteerd door twee agenten van Homeland Security die hem beschuldigen van de moord op een zakenman en betrokkenheid bij de dood van zijn vrouw, die twee jaar eerder door een verdwaalde kogel werd getroffen. Forsberg is onschuldig, maar tot zijn grote verrassing blijft het bewijs zich tegen hem opstapelen. Dan wordt hij bevrijd door een CIA-agent die bekendstaat onder de naam Pelgrim en die wegens verraad door zijn eigen organisatie vogelvrij is verklaard. Samen beginnen ze aan de missie om hun onschuld te bewijzen – tot Ben erachter komt wie hem erin heeft geluisd. Dan begint de ellende pas echt...


De binnenkant:
Jeff Abbott is een geboren en getogen Texaan. Hij zag het levenslicht in Dallas en studeerde in Houston, waar hij de universiteit achter zich liet met diploma’s Engels en geschiedenis op zak en woont met zijn vrouw en twee zonen in Austin. Voor hij zijn brood op de plank kreeg als voltijds schrijver was hij creative director bij een bedrijf in de reclamewereld.

Dit is al zijn tiende boek, maar enkel de laatste drie – Paniek, Angst en Woede – zijn naar het Nederlands vertaald. Boeken waarin de rode draad bestaat uit het feit dat zijn hoofdpersonages allen gewone mensen zijn die door omstandigheden verzeild raken in zeer gevaarlijke situaties en die er alles aan doen om te kunnen terugkeren naar hun vroegere normale leventje. Daar waar Paniek hoge ogen gooide, voldeed Angst niet echt aan de verwachtingen. Dit boek is dan ook een beetje een herkansing voor Jeff Abbott.

In het op zichzelf staande Woede wordt Ben Forsberg, een succesvol contractonderhandelaar, tot zijn grote verbazing opgepakt door agenten van een binnenlandse veiligheidsdienst op verdenking van de moord op een begaafd computerprogrammeur. Zelfs de dood van zijn vrouw – die enkele jaren geleden tijdens hun huwelijksreis een kogel in het hoofd kreeg – wordt in vraag gesteld. Hoewel hij overtuigd is van zijn onschuld, blijken de agenten over een hele stapel staalharde bewijzen te beschikken die hem in wel zeer nauwe schoentjes brengt.
Bij de aanslag op die programmeurs was nog een tweede man aanwezig, die ternauwernood kon ontsnappen en die luistert naar de roepnaam Pelgrim. Het lot brengt brengt Ben en Pelgrim bij elkaar en, hoewel ze elk verschillende motieven hebben, gaan ze samen uitvissen wat er allemaal aan de hand is en pogen af te rekenen met de eventuele daders.

We zullen de onzekerheid al maar meteen wegnemen: Jeff Abbott heeft zijn vorm van Paniek terug te pakken . Hij grijpt je van bij het begin bij de keel in een poging je te verdrinken in een stortvloed van actie, waarbij de kogels je om de oren vliegen en de doden bij bosjes vallen. Ik heb dit nog nooit meegemaakt Je wordt gewoon overdonderd; je weet niet wat je overkomt, en dat bijna honderddertig bladzijden lang. Pas dan wordt de eerste adempauze ingelast en neemt de auteur even de tijd om wat klaarheid in het gebeurde te scheppen. Dit is veruit het beste begin van een actieverhaal dat ik mij kan herinneren. Dit is genieten.

Maar actie is natuurlijk niet alles. De auteur heeft deze keer ruim aandacht besteed aan zijn hoofdpersonages, die allen relatief goed uitgewerkt zijn en waarvan we kunnen notie nemen van meerdere facetten van hun karakter.
Zoals bij de meerderheid van de verhalen vol actie voorkomt, worden er weinig woorden besteed aan de locaties, maar dat stoort in dit soort boeken zelden of nooit.

Is het geloofwaardig? Nee, niet echt. Maar als lezer maakt het weinig uit want om de een of andere reden waar ik mijn vinger niet kan op leggen is die lezer makkelijk bereid om zich open te stellen voor het verhaal en erin mee te gaan. En die synergie is zeker zo belangrijk als het realiteitsgehalte.

De plot is eigenlijk vrij eenvoudig van opzet, maar Abbott heeft het op z’on schitterende wijze uitgewerkt en uitgeschreven dat de lezer tot op het eind niet het fijne weet van de bedoelingen van de slechterikken. Door op onregelmatige tijden met wat verrassende bekentenissen of plotwendingen te strooien houdt de auteur de lezer bij de les en zorgt hij ervoor dat het leesplezier gegarandeerd blijft tot aan de ontknoping.

Met Woede bewijst Jeff Abbott dat hij weer zijn beste niveau evenaart en misschien zelfs overtreft en dat het mindere vorige boek, Angst, maar een uitschuivertje was. Woede is dan ook een must voor de liefhebber van de actie. Maar deze keer actie waar toch het hoofd moet bij gehouden worden om de draad van het verhaal onderweg niet te verliezen in de bombardement van gebeurtenissen die de auteur op de lezer loslaat.

De score: 8/10