Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Subachio zag er niet uit als een hotel.

De korte inhoud
Thomas is een succesvolle advocaat. Na het overlijden van zijn vader, een heftige relatie en een ontmoeting met een zwerver, besluit hij de advocatuur te verlaten. Zijn vriend Sam heeft een technologie ontwikkeld die de maatschappij ingrijpend kan veranderen. Sam wil zijn uitvinding geheim houden en Thomas belooft hem deze taak op zich te nemen. Dat brengt hem in conflict met Sams ambitieuze zonen, en met nietsontziende, op macht beluste bedrijven. Intussen wordt de wereld overspoeld door een dodelijk virus.

Thomas raakt verstrikt in een zich langzaam sluitend web van intriges en komt voor onmogelijke keuzes te staan. Kan hij het onheil keren dat zich als een donkere schaduw over hemzelf, zijn geliefden en de wereld verspreidt?


Het volledige rapport
De Nederlander Adriaan Bos was 25 jaar lang advocaat. Daarna wierp hij zich op als coach die zakenmensen begeleidde in verband met bewustzijnsontwikkeling. Beide aspecten van zijn professionele leven vinden we nu ook terug in Advocaat van de waarheid, waarmee de man op zijn drieënzestigste debuteert als misdaadauteur.

In 2009 kreeg het manuscript De zonen van Samuël een eervolle vermelding tijdens een wedstrijd. In de eerste helft van 2010 werd het geplaatst op de website Tenpages.com, waar auteurs, via het plaatsen van minimum de eerste tien bladzijden van hun manuscript in eender welk genre, lezers warm maken om te investeren in hun werk. Als er binnen het tijdsbestek van vier maanden minstens tien geldschieters samen 10000 euro inbrengen, belooft de website het boek te laten uitgeven bij een gerenommeerde uitgever. Als een van de tweeënzestig boeken die tot op de dag van vandaag op deze wijze publicatie verdienden, werd De zonen van Samuël dit jaar uitgegeven bij Juwelenschip onder de titel Advocaat van de waarheid. Uitgeverij Juwelenschip is een nobele onbekende in de wereld van het spannende boek, maar haar publicaties richten zich eerder tot de liefhebbers van esoterie en religie.

In Advocaat van de waarheid maken we kennis met Thomas van Buitenhuyzen, die het alter ego van de auteur zou kunnen zijn: ex-advocaat en nu vooral bezig om zijn vriend Sam te begeleiden tot een meer duurzaam beslissingsbeleid voor zijn technologiebedrijf, dat een chip heeft ontwikkeld die bedoeld is voor inplanting bij mensen. Als Sam beslist er niet mee naar de markt te trekken, komen hij en vooral Thomas in conflict met Sams zonen en een belangrijk buitenlands technologiebedrijf die zich een fortuin door de neus geboord zien. Als een dodelijk virus een wereldwijde pandemie veroorzaakt komt Thomas van alle kanten onder vuur te liggen en wordt het alsmaar moeilijker vast te houden aan zijn levensfilosofie.

Adriaan Bos gebruikt een spannend verhaal dat zich deels in Nederland en deels in Italië afspeelt als vehikel om zijn boodschap uit te dragen. Waarschuwingen allerhande doorspekken royaal het boek: het gebrek aan privacy in de digitale wereld; de invloed van het populisme in de politiek en de gevolgen van het kortetermijndenken passeren allemaal de revue. Soms klinken deze sommaties wat dringender en krijgen ze de vorm van berispingen en aanklachten. Als alternatief biedt de auteur de opwaardering van de ethiek, door onder andere het hoger inschatten van (naaste)liefde en goedheid. Maar de boodschap van Franciscus van Assisi, die het hoofdpersonage fel inspireert, lijkt een gevecht tegen de windmolens worden en Thomas glijdt af naar een Don Quichot-achtige figuur, die een strijd voert die hij niet lijkt te kunnen winnen. Maar tegelijk blijft het personage, net als alle andere protagonisten, zeer geloofwaardig vasthouden aan het recht om niet voor de makkelijkste weg te kiezen, zoals hij het zelf omschrijft. De auteur heeft goed werk geleverd om de figuren die hij opvoert elk een eigen persoonlijkheid mee te geven, zonder de noodzaak van ellenlange voorgeschiedenissen, maar door gebruik te maken van degelijke karakterschetsen.

Dit alles integreert de auteur professioneel in het spannende verhaal dat een aantal aspecten van zowel techno-, reli- als bedrijfsthrillers bevat. Een interessante en evenwichtige melange die afgewerkt werd met een esoterisch sausje. Overeenkomsten met de werken van Michael Crichton, Joel C. Rosenberg en Joseph Finder – elk de top in hun thrillersegment – zijn dan ook volop aanwezig. Tot aan bladzijde driehonderddertig is Adriaan Bos goed op weg vriend en vijand te verbazen en een hoge score ligt binnen handbereik. Maar vanaf dan volgt slechts een boutade aan spiritualiteiten, met als dieptepunt het totaal overbodige zestigste hoofdstuk. Zou dit de invloed zijn van de uitgever op de wijzigingen in het manuscript, waarvan de auteur gewag maakt in zijn nawoord? In ieder geval gebeurt deze omschakeling even artificieel als een rockconcert op een bijeenkomst van de Christelijke jeugd: het plaatje klopt niet meer en alle opgebouwde krediet wordt in een wip verspeeld. Een slotoffensief vol actie waarin de cast gedecimeerd wordt kan de het tij niet meer keren. En dat is jammer, want de auteur heeft bewezen dat het potentieel aanwezig is om het te maken in de wereld van het spannende boek.

Ook valt tijdens het lezen op dat de tekst van Advocaat van de waarheid op papier gezet werd in een lettertype met een rare eigenschap: de hoofdletters zijn kleiner dan de gewone hoge letters, zoals de “h”, wat bij momenten lichte irritatie opwekt. Als voorbeeld geef ik even het meest voorkomende geval mee: zo staat er constant “thomas” te lezen in plaats van het meergenormaliseerde “Thomas”

Met Advocaat van de waarheid bewijst nieuwkomer Adriaan Bos dat hij de kunst van het schrijven machtig is. Alleen slaagt hij er nog niet in het kwalitatieve niveau te handhaven tot aan de laatste bladzijde, waardoor hij compleet de mist ingaat. Hopelijk zijn de drieënnegentig investeerders niet zo ontgoocheld als ondergetekende.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Opsporingsbericht van de Federale Politie.

De korte inhoud.
Opsporingsbericht van de Federale Politie in samenwerking met Child Focus. VERMISSING [MINDERJARIGEN]. Verspreid op verzoek van de procureur des Konings te Brussel. Vermissing Charlotte ‘Lotte’ Acket te Ukkel.. Een man in het zwart sleurt een zware reiskoffer naar het station. Het is verboden onwelriekende of besmettelijke voorwerpen in de bagagekluizen te plaatsen. Bloed druipt uit de stationskluis. ‘Wij zitten met drie vermiste meisjes,’ zegt Eddy Thielemans, heel open van geest, tres cool. Hij is chef van de Cel Agressie en leidt het onderzoek. ‘Alle drie zeventien jaar, slank, blond, blauwe ogen.’ Geen enkel blond meisje van zeventien waagt zich alleen op straat. Politiekorpsen van Brussel, Antwerpen, Oostende, Charleroi, Gent, de scheepvaartpolitie en Missing Persons Noordzee zitten met de handen in het haar. Een angstpsychose waart door het land. België is in rep en roer.

Het volledige rapport
Antwerpenaar en wereldburger Stan Lauryssens heeft verleden jaar de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar de auteur is actiever dan ooit. Begin dit jaar verscheen de erotische roman Alle dagen curry en seks op zondag en nu ligt zijn nieuwste spannende politieroman in de winkelrekken.

Na tien boeken met het Simoens en Deridder in de hoofdrol, mag dit politiekoppeltje even uitblazen. Hoewel ze nog even vermeld worden, draait het in Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen allemaal om de Cel agressie van de federale politie en wordt Antwerpen ingeruild voor Brussel. Het vierkoppige team onder leiding van commissaris Eddy Thielemans wordt ingezet op de jacht  naar een seriemoordenaar, die zijn jonge, blonde, vrouwelijke slachtoffers in mootjes gehakt achterlaat in de bagagedepots van Belgische treinstations. Als Charlotte Acket – Lotte voor de vrienden – spoorloos verdwijnt, verandert het onderzoek in een race tegen de klok, in een poging haar levend uit de klauwen van de monsterlijke kidnapper te redden.

Net zoals verandering van spijs doet eten lijkt verandering van hoofdpersonage even verfrissend te werken voor een auteur Of zou het liggen aan het feit dat Stan Lauryssens nog de stijl van zijn roman in de vingers zitten had toen hij begon aan dit boek? Wat ook de reden moge zijn, Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen begint zeer verfrissend en in een sprankelende stijl, die gelardeerd is met een bijzonder gevoel voor humor. Wat te denken dan de verpleegster van het Wit-Gele Kruis die de afname van een DNA-staal komt uitvoeren, omdat de wetsdokter geen gaatje heeft in zijn agenda… Het leesplezier is volop aanwezig in de pakweg eerste tachtig bladzijden van het verhaal, die behoren tot de beste die de auteur in zijn loopbaan aan het papier heeft toevertrouwd.

Jammer genoeg worden de punten pas uitgereikt na het finale punt, want eenmaal het politieonderzoek goed en wel op kruissnelheid komt, verslapt de stijl en zakt het niveau tot het zo goed als in het verlengde ligt van zijn andere politieromans. Enkel de platvloersheid blijft, een enkele uitzondering buiten beschouwing gelaten, achterwege. Maar zijn plastische manier van schrijven, die eerder geassocieerd wordt met stripverhalen, komt weer bovendrijven

Het nieuwe speurdersteam roept, mede door het onderwerp, associaties op met de Vlaamse televisieserie Vermist, die al enkele jaren loopt. Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen kan zo verfilmd worden tot een aflevering van deze reeks.

De plot is best goed geconstrueerd en auteur laat zijn publiek in spanning tot net voor de finale, vooraleer hij een tip van de sluier oplicht en hij de lezer deelgenoot maakt van hoe de vork in de steel zit. Maar de spanningsopbouw laat te wensen over door de neiging te veel te willen uitleggen - Ondertussen weet iedereen al wel wat een doorkijkspiegel of een zodiak is. - alsook door teveel herhalingen van stukken tekst. Zo wordt de tekst van het opsporingsbericht van Lotte wel minstens vijf keer hernomen in het boek. Het is te verstaan dat de bladzijden moeten gevuld worden, maar zelfs dan blijft de auteur steken op 282 pagina’s.

Daarnaast moet ook gewag gemaakt worden van een onzorgvuldige redactie, want teveel fouten zijn doorgedrongen tot de eerste druk: weinig spelfouten gelukkig, maar wel een aantal contextfouten waarin binnen een scene de leden van een gezelschap wisselen; locaties veranderen of het vertelperspectief wijzigt.

De eerste hoofdstukken van Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen herinneren de lezer eraan dat Stan Lauryssens wel degelijk potentieel heeft als auteur, maar jammer genoeg kan hij deze lijn niet doortrekken tot op het eind. Als aanmoediging luidt mijn eindverdict: met de hakken over de sloot.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Toen Walter Süskind het nieuws hoorde, dacht hij meteen aan zijn vrouw en dochtertje.

De korte inhoud
1942. In het door de nazi’s bezette Amsterdam wordt Walter Süskind aangesteld als hoofd van de Hollandsche Schouwburg. In opdracht van de Joodsche Raad regelt hij dat zijn Joodse medeburgers vanuit de schouwburg op transport worden gesteld naar Westerbork, zogenaamd om in Duitsland te gaan werken. Maar als Walter ter ore komt welk lot ze in werkelijkheid te wachten staat, besluit hij een levensgevaarlijk dubbelspel te spelen. Hij sluit vriendschap met de hoge SS-officier Aus der Fünten en zoekt tegelijkertijd aansluiting bij de illegaliteit. Gebruikmakend van zijn positie in de schouwburg probeert hij een groot aantal kinderen van een wisse dood te redden. Terwijl de razzia’s toenemen en het net zich verder sluit rond de Joodse gemeenschap, riskeert Walter alles wat hem lief is.


Het volledige rapport
Eindhovenaar Alex van Galen studeerde literatuurwetenschappen en leerde daarna het schrijversvak door mee te werken aan de scenario’s van tal van televisieseries. In afwachting van het verschijnen van zijn derde spannende boek, houdt hij zijn publiek aan zich gebonden door te tekenen voor Süskind, het boek van de Nederlandse film die eerder dit jaar in de zalen draaide.

Walter Süskind is een Duitse jood die in 1938 naar Nederland emigreert, in de hoop te ontsnappen aan Hitlers antisemitistische politiek. Maar als enkele jaren later de nazi’s Nederland binnenvallen, is hij eraan voor de moeite. Om te ontsnappen aan deportatie, aanvaard hij binnen de Joodse Raad de functie van directeur van de Hollandsche Schouwburg. Dit is de verzamelplaats waar alle Amsterdamse joden worden samengebracht vooraleer ze op transport gezet werden naar het doorgangskamp Westerbork – deze laatste is het Nederlandse equivalent van de Mechelse Dossinkazerne in Vlaanderen. Als bevoorrecht getuige van de wreedheden die de bezetter tegen de Joden begaat, kan hij niet langer lijdzaam toezien en besluit hij een ontsnappingsroute op te zetten voor zijn geloofsgenoten, waarlangs in 1942 en 1943 zowat zeshonderd kinderen konden ontsnappen aan een zekere dood.

Het grootste nadeel van verhalen die gebaseerd zijn op ware feiten, is dat iedereen die interesse heeft in de hoofdpersoon of de gebeurtenissen al weet hoe het zal aflopen zonder nog maar een letter gelezen te hebben. Het spreekt voor zich dat dit funest is voor de spanningsboog. Maar onder andere Titanic, of het meer aan dit onderwerp gerelateerde Schindler’s list, bewijzen dat dit niet noodzakelijk succes in de weg staat.

In zijn nawoord stelt de auteur dat Süskind in de eerste plaats een goed lopend verhaal moest worden. In dat streven is hij alvast cum laude geslaagd, want het boek leest niet alleen als een trein; het is tevens veel zorg en taalgevoel geschreven. Maar het boek leest misschien wel te vlot – een kwaal die heden ten dage woekert in de misdaadliteratuur. Het directe gevolg is dat het verhaal weinig body heeft. Menig beschreven situatie of actie brengt bij de lezer, ondanks de onmenselijkheid en wreedheid ervan, nauwelijks of geen gevoelens van gruwel of afschuw te weeg. Als dit boek een eerste kennismaking zou zijn met de Jodenvervolging van de nazi’s, zou je denken dat het er overwegend welgemanierd en zelfs gedistingeerd aan toe ging.
Ook de minachting van de onwetende stads- en geloofsgenoten van het hoofdpersonage komt niet veel verder dan een flauw gescholden “moffenvriendje”. Het mocht allemaal wat rauwer en ruiger geschreven zijn en wagonladingen meer emotie bevatten. Zelfs het feit dat het boek gepositioneerd wordt als een roman verandert hier niets aan.

Deze alom aanwezige oppervlakkigheid declasseert Süskind tot een aardig tussendoortje, terwijl het een prachtig document had kunnen zijn over een donkere bladzijde uit de geschiedenis waarin het hoofdpersonage schitterde in menselijkheid. Als je echt geïnteresseerd bent in het onderwerp neem je beter Walter Süskind – Hoe een zakenman honderden Joodse kinderen uit handen van de nazi’s redde ter hand. In dit verleden jaar verschenen non-fictiewerk, dat Alex van Galen ook vernoemt in zijn nawoord, gaat historicus Mark Schellekens onder andere dieper in op de emoties, wroeging en twijfels waarmee Walter Süskind worstelde.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin: 
Monica Kessler zat op haar terras en keek voor zich uit, over het stadje, over het meer, naar de horizon.

De korte inhoud
Ooit droomde Theo Versteegh dat hij een nieuwe Albert Schweitzer zou worden. Inmiddels is zijn ideaal binnen handbereik: een revolutionair geneesmiddel tegen schizofrenie. Voor Versteegh een kans op roem, voor zijn werkgever een miljardenmarkt.
Maar het Amerikaanse concern Melzer-Davis is achter het project gekomen. Zelfs in de competitieve markt voor medicijnen is die multinational berucht om zijn meedogenloze praktijken: omkoping, spionage, verleiding, vervalsing en karaktermoord.
Melzer-Davis slaat hard terug. De intriges zullen vele levens beïnvloeden: die van de gedreven Versteegh, zijn ongelukkige vrouw Claire, de ambitieuze hoogleraar Ulrich Meister, de enigmatische Monica Kessler en, uiteindelijk, van miljoenen patiënten over de hele wereld.



Het volledige rapport
Achter de pseudoniemen van Isaac West en Tim Waterman – of West & Waterman, zoals ze op de covers van hun boeken vermeld staan – gaan een psychiater en een hoofdinspecteur van de politie schuil. Jischak Storosum en Timo van der Weduwen schreven in de periode 1998-2004 drie spannende boeken waarvan De medicijnmakers de eersteling was.

In dit met de Schaduwprijs 1999 bekroonde werk draait alles rond concurrerende farmaceutische bedrijven. Het Nederlandse bedrijfje Moda International is goed op weg geschiedenis te schrijven met een revolutionair geneesmiddel om schizofrenie te behandelen. Als dit bericht ter ore komt van de, de Amerikaanse wereldspeler Melzer-Davis, de huidige marktleider in die branche, doet deze er alles aan om die positie te handhaven: industriële spionage, ompkoperij, karaktermoord en zelfs moord; alle middelen zijn geoorloofd. In hun hang naar macht is het welzijn van een medewerker, concurrent of zelfs de zieke niet eens een cent waard. Een gewaagd, maar briljant plan wordt bedacht en Monica Kessler wordt de spilfiguur voor de uitvoering ervan.

Hoewel de diskette op de omslag, en bij uitbreiding de gehele cover, enigszins verouderd aandoet is het verhaal nog verassend actueel. Vervang het schijfje door een USB-stick, Wordperfect door Word of Open Office en de guldens door de euro en niets laat vermoeden dat dit boek al bijna vijftien jaar geleden het daglicht mocht aanschouwen. Want de tand des tijds heeft weinig tot geen invloed op de werkwijzen van de haaien van de commercie.

Het verhaal is wat chaotisch van opzet: het is een aaneenschakeling van paardensprongen tussen verschillende Europese steden en bokkensprongen op de tijdlijn, die zowat het hele laatste decennium van vorige eeuw beslaat. Hierdoor is het soms wat moeilijk om de lijn van het verhaal vast te houden, maar achteraf beschouwd kon het verhaal niet anders of beter gestructureerd verteld worden.

De medicijnmakers is een bedrijfsthriller geworden in de medische sector die vol zit van de intriges. Moest Joseph Finder, de meester in dit genre, het Nederlands machtig zijn, zou deze zeker zijn goedkeuring kenbaar gemaakt hebben. Een sterk plot ligt aan de basis van een geconcentreerd verhaal, dat weinig uitweidingen bevat. Het volledig door de plot gedreven boek heeft veel vaart en wordt slecht hier en daar bewust afgeremd met wat smaakvolle erotisch getinte intermezzo’s.

Een pluim voor het duo West & Waterman die met De medicijnmakers een dijk van een misdaadroman afleverden, die het subgenre overstijgt en gesmaakt kan worden door elke liefhebber van het spannende boek. De schaduwprijs is dan ook volledig terecht op hun schouw terechtgekomen.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin:
Het was nog vroeg in de ochtend, maar toch deed de zon het asfalt van de snelweg al baden in een gouden gloed.

De korte inhoud
Christine en David zijn aantrekkelijke twintigers en vormen een gelukkig stel. Ze wonen zes jaar samen en leiden een zeer comfortabel leven, dankzij het riante inkomen van David, die in de succesvolle multinational van zijn familie werkt. Alles lijkt perfect en niets schijnt hun eeuwige geluk in de weg te staan. Maar daarin komt plots verandering. Wanneer ze trouwplannen maken, overrompelt David zijn geliefde met een bizarre voorwaarde voor hij zijn jawoord wil geven. Christine voelt de grond onder haar voeten wegzakken en ziet haar droomleven in rook opgaan. Eerst wil ze niet op Davids eis ingaan, dan doet ze het toch en ontdekt een verborgen kant van haar seksuele beleving. Maar op een bizarre manier komt ze zo in de macht van een uiterst gevaarlijke lustmoordenaar…


Het volledige rapport
De uit Zonhoven afkomstige Berthilde Vanroy leefde een leven vol luxe en mannen. Maar toen ze naar eigen zeggen besefte dat een overvloed aan weelde niet gelijkstaat met geluk trok ze zich terug om dat geluk te zoeken. En blijkbaar draagt boeken schrijven daartoe bij, want na het esoterisch getinte De formule voor geluk en de autobiografisch geïnspireerde roman Verstrikt en verlost brengt ze nu met De tempel van de 9 kamers een erotische thriller op de markt.

Hierin maken we kennis met Christine en David; een verliefd koppeltje dat aan trouwen denkt. Maar vooraleer het zover kan komen moet David haar bekennen dat hij behoort tot de eeuwenoude sekte Hieros Gamos en dat hij enkel met haar in het huwelijk kan treden nadat zij de negendaagse inwijdingsceremonie heeft doorlopen. Een protocol dat haar niet alleen een verruimd inzicht geeft omtrent haar seksuele beleving, maar haar ook onbedoeld in het vizier brengt van een lustmoordenaar.

Net geen tien jaar nadat Dan Brown met zijn De Da Vinci code de hype van de reli-thriller startte, en eveneens een aantal jaren na het uitdoven van die stroming komt Berthilde Vanroy op de proppen met een soortgelijk werk, dat overgoten werd met een royale laag seks en erotiek. Een te royale laag misschien, want zelfs het hoofdpersonage laat zich ontvallen dat ze op een gegeven moment geen geslachtsorgaan meer kon zien.

Dertig jaar geleden, in mijn pubertijd, had ik dit boek wellicht met veel belangstelling en rode oortjes verslonden. Maar een volwassene kijkt verder dan de dans der naakte lichamen en stelt vast dat De tempel van de 9 kamers vooral opgebouwd is uit clichés: naast de oogverblindend mooie vrouwen die meer tijd naakt doorbrengen dan gekleed en de mannen met gigantische penissen die bijna constant in de houding staan is bij voorbeeld ook het obligate mysterieuze document aanwezig dat het einde van een tijdperk zal inluiden als het wereldkundig gemaakt wordt.

De snoodaard van dienst noemt zichzelf Gehelvanuw. En ondanks een andere naamsverklaring in het boek is het meteen duidelijk dat dit een doorzichtig anagram is van de Brugse pedofiele bisschop Roger Vangheluwe. Het hele spannende draadje is er trouwens met de haren bijgesleept en voelt als een schaamlapje voor het vele naakt in het boek.

De tempel van de 9 kamers is een opvallende verschijning tussen de veelheid aan politieverhalen en detectives. Dat is dan ook het enige recht van bestaan, want na weging werd het veel te licht bevonden om potten te breken in de wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste zin:
Buiten rent een man die weet dat hij gaat sterven, maar het niet begrijpt, naar een deur.

De korte inhoud
Vijfentwintigduizend euro. Om alle restanten van de Eerste Wereldoorlog op een akker in de Westhoek te laten verdwijnen. Natuurlijk weigert archeoloog Arne Overstijns de opdracht. Tot zijn doctoraatsbeurs plots wordt ingetrokken.
Samen met twee jeugdvrienden begint hij te graven. Wanneer de vette klei zijn geheimen prijsgeeft, komen ook de verborgen agenda’s boven. Met elke spadesteek schuiven de morele grenzen op. En dan doen ze de vondst van hun leven. Meteen daarna valt de eerste dode.


Het volledige rapport
De Oost-Vlaamse journaliste en scenariste Gaea Schoeters kan je moeilijk beschuldigen van in meerdere sloten tegelijk te lopen. Als ze iets in haar hoofd heeft gaat ze er volledig voor. Of het nu met haar levensgezel zeven maanden lang per motor de Islamitische wereld doorkruisen is. Of een boek schrijven... De volledige toewijding is er altijd. Uit de dertigduizend kilometer lange reis op twee wielen destilleerde ze een originele en goed onthaalde roadmovie in boekvorm, die de titel Meisjes, moslims & motoren opgeplakt kreeg.

Halfweg 2010 trok ze zich een jaar terug om Diggers op papier te zetten. Vertrekkend van het resultaat van een aantal brainstormsessies voor een vroegtijdig afgevoerd project omtrent een televisieserie over de Eerste Wereldoorlog, werkte ze zich uit de naad om tot een meer dan 600 bladzijden tellend verhaal te komen dat balanceert op de grens tussen thriller en roman en waarin de diggers centraal staan: een groep amateurarcheologen die in de Westhoek naam maakten met het zoeken naar – en opgraven van – artefacten uit de Groote Oorlog. Een activiteit die op veel begrip kon rekenen in de streek, maar een paar jaar geleden door een rechterlijke uitspraak verboden werd.

Diggers, dat “Een kleine Groote Oorlog” als ondertitel meekreeg is bovenal een “coming of age”- roman, waarin de archeoloog Arne Overstijns, die zijn doctoraatsbeurs ziet ingetrokken worden, zich laat verleiden om tegen een riante betaling een perceel grond in de buurt van Zillebeke te gaan ontdoen van alle aanwezige oorlogsmunitie. In zijn hang naar de goede oude tijd, neemt hij twee van zijn oude vrienden – eveneens ex-diggers - mee om de klus te klaren. En dan doen ze een bijzondere vondst in de West-Vlaamse klei, die niet alleen hun onderlinge relaties, maar tevens die van hun grote liefdes onder druk zet…

Het verhaal vangt aan met een dubbele intro, waarin meteen de toon gezet wordt: de auteur probeert haar literaire niveau te bewijzen met een overvloed aan vergelijkingen en profileert zichzelf als een vrouw van de wereld door in een veel te hoge densiteit aan namedropping te doen. Ook de soundtrack van het boek valt hieronder: van Schubert over La Esterella en Vive la fête tot aan Rammstein toe. Of zou het een krampachtige poging zijn om iedereen te plezieren en niemand in de kou te laten staan?

Voor wat betreft het spannende draadje vertrekt Gaea Schoeters van hetzelfde basisgegeven als Tess Gerritsen in Het aandenken: een op het eerste zicht oud lijk dat bij nader onderzoek helemaal niet zo oud blijkt te zijn. Maar om een mooie spanningsboog te handhaven, besteedt de schrijfster te veel tijd aan de relaties tussen de hoofdpersonages onderling en hun respectievelijke liefjes, zonder zelfs maar veel diepgang te creëren.

Achter de sobere, maarmooie cover van Diggers ligt een verhaal waarmee ik moeilijk raad weet. Ik vraag mij al de hele tijd af – en je mag het melodietje van Mega Mindy tijd erbij denken: Is het een roman? Is het een thriller? Nee, dat is niet goed. Het is Gaea Schoeters die haar dingetje doet. Maar ze bevestigt vooral dat het een zeer moeilijke taak is om spanning en literaire ambitie te verenigen tussen een enkele omslag. En dat het een schier onmogelijke taak lijkt om hiermee de echte liefhebber van het spannende boek te overtuigen.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste zin:
Drie Vicodin, een half flesje Pepto-Bismol voor zijn maag, vroeg op een bitterkoude ochtend.

De korte inhoud
De jonge drugsdealer Danny lijkt het zoveelste slachtoffer in de drugsoorlog te zijn. Maar wanneer ook zijn zus dood wordt aangetroffen, worden er vraagtekens bij de zaak gezet. NYPD-detective Frank Parrish probeert de moorden op te lossen maar worstelt tegelijkertijd met demonen uit het verleden. Hij probeert de reputatie van zijn vader te evenaren. Deze was ook politieman en een van de ‘De helden van New York’, mannen belast met het oprollen van de overblijfselen van de maffia in de jaren tachtig. Terwijl de tijd dringt worden niet alleen de motieven achter de moorden duidelijk, maar moet Frank ook de waarheid over zijn vader onder ogen zien…
 
 
Het volledige rapport
Na een ongelukkige jeugd probeerde de uit Birmingham afkomstige Roger Jon Ellory aan de bak te komen als schrijver van spannende verhalen. Een eerste poging in de periode 1987-1993 faalde jammerlijk, want hij slaagde er niet in een uitgever te strikken voor zijn boeken. Maar nadat hij in 2001 op zijn werk kennismaakte met de computer, wakkerde de vlam weer op. Deze keer had hij meer geluk en in 2003 lag zijn spannende debuut Stervensuur in de winkelrekken. Nu, negen jaar later ziet De helden van New York het levenslicht. Het is zijn achtste titel, maar slechts zes ervan werden naar het Nederlands vertaald.

In tegenstelling tot wat de titel doet vermoeden handelt dit werk niet over de hulpdiensten en reddingswerkers die aan de slag waren tijdens 9/11, maar zijn de helden waarnaar gerefereerd wordt de leden van de dienst georganiseerde misdaad van de New Yorkse politie, die in de jaren zeventig en tachtig van vorige eeuw de maffia monddood maakten in de stad die nooit slaapt. De witste raaf van die afdeling was de vader van het hoofdpersonage Frank Parrish. Frank is zelf rechercheur van de NYPD, maar zijn staat van dienst steekt schril af tegenover die van zijn vader: hij is onhandelbaar en heeft lak aan de procedures. Enkel het feit dat hij regelmatig successen boekt, weerhoudt zijn oversten ervan hem uit het korps te ontslaan. Tijdens de sessies met de politiepsychologe onthult hij een heel andere kijk op zijn vader, die helemaal niet strookt met de heldenstatus die hij in het korps genoot en nog steeds geniet. Ondertussen werkt hij ook nog aan een dubbele moord: een laag in de pikorde staande drugsdealer lijkt slachtoffer te zijn van een afrekening. Maar bij hem thuis wordt het levenloze lichaam van zijn zus gevonden. Misschien is er wel meer aan de hand?

Het moge duidelijk zijn. De helden van New York is geen policier zoals er dertien in een dozijn te vinden zijn. Je krijgt twee boeken voor de prijs van één: naast de bijna obligate verhaallijn van het veertig dagen lopende moordonderzoek in de tweede helft van 2008, biedt dit vier en een halve centimeter dikke werk genoeg ruimte voor een volwassen psychologische kant, waarin de twijfels van het hoofdpersonage niet alleen belicht worden, maar onder de loep geanalyseerd worden. Hierdoor krijgt de volledig uit clichés geboetseerde protagonist, die in onmin leeft met zijn ex-vrouw en kinderen, geen leven heeft buiten zijn werk, maar lak heeft aan procedures en hiërarchie en functioneert op afhaalmaaltijden en alcohol, een ongekende diepgang mee, die hem weer interessant maakt.

De vasthoudendheid waarmee Frank Parrish zijn verdachte ondanks het gebrek aan harde bewijzen blijft achtervolgen, zou zelfs lof oogsten bij de pitbulls. Dit zorgt voor de unieke situatie waarin de ene underdog de andere onder druk zet en de lezer, ongeacht de afloop van dit spannende draadje, gegarandeerd overloopt van medeleven maar tevens even zeker ontgoocheld achterblijft. Het scheppen en onderhouden van deze situatie getuigt van hen hoge mate van vakmanschap van de auteur.

Los daarvan hanteert R.J. Ellory een zalige vertelstijl met een sarcastisch ondertoontje en laat hij zijn personages de snedigste dialogen produceren, wat het leesgenot over de hele lijn ten goede komt. Jammer dat sommige zaken net iets te frequent herhaald worden, wat soms tot enige irritatie kan leiden. Een beetje meer vertrouwen in het geheugen van zijn publiek had niet misstaan. Mede hierdoor is het boek net niet meeslepend genoeg om top te zijn.

Maar de grootste ontgoocheling is de functie van de locatie. Een bruisende wereldstad als de Big Apple verdient beter dan gedegradeerd te worden tot een opsomming van straatnamen en metrohaltes die enkel en alleen dient om de verplaatsingen van de personages te documenteren.

Met De helden van New York levert R.J. Ellory een meer dan degelijk spannend boek af met een veel diepgang en geschreven in een opmerkelijke stijl, dat zich richt op de meerwaarde zoekende thrillerliefhebber.

Het definitieve verdict: 8/10 

De eerste zin:
Overal langs de smalle weg werd gevochten en geschreeuwd.

De korte inhoud
Het is 2008. Luitenant Leo Vos, op missie in Uruzgan, wordt tijdens een van zijn laatste patrouilles in een hinderlaag gelokt. In het heetst van de strijd redt hij een jongen van de dood, die de zoon blijkt te zijn van een invloedrijk Afghaans parlementslid. Uit dank speelt deze informatie door aan luitenant Vos over een beoogde aanslag op een doelwit in Nederland. Een vuile bom, een explosief met radioactief materiaal, blijkt al onderweg te zijn. Zorgvuldigheid en haast zijn geboden.


Het volledige rapport
Aad van den Heuvel verdiende zijn professionele sporen als journalist, reportagemaker en televisiepresentator. Sinds zijn pensioen verdeelt hij zijn tijd tussen een woonboot in Nederland en een villa in het Spaanse Marbella. Sinds de jaren tachtig van vorige eeuw waagt de man zich regelmatig aan een boek en een aantal daarvan behoren tot de spannende boeken. De meeste ervan hebben een link met een of ander facet van de wereldproblematiek, waarbij politiek en terrorisme dankbare onderwerpen zijn, wat niet verbazend is gezien de achtergrond van de auteur.

Zo ook in De vuile bom waarin de Nederlandse militair Leo Vos in Afghanistan een paar lokale tieners redt uit een hinderlaag van de Taliban. Als tegenprestatie krijgt hij informatie toegespeeld over de plannen van een terroristische organisatie om een vuile bom te laten ontploffen in Nederland. Een wedloop tegen de tijd begint om deze actie te verijdelen.

Net als in zijn voorganger De oorlogsverslaggever hanteert Aad van den Heuvel ook ditmaal een zeer realistische, bijna journalistieke manier van schrijven wat resulteert in een vrij sec verteld, onderhoudend verhaal met een hoge geloofwaardigheidsfactor. De vuile bom komst wat te traag op gang, maar eenmaal de machinerie aan het rollen is, vliegt het hoofdpersonage, in het spoor van de terroristen, de halve wereld rond: vanuit Afghanistan, over Pakistan, Turkije en Griekenland, naar Nederland waar de ontknoping volgt. Het was wel grappig dat zelfs een niet-Nederlander, zoals mezelf, geen enkel probleem had de specifieke eindbestemming van de bom te raden, terwijl de veiligheidsdiensten AIVD en MIVD er in het boek maar niet in slagen het speldje op de juiste plaats te prikken op de kaart van Nederland.

De lineaire plot die de acties en reacties serieel aan elkaar rijgt, valt wat mager uit, maar dat wordt doeltreffend gemaskeerd door een meer dan voldoende hoge dosis actie, waar Leo Vos, als een kat met negen levens, doorheen slalomt.

Met De vuile bom heeft Aad van den Heuvel een rasecht, maar atypisch actieverhaal afgeleverd waarin het, ondanks de eenvoudige structuur, enkele uurtjes aangenaam vertoeven is.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Ergens in het gebouw sloeg met veel kabaal een deur dicht.

De korte inhoud
Kathleen is psychologe en docente en woont samen met Julie, haar tienerdochter. Haar leven verloopt vlekkeloos, tot Matthias, een twintigjarige student, avances maakt. Kathleen wijst hem af. Vanaf dan lijkt alles voor haar verkeerd te lopen. Even later vertelt Julie haar dat ze smoorverliefd is op deze Matthias. Bij Kathleen slaan de stoppen door.


Het volledige rapport
Veertig jaar geleden werd Anja Feliers in Bilzen geboren, maar haar jeugd bracht ze door in het Limburgse grensdorpje Rekem. Haar huwelijk bracht haar weer naar haar geboortestad waar ze nog altijd woont.

In 2004 debuteerde deze lerares Nederlands als jeugdauteur en later publiceerde ze ook werkjes voor beginnende lezers. In 2010 betrad ze met Verleid me voor het eerst het volwassenensegment. Het boek bleef niet onopgemerkt, want het werd beloond met de bronzen plak bij de Crimezone publieksprijs 2011 in de categorie debuten. Eind vorig jaar verscheen Hou van mij!, haar tweede spannende boek.

Hierin maken we kennis met Kathleen Verlinden, een gescheiden psychologe, docente en moeder van Julie, een dochter van zeventien. Een vreemde avondlijke ontmoeting met Matthias, een van haar leerlingen lijkt het einde in te luiden van haar rustige leven in het pittoreske Oud-Rekem, want alles wijst erop dat Kathleen geviseerd wordt door een stalker. Matthias is de voor de hand liggende verdachte en als dochter Julie hem op een avond voorstelt als haar vriendje, stort Kathleens wereld helemaal in. Nu moet ze zowel haar dochter als de politie met overtuigende bewijslast proberen te overhalen van haar gelijk. Maar de vraag is of ze het wel bij het rechte eind heeft…

Met haar tweede titel in de gebiedende wijs, blijft de auteur trouw aan het haar concept, waarin liefde en relaties de hoofdthema’s vormen. Hou van Mij! verhaalt, met Kathleen als eerste persoon enkelvoud, over stalking en wat dat met een mens kan doen, waarbij vooral de impact op het slachtoffer wordt belicht. Op realistische wijze wordt beschreven hoe een zelfzekere persoon door een paar incidenten wegkwijnt tot een bange wezel, die enkel nog gedreven wordt door paranoia om daarna de kracht te vinden om terug te vechten.

Dit alles wordt geserveerd met een smakenpalet dat varieert van zeemzoet tot bitterzoet, wat doet uitschijnen dat er vooral op een vrouwelijk publiek gemikt wordt. Hou van mij! leunt qua stijl zeer dicht aan bij onder andere Stuk van Judith Visser, want beide boeken situeren zich op de grens tussen literatuur voor volwassenen en die voor adolescenten. Enkel naar het einde toe wordt het wat grimmiger om te resulteren in een zeer origineel gevonden eindspel.

De plot werd goed overdacht en werd met zorg uitgeschreven. De lezer wordt constant en op professionele wijze zand in de ogen gestrooid door onderweg zowat elk personage dat een figurantenrol ontstijgt, te omkaderen met de nodige verdachtmakingen.

Als locatie tijdstil kiest Anja Feliers Oud-Rekem in 2008, een plaatsje dat in dat jaar werd verkozen tot mooiste dorp van Vlaanderen. En hoewel ze die status meermaals benadrukt, voegt dit gegeven weinig meerwaarde toe aan het verhaal. Het pittoreske gehuchtje blijft een beetje verweesd achter en had een grotere rol mogen toebedeeld krijgen en de inwoners ervan moeten zeker geen stormloop van lezers vrezen, die het plaatsje absoluut willen bezoeken.

Met Hou van Mij! bevestigt Anja Feliers haar kunnen maar anderzijds betekent het ook geen grote stap voorwaarts tegenover haar eerste boek. Iedereen die genoten heeft van Verleid me kan echter blindelings ook Hou van mij! aanschaffen in de wetenschap dat ze er minstens evenveel plezier aan zullen beleven.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea:
De kleine Pete Bukowski had minstens een uur onder het bord op hoofdweg 460 in het centrum van Wakefield staand turen naar de weg in de richting van Jarratt.

De korte inhoud
Bij een brute moordaanslag op de avond van de Amerikaanse presidentsverkiezingen komt de vrouw van de Democratische kandidaat en uiteindelijke winnaar Bruce Jansen om het leven. De verbitterde nieuwe president vaardigt onmiddellijk een decreet uit om de rust en orde in de Verenigde Staten te herstellen. Doggie Rogers, medewerkster van Jansen, is getuige van de maatschappelijke woede die ontstaat als de Amerikanen beseffen wat er aan de hand is: de grenzen worden gesloten, de avondklok wordt ingevoerd, en het land staat binnen de kortste keren op de rand van een burgeroorlog. Bovendien wordt Doggies vader ter dood veroordeeld, omdat iedereen hem ziet als de moordenaar van de presidentsvrouw.
Doggie voelt zich machteloos, maar besluit toch om zich met een kleine groep geestverwanten in te zetten voor de democratie, en om het complot te ontsluieren waaraan de Amerikaanse samenleving is blootgesteld.


Het volledige rapport
Op enkele jaren tijd heeft de Deense auteur Jussi Adler-Olsen zich van nobele onbekende opgewerkt tot the hottest kid in thrillertown. Volkomen terecht overigens, want de vier boeken die zijn Serie Q ondertussen telt, zijn stuk voor stuk degelijke thrillers die getuigen van vakwerk met maatschappelijke relevantie. Net zoals gebeurde bij Dan Brown en ook volop aan de gang is met onder andere Harlan Coben, worden, surfend op deze golf van succes, de oudere boeken nu ook gretig op de markt gegooid. Nadat eerder al Het alfabethuis en De bedrijfsterrorist als duoboek in de boekenwinkels verschenen, is het nu de beurt aan het uit 2006 stammende Het Washingtondecreet.

In dit meer dan zeshondervijftig bladzijden tellend werk stelt de auteur zichzelf de vraag wat er kan gebeuren als een president de wetten misbruikt die in uitzonderlijke situaties het congres buitenspel kunnen zetten en die ingevoerd werden na de aanslagen van 11 september 2001. Of anders geformuleerd: wat als de USA gaat slapen als een democratie en wakker wordt als een dictatuur? Jussi Adler-Olsen vertelt dit verhaal vanuit het gezichtspunt van een aantal mensen uit de entourage van de kersvers verkozen president.
Als de tweede vrouw van Bruce Jansen, de kersverse president, vermoord wordt bij aanvang van het grote feest ter ere van zijn verkiezing, trekt de man zich terug, om pas boven water te komen als het moment is aangebroken om zich te installeren in het Witte Huis. Vrijwel meteen maakt hij werk van zijn enige beleidspunt: het land zo snel als mogelijk veilig te maken. Wapens en munitie moeten worden ingeleverd; de doodstraffen worden aan de lopende band zo snel mogelijk uitgevoerd en betogingen en rebelerende acties worden bloedig onderdrukt. Terwijl de Verenigde Staten van Amerika meer en meer begint te lijken op het Rusland van vijftig jaar geleden, vraagt iedereen zich af of de president nog wel bij zijn volle bestand is. Maar het klimaat van angst weerhoudt iedereen om te reageren. Bijna iedereen, want Doggie Rogers wiens vader, als opdrachtgever voor de moord op de vrouw van Bruce Jansen, veroordeeld werd tot de doodstraf, wil er alles aan doen om zijn executie die met rasse schreden dichterbij komt, te voorkomen, door de onschuld van haar vader te bewijzen. Samen met een aantal oude kennissen stapt ze in naam van de democratie op naar haar vroegere werkgever Bruce Jansen, de vierenveertigste president van de USA.

Michael Moore nagelde in 2004 met de documentaire Fahrenheit 911 de zogenaamde Patriot Act al publiek aan de schandpaal. Maar het is toch wel opmerkelijk dat de eerste misdaadauteur die dit gegeven gebruikt als ruggengraat van een boek uit Denemarken komt. En Jussi Adler-Olsen heeft er werkt van gemaakt, want de oplijsting van de markantste punten uit de presidentiële besluiten, de literatuurlijst en de verantwoording die het verhaal volgen beslaan nog eens een tiental paginas extra.

Het Washingtondecreet begint als een rasechte politieke thriller, maar deint, naarmate de persoonlijke belangen groter worden, uit tot een verhaal vol actie dat eindigt waar Brendan Dubois apocalyptische thriller De laatste dagen van Amerika zowat begint. De vraag hoe realistisch het beschrevene nu echt is, is mijn inziens niet te beantwoorden, maar de auteur slaagt erin gevoelens van verontwaardiging, machteloosheid en afschuw op te roepen bij de lezer, wat op zich al een verdienste is. Dezelfde gevoelens die ook bij Kind 44 van Tom Rob Smith naar boven gehaald werden.

Jussi Adler-Olsen tekent over het algemeen genomen een zeer aannemelijk scenario uit, maar sommige aspecten ervan liggen er zo dik op dat de ervaren thrillerlezer al een en ander kan voorzien. Gelukkig zijn er ook genoeg andere wendingen; de ene al wat geloofwaardiger dan de andere, waarbij de epiloog, na een explosieve ontknoping, in al zijn vredigheid inslaat als een bom.

Ook slaagt de auteur er perfect in zijn verhaal mooi de cirkel rond te laten maken, door een klein groepje mensen in het begin van het boek te introduceren en deze te laten evolueren tot sleutelpersonages, wat getuigt van een mooi stukje plotwerk. Natuurlijk had alles wat compacter gekund. Zo is onder andere het bladzijden lange discours om rechtbank aan te duiden die het proces van de moord op de tweede vrouw van Bruce Jansen mag voeren te uitgesponnen en zelfs overbodig.

Maar de eindconclusie is overwegend positief voor deze “what if”-thriller die zich vooral afspeelt in en om het Witte Huis in Washington D.C. en in Virginia, de thuisbasis zowel de president als Doggie Rogers. Het Washingtondecreet is een totaal ander boek dan de veelvuldig geroemde Serie Q, maar kwalitatief zo goed als van hetzelfde niveau.

Het definitieve verdict: 7/10

De openingszin:
Het was de vierde explosie die de Turkse stad Istanbul binnen een week trof.

De korte inhoud
Martin Mendes, een door nachtmerries geplaagde oorlogsverslaggever, onderzoekt de gewelddadige dood van zijn voormailige vriendin die bij een terroristische aanslag in Istanbul om het leven is gekomen. Wat had zij in die stad te zoeken?
Hij komt op het spoor van een duister complot van moslimterroristen, die door de Nederlandse inlichtingendiensten serieuzer worden genomen dan de signalen van een mogelijke aanslag die door rechtse politici en zakenmensen wordt voorbereid. Voor de uitoefening van zijn beroep als oorlogsverslaggever hoeft Mendes niet per se af te reizen naar geelddadige gebieden. Nederland voldoet ook ruimschoots aan de criteria.

Het volledige rapport
De Nederlandse journalist en maker van televisieprogramma’s. Aad van den Heuvel geniet van zijn pensioen in de mondaine Spaanse badstad Marbella. Al geruime tijd zit er tussen de boeken van zijn hand al eens een spannend boek, waarin hij zijn journalistieke ervaring als documentatiemaker en correspondent op locatie in vele brandhaarden nog voluit kan benutten, want steevast legt de inmiddels 76 jaar oude auteur de vinger op politieke hangijzers en wantoestanden. Zowel Het Sahararaadsel als De oorlogsverslaggever werden genomineerd voor De Diamanten Kogel.

In De oorlogsverslaggever worstelt hoofdpersonage Martin Mendes vooral ’s nachts met al het geweld dat hij van nabij mocht meemaken. Net op het moment dat hij wil kappen met zijn job als oorlogscorrespondent, wordt zijn vorige vriendin een van de slachtoffers van een aanslag op het Brits consulaat in Istanbul. Mede op vraag van haar ouders wil hij uitzoeken wat Esther zo ver van huis te zoeken had. Een speurtocht die hem naar Turkije voert, maar de oplossing lijkt toch in Nederland te liggen. Is het moslimterrorisme of extreem rechts geweld dat aan de basis ligt van haat dood? Of beide misschien?

Tegen de historische achtergrond van de aanslagen in Istanbul in 2003 en Madrid in 2004 componeert Aad van den Heuvel een heerlijk fictief verhaal dat leest als een documentaire: een onderhoudend werkstuk van hoogstaande kwaliteit dat niet alleen zonder veel overdrijving en sensatiezucht de honger naar macht en de waanzin van extremisme te kijk zet, maar tevens de aandacht vestigt op de moeilijke taak waarmee de verschillende overheidsdiensten worstelen: het naar waarde classificeren van informatie uit een immense hoeveelheid data, schrijfsels en geruchten en eventuele te nemen acties inschatten, plannen en uitvoeren.

Jammer genoeg ziet de auteur zich genoodzaakt om terug te grijpen naar de klassieke, maar goedkope trucs om zijn spannend draadje tot op het eind van het boek te kunnen doortrekken. Vooral het spelen met namen – echt en valse – en roepnamen wordt veelvuldig gebruikt. Maar eveneens wordt er meer dan tweehonderd bladzijden lang informatie voor de lezer achtergehouden.

Desondanks leverde Aad van den Heuvel, die blijkbaar iets heeft met voornamen die met een M gebinnen, met De oorlogsverslaggever een goed geconstrueerd spannend boek af dat balanceert op de grenzen van de detective, de politieke thriller en het spionageverhaal, maar dat leest als een intrigerende goed gedocumenteerde documentaire. Contradictorisch gesproeken is De oorlogsverslaggever een aangenaam rustpunt in de wervelende wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 8/10

De openingszin:
Plotseling was het zover.

De korte inhoud
Ze is mooi als Aphrodite en ze is een heel bijzondere vrouw. De rijkste en machtigste mannen van Griekenland liggen aan haar voeten. Toch houdt courtisane Daphne uitgerekend van een man die niets van har wil weten: Themistokles uit Athene.
Maar als Daphne in de oorlog door de Perzen wordt ontvoerd, rust Themistokles niet voordat hij haar heeft gevonden...


Het volledige rapport
De Duitse germanist en kunstgeschiedkundige Hans Hartel, die eerder dit jaar zijn zeventigste verjaardag mocht vieren, verzeilde bijna per ongeluk in de wereld van de pen. Na een decennium van redactionele baantjes bij kranten en tijdschriften, begon hij vanaf 1973 onder het pseudoniem Philipp Vandenberg historische non-fictie te publiceren over de oude wereldrijken. Vanaf midden de jaren tachtig van de vorige eeuw waagde hij zich met succes ook aan spannende boeken die zich afspelen in het oude Egypte, Griekenland en Romeinse rijk.

Dochter van Aphrodite of Dochter van Afrodite - de titel heeft een andere spelling op de voorzijde dan op de achterzijde van de omslag – maakt deel uit van de collectie scherp geprijsde thrillers van Karakter Uitgevers. Dit op zichzelf staande verhaal belicht de moeilijke relatie tussen de Atheense veldheer en politicus Themistocles en de van Lesbos afkomstige hetaere – zeg maar courtisane– Daphne.

Zoals het een rasechte Griekse tragedie betaamt, zijn de hoofdpersonages speelballen van het lot. Het moet gezegd worden; de schikgodinnen hebben hun beste beentje voorgezet toen ze de levensloop van de historische figuur Themistocles uittekenden. De auteur moet zelf alle registers opentrekken om niet voor hen onder te doen met de lotgevallen van de fictieve Daphne.

Maar meer nog dan een verhaal over de kracht van de schoonheid en de invloed van mooie zelfzekere vrouwen op de mannen met macht en geld is Dochter van Aphrodite een prachtige roman over een stukje Griekse geschiedenis. Philipp Vandenberg neemt de lezer mee op sleeptouw van aan het einde van de eerste Perzische oorlog in 490vC, waar we getuige zijn van de eerste marathon aller tijden; via tien jaar later de tweede Perzische oorlog, met als blikvangers, de slag bij Thermopylae, die algemeen bekend werd door de film 300, en de zeeslag bij Salamis; om nog een decennium later te eindigen rond 471 voor onze jaartelling. Ondertussen gunt de auteur de lezer een mooi kijkje in het dagelijkse openbare leven van die tijd en strooit hij kwistig weetjes en anekdotes in het rond. Het feit dat hij zich laat betrappen op een paar makkelijke verifieerbare foutjes en dat hij onderweg een (te) groot aantal personages introduceert weze hem vergeven.

Door het verhaal van deze platonische liefde avant la lettre - de filosoof die er zijn naam aan gaf, was toen nog niet geboren – uit te spreiden over de lange periode van zowat twintig jaar ontstaat een traagheid, die echter door de afwisseling met voldoende actie, niet negatief uitvalt voor het geheel.

Met Dochter van Aphrodite schreef Philipp Vandenberg een degelijke, realistische historische faction roman met spannende accenten, die zeker door de geschiedenisliefhebbers gesmaakt zal worden en die, rekening houdend met de scherpe prijs, meer dan de moeite waard is.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

De eerste zin
Er is iets gebeurd.

De korte inhoud
De 64-jarige Jennifer White is een gepensioneerde orthopedisch chirurg die aan de ziekte van alzheimer lijdt. Haar zoon en dochter doen hun best om met haar stemmingswisselingen, verwarring en zwerftochten om te gaan, maar hebben zo hun eigen problemen.
Als Jennifers best vriendin Amanda vermoord wordt aangetroffen, waarbij vier vingers met chirurgische precisie zijn verwijderd, is Jennifer de hoofdverdachte. Jennifer kan, of wil, zich echter niet herinneren of ze de moord heeft gepleegd. Terwijl zij steeds meer haar grip op de werkelijkheid verliest, doen haar kinderen hun uiterste best om te voorkomen dat Jennifer wordt opgesloten.


Het volledige rapport
Alice LaPlantes deeltijdse zorg voor haar dementerende moeder ligt aan de basis van Hersenspinsels, haar eerste roman.

In een gegoede buurt van Chicago wordt het lijk gevonden van Amanda, een oudere alleenstaande vrouw. Ze heeft een hoofdwonde en mist vier vingers aan een van haar handen. Door de professionele wijze waarop deze amputaties werden uitgevoerd wordt haar beste vriendin Jennifer White meteen tot hoofdverdachte gebombardeerd. Dokter White is een gerenommeerd orthopedisch chirurg met de bovenste ledematen als specialisme. Maar recent moest ze haar job opgeven omdat ze gediagnosticeerd werd met de ziekte van Alzheimer. Eigen aan deze ziekte lopen heden, verleden, realiteit en fantasie in het hoofd van de protagoniste door elkaar. Rechercheur Megan Luton heeft de bijna onmogelijke opdracht om uit deze wirwar van impressies de beweegredenen en de modus operandi te distilleren die aan de basis liggen van dit verdachte overlijden. Maar kan een alzheimerpatiënt een dergelijke moord wel plannen en uitvoeren?

De Amerikaanse auteur opteert ervoor om de warrige gedachtegangen van een dementerend door te trekken in de vormgeving van het boek. Zo kent Hersenspinsels geen hoofdstukken. Het verhaal wordt verteld in vier bedrijven en de bladzijden worden gevuld met een opeenvolging van korte paragrafen: impressies van gebeurtenissen, herinneringen, notities, beschrijvingen, artikels, gedachten en conversaties volgen elkaar schijnbaar willekeurig op waardoor een wanorde ontstaat, die misschien wel typisch is voor een alzheimerpatiënt, maar vermoeiend is voor een buitenstaander. Het logische gevolg van deze stijl is dat er wel erg veel witregels op de pagina’s staan, waardoor de lezer amper kan volgen met het omslaan van de bladzijden.

De spannende verhaallijn, die louter bestaat uit Lutons speurtocht, is meestal latent aanwezig en komt slecht af en toe aan de oppervlakte, zoals we enkel het ondergrondse gangenstelsel van de mol kunnen vermoeden door de aanwezigheid van een sporadische molshoop in de tuin. Hierdoor slaagt de auteur er goed in de dader en motief verborgen te houden, hoewel de kenners van het genre, door eliminatie alleen, wellicht bij de juiste persoon zullen uitkomen.
Het gebrek aan fixatie op het politieonderzoek en de keuze van Alice LaPlante om het zwaartepunt te leggen op de dementie van Jennifer en welke invloed dat heeft op haar en haar omgeving, maakt van Hersenspinsels een sterk en zeer geloofwaardig boek dat vooral vrouwen en liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen zal aanspreken.

Tot slot is het nog het vermelden waard dat Orlando uitgevers aan het eind van het boek nog een aantal bladzijden met extra informatie voorziet: overbodige auteursinformatie, die ook op de achterflap is terug te vinden is; een kort interview met de auteur en zelfs een aantal inhoudelijke vragen voor leesclubs.

Met Hersenspinsels levert Alice LaPlante een zeer degelijke roman af die niet echt spannend te noemen is, maar des te intrigerender.

Het definitieve verdict: 7/10

Deze recensie werd geschreven voor Crimezone.nl

De openingszin:
Mijn moeder valt op haar knieën en smeekt om genade.

De korte inhoud
De dag na een vreselijk uit de hand gelopen beoordelingsgesprek op zijn werk, krijgt Marcus Brant te horen dat zijn vader, met wie hij al jaren geen contact meer had, op brute wijze is vermoord. Als daarna ook zijn vrouw op mysterieuze wijze verdwijnt, vreest Marcus dat het hier niet bij zal blijven.
De superaantrekkelijke Milena is zijn reddende engel en hij wordt onmiddellijk smoorverliefd op haar. Milena test uit hoe ver Marcus bereid is te gaan voor de liefde. Naarmate hun verhouding extremer wordt, zal Marcus steeds afhankelijker van haar worden.


Het volledige rapport
De Nederlander Walther Schmidt heeft zich in de bijna halve eeuw die hij op aarde rondliep al een veelheid aan jobs gewaagd. In 2009 voegde hij het schrijverschap aan zijn curriculum vitae toe, want dat jaar publiceerde hij Messcherp en razend, wat tot op heden nog altijd het enige boek van zijn hand is.

Het verhaal dat zich in de Nederlandse hoofdstad afspeelt is een rollercoasterrit waarin de lezer het wagentje deelt met Marcus Brant en Milena. Marcus is een grijze muis die weinig voldoening haalt uit zijn dagelijkse gang van zaken. De moord op zijn vader luidt de verandering in, maar vooral de kennismaking met de mysterieuze Milena is het begin van een avontuur waarbij de adrenalinestoten elkaar sneller opvolgen dan hij Marcus voor mogelijk hield.

In 2004 veroverde uitgeverij Anthos onder de vlag van de literaire thriller de harten van de Nederlandse vrouwelijke liefhebber van spannende boeken met onder andere De Reünie (Simone Van der Vlugt) en De eetclub (Saskia Noort). Het opzet was simpel: boeken door vrouwen voor vrouwen over vrouwen en hun leefwereld.Het lijkt erop dat de vijf jaar later Walther Schmidt dit concept mocht aanpassen in en trachten ook de mannelijke lezer aan de literaire thriller te binden.

Sex, drugs, vrouwen en geweld; dat is waar het verhaal van Messcherp en razend op drijft. Maar het blijkt niet genoeg, want ondanks het feit dat het verhaal voortdendert als een op hol geslagen trein, blijkt zowat het hele middenstuk zinloze bladvulling: actie om de actie; poging na poging om de lezer te shockeren, wat voor  een kennis van mij aanleiding was om het boek te herdopen in Messcherp en ranzig.

Met wat goede wil zou dit boek, dat in de ik-vorm geschreven werd, een kruising van Eyes wide shut met Telma & Louise genoemd kunnen worden. Maar eigenlijk kan ik het werk enkel aanraden aan de liefhebbers van de boeken van Stan Lauryssens, nog zo’n auteur die alle remmen losgooit

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
Dit verhaal begint met de observatie van een Engels landschap zoals het erbij lag op de tragische avond van 27 juli 1538.

De korte inhoud
De executie van een jonge zuster en een jonge pater in de 16^de eeuw betekent het ontstaan van de leende van Borley: een klein dorp in het zuidoosten van Engeland.
Op het einde van de 19^de eeuw laat dominee Henry Bull er een pastorij bouwen op de fundamenten van ene oud klooster.
Hit is het begin van een reeks onverklaarbare gebeurtenissen en waarnemingen.
Londen, 2007. David Mayfair is een roekeloze jongeman met een duistere ave: hij kan voorbij het leven kijken en de dood observeren. Na het overlijden van zijn ouders wordt hij geadopteerd door zijn oom Dorian Walpole en verhuist hij van de Belgische provinciestad Turnhout naar de Engelse metropool Londen. Onder het strenge mentorschap van zijn oom ontwikkelt hij zich tot een Ziener. Er is slechts één probleem: David Mayfair kent geen angst. Wanneer een anonieme briefschrijver de Ziener vraagt om de moord op twee tienermeisjes te onderzoeken, vertrekt hij tegen de wil van Dorian naar het mysterieuze Borley. Maar al snel blijkt dat Borley zijn duistere geheimen niet zomaar prijs zal geven. Stap voor stap leert de Ziener wat echte angst is, zeker wanneer duidelijk wordt dat zijn aanwezigheid in Borley geen toeval is…


Het volledige rapport
De uit Turnhout afkomstige, maar naar Leuven uitgeweken debutant Kevin Valgaeren is met zijn 32 jaar een jonge hond in de wereld van het spannende boek. Na zijn studies Nederlandse en Engelse letterkunde waagde hij zich aan het schrijven van theaterstukken en was hij een tijd lang filmjournalist.

In de literatuur gaat zijn voorkeur, naast Engelse en Nederlandse literatuur uit de negentiende eeuw, vooral uit naar griezelromans. Met het recent bij Kramat uitgegeven De ziener draagt hij nu ook zijn steentje bij tot het genre van de gothic novel.

Hierin maken we kennis met de uit Turnhout afkomstige David Mayfair, die na de dood van zijn ouders opgevoed werd door zijn in Londen wonende oom Dorian Walpole. Ook schaaft Dorian aan Davids talenten als “ziener”: het opmerken van geesten die nog op aarde ronddwalen. Als zijn hulp wordt ingeroepen bij de mysterieuze dood van 2 tieners in Borley, rept David zich naar het Engelse plattelandsdorpje, waar al jaar en dag paranormale verschijnselen worden waargenomen. Maar tijdens de zoektocht naar de moordenaar, komen al zijn zekerheden op losse schroeven te staan.

Het eerste wat tijdens het lezen opvalt, is het zeer verzorgde taalgebruik waarvan de auteur zich bedient: op een fantastische wijze slaagt hij erin een perfect evenwicht te vinden tussen een zeer accurate woordkeuzes en een aangenaam lezende zinsconstructies.

De ziener leest als een roman, maar de spannende verhaallijn, die slechts latent aanwezig is en pas tijdens de ontknoping opleeft, drijft op het paranormale. Een onderwerp dat meestal zorgt voor duidelijke standpunten: een deel van de lezers zijn believers en zullen er probleemloos in meegaan. Een ander deel zal het onderwerp afdoen als larie en er niet in slagen zich in te leven in het verhaal. Het feit dat dit subgenre tegenwoordig slechts weinig vertegenwoordigd is in het segment van het spannende boek, doet de vragen oprijzen of er wel een publiek voor bestaat en of dit publiek onder de thrillerlezers te vinden is.
Kevin Valgaeren is alvast zo een verstokt liefhebber van de romantische griezelroman dat hij het niet kon nalaten een aantal personages de familienamen van de grondleggers van dit genre toe te bedelen.

Ondergetekende is een leek op dit gebied en zag zich genoodzaakt om, via het onontkoombare internet op de hoogte te laten brengen. En groot was zijn ontgoocheling toen bleek dat de hele achtergrond van de bovennatuurlijke activiteiten niet ontsproten was aan de verbeelding van de auteur, maar dat de pastorij van Borley, samen het spookhuis in Amityville, behoort tot de best gedocumenteerde plaatsen wat betreft metafysische gebeurtenissen. De auteur bevestigt dit trouwens in de verantwoording aan het eind van het boek, maar had dit misschien beter in een voorwoord opgenomen. Hoewel faction al jaren een subgenre op zich is, kon dit niet verhinderen dat de originaliteit van het verhaal een flinke knauw kreeg. Maar dit neemt zeker niet weg dat De ziener meer dan aardig leesvoer blijft.

Kevin Valgaeren heeft een boek gebaard dat raakpunten heeft met een groot aantal subgenres, en de meerderheid van die hokjes bevinden zich net op de rand of geheel buiten de wereld van het spannende boek. Liefhebbers van dolende geesten, vampieren en aanverwante verschijnselen moeten echter niet twijfelen om De ziener ter hand te nemen.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
De jonge vrouw die op de ochtend van de tiende augustus het bordes van het Grand Hotel aan de Strömkajen in het centrum van Stockholm betrad, zag eruit als de jonge Greta Garbo in Ninotchka.

De korte inhoud
Christine Kroonen, 21 jaar, is direct na school uit huis gegaan, verder weg van haar ouders lief is. Naar Stockholm, waar ze al snel in aanraking komt met de cameraman Mats Berggren die, net al film, een grote aantrekkingskracht op haar uitoefent.
Peter Hill is een Zweeds journalist die ondanks z’n vijftig jaar ooit nog eens een roman hoopt te schrijven. Vroeger was hij bekend als auteur van kritische columns tegen de regering, maar in de loop der jaren is dat heilig vuur gedoofd. Totdat een bevriende politieman hem het verhaal vertelt over en onderzoek naar een vermist Nederlands meisje dat van hogerhand werd stopgezet.
Ab Kroonen, autodealer te Amsterdam, en zijn vrouw hebben zich erbij neergelegd dat hun dochter Christine haar eigen weg wil gaan. Totdat Kroonen ’s nachts in een hotel in Frankfurt een pornofilm bekijkt waarin zijn eigen dochter meespeelt.
Bo Wester is een ambitieuze functionaris van de Zweedse geheime dienst, de SAPO. Hij wordt gealarmeerd wanneer een Nederlandse autohandelaar en een beruchte Zweedse ex-journalist navraag doen naar een jonge Nederlandse vrouw die sinds enkele weken wordt vermist…


Het volledige rapport
Twee iconen van de misdaadliteratuur bundelden in 1990 hun krachten met als resultaat De vrouw die op Greta Garbo leek.
De Nederlander Tomas Ross, mocht de Gouden Strop – waarvan hijzelf de geestelijke vader is – al drie keer in ontvangst nemen en is vermaard voor zijn thrillers die de Nederlandse politiek en het koningshuis op de korrel nemen.
De Zweedse Maj Sjöwall publiceerde samen met haar echtgenoot Per Wahlöö vanaf 1965 tot aan de dood van haar man in 1975 tien maatschappijkritische thrillers met inspecteur Beck in de hoofdrol. Tien boeken die aan de basis liggen van wat tegenwoordig de Scandinavische thriller heet. Met De vrouw die Greta Garbo heet, nam ze eenmalig de pen weer ter hand.

In dit boek ziet de Amsterdamse autoverkoper Ab Kroonen al zappend op zijn hotelkamer zijn van huis weggelopen dochter Christine figureren in een Zweedse pornofilm. Zonder aarzelen trekt hij naar Stockholm om het contact te hernieuwen, maar daar aangekomen blijkt dat ze als vermist werd opgegeven. Samen met journalist Peter Hill gaat hij toch door met zijn zoektocht naar zijn dochter wat hem in het vizier brengt van de SAPO, de Zweedse geheime dienst.

Qua stijl leunt De vrouw die op Greta Garbo leek nauw aan bij Zweedse serie: Met net tweehonderd bladzijden is het zeer compact, waardoor er weinig plaats is voor uitweidingen. Deze densiteit maakt het lezen soms moeilijk en verplicht de lezer bij de les te blijven.

Inhoudelijk drukt Tomas Ross dan weer meer zijn stempel op het verhaal: na-ijver bij de geheime dienst dat aan de kaak gesteld wordt door een buitenstaander en het ons-kent-ons gevoel waardoor de machtigen der aarde elkaar gunsten bewijzen, zijn typische thema’s die de Nederlandse auteur met graagte aansnijdt..

Maar het resultaat mag er zijn, want ondanks een vrij eenvoudige plot, is De vrouw die op Greta Garbo leek een degelijk geconstrueerd verhaal geworden dat slechts helemaal op het eind wat aan geloofwaardigheid inboet.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Eerst de kleuren.

De korte inhoud
Het jaar is 1939. Nazi-Duitsland. Het leven van Liesel Meminger verandert op slag als ze bij het graf van haar broer een voorwerp vindt dat gedeeltelijk onder de sneeuw ligt. Het is Het doodgravershandboek, dat daar per ongeluk lijkt achtergelaten.

Liesel leert lezen van haar pleegvader en begint een passie te ontwikkelen voor boeken en taal. Al spoedig steelt ze boeken uit de boekverbrandingen van de nazi’s, uit de bibliotheek van de vrouw van de burgemeester, waar er ook maar boeken te vinden zijn. Maar het zijn gevaarlijke tijden. Als het pleeggezin van Liesel een jood in de kelder verbergt, gaat er een wereld voor Liesel open, maar ook dicht…


Het volledige rapport
De in 1975 geboren Australiër Markus Zusak is de zoon van een Duitse moeder en een Oostenrijkse vader. Hij groeide op met de schokkende verhalen van het Duitsland in de Tweede Wereldoorlog, die zijn ouders vertelden: bombardementen, Jodenvervolging, ontberingen, enz…

Deze verhalen vormen de basis van De boekendief, zijn zesde boek dat al in 2006 verscheen. Hierin vertelt de dood het verhaal van Liesel Meminger, een tienjarig meisje, dat onderweg naar haar pleegouders haar broertje verliest. Ze komt in de eerste oorlogsjaren terecht bij de familie Hubermann, in de buurt van Munchen, waar ze naast een stuurse pleegmoeder ook een zeer aangename pleegvader vindt die haar naast, het plezier van het leven, ook de liefde voor taal en boeken bijbrengt. Maar omdat er geen geld is om boeken te kopen verwordt Liesel Meminger bij elke kans die zich voordoet tot een boekendief.

Al vanaf de eerste bladzijden wordt duidelijk dat De boekendief geen boek is zoals er dertien in een dozijn zitten. Met een vormgeving die erg aan de kinderboeken rond Geronimo Stilton doet denken en een lichtvoetig en speels taalgebruik dat doordrongen is met ironie, leunt dit werk dat bol staat van mooi woordgebruik dichter aan bij de jeugdliteratuur, die men tegenwoordig ook wel omschrijft met de term young adult dan bij het leesvoer voor volwassenen. En hoewel het boek de volle vijf sterren wegkaapte op Crimezone.nl, is het al helemaal geen spannend werk. Een gevoel dat volledig bevestigd wordt door de NUR-codes 302 en 284, oftewel vertaalde literaire fictie voor jongeren tussen dertien en vijftien jaar. Maar het verhaal is gelaagd genoeg om er als volwassene te kunnen van genieten.

Opgetekend in de eerste persoon enkelvoud, met als verteller de dood is het zeker een atypisch boek. Vooral omdat Pietje de dood blijk geeft een zalig gevoel voor humor te bezitten. Maar de kracht van het verhaal schuilt in het feit dat Markus Zusak het geheel zeer compact houdt en zich concentreert op de kleine wereld van en rond het hoofdpersonage, waardoor de momenten van geluk fel afsteken tegen de achtergrond van een donkere periode in de Duitse geschiedenis. En dat de Liesels gevoelens van pijn en verdriet voorrang krijgen op het leed van de oorlog die toch altijd op de achtergrond aanwezig is.

Als je enkel van spanning houdt laat je De boekendief beter links liggen. Maar als je open staat voor meer dan misdaadboeken alleen moet je niet twijfelen om deze prachtige (jeugd)roman ter hand te nemen.

Het definitieve verdict:Als spannend boek:4/10
Als (jeugd)roman:8/10

De eerste zin:
Het was warm in de hotelkamer

De korte inhoud
Vincent Bloom en Elijah Fish hebben zes jaar lang de mondiale kunstwereld voor de gek gehouden door vervalsingen van grootheden als Picasso, Matisse en Chagall als nieuw ontdekte meesterwerken op de markt te brengen. Alle grote veilinghuizen trapten erin. Totdat Bloom en Fish door stomme pech de gevangenis in draaiden. Zeven jaar later komen ze vrij.
De Boston Red Sox staan op punt om voor het eerst sinds 80 jaar de World Series te winnen en de stad is in rep en roer. Dan wordt Fish door Bloom benaderd met het voorstel om een grote hoeveelheid schilderijen, waaronder drie werken van Rembrandt en een Vermeer, te roven uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston. Een krankzinnig plan. Of niet?

Het volledige rapport
De in Rotterdam geboren Elvin Post kreeg de liefde voor literatuur van kleins af aan ingelepeld door zijn vader Jacques, die bekendheid geniet voor zijn vertaalwerk en ook een aantal spannende boeken publiceerde. Het mocht dan ook niet verbazen dat de zoon stage liep bij een literair gezelschap. In 1997 trok hij naar New York waar hij naast zijn vaste baan ook optrad als interviewer en recensent voor het Algemeen Dagblad. Ondertussen woont de journalist en auteur weer in Rotterdam.

Op zijn eenendertigste werd zijn spannend debuut Groene vrijdag gepubliceerd, waarmee hij meteen de Gouden Strop wegkaapte. Vorig jaar verscheen zijn vierde boek Roomservice. Vals beeld is zijn twee spannende boek en verscheen in 2006.

Het boek is een eigenzinnige interpretatie van een waargebeurde, tot op heden onopgeloste kustroof die in 1990 in Boston gepleegd werd. Elvin Post vertelt het fictieve verhaal vanuit het standpunt van de kunstdieven en slaagt erin de politie zo goed als volledig uit beeld te houden.

Liefhebbers van Elvin Posts boeken moet zich zeker ook eens aan de werken van Bavo Dhooge wagen – en omgekeerd – want beide auteurs hanteren zowat dezelfde stijl van schrijven, waarbij geloofwaardigheid ondergeschikt is aan humor en de toevalsfactor uitvergroot wordt tot absurde proporties. Kortom deze twee auteurs zijn de enige bewoners van dit plezantste hokje in de Nederlandstalige misdaadliteratuur.

In het begin van Vals beeld overdrijft de auteur wat met het herhalingen alsof hij de geestelijke capaciteiten van zijn publiek onderschat, maar vanaf het moment dat hij beseft niet voor Alzheimerpatiënten te schrijven, herpakt hij zich meteen om een werkje af te leveren dat zonder twijfel tot de beste misdaadverhalen van de laatste jaren behoort.

Elvin Post heeft zich een zeer interessant onderwerp toegeëigend en er een zeer degelijk plot rond gebouwd dat hij op bijna perfecte wijze heeft uitgewerkt tot een intrigerende, uitmuntend uitgebalanceerde roman die grappig is als het kan en serieus als het moet.

Vals beeld is zo’n werk dat je moet gelezen hebben, want zelfs al ligt het verhaal buiten je gewone interessegebeid; toch zal het je een enkele uurtjes puur genot bezorgen; is het niet om het spannende faction verhaal dan zeker om de humor.

Het definitieve verdict: 9/10

De eerste zin:
De slaapkamer is vreemd.

De korte inhoud
Christine wordt ’s ochtends wakker in een vreemd bed, in een vreemd huis, naast een man die ze niet kent. Ze herinnert zich niets van wat er die nacht is gebeurd en besluit snel haar kleren aan te trekken en naar huis te gaan. Maar dan ziet ze zichzelf in de spiegel. Christine herkent zichzelf niet: ze is veel ouder dan ze dacht.
De man vertelt haar dat hij Ben heet en dat ze al tweeëntwintig jaar getrouwd zijn. Dat ze in haar eigen huis is. En dat haar geheugen jaren geleden is aangetast door een ernstig ongeluk. Elke nacht als Christine gaat slapen worden haar herinneringen gewist. Elke ochtend opnieuw moet iemand haar vertellen wie ze is.
Christine is volledig afhankelijk van Ben. Maar als ze op advies van haar dokter een dagboek gaat bijhouden, ontdekt ze dat Ben haar lang niet alles vertelt.


Het volledige rapport
De in Londen wonende S.J. Watson debuteert met Voor ik ga slapen, een verhaal dat hij ontwikkelde tijdens een cursus romanschrijven, en die losjes gebaseerd is op waargebeurde feiten die eerder al in boekvorm gegoten werden door Deborah Wearing.

Het hoofdpersonage, wiens verhaal in de eerste persoon enkelvoud verteld wordt, is Christine Lucas, een zevenenveertig jarige vrouw die elke ochtend ontwaakt in de overtuiging zowat vijfentwintig jaar jonger te zijn, want telkens ze in een diepe slaap verzeilt – elke nacht dus - worden alle recente herinneringen tot zowat een kwart eeuw terug uit haar geheugen gewist. Al jaren lang moet haar partner haar elke dag vertellen wie hij is en waarom zij hem niet herkent.
Als ze op aanraden van een psycholoog dagelijks haar bevindingen op papier ziet, merkt ze al snel dat haar partner een en ander uit het verleden achter houdt of verdraait. Of toch niet?

Door de aard van het verhaal en de vele herhalingen van dezelfde gegevens krijgt Voor ik ga slapen een zekere traagheid mee, die bij momenten zelfs uitgroeit tot langdradigheid. Maar desondanks weet S.J. Watson toch moeiteloos zijn publiek bij de les te houden door beetje bij beetje de spanning op te bouwen. Een proces dat hij technisch perfect beheerst en uitvoert, waardoor een origineel gegeven wordt uitgewerkt tot een psychologische thriller van formaat, die vooral door de vrouwelijke fans van het spannende boek zeer gesmaakt zal worden. Het idee totaal te zijn overgeleverd aan wat anderen je vertellen is angstaanjagend, en de auteur buit dat gegeven zeer subtiel uit. Hoewel het jammer is dat al vrij duidelijk wordt in welke richting de verhaallijn zal evolueren, gebruikt de auteur de details als broodkruimels om het boek interessant te houden.

Heel het verhaal door doet de sfeer denken aan The Truman show, de uit 1998 daterende film met Jim Carrey, wiens personage er zich totaal onbewust van is dat hij de hoofdrol speelt in een populaire soap.

Alleen wordt Voor ik ga slapen, mede door Christines kwaal heel wat compacter gehouden: een minimum aan personages maken hun opwachting in een al even kleine leefomgeving.

Ook aan de buitenzijde is dit werkstuk een opvallende verschijning. De uitgever heeft ervoor geopteerd om geen enkele letter tekst te plaatsen op de cover: geen titel; geen auteursnaam, geen uitgever, zelfs geen logootje. Enkel een oog dat je aanstaart. Op zich wel markant, maar om eruit te springen in de boekhandel had de kleurkeuze wat feller gemogen dat het sepia dat nu gebruikt werd. Maar alvast een gedurfd concept.

S.J. Watson slaagt erin van een aan amnesie lijdende vrouw op geloofwaardige wijze een slachtoffer te maken van paranoia, en dat is bijna even sterk als David Copperfields optredens. Voor ik ga slapen is dan ook een waardig debuut dat onder de vlag van de literaire thriller vaart. Liefhebbers van dit subgenre en lezers met een brede smaak moeten dit werkstuk zeker eens oppakken.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Luidkeels gillend rende ze over straat.

De korte inhoud.
In al zijn jaren bij de politie is inspecteur Jack Pendragon nog nooit geconfronteerd met zo’n gruwelijke reeks moorden. De lichamen van de slachtoffers zijn op verschrikkelijke wijze verminkt en vervolgens zo gepositioneerd dat ze verwijzen naar werken van beroemde surrealistische schilders.
Om de zaken nog ingewikkelder te maken, lijkt er een verband te zijn tussen deze moorden en een serie onopgeloste moorden in Londen in 1880 (sic), namelijk die van Jack the ripper. Pendragon is vastbesloten de zaak op te lossen, maar zijn tegenstander is niet alleen gevaarlijk, hij is ook bijzonder intelligent en laat geen sporen achter.
Een bloedstollende race tegen de klok begint…


Het volledige rapport..
De uit Groot-Brittannië afkomstige auteur Michael White week uit naar Australië waar hij zich vestigde in Sydney. Na in de eerste helft van de jaren tachtig een tijdje in de muziekwereld vertoefd te hebben, doceerde hij een aantal jaar wetenschappen, om zich daarna volledig op het schrijven toe te leggen. Hij maakte naam en faam als biograaf. Zo zette hij het leven van o.a. Asimov, Machiavelli, Tolkien, Da Vinci, Einstein, Stephen Hawking en Darwin op papier.

Tijdens het schijven van Newtons biografie ontstond al het idee om zich ook eens te wagen aan fictie maar het duur nog bijna een decennium vooraleer hij in 2006 zijn spannend debuut maakte met Equinox. De moordkunstenaar is al het vierde spannende boek dat onder zijn eigen naam verschijnt, - hij schrijft onder het pseudoniem Sam Fisher ook nog verhalen in de reeks E-Force, een moderne versie van Thunderbirds, de BBC poppenserie uit de jaren zestig.

In De moordkunstenaar hernieuwen we onze kennismaking met rechercheur Jack Pendragon uit De Borgia-ring, die een reeks gruwelijke moorden op zijn boterham krijgt, die allen lijken geïnspireerd door wereldberoemde surrealistische schilderijen. Het spreekt voor zich dat deze sadist zo snel mogelijk een halt toegeroepen moet worden, maar hoe begin je eraan als er op de plaatsen delict amper een bruikbaar spoor gevonden wordt…

Michael White pakt de lezer meteen bij het nekvel door uit te pakken met een sterk en fascinerend begin waarin alles moet wijken voor het schokeffect. Gelukkig vergeet de auteur niet verder in het verhaal onder meer zijn personages van een degelijke achtergrond te voorzien, zodat de noodzakelijke diepgang ook bereikt wordt.

De moordkunstenaar is van hoog niveau tot op het moment dat hij met een tweede verhaallijn aanvangt die zich afspeelt in 1888, en waaruit een link moet blijken tussen de moorden van Jack the Ripper en de kunstmoorden die Pendragon onderzoekt. Een link die zo ver gezocht is dat de magie van het verhaal uiteenspat als een zeepbel. Michael White had er veel beter aan gedaan voor de moordkunstenaar enkel de hedendaagse verhaallijn te gebruiken. En zijn visie op de man Jack the Ripper en diens beweegredenen meer uit te werken tot een op zichzelf staand boek, waardoor er veel meer kracht zou van uitgaan dan nu het geval is.

De twee verhaallijnen staan als ying en yang tegenover elkaar, maar in plaats complementair te zijn, neutraliseren ze elkaar, waar door geloofwaardigheid, echtheid spanning en mijn gevoel over het boek elkaar halverwege ontmoeten en het potentieel dat, getuige het sterke begin, in De moordkunstenaar aanwezig is, niet volledig tot ontplooiing komt. Zo ook het feit dat er wel erg veel politie aanwezig is in de Londense wijk Whitechapel, waar de auteur zijn verhaal laat afspelen en dat het oplossen van deze aartsmoeilijke puzzel slechts acht dagen in beslag neemt voor de nodige vraagtekens.

Toch is De moordkunstenaar zeker geen slecht boek. Maar het had veel beter gekund.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin:
Ik lig op een kriebelende plaid in de tuin en doe alsof ik lees.

De korte inhoud.
Als klein meisje maakte Sarah Finch en drama mee: op een dag kwam haar broertje Charlie niet meer terug nadat hij buiten was gaan spelen. Sarah was de laatste die hem had gezien en wat er met Charlie is gebeurd, is een mysterie gebleven. Die onzekerheid heeft het gezin verscheurd. Nu, zestien jaar later, is Sarah lerares. Uit schuldgevoel woont ze nog steeds bij haar moeder. Die heeft het verlies van Charlie nooit kunnen verwerken en is aan de drank geraakt. De kamer van haar verdwenen zoon is onveranderd en dient als gedenkplaats.
Als een van Sarahs leerlingen, de twaalfjarige Jenny, niet op school komt opdagen, zet de politie een massale zoektocht op touw. Maar het is Sarah die tijdens het joggen het lijk van haar leerling vindt. Ze verleent haar medewerking aan het politieonderzoek, maar is Sarah getuige, slachtoffer of verdachte? Want is het niet erg toevallig dat ze betrokken is bij de verdwijning van twee kinderen?

Het volledige rapport..
Jane Casey is geboren en getogen in de Ierse hoofdstad Dublin. Na studies Engels in Oxford en Engels-Ierse literatuur in Dublin, volgde ze haar man, een advocaat naar Londen. Ze werkt als redacteur bij een uitgeverij.

Maar blijkbaar heeft ze nog massa’s vrije tijd, want in 2010 verschenen er twee boeken van haar hand en nummer drie staat gepland voor halfweg 2011. Een dik jaar geleden debuteerde ze met Spoorloos, een boek waarmee ze de Crimezone publieksprijs voor het beste debuut in de wacht sleepte.

In het boek, dat in de ik-vorm geschreven werd, wordt lerares Sarah Finch geconfronteerd met de verdwijning van een van haar leerlingen. Als Sarah tijdens een rondje joggen op het levenloze lichaam stuit van Jenny, voelt ze zich erg gepakt, want zestien jaar geleden verdween ook haar broertje Charlie, waarvan men tot op heden nog geen enkel teken van leven mocht ontvangen. Omdat ze aan de lijve ondervond wat de impact is van zo’n gebeurtenis op een gezin, trekt ze zelf op onderzoek uit, waarbij ze contact onderhoudt met de plaatselijke politie. Maar die ziet haar niet alleen als een goede hulp, maar als ook als een potentiële dader die uit is op erkenning…

Naast de hoofdlijn van het verhaal waarin het onderzoek naar de moord op Jenny centraal staat, besteedt Jane Casey ook veel aandacht aan de verdwijning van Charlie en de gevolgen voor het gezin Finch. Het moge duidelijk zijn, Spoorloos is gefundenes fressen voor de vrouwelijke liefhebbers van het spannende boek en vist in dezelfde vijver als onder andere Vermist van Arlene Hunt en Rode aarde van Nellie Mandel.

Met Spoorloos levert deze debutante een degelijk werkstuk af dat zeer onderhoudend is en waarin voldoende verrassende wendingen zitten, waarvan sommige echter te snel kunnen doorprikt worden door de gevorderde thrillerlezers.

Spoorloos is een meer dan behoorlijk debuut. Deze psychologische thriller met een vleugje actie is daarom een verdiende laureaat van de Crimezones publieksprijs. Jane Casey levert een mooi visitekaartje af.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
Het intense licht van de ondergaande zon zet het slagveld in lichterlaaie.

De korte inhoud
Nooit vertelde historica Lineke Tesenga iemand over die ene ochtend. Ze betrapte haar vriend Berend, een gepassioneerd amateur-archeoloog, terwijl hij in haar kelder iets inmetselde. Kort daarop stierf hij bij een onverklaarbaar auto-ongeluk. Nu wil Lineke nog maar één ding: de waarheid achterhalen.
Joris Dumbar doet tijdens zijn promotieonderzoek in Utrecht een opzienbarende vondst: een onbekend en eeuwenoud manuscript. Het beschrijft de reis van de missionaris Lebuïnus, die in de achtste eeuw in Deventer leefde. Wanneer Joris’ flat overhoop wordt gehaald, beseft hij dat hij iets bijzonders en gevaarlijks op het spoor is. Iets wat iemand tot elke prijs wil hebben..
Op zoek naar antwoorden vlucht hij naar Deventer: de bron van het verhaal. Daar ontmoet hij Lineke en samen doen ze een ontdekking die de Nederlandse geschiedenis op zijn kop zet.


Het volledige rapport..
Na zijn studies hydrologie lokte een baan Almar Otten naar Deventer waar hij zich met vrouw en twee dochters ondertussen meer dan thuis voelt. Na zijn dagtaak als milieuambtenaar bij het gemeentebestuur, vult hij zijn vrije tijd sinds de geboorte van zijn eerste dochter met het schrijven van spannende boeken.

Zo werkt hij al een aantal jaren aan de serie De zeven Deventer moordzaken, waarvan tot op heden al vier episodes verschenen bij Artnik. Deel vier , Lied van angst, haalde verleden jaar zelfs een nominatie voor De diamanten kogel binnen. En nu ligt het door Sijthoff gepubliceerde De afstammeling in de winkels. Hoewel hij zijn vaste personages even terzijde schuift, houdt hij ook in dit boek vast aan Deventer als plaats van gebeuren.

Als de Utrechtse promovendus Joris Dumbar, die onderzoek doet naar de kerstening van de Saksen in de tweede helft van de achtste eeuw totaal onverwacht zijn ontslag krijgt zonder een aanvaardbare reden, vermoed hij dat een ontdekking tijdens zijn onderzoek wel eens deze echte reden kan zijn. Hij besluit een en ander uit te zoeken en trekt naar Deventer waar hij kennis maakt met Lineke Tesinga, de beheerder van de middeleeuwse boeken in de stads- en Athenaeumbibliotheek. Haar wereld staat, sinds de dood van haar vriend, drie jaar geleden stil en besluit, onder de indruk van Joris’ enthousiasme, definitief uit te zoeken waarom de door van haar vriend tegelijk een pijnlijke breuk met haar schoonmoeder in spe teweeg bracht. Samen duiken ze in het verleden en doen ze een waardevolle ontdekking

Almar Otten heeft een zeer aangenaam lezende schrijfstijl die net zo goed binnen loopt als pils. Hij vertelt zijn verhaal in de derde persoon enkelvoud en leidt ondertussen de lezer quasi ongemerkt langs de mooiste plekjes van zijn geliefde Deventer, één van de oudste steden van Nederland.

De auteur brengt zijn verhaal, vertrekkend van een degelijk gecomponeerde plot, op zeer onderhoudende wijze, waarbij hij de inspiratie onder andere haalde uit de historische boeken van de streek die zijn vader publiceerde.

De geloofwaardigheid van De afstammeling heeft wat te lijden onder het gemak waarmee mensen straffeloos uit de weg geruimd worden, maar is voor een boek in dit subgenre nog ruim aanvaardbaar. De wetenschappelijke en historische insteek draagt hier zeker toe bij.

Ook tekent Almar Otten zijn hoofdpersonages met veel oog voor detail, maar soms worden ze verplicht om net iets boven hun kunnen te acteren, waardoor het karakter en de daden van die protagonisten niet altijd in elkaars lijn liggen. Jammer genoeg moet ook worden vastgesteld dat de figuren die de grote bijrollen vertolken amper tot leven komen.

Met De afstammeling brengt Almar Otten een meer dan aardige variatie op de relithriller, die eens niet de katholieke kerk maar het gedachtegoed van de Saksen als thema en rode draad gebruikt.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste zin:
De jongen hing altijd om hem heen in die tijd.

De korte inhoud
Berlijn 1946. Tijdens de koudste winter sinds mensenheugenis, tussen de puinhopen van een verscheurde hoofdstad, is de Amerikaanse soldaat Pavel op zoek naar medicijnen. Zijn nieren werken slecht en zonder hulp is hij ten dode opgeschreven. Op een dag volgt een Duits weesjongetje, Anders, hem naar zijn appartement, aanvankelijk om hem te bestelen, maar uiteindelijk redt hij zijn leven. Een onwaarschijnlijke vriendschap ontstaat, die op de proef wordt gesteld wanneer Boyd, een kennis van Pavel, met een lijk op de stoep staat.
Pavel besluit Boyd te helpen en het lijk te verbergen, en raakt hierdoor verstrikt in een complot. Boyd wordt niet veel later vermoord teruggevonden en het verborgen lijk blijkt van een Russisch spion te zijn. Op de nacht waarin hij werd vermoord zou hij een mysterieus pakje in zijn bezit hebben gehad waar zowel de Russen als de Duitsers naar op zoek zijn.


Het volledige rapport..
Dan Vyleta werd in Duitsland geboren uit Tsjechische ouders die de Praagse lente ontvlucht waren. Op zijn beurt emigreerde hij via Engeland, waar hij in Cambridge geschiedenis studeerde naar Canada waar hij woont en werkt in Edmonton.

Nadat hij onder de naam Daniël M. Vyleta als een historisch werk afleverde over de misdaadjournalistiek in het Wenen van net voor de eerst wereldoorlog, debuteert hij in 2008 met de literaire thriller Pavel & ik als romanschrijver.

Pavel, een Amerikaans militair die na het einde van de tweede wereldoorlog in het bijna totaal verwoeste Berlijn gebleven is, probeert, vechtend tegen een nierziekte de extreem koude winter van 1946 door te komen door zich terug te trekken in de wereld van de literaire klassiekers. Wanneer hij in contact komt de verweesde en op straat levende tiener Anders ontstaat een hechte band tussen de twee. Maar dan raken ze persoonlijk betrokken bij de naweeën van de oorlog waarin de Britten, Russen en Duitsers allen proberen hetzelfde stukje informatie te bemachtigen. Pavel toont zich, met de hulp van zijn vriend en zijn buurvrouw Sonia , een meesterlijk strateeg in zijn pogingen het drietal uit het oog van de storm te manoeuvreren.

Toch slaat de “ik” in de titel niet op Anders, maar op een randfiguur door wiens ogen en aan de hand van wiens geheugen het verhaal gereconstrueerd en verteld wordt. In de eerste helft van het boek is het meer een vertellende toeschouwer die slecht af en toe in beeld komt en nu en dan het gebeurde van commentaar voorziet. Pas later wordt zijn rol groter en krijgt zijn personage een naam en betekenis. Door afwisselend de eerste en derde persoon enkelvoud te gebruiken en die laatste dan nog meermaals vanuit een ander personage te laten vertrekken ontstaat een verwarrende en inconsistente vertelstructuur.

Dan Vyleta zet zijn verhaal op een overdreven beschrijvende wijze, rijkelijk doorspekt met vergelijkingen en bijvoeglijke naamwoorden, op papier, waardoor een extreme traagheid gecreëerd wordt, waar de liefhebber van het spannende boek niet aan gewend is. Enkel Peter Temple zit als hedendaags misdaadauteur in hetzelfde vaarwater: literaire boeken, die schijnbaar ongestuurd voortkabbelen.

Er wordt dan ook geen enkele moeite gedaan om enige spanning in het verhaal te pompen en als er toch eens even een opwelling tot actie komt wordt die meteen neergesabeld door de negerende apathie van het hoofdpersonage en de terloopsheid waarmee alles  voorgeschoteld wordt..Zo is de lezer meer geïnteresseerd naar de identiteit van de verteller dan naar die van Pavel of zelfs de ontknoping van het verhaal.

Wel weet Pavel & ik te raken op gebied van sfeervorming, want de auteur tekent een grauw en harde omgeving op voor zijn personages: een wereld vol armoede, honger en hebzucht waar alles te koop is en geld gelijkstaat met macht.

Net zoals Peter Temples werken wordt Pavel & ik door de literaire recensenten hoog ingeschat, maar de gewone liefhebber van het spannende boek zal er wellicht weinig plezier aan beleven.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste zin:
Het was in het jaar 1888 dat ik de geforceerde banaliteiten en de rigide structuren van de roman voorgoed en bewust inruilde voor een eigen vorm van geschiedschrijving, die geen behoefte had aan een begin, een midden en een slot waarin alles netjes werd verklaard.

De korte inhoud
De negentiende-eeuwse auteur Joris-Karl Huysmans werkt eigenlijk voor de Franse geheime dienst. Huysmans infiltreert in het satanistische milieu van Parijs en komt er op het spoor van de paus van Satan. Deze oppersatanist, die de komst van de antichrist moet voorbereiden, blijkt niemand minder te zijn dan de kapelaan van de Basiliek van het Heilig Bloed in Brugge, Louis Van Haecke. En zo belandt Huysmans in Bruges-la-morte, de stad die door de Tempeliers ooit was voorbestemd om het Jeruzalem van het Westen te worden.
Huysmans schrijft een opheffende roman over zijn afdaling in een zwartmagische onderwereld, Là-bas. Maar daardoor raakt hij ook betrokken in een ware Oorlog der Magiërs en komt hij terecht in een occult wespennest, waarin figuren als Nostradamus en Jack the Ripper een rol hebben gespeeld.
Huysmans ontdekt dat het geheim rond de afstammelingen van Jezus Christus en Maria Magdalena niet zou worden bewaard in Rennes-le-Château, in het zonnige zuiden van Frankrijk, maar een heel stuk noordelijker: in Brugge en in Orval.

Het volledige rapport..
De Aalsterse auteur Patrick Bernauw is tegenwoordig vooral aan de slag als bedenker en producent van teambuilding activiteiten. Na een afwezigheid van drie jaar ligt nu zijn nieuwste faction verhaal De paus van Satan in de winkelrekken, waarin de Franse ambtenaar Charles-Marie-Georges Huysmans - die vooral onder de naam Joris-Karl Huysmans bekendheid verwierf als auteur – de hoofdrol toebedeeld kreeg.

Volgens het voorwoord benaderde medeauteur Philip Coppens Patrick Bernauw met een document waaruit moet blijken dat Huysmans niet zomaar een ambtenaar was, maar een lid van de Franse geheime dienst. In die hoedanigheid moest hij een waakzame blik houden op de groeiende aandacht voor het satanisme dat sterk aan populariteit won in het Parijs van de late negentiende eeuw. Niet alleen zou dit gegeven aan de basis liggen van diens controversiële roman Là-bas, maar zou het hem op het spoor gezet hebben van een prominent duivelaanbidder die enkel bekend was als de paus van Satan.

Op zich is dit een originele invalshoeks die perspectief biedt, maar jammer genoeg stuurt de auteur zijn hoofdpersonage over dezelfde paden die reeds bewandeld werden in Bernauws boeken Het bloed van het lam en Nostradamus in Orval: de graallegende en de schat van de Tempeliers worden dus gerecycleerd.

Hoewel Philip Coppens als coauteur de cover siert, lijkt de tekst toch volledig van Patrick Bernauws hand, want de stijl ligt volledig in het verlengde van de twee eerder genoemde werken: moeilijk doorploegbare teksten waarbij de meest uiteenlopende feiten worden samengevoegd zonder dat er een coherent geheel ontstaat. Ik kan mij niet van het idee ontdoen dat de auteur enkel voor zichzelf schrijft en niet voor zijn publiek, want veel leesplezier is er aan dit boek niet te beleven. Misschien is De paus van Satan interessant voor lezers die het leven en werk van Huysmans al door en door kennen, maar de modale liefhebber van het spannende boek zal zich al snel afvragen waar de auteur nu eigenlijk naartoe wil en verloren lopen in de denkwereld van de auteur. Ook bevordert het feit dat het boek een afwisseling is van verhalende tekst en uittreksels uit het geheimzinnige document, gestoffeerd met een overvloed aan verklarende voetnoten, het leesplezier niet echt, om het zachtjes uit te drukken.

Dit voor uitgeverij Manteau zeer atypische boek, zou niet misstaan hebben op de verplichte literatuurlijsten uit mijn schooltijd, waardoor mensen eerder afgeschrikt werden om van lezen een hobby te maken in plaats van ervoor warm gemaakt te worden. De paus van Satan is in mijn ogen dan ook een miskleun als spannend boek.

Het definitieve verdict: 3/10

De eerste zin:
De wijze waarop ze de schuifdeur openrukten, voorspelde niet veel goeds.

De korte inhoud
Je bent de enige getuige van een zoveelste incident met jongeren, dit keer op een late trein. Je kent de jongeren niet en ook het slachtoffer is je onbekend. Je wordt door niemand opgemerkt, je hebt geen gsm op zak en bovendien ziet het er allemaal niet zo erg uit voor het slachtoffer. Redenen genoeg om de politie niet te bellen.
Tot de volgende dag….


Het volledige rapport
De Vlaming Rudy Soetewey is leraar van beroep, maar pleegt als eens een boek te schrijven. Na in de jaren negentig te zijn begonnen als romancier richtte hij vanaf de eeuwwisseling zijn pijlen op het spannende boek. Een omscholing die niet onopgemerkt voorbij ging want zijn titels prijkten al op de nominatielijstjes van het gros der Nederlandstalige thrillerprijzen. Naast romans componeert hij ook stukken voor toneel en liedjes.

Getuigen is zijn vierde spannende boek dat net als zijn voorgangers een losstaand verhaal vormt. Hierin is Martin Vandeweyngaert in de late uurtjes getuige van een daad van kleine criminaliteit. Om zichzelf niet dieper in de problemen te werken dan hij al zit, besluit hij niet te reageren, maar zijn geweten knaagt. En het knaagt nog harder als hij wat later in de krant leest dat de gevolgen erger waren dan hij had ingeschat. Onder het maaiveld blijven. Of zijn nek uitsteken? De strijd tussen zelfbehoud en rechtvaardigheidsgevoel bezorgen hem slapeloze nachten.

Rudy Soetewey situeert zijn verhalen steevast in de buurt waar hij al jarenlang verblijft. Ook nu weer vormen de gemeenten Hove en Edegem in de Antwerpse rand het decor voor weerom een klein, herkenbaar spannend verhaal dat drijft op het uitstekend psychologisch inzicht van de schrijver en dat in de eerste persoon enkelvoud verteld wordt in een aangenaam taalgebruik, dat volks aandoet en waarin vooral de Vlaamse lezer zich meteen zal thuis voelen. De auteur tapt dus grotendeels uit hetzelfde vaatje als Patrick De Bruyn, waarbij ze, kwalitatief beschouwd, perfecte sparringpartners zijn.

Getuigen slaat de inleiding over en zet meteen de toon door de lezer meteen een dosis spanning voor te schotelen, waardoor deze direct in het verhaal zit en er niet meer uitkomt. Want door uitgekiende wijze waarop de auteur de hersenspinsels van het hoofdpersonage op papier zet, kan men niet anders dan meeleven en menigmaal betrapte ik mezelf erop identieke ergernissen en ongeloof als Martin aan de dag te leggen tegenover de werking van het systeem. Want dat is het boek eigenlijk: een bedekte maar gegronde aanklacht aan het adres van de werking van onze maatschappij - en dus aan het adres van ieder van ons – waarbij enkel eigenbelang als primaire maatstaf telt.

Dit laatste klinkt misschien nogal zwaar, maar Rudy Soetewey brengt het op zo’n terloopse en geloofwaardige manier waardoor het de spannende verhaallijn totaal niet in de weg staat.

Getuigen is net geen driehonderd bladzijden herkenbare suspense en het bewijs dat deze schrijver, net als goede wijn, beter wordt met de jaren. Een aanrader.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin: 
Cashin liep om de heuvel heen, de zeewind in.

De korte inhoud
Wanneer je ternauwernood aan de dood bent ontsnapt kunnen de gevolgen niet uitblijven. Joe Cashin veranderde noodgedwongen van baan; hij werd overgeplaatst van de hectische werkplek bij moordzaken naar een rustig dorpje aan de kust waar hij opgroeide. Tegenwoordig hoeft hij alleen nog maar de plattelandsagent te spelen en de honden uit te laten. En af en toe denkt hij na over zijn verleden.
Dan wordt een prominente dorpsgenoot overvallen. Alle tekenen wijzen erop dat drie jongens uit de aboriginalgemeenschap verantwoordelijk zijn voor de misdaad, maar Cashin is niet overtuigd. Wanneer de ene tragedie de andere inluidt, is een heftige confrontatie tussen een dorp met een verborgen verleden en een man die het zijne probeert te vergeten, onafwendbaar..


Het volledige rapport..
De in Zuid-Afrika geboren Peter Temple trok in 1980 naar Australië, om in Sydney en Melbourne een journalistieke en academische carriere na te jagen. hem naar Sydney en Melbourne bracht. Midden de jaren negentig waagde plubliceerde hij het eerste boek in de reeks met advocaat en gokker Jack Irish in de hoofdrol. Maar zijn recente op zichzelfstaande romans genieten meer aanzien in het vak. Zo werd Waarheid het eerste spannende boek dat bekroond werd met een echte literaire prijs en werd De gebroken kust beloond met een Dagger.

In de gebroken kust volgen we Joseph – Joe voor de vrienden – Cashin die, nadat hij bijna het leven liet bij een mislukte arrestatie van een seriemoordenaar, nu een rustig bestaan leidt als hoofd van een politiepost in het rustige fictieve Port Monro, aan de Australische zuidkust. Tot een van de belangrijkste inwoners van het dorp overvallen wordt. De zoektocht naar de daders brengen de onderhuidse spanningen in de regio tussen de blanken en de Aboriginals naar boven alsook een duister geheim dat al jaren zorgvuldig door de betrokkenen bewaard werd. Of hoe niets is als het lijkt…

Peter Temple maakt het zijn lezers niet makkelijk. Niet alleen werkt hij zijn sterke plot uit tot een soort van “Het leven zoals het is: politie”, waarbij hij door middel van veel faits divers die eigenlijk niets met het eigenlijke verhaal te maken hebben de lezer van zijn à propos brengt. Maar ook gooit hij karrenvrachten personages in de strijd – de eerste 100 bladzijden zijn goed voor zowat zeventig namen – waardoor het onbegonnen werk is bij te houden wie wie weer is; of zelfs wie ertoe doen in het verhaal en wie niet. Kortom de auteur vraagt veel doorzettingsvermogen van zijn publiek dat zich maar blijft afvragen wanneer het echte verhaal nu eindelijk gaat beginnen.

Door deze terloopse vertelstijl, die alle nadruk legt op de verhoudingen tussen de personages en niet op hun daden, zorgt ervoor dat de verrassing van de ontknoping de impact heeft van een dovende kaars. De gebroken kust is in mijn ogen dan ook geen spannende boek, maar een roman met een misdaad als thema dat de auteur gebruik als kapstok om de Australische maatschappij een spiegel voor te houden. Het geloofwaardigheidgehalte van dit verhaal is dan ook zeer hoog, maar de spanningsboog stelt amper meer voor dan de flatline op de hartmonitor van een overleden patiënt.

Zo is het ondermeer verhelderend te lezen dat ook Down Under racisme een even hekel thema is als bij ons. Alleen zijn het daar niet de Mediterrane inwijkelingen maar de afstammelingen van de autochtone Aboriginals die in de incasserende hoek zitten.

Met De gebroken kust levert Peter Temple zowel een zeer aardige roman af, als een enorm tegenvallend spannend boek, dat nochtans alle noodzakelijke ingrediënten bevat om er een succes van te maken. Het boek is dan ook het zoveelste in de rij dat de stelling bevestigt dat de smaak van prijsuitreikende jury’s en deze van de boeken kopende liefhebbers van spannende boeken kilometers ver uit elkaar kan liggen. Hierdoor is De gebroken kust dan ook enkel voorbehouden is aan de avonturiers onder de spannende boeken lezers.

Het definitieve verdict: 4/10

Het volledige rapport
Ter promotie van een aantal jonge Nederlandse schrijfsters uit de portefeuille van Karakter brengt de concept packager B for Books onder de noemer Spannende Vrouwen een aantal duoboeken op de markt. Hierin worden telkens twee kortverhalen gebundeld in een harde kaft: een van de hand van een opkomend talent en eentje van een grote naam in het boekenvak.

In dit boek worden Agatha Christie en Liv aan elkaar gekoppeld. Beide leveren ze een kortverhaal dat zich afspeelt in de familiale kring. Getuige à charge van Britse Queen of crime dateert al uit 1925 en draait rond de getuigenis van een maîtresse over haar van moord beschuldigde minnaar, terwijl de de spanningen in het gezin centraal staan in De coach van Liv.

Het eerste wat opvalt als men het boek opent is het uitzonderlijk grote lettertype dat gebruikt werd en de enorme hoeveelheid wit op de pagina’s. Het moge duidelijk zijn dat de uitgever echt alles uit de kast heeft moeten halen om de twee kortverhalen op te rekken tot iets dat een boek genoemd kan worden. Het lijkt op het eerste zich wel een boek voor beginnende lezers.

En de conclusie na het bereiken van het laastse letterteken is dat de kunst van het schrijven van kortverhalen veel moeilijker is dan het lijkt. Een compleet geloofwaardig verhaal vertellen met levensechte personages, voorzien van een degelijke plot en liefst ook nog een verrassend einde op de oppervlakkte van een spreekwoordelijke rijstkorrel is geen evidentie.
Zo neemt het extreem korte Getuige à charge niet genoeg tijd om een geloofwaardige omgeving te creëren, waardoor zelfs de bijna briljante ontknoping niet inslaat als een bom. Pittig detail is dat de schrijfster - weliswaar om andere reden dan hierboven aangehaald – later het einde nog heeft aangepast.

Eigenlijk brengt Liv het er beter van af. Het geheel klopt. Alleen stopt ze de beperkte ruimte te vol met indrukken en stokpaardjes, waardoor de essentie van het verhaal wat ondergesneeuwd raakt.

Toch overstijgt dit duoboek in zijn totaliteit de status van tussendoortje niet. Misschien moeten potentiële auteurs van kortverhalen maar eens het Gouden strop winnende Fotofinish van Jac Toes bestuderen: een kortverhaal volgens de regels van de kunst.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin:
Drie dagen lang brandde het licht van de slaapkamer.

De korte inhoud
Op 21 december, de kortste dag van het jaar, wordt rechercheur Fred Fontein bij een gruwelijk moord geroepen. Een ex-rechercheur is in zijn woonkamer gemarteld en vermoord. Een bebloed papiertje met tekst dat op zijn voorhoofd werd geprikt, lijkt het enige waardevolle aanknopingspunt.
De verschillende sporen die Fontein en zijn team onderzoeken, leiden niet naar de dader. Als er sprake blijkt van een seriemoordenaar, wordt het nog belangrijker snel de waarheid te achterhalen. Maar de talentvolle rechercheur komt er maar niet achter met welke motieven de moorden gepleegd zijn.
Het onderzoek voert naar het verre verleden. Gebeurtenissen uit het midden van de negentiende eeuw blijken een grote rol te spelen. Maar kan Fred Fontein de dader vinden voor die nog meer slachtoffers maakt?


Het volledige rapport.
Volgens de achterflap heeft de debuterende Jeroen van der Heden een verleden als muzikant, verbleef hij als freelance pianoleraar veel in het buitenland en is hij momenteel woonachtig in Spanje. Maar omdat dit verhaal niet geconfirmeerd kan worden – want online is deze man blijkbaar onbestaande – zou het niemand verbazen dat deze naam slechts een nom de plume is

Dit vermoeden wordt mede onderschreven doordat de volwassen, onderhoudende en gemoedelijke stijl waarmee Uw wil geschiede op papier werd gezet, niet meteen aan een nieuwkomer in het vak doet denken, maar veeleer aan een iemand die zijn sporen als auteur al verdiend heeft. Wel is het zeer markant dat de auteur meermaals zeer lang wacht om een naam te plakken op een nieuw geïntroduceerd personage, alsof hun identiteit slechts bijzaak is.

De wrede moord op Erik Drent, een Amsterdams rechercheur op rust die niet zo rechtschapen bleek als van een wetsdienaar verwacht wordt, betekent voor Fred Fontein het begin van de jacht op een moordenaar, die zich al snel ontpopt als seriemoordenaar. Net als bij Zilte Deerne van Mariëtte Ciggaar blijkt de sleutel ook in het verleden te liggen, maar Jeroen van der Heden weet zijn variatie op dit thema veel geloofwaardiger te presenteren, waarbij enkel moet vastgesteld worden dat het motief voor de moorden wel erg vergezocht is.

Desondanks behoort Uw wil geschiede tot de betere politieverhalen die jaarlijks verschijnen. Dit is ook deels toe te schrijven aan het feit dat de personages niet alleen beschreven worden als mensen van vlees en bloed maar ze ook mooi gestoffeerd worden met een eigen privéleven.

Niet alleen de cover van Uw wil geschiede werd stijlvol uitgevoerd, ook de inhoud straalt goede smaak uit. Debutant of niet, Jeroen van der Heden levert een aanrader voor elke liefhebber van de Nederlandstalige policier.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
Niet van toepassing omdat dit een verhalenbundel is.

De korte inhoud
De novelle Laag bij de grond gaat over de gevaren van CO2-opslag onder de grond in Barendrecht. Als voorzitter van de stichting CO2isNee is John een groot tegenstander van C02-opslag onder de grond omdat de veiligheid geenszins gegarandeerd is. Vlak voor het verschijnen van dit boek blies de regering de opslagplannen in Barendrecht af bij ‘gebrek aan draagvlak’ en wellicht uit vrees voor de komst van dit verhaal. Elders gaan de plannen door. De bezwaren en gevaren die Laag bij de grond aandraagt gelden nog steeds…
De veelzijdigheid van Johns schrijfkunst blijkt uit de overige verhalen. We gaan met hem naar het mooie Schotland waar een echtpaar hun relatie probeert te redden. We leven mee met de verbijstering van Govert die opgesloten is en niet weet waar hij is of waarom. En we huiveren bij de gebeurtenissen van een gewichtsconsulente die in een franchisebedrijf is gestapt dat op haar geld uit is.



Het volledige rapport
Na een aantal jaar het schrijven gecombineerd te hebben met een baan in het onderwijs, legt de Barendrechtse auteur John Brosens zich sinds 2002 voltijds toe op het auteurschap en laat hij vooral poëzie, jeugdboeken en thrillers uit zijn pen vloeien.

Zijn nieuwste werk, werd uitgegeven bij Parelz. Een fonkelnieuwe uitgeverij die zich specialiseert in kortverhalen. Naast de mogelijkheid om als klant zelf boeken samen te stellen biedt Parelz ook kant en klare werken aan, zoals Perspectief waarin vier kortverhalen van John Brosens gebundeld werden.

Hoewel de auteur dit jaar de kaap van de vijfenzestig jaar zal ronden, is de man nog zeer actief. Zo stond hij als voorzitter van de protestbeweging CO2isNee tot voor kort nog met succes op de barricades om de Nederlandse overheid ervan te overtuigen af te zien van de opslag van CO2 in de uitgeputte gasvelden onder zijn woonplaats. Deze thematiek vormt meteen ook de achtergrond voor Laag bij de grond, veruit het langste verhaal uit deze bundel. Voor de echte fans van de auteur zal dit verhaal bekend in de oren klinken want het was al in een kortere versie te lezen op de webstek van de auteur.

Het verhaal is een manifest tegen de CO2opslag, waarbij de ontknoping al wordt weggegeven in de proloog, waardoor in eerste instantie de nieuwsgierigheid gewekt wordt, maar de lezer al snel kan preconstrueren wat de auteur nog moet vertellen.

In Een zwarte hond in de sneeuw en Het vreemde verhaal van Govert Sparrendaal, twee van de drie andere kortverhalen toont de auteur dat hij ook eens graag buiten de lijntjes van het geloofwaardige kleurt en waagt hij zich in de voetsporen van Stephen King. Het zijn dan ook buitenbeentjes met verfrissende plots naar de maatstaven van de wereld van het spannende boek.

Het afsluitende Slag om de taille is een vingeroefening omtrent het recht in eigen handen nemen, dat net onder het niveau blijft van de andere verhalen.

Kortverhalen schrijven is een kunst op zich en John Brosens komt er niet bekaaid vanaf en levert met Perspectief vier best te pruimen stukjes af, maar echte pareltjes zijn het ook niet geworden.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea:
Het huis aan de rand van Eschweiler, een voorstad van Aken, grenzend aan de eerste bossen van de Eifel. Het Haus der Drachen was een imponerend, somber gebouw, gedeeltelijk opgetrokken in donkere natuursteen. De witstenen omlijsting van de ramen was vergrijsd, en het dak had een onbestemde kleur gekregen door een dikke kaag korstmos. De tuin, ooit groot en ruim, was door jarenlange verwaarlozing vrijwel dichtgegroeid. Hoge bomen hielden elke zonnestraal buiten, en de afhangende takken van de grote sparren leken altijd te druipen van het vocht, alsof ze uit een zwart moeras waren opgerezen. Aan het begin van de oprit, aan weerszijden van het roestige hek, stonden twee gemetselde pilaren, eveneens in natuursteen. Op elke pilaar troonde een groen uitgeslagen, ineengekronkelde draak die zijn eigen staart verslond. Ouroboros, het symbool van de eeuwige terugkeer en de eenheid van alles..

De korte inhoud
Welke kwade krachten beheersen de vakgroep Westerse antropologie in Leiden? In korte tijd vallen er meerdere doden. Is het de geest van Uilenspiegel die rondwaart? De middeleeuwse plaaggeest zorgt in elk geval voor haat en nijd tussen een aantal wetenschappers die zich met hem bezighouden.
Is het hebzucht? De Duitse onderzoeker Waldemar Isfeld heeft een unieke oude Uilenspiegel-druk in zijn bezit die hij aan niemand wil laten zien. De Nederlandse docent Job Deerlijk raakt gefrustreerd en geobsedeerd door die houding.
Maar dan doet hij nota bene zelf een merkwaardige vondst in de oude tennisclub Providentia. Slim Bensoussan, Jobs assistent, bijt zich vast in de materie, en ontdekt onvermoede verbanden tussen Uilenspiegel, de tennisgeschiedenis en het Nederlandse koningshuis.
Is er een schuldige aan te wijzen voor al die doden? Of… is de Westerse antropologie bezig zichzelf uit te roeien?.



Het volledige rapport
De Nederlandse schrijfster en vertaalster Corine Kisling kreeg haar eerste voetnoot in de geschiedenis van het spannende boek toen ze in 1997 de Schaduwprijs uitgereikt kreeg voor Satan in de polder. Na drie werken onder haar eigen naam begon ze spannende boeken te publiceren in samenwerking met haar Belgische man, Paul Verhuyck. Hun meest recente werk De duim van Alva werd vooral in Vlaanderen goed gesmaakt met nominaties voor zowel de Hercule Poirotprijs als de Diamanten Kogel.

Kwelgeest is de voorganger van De duim van Alva, waarop de mannelijke helft van het schrijversechtpaar duidelijk zijn stempel drukte. Niet alleen was hij vele jaren verbonden aan de universiteit van Leiden, waar het verhaal zich afspeelt, maar publiceerde hij ook al non-fictie over Tijl Uilenspiegel, het belangrijkste thema van dit boek.

Een ongeluk komt nooit alleen. Ook niet op de vakgroep Westerse antropologie van de universiteit van Leiden, waar zich op korte tijd enkele rampzalige gebeurtenissen voltrekken, waarvan de meeste van ver of van dichterbij te maken hebben met Tijl Uilenspiegel. Meer bepaald met de frustraties van Uilenspiegelkenner en docent Job Deerlijk tegenover een Duitse collega het vroegst bekende boekwerk over de Nederlands-Duitse folkloristische figuur bezit, maar volledig afschermt voor de buitenwereld. Maar Job vindt zijn motivatie en werkvreugde terug als hij toevallig zelf op een eeuwenoud document stoot dat handelt over zijn favoriete volksfiguur. Misschien zelfs ouder dan de onbereikbare publicatie van Waldemar Isfeld.

Kwelgeest leest vlot weg, en wordt gelardeerd met lesjes geschiedenis over de meest uiteenlopende onderwerpen, zoals de leerstoel Westerse antropologie, Uilenspiegel en tennis. Misschien pronken de auteurs net iets teveel met hun kennis. Maar de geanimeerde kijk die ze de lezer geven op de petites histoires binnen een universitaire leerstoel maakt dan weer veel goed.

Hoewel Kisling & Verhuyck hun verhaal compact houden rond een relatief kleine groep personages neemt hun plot de vorm aan van een leeslint: aanvankelijk verweven de verhaallijnen zich strak tot een stevig geheel om haast ongemerkt de geloofwaardigheid te ondergraven en aan het einde rafelt het volledig uit, met een aantal losse eindjes tot gevolg.

De personages worden goed gestoffeerd, maar sommigen ontgroeien de status van typetje niet, waarbij het vooral leuk is te mogen vaststellen dan Job ontaardt in een moderne Tijl; een beschaafde versie van de vlegel die zijn bazen ten allen tijde een spiegel voorhoudt.

Kwelgeest is best een onderhoudend verhaal, maar jammer genoeg leidt het nergens naartoe, waardoor de liefhebber van spannende boeken op zijn honger blijft zitten. De vermelding “Roman” op de cover moest blijkbaar als waarschuwing geïnterpreteerd worden.

Het definitieve verdict: 5/10