27-11-13

FITZEK Sebastian - De wreker

fsdw.jpg

Achterop:
Op een dag bekent de tienjarige Simon een moord aan advocaat Robert Stern – een moord die hij vijf jaar voor zijn geboorte pleegde. Stern staat voor een raadsel.
Zijn verbazing slaat echter om in ontzetting als hij in de kelder die Simon hem heeft beschreven inderdaad de stoffelijke resten van een mens aantreft.
Deze vondst blijkt slechts het begin van een bizar avontuur. In zijn brievenbus vindt Stern een dvd met beelden van een tienjarig jongetje dat sprekend lijkt op zijn zoontje Felix, die kort na zijn geboorte is overleden. De voice-over op de dvd beveelt Stern om binnen een week alle moorden waarover Simon vertelt na te trekken, zonder de politie in te schakelen. Voldoet hij aan deze eis, dan zal hij Stern in contact brengen met Felix.
Hiermee begint een gruweltocht door de schimmige onderwereld van Berlijn. Er komen smerige zaken aan het licht, zaken die Stern ondanks al zijn beroepservaring nooit voor mogelijk had gehouden. Wat is er destijds precies gebeurd op de kinderafdeling van het ziekenhuis waar Felix stierf?

Achteraf:
Deze drieënveertigjarige journalist heeft zich ondertussen opgewerkt tot de meest populaire mannelijke misdaadauteur van Duitsland. De Wreker, dat uit 2008 stamt, is zijn derde standalone verhaal.


Hoewel ik van nature zeer veel vraagtekens zet bij de thematiek van het boek, net name het bovennatuurlijke, kan ik niet anders dan vaststellen dat de auteur het deze keer zeer goed overdacht heeft. Hij brengt zijn verhaal geloofwaardig en weet het gebeurde op het eind zeer verdienstelijke wijze te verklaren.
Los hiervan heeft De wreker een opbouw die wel meer gebruikt wordt in de wereld van het spannende boek: een onwetend en onschuldig iemand wordt verplicht bepaalde handelingen te verrichten, maar die persoon gaat verder dan zijn afperser vraagt, waardoor de problemen zich opstapelen.
Maar het staat als een paal boven water dat Sebastian Fitzek kan schrijven. Zo weet hij, door zijn aangename stijl, de lezer moeiteloos het verhaal in te zuigen. Zelfs een sceptische lezer als mijzelf, en dat is al een prestatie op zich.

Rapport: 7/10

EOB.JPG

21-11-13

LANGE Kelly - Maskerade

lkm.jpg

Achterop:
De ambitieuze Devin Yorke ‘has it all’: ze is jong, bloedmooi en intelligent. Haar uitbundige feesten zijn razend populair bij de jet set (sic) van Los Angeles. Bovendien is ze er in geslaagd de aandacht te trekken van de steenrijke, oudere modemagnaat Paul Bradshaw. Voor de sexy Devin laat Paul zelfs zijn gezin in de steek.
Heel even lijkt hun huwelijk een sprookje. Wanneer Devin echter met Pauls zoveelste minnares wordt geconfronteerd, pikt ze het niet langer: ze besluit Paul te verlaten en haar succesvolle carrière als modeontwerpster weer op te pakken.
Maar dan wordt Paul dood aangetroffen in de berm van de snelweg. Devins toekomst krijgt een totaal andere wending als blijkt dat de politie haar verdenkt van moord...

Achteraf:
Dorothy Scafard is beter gekend onder haar professionele pseudoniem Kelly Lange. Zij was een van de eerste Amerikaanse vrouwelijke radio- en televisiereporters en een gekend presentator op beide media. In de herfst van haar carrière debuteerde ze in 1995 met Maskerade als misdaadauteur.


Deze literaire thriller avant la lettre staat bol van de personages en heeft een hoog weekendfilm gehalte. De auteur heeft veel tijd nodig om haar verhaal op te zetten en pas als het wespennest volledig beschreven is, komt in de eindfase het verhaal pas echt op snelheid om volledig in Amerikaanse stijl te eindigen met een happy end waarbij zowaar 4 nieuwe koppeltjes gevormd worden.

Bijna driehonderd bladzijden inleiding is jammer genoeg net van het goede teveel, waardoor de lezer het overgrote deel van de leestijd op zijn honger blijft zitten, maar deze Amerikaanse weet desondanks toch een mooi plot op papier te krijgen.

Rapport: 6/10

EOB.JPG

19-11-13

VERSTRAETEN Koen - Zwarte lelie

 

vkzl.jpg

 

Achterop:
Als de verpleegkundige Carl Tingerman een zware beroepsfout maakt, wordt hij gedegradeerd tot assistent van de sinistere dokter Jean-Pierre Musket die zijn kabinet heeft in de kelder van het Corintheziekenhuis. Misket is proctoloog, een arts die zich heeft gespecialiseerd in het laatste eindje van de dikke darm, de aars.
Tingerman wordt stapelverliefd op Betty, de wulpse secretaresse van Musket, en hij raakt danig gefascineerd door de geniale dokter die een wereldschokkende theorie heeft ontwikkeld.
Het lijkt op het eerste gezicht een beetje lachwekkend, maar dan komen allerlei machten en krachten in actie: van een Russische presidentskandidaat tot agenten van het Nobelprijscomité en een katholieke strijdorganisatie.

Achteraf:
De 63 jarige Vlaamse krantenjournalist Koen Verstraete verraste in 2010 met zijn spannend debuut Het Ibrahim comité. Eerder dit jaar verscheen de opvolger, die de titel zwarte lelie meekreeg en die volledig los staat van zijn voorganger.

Zwarte lelie heeft een probleem: een identiteitscrisis Tijdens het lezen raak ik er maar niet uit of dit nu een spannend verhaal is of dat het bedoeld is als satire. Het plot; de serieusheid van vertellen – echt in de traditie van de Britse stiff upperlip – en het feit dat het ingezonden werd voor beide Vlaamse thrillerprijzen doen het eerste vermoeden. Maar de ongeloofwaardigheid van het onderwerp, de absurde personages en het verloop van het verhaal neigen sterk naar het tweede. Feit is dat deze tweeslachtigheid een goede band tussen lezer en boek in de weg staat.

De auteur pakt uit met een gewaagd gegeven. Absurdistan op papier, is misschien nog de beste omschrijving voor dit werk dat even onvoorspelbaar en rommelig tekeer gaat als een bal in een flipperkast Er is slechts een zekerheid: het gaatje staat centraal.

Rapport:
4/10

 

EOB.JPG

06-11-13

VAN DEN HEUVEL Aad - De president

 

vdhadp.jpg

Achterop:
Journalist Paul Weber gaat op zoek naar een verdwenen Nederlandse ontwikkelingswerker in het West-Afrikaanse Costa Guinee. Maar Paul heeft een verborgen agenda. De journalist probeert het lot te achterhalen van ex-president en revolutionair Vincente Robles, met wiens guerrillastrijders Paul ooit wekenlang door de jungle trok. Robles is spoorloos na een bloedige staatsgreep. Alles wijst erop dat het machtige narcoticasyndicaat in Costa Guinee met beide verdwijningen te maken heeft. Paul Weber zet de jacht in op de leider van het drugskartel.

Achteraf:
De Nederlander Aad van den Heuvel is een voormalige journalistieke TV-coryfee. De laatste jaren heeft hij ook naam gemaakt als auteur van spannende boeken. Zijn verhalen, die profiteren van de journalistieke achtergrond van de auteur, worden gekenmerkt door sociaal engagement en de aanklacht van grote sociale en politieke mistoestanden.


De president is al zijn achtste spannende boek. Deze zoektocht naar de goudvis in een Afrikaanse krokodillenvijver, dixit het hoofdpersonage, voert ons naar een fictief staatje in Midden-Afrika, met een schrijnend arme bevolking, en een dictator die zich verrijkt door zijn ziel te verkopen aan een Colombiaans drugskartel. Een achtergrond om U tegen te zeggen die, qua impact, de spannende, verhaallijn bijna volledig overschaduwt.

Aan degelijkheid geen gebrek, want 78-jarige auteur vertelt op zeer onderhoudende wijze zijn verhaal, waarbij de vergelijking met een documentaire of een lezing zelden veraf is. Diepgang te over, maar wellicht een tikkeltje te weinig spanning voor de doorsnee liefhebber van het genre.

Toch is De president alles bij elkaar genomen een slimme roman geworden, die op een kleine inzinking in het middenstuk na, perfect gedoseerd verteld werd. Zalig leesvoer voor de meerwaardezoeker van een auteur die stilaan een vaste plaats veroverd heeft tussen mijn persoonlijke favorieten.

Rapport: 7/10 

EOB.JPG

04-08-13

ZANON Carlos - Broers in Barcelona

 

zcbib.jpg

De eerste zin: 
Op de televisie vertelt iemand dat er destijds mensen waren die zo hun geld verdienden.


De korte inhoud
Het is ochtend als Epi de wc van een café binnenloopt in een achterbuurt van Barcelona. Er zijn op dat moment vier mensen aanwezig. Wanneer hij van de wc af komt, pakt Epi een hamer uit zijn tas, vermoordt een van hen en vlucht. Zijn broer en de barman nemen het voor hem op, maar voor Epi is dit nog maar het begin: hij is een koortsachtige zoektocht begonnen naar Tiffany, de vrouw van zijn dromen en tevens degene voor wie hij de moord heeft gepleegd. Wat gaat hij doen als hij haar vindt?




Het volledige rapport
De Spaanse poëet en schrijver van liederen en toneelstukken Carlos Zanon waagt met Broers in Barcelona zijn kans als schrijver van spannende boeken. Althans, zijn Nederlandse uitgever De Geus profileert deze roman als een spannend boek. Maar een misdaadnovelle heeft meer nodig dan enkel een onnatuurlijke dode als voorspel tot de rest van het verhaal.


Epi Dalmou, een kansarme jongeman uit de achterbuurten van Barcelona, vermoordt de man die hem zijn grote liefde ontfutselde, in de hoop haar voor zich terug te winnen. Zijn oudere broer Alex vindt het zijn verantwoordelijkheid om de naïeve moordenaar uit het vizier van de politie te houden. Een taak die hem bloed zweet en tranen kost en hem bevestigt dat ondank ’s werelds loon is.

Verhaaltechnisch springen twee zaken meteen in het oog: de eerste hoofdstukken worden bij momenten gesierd door zo’n mooi taalgebruik dat gevoelens van jaloezie meteen de kop opsteken bij elke lezer die maar enige ambitie heeft ooit iets op papier te zetten. Maar een aangename leeservaring wordt anderzijds heel fel tegengewerkt door vertelperspectieven die soms sneller wisselen dan Lucky Luke zijn pistolen kan trekken: Achter elke nieuwe paragraaf kan een ander camerastandpunt schuilgaan, zonder de minste vorm van indicatie of verwittiging. Een ruimere interlinie bij de wisseling van personage was niet alleen het minste wat het publiek mocht verwachten; het had wonderen gedaan, bij het verteren van dit werk

Lezers van spannende boeken geven nog geld uit aan hun hobby; de verkoopcijfers bewijzen dat week na week. Veel auteurs en hun uitgevers willen hier graag een graantje van meepikken, met als gevolg dat poëten, filosofen, cabaretiers, bekende Vlamingen en Nederlands en auteurs met naam en faam in andere literaire domeinen proberen de muren van het fort Knox dat de misdaadliteratuur is, te slechten. Maar de meesten onder hen lijken niet te beseffen dat het schrijven van een goed spannend boek een metier is; niet iets wat je zomaar even snel tussendoor doet. Het jammerlijke gevolg van dit opportunistische gedrag is dat de koper van spannende boeken alsmaar veelvuldiger thuiskomt met boeken die eigenlijk weinig of niets met spanning te zien hebben en op termijn zijn briefje van twintig euro meermaals zal omdraaien vooraleer het in te ruilen voor een thriller. Kortom de uitgevers zijn volop bezig de markt kapot te maken door het creëren van een aanzienlijk verhoogde kans op het aanschaffen van een kat in een zak.
Dat Carlos Zanon ook nog eens gemakkelijk kan verward worden met zijn succesrijke landgenoot Carlos Ruiz Zafon, zal wel een toevalligheid zijn, maar zal wellicht ook resulteren in de nodige verkeerde aankopen.

Ook Broers in Barcelona behoort tot bovenstaande groep werken: een overdaad aan gedachten en herinneringen larderen het verhaal, en smoren elke opflakkering van suspense in de kiem. Daarenboven wordt de spanningsboog ook nog eens tegen de grond gedrukt door het royaal aangebrachte multiculturele sausje. Door de naïviteit van het hoofdpersonage en de gevolgen van zijn daden, kan dit verhaal dan ook alleen maar het predicaat coming-of-age roman opgekleefd krijgen. Maar geen thrillerliefhebber die daar zal van wakker liggen.

Natuurlijk moet er even stilgestaan worden bij het bij momenten sublieme taalgebruik waarmee de uitzichtloosheid van het bestaan van de hoofdpersonages, in de wijken van een van ’s werelds populairste citytrip bestemmingen die zorgvuldig geweerd worden uit de reisgidsen, doeltreffend beschreven wordt. Maar ook hiervan zal geen thrillerliefhebber een seconde slaap voor laten.

Uitgeverij De geus had Carlos Zanon beter uitgebracht onder de vleugels van hun literaire afdeling, want nu ligt Broers in Barcelona bleekjes te wezen tussen de echte spannende boeken, en mist het wellicht zijn doelpubliek.

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


14:54 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zanon_carlos, vertaald, spanje, 3, familiedrama, roman, alleenstaand |  Facebook |

03-08-13

SKAYE Melissa - Virtuele tango

 

smvt.jpg

 

 

De eerste zin:
De gasten werden uitgezwaaid en het feestvarken sloot glimlachend de deur.

De korte inhoud
In Hoorn heeft een nietsontziende moordenaar het voorzien op jonge vrouwen. Hij schuwt geen enkel middel om zijn doel te bereiken en gebruikt het internet als zijn moordplatform. De slachtoffers worden in de meest gruwelijke omstandigheden aangetroffen.
Sanne Philips en Luca Borra, rechercheurs van politie Hoorn, staan voor een raadsel. De dader lijkt onzichtbaar en de doodsoorzaak niet te achterhalen. De slachtoffers hebben allen op een advertentie gereageerd, waardoor de recherche haar aandacht richt op de mysterieuze man die zich hierachter schuilhoudt. Maar wat is de betekenis van de zwarte roos die bij elk slachtoffer wordt gevonden?
Zodra blijkt dat de vrouwen voor hun dood een date met vermoedelijk dezelfde man hebben gehad, is de recherche van mening dat het hier de dader betreft of dat er door twee daders onder één hoedje wordt gespeeld.
De situatie wordt nog dramatischer als Faith Binet, een meisje van vijftien, verdwijnt.
De tijd dringt en de race tegen de klok begint om Faith levend terug te vinden, voordat er nog meer doden vallen...




Het volledige rapport
De Nederlandse Melissa Bielsma-Schaaij, woont met haar gezin in het Noord-Hollandse stadje Hoorn, waar ze de boekhouding verzorgt van het bedrijf van haar man.


In 2006 kreeg de schrijfmicrobe haar te pakken en dat leverde naast twee delen in een fantasyreeks met Jeremy Jago en een aantal kortverhalen ook een eerste spannende boek op, dat de titel Incognito meekreeg. Via de crowdfunding site TenPages.com slaagde ze erin het budget rond te krijgen om haar tweede thriller te publiceren: Virtuele tango, dat ze op de markt bracht onder het pseudoniem Melissa Skaye, rolde eerder dit jaar van de persen bij uitgeverij Ellessy.

Hierin fungeert haar woonplaats als achtergrond van een politieroman waartegen een meedogenloze moordenaar jonge vrouwelijke slachtoffers maakt. Ondanks het feit dat bij elk verminkt lichaam een zwarte roos gevonden wordt, staan rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra voor een moeilijke taak. Net als het onderzoek uitwijst dat alle slachtoffers enkele dagen voor hun dood een afspraakje hadden met iemand die ze leerden kennen op een chatsite op internet, verdwijnt er een vijftienjarig meisje. Is de moordenaar veranderd van modus operandi? Is het huidige spoor een doodlopend straatje? Of staat deze verdwijning los van de moorden? Het is voor de rechercheurs alvast genoeg reden om nog intensiever jacht te maken op de dader of daders…

Melissa Skaye vertelt haar verhaal grotendeels in de derde persoon en in de verleden tijd. Enkel voor de stukjes die verteld worden vanuit het standpunt van de dader schakelt ze over naar de eerste persoon enkelvoud en de tegenwoordige tijd.

Hoewel het over de gehele lijn aangenaam vertoeven is in de wereld van Sanne en Luca, maakt de afwerking een nogal slordige indruk, door de aanwezigheid van een aantal rare zinsconstructies die niet helemaal conform ogen met de Nederlandse taal. De leuke plot maakt een en ander goed door de degelijke opzet en de auteur voorziet voldoende wendingen en dwaalsporen om zelfs een ervaren lezer op het verkeerde been te zetten.

Een ding is zeker: de volgende keer dat een lezer zich aan het chatten zet, zal hij zeker even nadenken vooraleer een nieuweling als kennis te accepteren, want met Virtuele tango drukt Melissa Skaye haar publiek met de neus op het feit dat de veiligheid en anonimiteit van het internet begint bij jezelf, maar toch grotendeels een illusie zijn.

Opvallend is ook het dubbele dankwoord: de auteur is schijnbaar zo blij dat haar boek winkelrekken gehaald heeft dat ze zowel vooraan als achteraan het werk de loftrompet steekt over iedereen die haar al dan niet geldelijk bijstond bij dit project.

De chatthriller Virtuele tango is al bij al een aardig werkje dat door de aaibaarheid van de hoofdpersonages, misschien wel de basis kan vormen voor een reeks. En de auteur van haar kant toont voldoende maturiteit en inventiviteit, terwijl er tegelijk nog voldoende potentieel blijft om te groeien in het schrijversvak.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


23-07-13

DERIX Govert - Sterrenmoord

 

dgs.jpg

 

De eerste zin:
‘Vraag der vragen: bestaat er een verbinding tussen de kosmos en het goede?’

De korte inhoud
De sterrenhemel: opeens is hij verdwenen. Onder leiding van de Engelse koninklijk astronoom Emperor start een zoektocht. Intussen vindt een reeks gruwelijke moorden plaats en staat de mensheid aan de rand van een mysterieuze afgrond.



Het volledige rapport
De Nederlandse filosoof en adviseur Govert Derix geniet enige naambekendheid als auteur van non-fictie in een waaier van domeinen. Sinds enkele jaren schrijft hij ook columns voor een paar Nederlands-Limburgse kranten. Maar op zijn spannende fictiedebuut was het wachten tot hij de kaap van de vijftig levensjaren gerond had.

In dit werk, dat de titel Sterrenmoord meekreeg, schitteren de sterren op een avond enkel nog door hun afwezigheid: in plaats van een plafond vol fonkelende lichtjes is er slechts complete duisternis boven onze hoofden waar te nemen. De astronomen zijn even verrast als ieder ander en onder druk van de politiek proberen ze onder leiding van de Londense Koninklijke Astronoom Barnaby Emperor een verklaring te vinden voor dit fenomeen. Een taak die er niet gemakkelijker op wordt als rondom hen chaos uitbreekt, nu de mensheid verstoken is van haar nachtelijke oriëntatiepunten.

Bij het openslaan van het boek, krijgt de lezer twee volle bladzijden blurbs over zich heen, die hem moeten overtuigen hoe overweldigend goed dit verhaal wel niet gaat worden. Maar als zowat alle citaten afkomstig blijken te zijn van personen die geen enkele binding hebben met de wereld van het spannende boek, moeten de waarschuwingslichtjes al oplichten. En als de twee uitzonderingen ook nog streekgenoten blijken te zijn van Govert Derix, gaan mogen ook de sirenes beginnen loeien.

Door de vrij grote interlinie en woordspatiëring wekt het werk in eerste instantie de indruk zich te richten op de slechtziende lezer. Een andere opmerkelijke vaststelling is dat de hoofdstukken aflopend genummerd zijn: het is niet alledaags dat een boek begint met hoofdstuk 99 en eindigt met hoofdstuk 0 en die allen ook nog eens een titel dragen, waarvan de logica voor de niet amateurastronomen onder ons pas op de laatste bladzijde duidelijk wordt.
Inhoudelijk lijkt de aanzet de lezer voor te bereiden op een absurd verhaal in de lijn van Het transgalactisch liftershandboek van de Brit Douglas Adams. Het originele uitgangspunt biedt wel degelijk perspectieven, maar vanaf hoofdstuk twee – of moet ik achtennegentig zeggen – is het een en al drama. Wat volgt is een totaal ongeloofwaardig verhaal waarbij diverse invloeden uit de relithriller met historische inslag er met de haren bij gesleurd worden, de halve wereld aan het moorden slaat en waarin zowel elf september als de kruisiging van de verlosser nog eens dunnetjes overgedaan worden. Maar geen enkele van deze gegevens wordt fatsoenlijk uitgewerkt. Daarnaast is de auteur er niet in geslaagd om al die gegevens te verwerken tot een homogeen geheel: sommige hoofdstukken, met als enig doelde lijst van slachtoffers uit te het breiden of het vullen van wat extra bladzijden, staan er verloren bij.

Sterrenmoord heeft misschien enig bestaansrecht in andere domeinen, maar in het universum van het spannend boek kan het enkel maar als een onding bestempeld worden. Het verdwijnen van de sterren mag dan ook beschouwd worden als een constante in dit werk van Govert Derix: zelfs in de quotering is er amper nog eentje terug te vinden, met enkele schamele puntjes als beloning voor het originele begin en de vlotte leesbaarheid.

 


Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: derix_govert, nederlandstalig, nederland, 3, roman, whatif, alleenstaand |  Facebook |

19-07-13

VAN BEEK Peter - Drift

 

vbpd.jpg

De openingszin:
Op de twee autodekken van de veerboot naar Texel hadden de meeste passagiers hun auto, camper of vrachtwagen verlaten.

De korte inhoud
Aan boord van de veerboot naar Texel vindt rechercheur Lone Telander het bevroren lichaam van een oudere man in een achtergebleven vrachtwagen. Ze beseft meteen dat deze moord niet op zichzelf staat en roept de hulp van haar collega’s op het vasteland in. De dood van de man blijkt het begin van een reeks gruwelijke moorden, waarbij Lone en haar collega’s volledig in het duister tasten. Totdat de moordenaar wel heel erg dichtbij komt…



Het volledige rapport
De bibliografie van de Nederlandse docent Peter Van Beek bevat al een respectabel aantal jeugdboeken. Met Drift voegt hij zijn eerste spannende boek toe aan zijn palmares. En hij beschouwt zichzelf niet als een eendagsvlieg in het genre want met de vermelding “Een Lone Telander thriller” op de omslag wordt meteen aangegeven dat dit verhaal de start moet inluiden van een nieuwe serie.

Lone Telander is een vrouwelijke rechercheur op Texel. Als ze wordt opgeroepen voor een op het veer naar Den Helder achtergelaten vrachtwagen, doet ze een akelige ontdekking: in de vriesruimte ervan bevindt zich het bevroren lichaam van een man. Samen met haar Alkmaarse collega’s start ze een onderzoek dat al snel verwordt tot een race tegen de klok en uitdijt tot een jacht op een seriemoordenaar die wel erg persoonlijk wordt …

Al meteen van bij het eerste hoofdstuk krijgt de lezer een goed gevoel bij Drift: het verhaal wordt verteld in een pretentieloze, natuurlijk aanvoelende en goed bekkende stijl die de vaart van het beschrevene benadrukt en de personages bedienen zich van snedige conversaties die veelal bestaan uit het over en weer gooien van oneliners en oneworders. De frisheid van limoenen op papier.

Peter Van Beek weet de gevoelsstemming van zijn hoofdpersonage perfect op de lezer over te brengen door te pas en te onpas liedjes in haar hoofd te laten opkomen. Deze manier van werken ligt perfect in de lijn van het boek: simpel, maar efficiënt.

Maar laat je niet misleiden. Drift is geen boek voor doetjes. In tegendeel zelfs; de snoodaard van dienst is zeer donker grijs gekleurd als hij al niet roetzwart is: op de zes dagen die het verhaal beslaat, maakt hij berekend koelbloedig en gruwelijk vindingrijk, evenveel al dan niet dodelijke slachtoffers en weet hij perfect de druk op te voeren voor Lone Telander en haar collega’s, die amper de tijd krijgen om een strategie te bedenken.

Tot zover het geschal van de loftrompet, want er is ook nog ruimte voor verbetering. Door het commerciële succes van de 50 tinten-boeken van E.L. James is het motto ‘sex sells’ weer het hoogste goed onder uitgevers en auteurs. En de invloed daarvan is meteen merkbaar, want ondanks het feit dat ze volop verwikkeld zijn in meerdere races tegen de klok, vinden de personages nog ruim de tijd om met elkaar tussen de lakens te duiken. We zullen we hier in de nabije toekomst nog frequent mee geconfronteerd worden, vrees ik. Is er dan niemand die zich de vraag stelt of de gemiddelde thrillerliefhebber hier wel op zit te wachten?

Verder heeft de auteur goed nagedacht over zijn plot, waarbij hij de lezer aan zich bindt met een aantal originele en wrede moorden. Maar misschien overschrijdt hij de grenzen van de geloofwaardigheid door de snelheid en de driestheid waarmee de moordenaar aan de slag gaat. En bij het uitschrijven loopt het even mis, als de eerste indicatie van de dader veel te duidelijk is en wat te vroeg komt. Een stapsgewijze blootgave had meer impact gehad, want nu is het mysterie even snel verdwenen als sneeuw voor de zon.

Toch mag besloten worden dat Peter Van Beek met Drift een verrassend frisse politieroman afleverde, die de lezer probleemloos bij de les weet te houden en aan het eind nieuwsgierig achterlaat in afwachting van nieuw werk.

Het definitieve verdict:
6/10


EOB.JPG

09-07-13

FRANSSEN Yvonne - De genius

 

fydg.jpg



De openingszin:
Het klinkt ongetwijfeld vreemd, misschien zelfs ongeloofwaardig, maar ik kan u verzekeren dat ik altijd alleen maar de beste bedoelingen heb gehad.

De korte inhoud
Natasha Hofman kijkt met weinig plezier terug op haar kinderjaren. Thuis had ze te kampen met een depressieve moeder, op school was ze het mikpunt van spot en pesterijen.
Toch vindt Natasha als jonge vrouw haar draai in het leven: ze heeft succes als schrijfster en ontmoet een leuke man. Dan slaat het noodlot toe: Vincent, haar vriend wordt in zijn eigen huis vermoord. Van de dader ontbreekt elk spoor.
Tot overmaat van ramp wordt Natasha’s vader ernstig ziek. Kort voor zijn overlijden schrijft hij zijn dochter een brief, waarin hij een bekentenis doet die haar hele wereld op zijn kop zet.
In haar pogingen om met zichzelf en haar verleden in het reine te komen, doet Natasha opnieuw een schokkende ontdekking, die niet alleen een heel ander licht werpt op gebeurtenissen uit haar jeugd, maar die haar tegens doet beseffen dat ze in groot gevaar verkeert.

Het volledige rapport
De Nederlandse auteur Yvonne Franssen werd vierenveertig jaar geleden geboren en getogen in Limburg. Met haar man runt ze een advocatenkantoor en daarnaast schrijft ze. Twee jaar geleden debuteerde ze met de literaire thriller Talio en recentelijk verscheen tweede haar boek, dat de wel overdachte titel De genius meekreeg. Een titel die achteraf beschouwd al op drie verschillende niveaus verwijst naar de inhoud van het werk. Was iedereen maar zo creatief.

Gebruik makend van een meervoudige eerste persoon enkelvoud, waarbij per hoofdstuk door de ogen van een ander personage wordt gekeken, wordt de lezer door middel van lange flashbacks deelgenoot gemaakt van het leven van Natasha: een jonge vrouw, die zich als kind meestal aan de rand van de groep bevond en wiens leven parallellen vertoont met het weer: na wat zon volgt er gegarandeerd onweer. Al vroeg verloor ze haar moeder. Haar partner werd vermoord op de dag dat ze bij elkaar zouden intrekken en nu staat ze aan het sterfbed van haar vader, die haar met zijn spreekwoordelijke laatste adem van haar stuk brengt met een bekentenis die inslaat als een donderslag bij heldere hemel. Ze vindt troost in de armen van de huisarts van de familie, maar ook dat geluk wordt snel verstoord als duidelijk wordt dat die man ook een geheim met zich meedraagt Dan wordt ze bijna tegen beter weten in smoorverliefd op Roel. Kan hij de zon laten schijnen en de grijze wolken in haar leven op afstand houden? Of slaat het noodlot andermaal toe?

De lezer plezieren met een aangenaam weglezende tekst die zonder veel haperingen of moeilijker verteerbare passages kan opgenomen worden, lijkt de laatste tijd het streven van menig auteur en uitgeverij. Hierin is Yvonne Franssen alvast met brio geslaagd.
Dat dit meestal inhoudelijke consequenties heeft, heb ik ook al menigmaal betoogd. Zo doet al dat gepapa en gemama al snel kinderachtig aan, wetende dat we in het hoofd kijken van een volwassen vrouw. Op een van de bladzijden telde ik wel tien keer de woorden papa of mama, en laat ik moeder en vader nog buiten beschouwing, want dan klokte de teller af op nog eens vijftig percent meer. De etiketten chicklit en zelfs, als we de seks buiten beschouwing laten, young adult duiken spontaan in het hoofd op. Gelukkig evolueert De genius nadien naar een instapthriller.

Want de gevorderde thrillerlezer kan al snel de belangrijkste scharnierpunten van De genius voorspellen. Zo verneemt het hoofdpersonage op bladzijde 13 al de ontknoping van een verhaallijn, terwijl de lezer, warm gehouden door een aantal zinspelingen in dit verband, moet wachten tot pagina 200 om zijn vermoedens bevestigd te zien, waardoor het grootste deel van het boek gedegradeerd wordt tot een langgerekte inleiding. Anderzijds gebeurt de onthulling van een andere verhaallijn te vroeg en vooral te terloops, waardoor het mogelijke schokeffect totaal niet eens van de grond komt.

Tot slot wil ik nog opmerken dat Yvonne Franssen blijkbaar een voorliefde heeft voor voornamen die beginnen me de letters M en J, want zowat de helft van de personages kreeg er een opgeplakt met deze beginletters. Of hier een conclusie uit kan getrokken worden laat ik in het midden…

Met De genius leverde Yvonne Fransen een eerder dramatisch dan spannend boek af dat zich richt tot nieuwelingen in het genre van het vrouwelijk geslacht, maar dat de genialiteit van de titelkeuze helaas niet benadert. 

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


01-06-13

OUELLETTE Pierre - Deus ex machina

 

opdem.jpg

De openingszin: 
Als de massamedia het over het ParaVolve-incident hebben, gebruiken ze nog steeds termen als ‘de neerdaling van de hel op aarde’ en ‘de genetische antichrist’.

De korte inhoud
Het is de lente van 2005 en de Verenigde Staten zijn in de greep van een verlammende economische depressie die de regering ten val dreigt te brengen.
Tegelijkertijd bouwt een geniale ontwerper de supercomputer DEUS, die in staat is echt intelligentie te ontwikkelen. Deze computer is in staat zich permanent te vernieuwen en te verbeteren en kan uiteindelijk nieuw leven creëren. Maar er zijn mensen die DEUS voor hun eigen kwalijke doeleinden willen gebruiken…
Midden in een uitbarsting van politieke intriges en technologisch terrorisme gebeurt er iets ongelooflijks in DEUS, iets dat een gevaarlijke biologische kettingreactie veroorzaakt. Alleen Riley, een werkloze computerexpert, kan het gevaar van nieuwe bedreigende levensvormen, gegenereerd door DEUS, stoppen. Maar de computer vormt een ban met Riley, zijn vrouw en een jongetjes dat DEUS beschouwt als iets opmerkelijks – een vriend.


Het volledige rapport
De in 1945 geboren Amerikaan Pierre Ouellette kreeg voor het eerst naambekendheid als gitarist in het jazz-milieu van Portland, Oregon. Zijn liefde voor muziek bracht echter niet genoeg brood op de plank en bijna per ongeluk verzeilde hij in de reclamewereld. Door het vaderschap verzeilde de gitaar op het achterplan en zette hij voluit in op zijn carriere: hij werd medeoprichter en creatief directeur van een reclamefirma dat zich toelegde op spitstechnologie. Maar de drang naar artistieke vrijheid dreef de man naar het auteurschap, en zoals veel auteurs zette hij zich ’s avonds aan het schrijven.
Het resultaat, Deus ex machina werd goed onthaald, wat hem aanzette tot de verkoop van zijn bedrijfje en in te zetten op het voltijdse schrijverschap. Erg productief is Pierre Ouellette echter niet: in een tijdspanne van twintig jaar publiceerde hij drie romans onder zijn eigen naam en twee titels onder het pseudoniem Pierre Davis. 

Zijn eersteling Deus ex machina, dat al dateert van 1993 was een technologische toekomststhriller die gesitueerd was in 2005, een jaar dat ondertussen al enige tijd achter ons ligt. Hierin staan drie figuren centraal: een supercomputer die speciaal ontwikkeld is om autonoom te kunnen opereren door een doorgedreven gebruik van artificiële intelligentie. Tegen de achtergrond van een economische crisis, waarbij de machtsverhoudingen in de regering wankel staan, is er een groep die de rekenkracht van de supercomputer wil misbruiken voor eigen rekening, wat uit de hand loopt. Dan is er Michael Riley, een computerexpert die wordt gevraagd om te proberen weer vat te krijgen op dat stukje techniek in de hoop het tij te kunnen keren. En tot lot is er  de achtjarige buurjongen van Michael, Jimi Tyler die, bij gebrek aan echte vrienden zowel Michael als de computer gaat beschouwen als zijn vrienden.

Het begin van het verhaal vraagt wat doorzettingsvermogen van de lezer, want de technologische begrippen, principes en termen vliegen om te oren. Het lijkt er even op dat de auteur zijn publiek wil knockout slaan met zijn gepoch met kennis. Later kunnen we gelukkig niet anders dan vaststellen dat de man best een goede schrijfstijl hanteert.

Hoewel het boek soms toch wat oudbollig overkomt, en tegenwoordig genetische manipulatie gemeengoed geworden is, is de essentie van deze biotechthriller gelukkig nog altijd toekomstmuziek. Maar Pierre Ouellette, die in wezen een sciencefiction auteur is, gebruikt wel een royaal aantal ingrediënten om zijn gerecht te bereiden: biotechnologie, artificiële intelligentie, wat science fiction met fauna en flora die sneller evolueren dan Darwin ooit voor mogelijk hield en daarnaast nog een even een complot tegen de president van de USA. Het kan niet op, terwijl de superieure Italiaanse keuken net geroemd wordt om zijn eenvoud en alle hedendaagse grote chefs de boodschap “less is more” uitdragen. Door deze overvloed aan onderwerpen kan het niet anders dat sommige aspecten van het verhaal beter worden uitgewerkt dan andere.

Referenties naar andere auteurs zijn er dan ook legio en gemakkelijk te maken: zo herkennen we zonder probleem analogieën met Michael Crichton, Warren Fahy, Jussi Adler-Olsens Het Washingtondecreet, Dodelijk virus van Robert Tine, enz. Elkeen kan wel iets van zijn gading terugvinden in Deux ex machina. Maar tevens zaken die hem wat minder goed liggen en waarin de lezer niet zomaar wil in meegaan. Verscheidenheid is mooi, maar zelfs daarin mag niet worden overdreven; en dat is hier wel het geval.

Los van de onevenwichtigheid van dit verhaal, kan deze Nederlandse editie ook tot de kanshebbers gerekend worden om bekroond te worden met de prijs van lelijkste cover van vorige eeuw; als zo’n wedstrijd al uitgeschreven zou worden.

Deus ex Machina wordt algemeen beschouwd als een sciece fiction werk, en zou ook als dusdanig moeten beoordeeld worden. En niet als spannend boek.

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


29-03-13

WILLIAMS Kate - De genoegens van mannen

 

wkdgvm.jpg

 

De openingszin:
De nacht valt over Spitalfields Market, over de stortplaats achterin, die gebruikt wordt door kooplui voor het afval van groenten en versplinterde kratten.

De korte inhoud
Spitalfields, Londen, 1840. Catherine Sorgeiul woont in een vervallen huis in East End. Ze heeft weinig vrienden en niet veel te doen om de dagen door te komen, behalve haar eigen rijke fantasie. Maar dan vindt er een moord plaats. En nog een. De moordenaar blijkt het op vrouwen te hebben voorzien. Terwijl Catherine het nieuws over de moorden volgt, ontdekt ze dat geheimen uit haar eigen verleden verband houden met deze moorden en dat ze leeft in een wereld van seksuele obsessies, verraad en moord. De waarheid blijkt beangstigender dan ze zich kan voorstellen.


Het volledige rapport
De Britse Kate Williams is een master in zowel geschiedenis als in creatief schrijven. Naast het lesgeven aan een Londense universiteit, het recenseren, het bedrijven van journalistiek, het zetelen in panels en het maken van historische documentaires, schrijft ze historische biografieën. Zo dook ze al in het leven van de minnares van Lord Nelson, de Engelse koninginnen Victoria en Elizabeth en legt ze momenteel de laatste hand aan een werk over Josephine Bonaparte.
Daarnaast zette ze verleden jaar met De genoegens van mannen haar eerste stappen in de wereld van fictie.

Hierin maken we kennis met Catherine Sorgeiul, die met haar oom in een verpauperde buurt woont in het Londense East End van 1840. Als er op een dag een vrouwenmoordenaar actief wordt in die buurt, wordt Catherine hierdoor gefascineerd, en probeert ze als een amateur profiler in zijn hoofd te kruipen. Terwijl alle vrouwen amper nog een voet buiten de deur durven te zetten, wordt Catherine net aangetrokken door de locaties waar de Kraaienman slachtoffers maakte…

Dat Kate Williams een historica met schrijfervaring is, mag blijken uit de manier waarop ze haar publiek meeneemt naar een Londense buurt in volle teloorgang ergens halfweg de negentiende eeuw. Met veel aandacht voor detail weet ze de sfeer te vatten en de couleur locale van die tijd quasi perfect aan het papier toe te vertrouwen, waardoor de lezer zichzelf als het ware in het spoor van het hoofdpersonage door de straten ziet bewegen.

Daarbuiten wordt haar vertelstijl als wollig ervaren, door de continue afwisseling tussen gedachten, dromen, flashbacks en de tegenwoordige tijd van de verhaallijn zelf. Hierdoor wordt alles nogal wazig, als in een droom. Hiertoe wordt ook bijgedragen doordat de auteur, in een poging om mysteries op te roepen, zelden de zaken bij naam en toenaam noemt.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, maar het personage achter de ik-vorm wisselt nogal eens, wat voor wat verwarring kan zorgen wanneer men toevallig onopgemerkt van het ene in het andere hoofdstuk belandt.

Het hoofdpersonage is een jonge vrouw die als bourgeoise op retour, in geen enkel hokje van de sociale indeling past: te arm om zich onder de mensen van stand te begeven maar niet arm genoeg om bij de werkende klasse te horen. Daarenboven heeft ze ook niet veel behoefte om persoonlijke sociale contacten te maken of te onderhouden. Deze vrouw die nergens bij hoort lijkt zich even te ontpoppen tot amateur profiler, maar geloofwaardig wordt ze nooit.

Het psychologische aspect is misschien nog het best uitgewerkte thrillerkenmerk van De genoegens van mannen, maar ook hier is nog veel werk aan de winkel om tot een geloofwaardig en pakkend verhaal te komen. De door de achterlap beloofde angst en spanning is zo artificieel en wordt zo amateurischtisch aangebracht dat het een lachertje wordt. Plotgewijs is dit verhaal het best te vergelijken met een vlecht: een rechte verhaallijn, die eindigt in een heleboel losse draadjes.

De genoegens van mannen is een zeer geslaagde evocatie van het toenmalige tijdsbeeld, maar als spannende roman staat het nergens. Kate Williams heeft nog veel werkt te verzetten vooraleer haar naam in de wereld van het spannende boek even welluidend zal klinken als in de kringen van de historische uitgaven.

Het definitieve verdict: 2/10

EOB.JPG

 

26-03-13

MAITLAND Karen - Het gezelschap van leugenaars

 

mkhgvl.jpg

 

De openingszin:
‘Dat is dan geregeld, we begraven haar levend met de ijzeren breidel om.

De korte inhoud
Midzomerdag 1348. De pest maakt zijn entree. Binnen enkele weken zullen steden en dorpen branden onder het gelui van kerkklokken. Een aantal reizigers sluit zich bij elkaar aan om de ineenstorting van wet en gezag voor te blijven.
Wanneer een van hen opgeknoopt aan en boom wordt aangetroffen, blijkt iets in hun midden grimmiger te zijn dan de pest. De runen waarschuwen voor verraad, en het kind dat ze leest dwingt haar reisgezellen hun verhaal te vertellen en de gevolgen daarvan onder ogen te zien.


Het volledige rapport
De Britse Karen Maitland bracht haar kindertijd door op Malta. Later werkte ze in tal van Europese steden en zelf in Nigeria, waar ze de middeleeuwse leefomstandigheden aan de lijve mocht ondervinden. Maar de fascinatie voor die donkere tijden kwam pas bij haar op na een bezoek aan het begijnhof van Brugge. Het zal dan ook wel geen toeval zijn dat ze zich definitief vestigde in Lincoln, een stad in de schaduw van Robin Hoods Sherwood, dat floreerde in de tweede helft van de middeleeuwen en waar het straatbeeld momenteel nog altijd veel referenties vertoont naar die periode.

In 2008 debuteerde ze met Het gezelschap van leugenaars en ondertussen werkt ze volop aan haar vijfde boek. Naast haar op zichzelf staande verhalen maakt ze ook deel uit van de Medieval murderers, een schrijverscollectief dat eveneens historische thrillers publiceert.

Het gezelschap van leugenaars is een roadmovie in boekvorm waarin negen figuren toevallig in elkaars gezelschap terecht komen en ze voortgedreven door de pestepidemie van 1348 beginnen aan een tocht door Zuid-Engeland. De negen hebben slechts een ding gemeen: ze dragen allen een geheim met zich mee dat ze liever voor zich houden, maar dat zich onderweg langzaam, via de runen van een jonge waarzegster, een weg baant naar de oppervlakte. 

Karen Maitland vertelt het verhaal vanuit het oogpunt van het belangrijkste personage van de groep, een door de wol geverfde, rondreizende verkoper van valse heiligenrelikwieën – naar eigenzeggen een verkoper van hoop – die zijn clientèle vindt op jaarmarkten en andere feesten in de streek.

De leessnelheid verhoudt zich recht evenredig tot de traagheid waarmee de groep zich verplaatst door het Middeleeuwse Engeland. Terwijl de groep de geschatte 466 kilometer aflegt met een gemiddelde snelheid van ongeveer 3 km per dag, lag mijn leessnelheid over hetzelfde aantal pagina’s ongeveer de helft lager dan normaal, hoewel er weinig tot geen aanwijsbare oorzakelijke redenen voor te vinden zijn.

Het gezelschap van leugenaars is helemaal geen spannend boek. Het is met moeite zelfs avontuurlijk te noemen, ondanks het feit dat de groep onderweg wel een en ander meemaakt. Van een echt plot is amper sprake, want het verhaal teert op slechts een enkele verhaallijn waarin de gebeurtenissen elkaar serieel opvolgen en de zogenaamd schokkende onthulling aan het eind van het boek mist volledig zijn doel

Een historische roman, dat is het hokje waarin dit boek ondergebracht had moeten worden. Maar dat heeft dan wellicht als consequentie dat er slechts een handvol exemplaren van over de toonbank zouden gegaan zijn.

Eenmaal die ontgoocheling geaccepteerd, kan de lezer genieten van een prachtig uitgetekend historisch kader dat tot leven komt door de anekdotes en de ettelijke kleine gebeurtenissen in de rand waarmee de auteur het boek royaal stoffeerde.

Maar de grootste verdienste van Het gezelschap van leugenaars is echter dat het de lezer een mooie spiegel voorhoudt over onze maatschappij, die opvallend veel gelijkenissen vertoont met die van achthonderd jaar geleden: eigenbelang, willekeur, zelfbehoud, angst voor wat vreemd is en bijgeloof maakten toen de dienst uit, en doen dat nu nog altijd

A novel of the plague staat er op de omslag van het originele werk, een typering die de lading dekt. Maar de Nederlandstalige editie kreeg het stempel Historische thriller opgekleefd. Door deze verlakkerij worden verwachtingen geschapen die nooit ingelost worden, en wordt de lezer even fel bedrogen als de klanten van sommige van de hoofdpersonages in het boek. Dit is dan ook de eerste echte spannende ontgoocheling van dit jaar.

Het definitieve verdict: 4/10 


EOB.JPG


04-03-13

FINDER Joseph - De krijgsraad

 

fjhc.jpg

 

De openingszin:
Om precies negen uur ’s morgens liep Claire Heller Chapman de spelonkachtige, oude collegezaal van de juridische faculteit van Harvard in en merkte dat een kleine groep verslaggevers haar opwachtte.

De korte inhoud
Claire Heller is advocate, gespecialiseerd in ingewikkelde strafzaken. Ze is gelukkig getrouwd met Tom en ze is dol op haar zesjarige dochtertje Annie. Maar hun perfecte leven spat uiteen wanneer Tom gearresteerd en aangeklaagd wordt vanwege een oorlogsmisdaad. Claire zet haar uitstekende reputatie op het spel door de verdediging van Tom op zich te nemen. Het proces wordt gehouden voor een geheime krijgsraad met volstrekt eigen regels. Claire probeert overtuigd te blijven van de onschuld van haar man, hoewel de bewijsvoering zich tegen Tom opstapelt….
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Joseph Finder, die wereldwijd erkenning kreeg voor zijn bedrijfsthrillers, zit momenteel midden in een serie met privédetective Nick Heller als hoofdfiguur. Maar al in 1998 creëerde hij een hoofdpersonage met dezelfde familienaam voor het op zichzelf staande verhaal De krijgsraad. Na de verfilming ervan in 2002 met Morgan Freeman en Ashley Judd, verscheen er ook een Nederlandstalige filmeditie van het boek onder de titel High crimes.

Hierin vormen, Claire Heller, advocate en docente rechten, haar tweede man, effectenmakelaar Thomas Chapman en haar dochter Annie het toonbeeld van het perfect gelukkige gezinnetje. Aan al dat huiselijk geluk komt abrupt een eind als Tom opgepakt wordt en voor de krijgsraad moet verschijnen op beschuldiging van misdaden tegen de menselijkheid tijdens zijn militair verleden. Overtuigd van zijn onschuld besluit Claire haar man te verdedigen. Terwijl Claire zich probeert aan te passen aan de regels van de militaire rechtbank, gaat ze door de bewijslast en verklaringen stilaan twijfelen aan de onschuld van haar man.

Al vanaf de eerste paragraaf springt de zalige schrijfstijl van de auteur in het oog. Meteen zit de lezer in het verhaal en voelt hij zich thuis in de wereld die Joseph Finder zijn pen toverde. 

De krijgsraad raakt de lezer als een klap in het gezicht. Een gegeven dat veel te weinig bereikt wordt, want oppervlakkigheid lijkt te heersen in de hedendaagse wereld van het spannende boek Eenmaal het verhaal op dreef is, wordt de lezer als een balletje in een flipperkast heen en weer geschoten tussen verschillende emoties, die gaan van ergernis (van het goede soort), over ongeloof tot verbijstering, met amper momenten van relatieve rust.

Dit wordt bereikt door een klassieke opzet waarbij het hoofdpersonage in een uitzichtloze situatie gemanoeuvreerd wordt, en waarin twee partijen niet met gelijke wapens kunnen strijden. Soms ligt het er allemaal wel net wat te dik op om geloofwaardig te blijven, maar dat is typisch voor dit soort verhalen. Net zoals het feit dat de underdog meestal toch als overwinnaar uit de bus komt. Joseph Finder zou Joseph Finder niet zijn als hij de lezer ondanks deze bijna clichématige opzet, toch nog weet te verrassen met een explosief en onverwacht einde. Een fantastische ontknoping die op zich al een paar punten waard is.. Dat De krijgsraad verfilmd werd, is niet echt een verrassing want het hele opzet is gesneden koek voor Hollywood.

Er komt trouwens nog een tweede verfilming aan van een boek van deze auteur. In het najaar van 2013 zou Paranoia in de zalen moeten draaien, met onder andere Harrison Ford en Liam Hemsworth (o.a. The hunger games en The expendables 2) in de hoofdrollen.

De ervaringen van de civiele advocate met de militaire rechtspraak geeft resulteert in een unieke situatie, die de auteur perfect aangrijpt om weer te geven dat het leger een totaal andere wereld is dan de burgermaatschappij, waar andere normen en waarden gelden.

Samen met Paranoia behoort De krijgsraad tot het beste wat ik tot op de dag van vandaag van Joseph Finder mocht lezen. Een aanrader voor elke liefhebber van het spannende boek en elke misdaadauteur zou het moeten gelezen hebben als schoolvoorbeeld voor het uitlokken van emoties bij het publiek.

Het definitieve verdict: 8/10 

EOB.JPG


22-02-13

HERMAN Luc - Nora en de feiten

 

hlnedf.jpg

 

De openingszin:
De lange zinnen kwamen later wel.

De korte inhoud
Nora Diels heeft de academische wereld vaarwel gezegd om inspecteur te worden bij de Antwerpse politie. Gedaan met de intellectuele masturbatie aan de universiteit, het is tijd voor actie. Nora is nog maar net van de politieschool af of ze krijgt al te maken met de moord op een Poolse werkster. Van commissaris Voncke moet ze een verslag schrijven, maar zelf de moordenaar vinden is uiteraard leuker. Zo begint haar Zoektocht naar de Waarheid.


Het volledige rapport
Moe van de zinloosheid van de theoretische kommaneukerij wisselde Nora Diels haar academische job als letterkundige in voor een carrière bij de Antwerpse politie. Enkele weken voor haar evaluatiegesprek wordt ze betrokken bij het moordonderzoek op een Poolse poetsvrouw. Daar haar opdracht om het openingsverslag hieromtrent op te stellen door haar achtergrond een zware dobber lijkt te worden, besluit ze zelf op onderzoek uit te trekken om met een verrassende theoretische dader op de proppen te komen.


Debutant Luc Herman, die in het dagelijks leven hoogleraar Engelstalige literatuur is aan de Antwerpse universiteit, leverde in 2011 met Nora en de feiten een boekje af dat de lezerswereld in twee had kunnen scheuren. Fervente voorstanders zullen de speelsheid en de originaliteit van het werk bejubelen, maar minstens evenveel tegenstand zal opgeroepen worden door de saaie schrijfstijl, het eeuwig twijfelende hoofdpersonage en het ruim overschrijden van de grenzen van het geloofwaardige. Aan de recensent de zware taak om een genuanceerd oordeel te vellen over dit opvallende werkstuk in de Nederlandstalige wereld van de politieroman

Het begin is niet direct een tekst die aanzet tot verder lezen. Het hoofdpersonage slaagt er maar niet in om een tekstje over de moord te produceren waarin alle noodzakelijke gegevens opgenomen zijn. Haar academische achtergrond speelt haar parten en haar eeuwige getwijfel verlamt haar volledig. Een eigenschap die blijkbaar chronisch is bij Nora. In ieder geval zullen veel mensen die het boek oppakken in de winkel en de eerste bladzijden ter kennismaking lezen, het boek snel neerleggen. Die les proces verbaal schrijven, wekt zoveel ergernis op dat ze op den duur zelfs als grappig ervaren wordt.

Het wordt al snel duidelijk dat Nora en de feiten in naam een spannend verhaal is, maar eigenlijk vooral over stijl- en taalgebruik handelt. Zo zijn de schriftelijke verklaringen van de getuigen ellenlange epistels, die overvloedig gestoffeerd zijn met niet ter zake doende theorieën en anekdotes.

Op de achterflap staat naast de korte inhoud ook nog volgende tekst te lezen: “Dit is een boek voor lezers die zich stilaan ergeren aan de populariteit van de Vlaamse misdaadroman, maar deep down houden van een ouderwetse whodunit.”
Maar het lijkt er meer op dat Nora en de feiten de aanval opent het werk van de gevestigde auteurs van het genre. Een poging om met intellectuele suprematie de liefhebber van het spannende boek te overrompelen en tegen het canvas te krijgen. De auteur, die er blijkbaar van uitgaat dat de aanval de beste verdediging is, zal jammer genoeg het tegenovergestelde bereiken van zijn doelstelling, vrees ik: de lezer zal zich nog steviger vastklampen aan de werken van Aspe, Deflo en de andere ronkende namen van misdaadauteurs, want een misdaadroman hoort ontspannende lectuur te zijn en geen tekst te wezen die meer lijkt op het discours van een advocaat of politicus.
Daar kan zelfs de mooi benaderde plot en de zeer originele ontknoping zelfs niets meer aan veranderen.

Als roman en stijloefening heeft Nora en de feiten zeker en vast bestaansrecht en kan misschien wel gebruikt worden om de lessen Nederlands in de scholen te stofferen. Maar bekeken door het oog van de doorsnee liefhebber van het spannende boek zal het verhaal wellicht niet gesmaakt worden. Het dubbele gevoel blijft en daarom zal ik de score laag houden, maar de durvers mogen zich hierdoor zeker niet laten afschrikken om het boekje dat in 2004 gesitueerd werd, ter hand te nemen voor een aparte leeservaring.

Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG


20:08 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herman_luc, nederlandstalig, belgie, 4, literair, policier, roman, alleenstaand |  Facebook |

04-02-13

MOELANDS Kim - Verdieping X

 

mkvx.jpg

De openingszin:
Hij doet zijn ogen open.

De korte inhoud
In een Utrechtse discotheek overlijden plotseling twaalf jongeren na het gebruik van de mysterieuze partydrug ELF. Tientallen anderen raken in coma, en hun toestand verslechtert met het uur. In het Academisch Medisch Centrum Midden vecht hematoloog Floor van Schaik (sic) voor hun levens. Hun bloed wordt in allerijl geanalyseerd door het commerciële bedrijfje Fututre Medical Blood dat elders in het ziekenhuisgebouw is gevestigd. Floors chef Victor de Kauw lijkt alle vertrouwen in FMB te hebben, en des te minder in haar. Wanneer De Kauw probeert Floor op non-actief te stellen, besluit ze om ’s nachts in het lab van de Utrechtse bloedbank zelf wat proeven te nemen…


Het volledige rapport
Kim Moelands maakte voor het eerst naam in de wereld van het spannende boek als recensente en journaliste bij de websites Crimezone.nl en Ezzulia.nl. In 2008 debuteerde deze Nederlandse met het autobiografische boek Ademloos, waarin ze haar leven met taaislijmziekte beschreef. Twee jaar later zette ze met Weerloos haar eerste stappen als misdaadauteur. Beide boeken kregen in 2012 een vervolg, respectievelijk Grenzeloos en de medische thriller Verdieping X.

Laatstgenoemd werk verhaalt over de gevolgen van het gebruik van een onbetrouwbare partydrug. De slachtoffers worden in comateuze toestand binnengebracht in het hospitaal, waar hematologe Floor van Schaijk, haar mentor Victor de Kauw en hun team voor een schier onmogelijke opdracht staan om de steeds zorgelijker wordende toestand van de discotheekgangers te keren. Als de resultaten van de bloedproeven die uitbesteed werden aan het commercieel medisch labo FMB afwijken van de in het ziekenhuis uitgevoerde proeven, trekt Floor ten strijde tegen FMB, waarbij ze zelfs haar overste niet ontziet. Er telt in haar ogen maar één ding: levens redden; zoveel mogelijk levens redden. Maar zal ze de race tegen de klok kunnen winnen?

Kim Moelands vertelt het verhaal vanuit de standpunten van de belangrijkste personages. Hierdoor kan ze de zaak benaderen vanuit verschillende perspectieven. Niet alleen mag de lezer meekijken met de artsen, maar eveneens met slachtoffers en hun familie, drugbonzen en hun handlangers alsook ongeruste, in het ongewisse verkerende kennissen. Om het geheel toch nog compact te houden focust het verhaal op een of twee personages uit elke van deze categorieën, en ingenieus plotten zorgt ervoor dat sommige personages in meerderde vakjes terecht komen.

Door telkens hoofdstuk te reserveren voor een enkele persoon blijft het geheel overzichtelijk en zijn er mogelijkheden om uitgebreid kennis te maken met de protagonisten, die aan de goede kant van de wet staan. Merkwaardig genoeg wordt er geen enkele moeite gedaan om de drijfveren van de echte boeven van dienst bloot te leggen of hun achtergronden te belichten.

Het afwisselen van soms lange beschrijvende passages met scenes vol suspense, die zo uit Alfred Hitchcocks meesterwerken konden geplukt zijn, zorgt voor een sinusoïde spanningsboog en een al even wisselende leeservaring die op het einde van de rit toch positief uitvalt.

Ondanks de omslag, die wel bij een ander boek lijkt te horen – want foto, titel en zelfs de slogan hebben weinig of niets met de inhoud te maken – levert Kim Moelands een meer dan behoorlijke medische thriller af waarin ze de gevaren het gebruik van ongecontroleerd geproduceerde drugs, en bij uitbreiding alle drugs, aankaart. Verdieping X kan moeiteloos de concurrentie aangaan met de werken van de auteurs die dit subgenre groot maakten: Tess Gerritsen, Robin Cook en Michael Palmer.


Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


28-01-13

ILES Greg - Doodsslaap

 

igd.jpg

De openingszin:
Zes maanden geleden ben ik gestopt met het schieten van mensen, net nadat ik de Pulitzer Prize had gewonnen.

De korte inhoud
Fotojournaliste Jordan Glass bezoekt in Hongkong de tentoonstelling The Sleeping Woman. Daar ontdekt ze een portret van zichzelf. Net als de andere geschilderde vrouwen ziet ze er eerder dood dan slapend uit.

Maar Jordan weet dat het geen portret van haar is; het moet van haar tweelingzus Jane zijn, die een jaar geleden verdwenen is. Aangenomen wordt dat Jane is vermoord door de seriemoordenaar die in New Orleans vrouwen van de straat plukt.
Alle slachtoffers zijn spoorloos, maar ze blijken inderdaad vereeuwigd te zijn in The Sleeping Woman-serie. Omdat dit het enige spoor is dat de FBI heeft, betrekt agent John Kaiser Jordan bij de jacht op de anonieme kunstenaar. Een jacht die niet zonder gevaar is…


Het volledige rapport
Greg Iles was goed op weg om een van de grootste hedendaagse misdaadauteurs te worden. Zijn Natchez-trilogie met Penn Cage in de hoofdrol stond garant voor spanning met een meerwaarde. Maar een zwaar verkeersongeval, nu bijna twee jaar geleden, staakte zijn opmars. Hoewel zijn webstek vermeldt dat hij volop aan het werk is aan een vierde Pen Cage thriller, lijkt de publicatie ervan steeds maar achteruit geschoven te worden. Gelukkig staat er nog genoeg oudere op zichzelf staande boeken van deze Amerikaan in de kast, zodat mijn afkickverschijnselen tot een minimum beperkt blijven.

Doodsslaap is er daar een van. De Nederlandstalige editie dateert al van 2003, maar het verhaal blijkt tijdloos te zijn en vertrekt van een zeer origineel gegeven: Oorlogsfotografe Jordan Glass herkent zichzelf in een schilderij van een slapende vrouw. Ze weet dat ze niet geposeerd heeft, maar haar tweelingzus is al een tijdje spoorloos verdwenen. Jane moet dus model gestaan hebben. Het schilderij maakt deel uit van een hele serie en het gerucht gaat dat de slapende vrouwen eigenlijk dood zouden zijn. Met deze ontdekking klopt Jordan bij de FBI aan om van de jacht op de seriemoordenaar die New Orleans onveilig maakt, weer een prioriteit te maken. Ze stelt echter een voorwaarde: ze wil zelf actief betrokken zijn bij het onderzoek, want de onzekerheid waarin ze het laatste jaar verkeerde, was onleefbaar.

Het wordt de lezer niet echt gemakkelijk gemaakt, want de stroeve vertaling kost energie en heeft een negatieve invloed op zowel de leessnelheid als het leesplezier. Maar dat laatste wordt weer wat goed gemaakt door de keuze van een vertelvorm in de eerste persoon enkelvoud. Hierdoor groeit er meteen een band tussen de lezer en Jordan Glass. Het gebruik van de tegenwoordige tijd zorgt voor nog meer betrokkenheid, want het publiek maakt alles mee op hetzelfde moment als het hoofdpersonage. 

Niet alleen Jordan wordt trouwens goed uitgewerkt. Zowat alle belangrijke figuren in het verhaal worden professioneel voorzien van een intrigerende achtergrond en krijgen de nodige problemen mee waarover ze hun hoofd mogen breken. De personages zijn misschien wel het sterkste gegeven van dit boek.
De originaliteit van het veelbelovende uitgangspunt, kan niet lang volgehouden worden en al snel ontaardt het verhaal zich als een gewone politieroman, met een rechttoe rechtaan jacht op een seriemoordenaar die zich in het kunstmilieu lijkt te bewegen.

Gelukkig weet Greg Iles hoe hij een plot moet construeren dat garant staat voor actie en spanning tot op het eind. De auteur levert wat dit betreft weer eens vakwerk af, maar Doodsslaap mist de drive van bijvoorbeeld zijn voorganger 24 uur.

Markant is ook dat de auteur al in 2001, het publicatiejaar van de Engelse editie, de overstroming van het French Quarter in New Orleans vooropstelt als een wezenlijk gevaar, dat bewaarheid werd toen storm Katrina in 2005 over de regio raasde.

Doodsslaap is lang niet slecht, maar is wel het minst sterke boek dat ik tot op heden van las van Greg Iles,
omdat het naar de normen van de auteur nogal gewoontjes is.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


20-01-13

SNOECK Bjorn - Killfish

 

sbk.jpg

 

De openingszin:
Groen, de kleur van de hoop, de kleur van de vrede, van de uitkomst, van nieuw leven.


De korte inhoud
De federale politiemacht wordt recht in haar hart getroffen, wanneer haar uitvoerders vermoord worden. Een serie-doder trekt doorheen de leefwereld van de fictieve misdaad en laat overal zijn handtekening achter. Hoofdinspecteur – Bea Van Sompel – wordt belast met de jacht op het monster en moet trachten de publieke opinie te sussen. De man achter de moorden is Killfish, zijn doel is duidelijk. Zijn talent zal en moet een plaats krijgen in de harten van de lezers. Bea en Killfish vechten elk hun strijd uit, met elk hun eigen middelen. Alleen is Killfish in staat voorbij de grenzen van de geschreven misdaad te opereren.



Het volledige rapport
Bjorn Snoeck is een Oost-Vlaams schrijver in wording. Sinds 2005 besteedt hij zijn vrije tijd aan het schrijven. Er vloeiden ondertussen al vier boeken uit zijn pen, maar tot op heden vond hij nog geen uitgever om mee in zee te gaan, zodat zijn werken maar een zeer beperkt publiek weten te bereiken.

Om eens te zien waar hij staat vroeg hij mij om mijn kritische blik eens te werpen op zijn meest recente werk, Killfish. Met zijn uitdrukkelijke toestemming publiceer ik mijn bespreking ook op deze blog.

Ironisch genoeg is het hoofdpersonage een schrijver die er maar niet in slaagt een uitgever warm te maken voor zijn, naar eigen zeggen, meesterwerken. Ten einde raad besluit de man, die schrijft onder het pseudoniem Killfish, dat hij lang genoeg passief afgewacht heeft en dat het de hoogste tijd is om het lot een handje te helpen, door ervoor te zorgen dat er bij de uitgeverijen snel een plaatsje vrijkomt. De lijken die hij achterlaat, komen op het bord te liggen van de Gentse rechercheur Bea Van Sompel, die zich ondanks persoonlijke problemen, voluit op de zaak gooit. Maar zal ze erin slagen de moordenaar te identificeren en te stoppen vooraleer heel thriller minnend Vlaanderen verweesd achter blijft?

Taalkundig is er zeker een en ander op te merken. Hoewel ik zelf ook geregeld lange, samengestelde zinnen uit mijn mouw schud, zijn de zinsconstructies in dit boek zelfs mij een brug te ver. Ze leiden de lezer af van de essentie en halen de snelheid uit het verhaal. Het vervangen van zowat twee derde van de komma’s in het boek door puntkomma’s en punten zou het leesplezier al flink opdrijven.

Ook bevat de tekst teveel barbarismes. Niet alleen glipt het dialect van de auteur regelmatig tussen de mazen van het net dat zelfcontrole heet, maar ook anglicismen ontspringen veelvuldig de dans. Het markantste voorbeeld hiervan is het herhaaldelijke gebruik van het werkwoord enteren. Hoewel dit een bestaand Nederlands woord is in de betekenis van “gewapend een schip betreden om het te veroveren” of “op de enter toets drukken”, is het geen correcte benaming voor het betreden van een gebouw of kamer.

Bovenstaande opmerkingen zijn mede het gevolg van het feit dat een onuitgegeven auteur niet kan beschikken over een redactie of corrector die zijn werk met de loep uitpluist en alle puntjes op de i zet. Maar los daarvan is het taalgebruik bij wijlen nogal aan de brute kant en zijn de gedachtegangen van de personages niet altijd gemakkelijk te volgen door de lezer omdat er weinig consistentie in zit en ze van de hak op de tak springen.

Het basisidee voor de plot is origineel gevonden, maar de uitwerking is nogal eenvoudig, waardoor het verhaal voor het overgrote deel gedragen wordt door een enkele, rechtlijnige verhaallijn waarin alle actie uitgaat van het hoofdpersonage. De rest van de personages kunnen - door een fout tegen de logica of het bestaan van parallelle universums waarover ik niet veel kwijt kan zonder essentiële informatie los te laten - daarop reageren.
Laat in het boek worden alsnog twee extra draadjes afgesplitst, maar die kunnen het geheel niet meer redden.

Ook zit er in het tweehonderdentwaalf bladzijden tellende Killfish teveel seks. Erotiek is een prachtig middel om af en toe de spanning te breken, maar in dit geval maken de seksueel getinte scenes wezenlijk deel uit van het verhaal, wat eerder afleidend werkt.

In de veronderstelling dat de auteur constant evolueert en Kilfish behoort tot de beste boeken die hij schreef, kan er maar een conclusie zijn: Bjorn Snoeck is nog niet klaar om uitgegeven te worden. Of hij moest aan het moorden slaan...

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


15-01-13

GERRITSEN Tess - Diagnose besmet

 

gtdb.jpg

De eerste zin: 
Een scalpel is een prachtig ding.

De korte inhoud
Dokter Toby Harper heeft nachtdienst op de eerstehulpafdeling van het Springer ziekenhuis als er een man in kritieke toestand wordt binnengebracht. De verwarde man reageert nauwelijks op de behandeling en verdwijnt spoorloos. Voor Toby hem kan vinden wordt ze geconfronteerd met een nieuwe patiënt met dezelfde symptomen. Hij komt uit hetzelfde luxe verzorgingscomplex. Toby ontdekt dat er in de privékliniek van het tehuis hormooninjecties worden gegeven aan vermogende bejaarden. De machtige artsen van Brant Hill deinzen nergens meer voor terug….



Het volledige rapport
Vooraleer de Amerikaanse interniste Tess Gerritsen bekendheid verwierf met haar reeks boeken over rechercheur Jane Rizzoli en schouwarts Maura Isles schreef ze een aantal op zichzelf staande boeken die zich afspelen in de medische wereld. De eerste twee titels – Hartslag en Diagnose besmet - werden niet zolang geleden heruitgegeven als duoboek, wat een ideale gelegenheid schept om kennis te maken met de eerste stappen van deze auteur in de wereld van het spannende boek.

In Diagnose besmet, dat vijftien jaar geleden voor het eerst in de winkels te vinden was, wordt spoedarts Toby Harper geconfronteerd met een paar oudere patiënten die zich vreemd gedragen en die niet lijken te reageren om welke behandeling dan ook. Al snel blijkt dat beide patiënten verblijven in een duur en rijkelijk uitgerust complex voor ouderen, waar ze beiden een kuur volgen die belooft hun leven te verlengen en hun oude dag een pak comfortabeler moet maken. Als Toby Harper op onderzoek gaat, stuit ze niet alleen op een doofpotoperatie, maar zet ze haar leven en dat van haar medestanders op het spel…

In haar bekende vlotte schrijfstijl vertelt ze een verhaal dat qua opzet veel gelijkenissen vertoont met Hartslag: een gedreven vrouwelijke arts die laag in de pikorde staat van de kliniek waar ze werkt, ontdekt vreemde praktijken van een of meer collega’s, die ze wil aanvechten. Maar de dienstoversten en directie denken vooral aan het potje gedekt houden, om een schandaal te voorkomen en de goede naam van hun hospitaal te vrijwaren. En de geviseerde artsen op hun beurt stellen zonder mededogen alles in het werk om hun foute praktijken voort te kunnen zetten, waarbij chantage en moord frequent worden aangewend. Bij uitbreiding blijkt dit stramien een constante te zijn in de medische thrillers; een basisgegeven waarop auteurs als Robin Cook en Michael Palmer een heuse carrière uitbouwden in dit subgenre.

Gelukkig springt Tess Gerritsens werk er in de positieve zin uit omdat ze haar belangrijkste personages levensecht weet neer te zetten, door ze naast hun werk nog met een hoop beslommeringen op te zadelen. Hierdoor wordt de band met de lezer aangehaald wat het leesplezier bevordert.

Toch is de ontknoping van Diagnose besmet net iets te overdreven en te ver gezocht om zeer geloofwaardig over te komen.

Voor de rest niets dan lof voor dit meer dan genietbare vroege werk van Tess Gerritsen, die ondertussen met De laatste sterft al vijftien spannende titels achter haar naam heeft staan pronken. Alleen moet de toekomstige lezer er rekening mee houden genoeg tijd te laten tussen twee spannende boeken in de medische sfeer om enige overeenkomstigheden niet op te merken.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


13-01-13

LODDER Leendert - Ultieme wraak

 

lluw.jpg

 

De eerste zin:
In een kleine huurwoning in een eenvoudige buurt van Assen woonde Kees ten Pas.

De korte inhoud
Een nieuw rechercheteam verricht onder leiding van hoofdinspecteur Dick Prins speciale onderzoeken. Als er een ernstig misdrijf heeft plaatsgevonden, blijkt al snel dat het hen niet gemakkelijk wordt gemaakt. Het onderzoek herbergt vele verrassingen en mede dood bureaucratie en ingewikkelde processen binnen onze complexe samenleving lopen de zaken mis.


Het volledige rapport
De eerste jaren van Leendert Lodders leven bieden al genoeg stof om een boek aan op te hangen: zijn vader vergiftigt in het begin van de jaren vijftig van vorige eeuw zijn eerste vrouw en komt er bijna mee weg. Pas als hij zich tijdens een ruzie met zijn volgende vrouw verspreekt, gaat de bal aan het rollen en wordt hij veroordeeld voor moord. In de gevangenis wordt hij op zijn beurt vergiftigd door een andere notoire gifmoordenaar. Deze feiten liggen dan ook aan de basis van het eerste boek van Leendert Lodders: Als tie maar nie wordt als zijn vader.

Twee jaar later waagt hij zich aan zijn eerste spannende boek. De keuze voor een policier lag voor de hand, want de nu 61-jarige Leendert Lodder trad niet in de sporen van zijn vader, maar was jaren rechercheur en is nog altijd hoofdinspecteur bij het politiekorps van Twente alsook hulpofficier van Justitie.


Het resultaat luister naar de titel Ultieme wraak, werd verpakt in een geslaagde, stijlvolle retro cover, wordt geleverd met een al even elegante bijpassende bladwijzer en verhaalt over de pas opgerichte politiedienst USO – Unit Speciale Opdrachten, die enkel zaken aangereikt krijgt, die gevoelig liggen. De eerste zaak betreft een organisatie die zich Angels of Revenge noemt, en die rechterlijke dwalingen meedogenloos rechtzet. Niet alleen worden onterecht vrijgesproken moordenaars de dood ingejaagd, maar ook hun advocaten ondergaan hetzelfde lot. Het hoeft geen betoog dat er meteen en van alle kanten druk wordt uitgeoefend op het team van Dick Prins, dat moeite heeft om het onderzoek op de rails te krijgen…

Maar meer dan een gewone politieroman, is Ultieme wraak een vehikel om de moeilijke situatie aan te kaarten waarin de politie tegenwoordig moet werken. Het wettelijk kader lijkt voor in het voordeel te werken van de crimineel: bescherming van verdachten en de quasi vrije hand die de verdediging ter beschikking heeft, beperken vooral de mogelijkheden waarmee de rechercheurs de bewijslast moeten proberen rond te krijgen. Het gevoel dat de wet de kant lijkt te kiezen van de dader in plaats van het slachtoffer zorgt voor frustratie bij het politiekorps. De vraag of er geen ongezond onevenwicht zit in deze wetten staat dan ook centraal. Om deze stelling wat kracht bij te zetten, laat de auteur het onderzoek zelfs uitdeinen tot in de bergen rond Sarajevo, waar de grenzen van het wettelijke wat kunnen opgerekt worden. Gelukkig integreert de auteur deze kanttekeningen op zeer natuurlijke wijze in het verhaal en wordt hij pas belerend in de epiloog, wat de juiste plaats is om een standpunt uitgebreid te belichten..

Leendert Lodder heeft wat moeite met de overschakeling van zijn dagelijkse ambtelijke en zich tot de feiten beperkende taalgebruik naar een vlotte vertelvorm die gehanteerd wordt in een roman. Deze klinisch geschreven aanvang is dan ook verantwoordelijk voor een stroef begin. Maar de auteur leert snel en naarmate het verhaal volgt wordt zijn stijl losser.

Hoewel het basisgegeven van een speciale politiecel zich uitstekend leent om een reeks aan op te hangen, lijkt dat deze keer niet de bedoeling te zijn, want Ultieme wraak bevat – op het leven laten na - al zowat alle mogelijke beslommeringen die een rechercheur kunnen overkomen tijdens zijn loopbaan: bedreigd worden, ontvoerd worden, beschoten worden, aan een intern onderzoek onderworpen worden, … Even krijgt het verhaal zelfs iets James Bondachtigs. Het zit allemaal in dit 375 bladzijden tellende en vier maanden overspannende verhaal en dus blijft er weinig over om de lezer een volgende keer mee te verbazen. Maar overdrijving ligt op de loer, en als de auteur zelfs twee keer hetzelfde trucje uit de kast haalt is dat net iets van het goede teveel. Net als de groteske ontknoping, die er bij de haren is bijgesleept en de geloofwaardigheid een serieuze knauw geeft.

De prominente aanwezigheid van actie en het internationale karakter van het boek roept meteen gelijkenissen op met het werk van de Vlaming Christian De Coninck die trouwens ook als politieman door het leven gaat.

Met Ultieme wraak levert Leendert Lodder een aardig spannend debuut af, dat nog beter was geweest na een degelijke redactie, want de tekst bevat een bovengemiddeld aantal fouten, wat het leesplezier negatief beïnvloedt. Toch blijft het boek best genietbaar voor de liefhebber van de politieroman

Het definitieve verdict: 6/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


17-12-12

CHRISTMAS Derwent - Twee tranen

 

cdtt.jpg

 

De eerste zin:
Mijn naam is Didier Dominique, maar binnen de muren van Paradise heet ik Mozart, omdat ik tijdens mijn eerste week in deze leegte rondjes op de binnenplaats liep en onophoudelijk het Allegro uit Ein kleine Nachtmusik floot.

De korte inhoud
Wanneer Didier Dominique, eigenaar van een succesvol reclamebureau, tot het besef komt dat zijn rijkdom hem alles hem alles heeft gegeven wat hij zich kan wensen, besluit hij dat het tijd wordt het roer om te gooien: hij gaat lesgeven aan een hogeschool. In de collegezaal komt hij in contact met Marian, een studente die een onheilspellende aantrekkingskracht op hem heeft. Hoewel hij in het zakenleven alles en iedereen naar zijn hand weet te zetten, kan Didier maar geen greep krijgen op de studente; met noodlottige gevolgen.
Vanuit zijn cel op death row vertelt Didier – een week voor de executie – over de verhouding die hem alles ontnam wat hij ooit bezat en maakt hij duidelijk hoe een man als hij kan overleven in een wereld waar andere wetten gelden.



Het volledige rapport
Hoeveel mensen heten Derwent met hun voornaam en dragen de familienaam Christmas? En hoeveel mensen mogen als geboorteplaats Stadskanaal noemen? Deze persoonlijke gegevens gieten een exotisch sausje over een nochtans rasechte Nederlander. Want, terwijl de fantasie ons doet wegdromen naar tropische oorden waar de Nederlandse handelsdrang ooit voet aan land zette, blijkt de waarheid een pak nuchterder: de roots van deze auteur die eerder dit jaar veertig kaarsjes mocht uitblazen ligt in een plaatsje in de Nederlandse provincie Groningen aan een gelijknamig kanaal.

Dat deze man doordrongen is van taal en literatuur mag blijken uit zijn professionele pedigree: naast het feit dat hij voor de klas staat als leraar Nederlands, stond hij daarnaast aan de doopvont van de literaire tijdschriften Podium en Tzum. Hij was regelmatig performer op literaire evenementen en mocht zich een tijdje stadsdichter van Leeuwarden noemen. Daarenboven heeft hij ook twee spannende boeken op zijn naam staan: Volmaakte verdwijning werd eerder dit jaar genomineerd voor de Gouden Strop en in 2008 won hij met zijn debuut Twee tranen de Schaduwprijs.

In Twee tranen maakt reclamejongen Didier Dominique in afwachting van zijn executie, de balans op van zijn leven en meerbepaald van de feiten die hem in de dodencel deden belanden: de moord op zijn minnares Marian, leerlinge aan de hogeschool waar hij deeltijds doceerde.

Het lijkt een eenvoudig gegeven, maar Derwent Christmas maakt er moeiteloos een pageturner van die verhaald wordt in een fantastisch mooi taalgebruik: een echte literaire thriller dus.

Een gemoedelijke vertelstijl zorgt ervoor dat de lezer snel enige sympathie en betrokkenheid gaat voelen voor het hoofdpersonage en tegelijk bewijst Derwent Christmas dat een spannend boek niet noodzakelijk hoeft bol te staan van actie en rondvliegende kogels. Een met zorg opgebouwd plot kan minstens zo doeltreffend zijn, zo blijkt. Zeker als het gestoffeerd is met leuke personages.

Zo is Didiers vader een speciaal geval. Diens waarheden, verpakt in oneliners en Bond zonder naam-achtige spreuken, zijn ongewild en soms tot zijn ongenoegen, nog steeds een leidraad voor zijn zoon beslissingen. En dat is waar het boek om eigenlijk om draait: het nemen van beslissingen en leven met de gevolgen ervan. Of hoe macht en onmacht in quasi elke situatie hand in hand gaan.


Twee tranen is dan ook meer dan gewoon maar een leuk spannend verhaal waar de liefde voor het Nederlands vanaf druipt. Het is kwaliteit die terecht beloond werd met de Schaduwprijs.


Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


12-12-12

JAHN Ryan David - Zelfkant

jrdz.jpg

De eerste zin:
De ochtend van de dag waarop Simon voor het eerst iemand vermoordde voelde doodgewoon.

De korte inhoud
Wanneer einzelgänger Simon Johnson in het donker wordt aangevallen in zijn vervallen flat in LA, weet hij dat hij of moet terugvechten, of vermoord zal worden. Hij vecht, en wanneer hij na afloop het licht aandoet, realiseert Simon zich twee dingen, 1: zijn aanvaller is dood; 2: de man die daar dood op de grond ligt, lijkt als twee druppels water op hem. In de dagen die volgen zal Simons eenzame leven er totaal anders uit gaan zien. Hij besluit het leven van de man die nu onder veertig liter ijs in zijn badkuip ligt te gaan leiden en geeft zich uit voor Jeremy Shackleford, (schijnbaar) gelukkig getrouwd wiskundeleraar. Het lukt hem iedereen erin te luizen, Shacklefords collega’s en zelfs zijn mooie vrouw. Wanneer er echter mysterieuze boodschappen op de muren van Simons flat verschijnen, realiseert hij zich dat het afschudden van zijn eigen identiteit lastiger is dan hij zich had voorgesteld. Wanneer de verschillen tussen de levens van de beide mannen steeds duidelijker worden en het ijs begint te smelten, stapelen de gebeurtenissen zich op een steeds catastrofalere manier op.


Het volledige rapport
Deze Amerikaanse auteur, die naar eigen zeggen maar tot zijn zestiende op de schoolbanken vertoefde, zag zijn spannend debuut in 2010 bekroond met een Britse First Blood Dagger. Het boek, dat gebaseerd is op een oude spraakmakende echte moord in New York verscheen een jaar later in een Nederlandse editie onder de titel De gloed van geweld. Zijn tweede boek Zelfkant, dat zuivere fictie is, situeert hij aan de andere kant van de Verenigde Staten, in Los Angeles.


Daar woont en werkt grijze muis Simon Johnson. Als hij op een nacht wordt aangevallen, vermoordt hij de insluiper, om nadien vast te stellen dat die wel erg veel gelijkenissen vertoont met zichzelf. In een opwelling besluit hij de identiteit van zijn slachtoffer, Jeremy Shackleford, over te nemen, wat hem in het begin gemakkelijk afgaat. Maar later blijkt zijn alter ego een diepduistere kant te bezitten waardoor hij zijn persoonsverwisseling ten zeerste betreurt.

Ryan Jahn bedient zich van een klinische, afstandelijke en docerende vertelstijl, wat een afstand creëert tussen boek en lezer. Een gegeven dat nooit als positief kan ervaren worden bij een psychologische roman, waarbij inleving in het hoofdpersonage een voorwaarde is tot een geslaagd boek. Het verhaal leest weliswaar vlot weg, maar betrokkenheid is er amper.

De opmerkzame lezer stelt al snel vast dat er rare dingen gebeuren in het boek. In het begin wakkert dat de nieuwsgierigheid wat aan, maar al snel transformeert dat gevoel zich in verontwaardiging: doden worden weer levend; dingen verplaatsen zich als vanzelf of verdwijnen volledig en zonder verklaring. En dat terwijl Zelfkant niets te zien heeft met bovennatuurlijke fenomenen.

De auteur probeert een en ander nog wel recht te trekken, maar hij kan niet verbergen dat hij de kunst van het uitwerken van een waterdicht plot nog lang niet machtig is. Door de onmogelijke opzet van het verhaal is dit boek een sneltrein naar een op zijn minst ontgoochelde en op zijn ergst een bedrogen lezer. Het is moeilijk hier dieper op in te gaan zonder essentiële informatie vrij te geven, maar laat me het vergelijken met iemand die zonder het te beseffen even zelfmoord pleegt en dan verder gaat met zijn leven!?!?

Het cliché indachtig dat het tweede boek altijd het moeilijkste is om te schrijven en het feit dat Jahns derde, nog niet in Nederlandse vertaling verschenen werk The dispatcher zich dit jaar bij de laatste acht kanshebbers schaarde voor de Dagger voor het beste spannende boek, zal Ryan David Jahn nog wel een herexamen verdienen. Maar Zelfkant was wellicht de ontgoocheling van het jaar. En toch is er iets dat mij influistert dat de liefhebbers van S.J. Watsons Voor ik ga slapen ook dit boek kunnen appreciëren.

Het definitieve verdict: 3/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


11:24 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: jahn_ryan_david, vertaald, usa, 3, drama, psychologisch, alleenstaand |  Facebook |

29-11-12

DESEYN Johan - Labyrint

 

djl.jpg

 

De eerste zin
Aan de organisatie van het gebeuren werd schaamteloos een gigantisch fortuin gespendeerd

De korte inhoud

Stanley D. Priscuss is gelukkig. Als ontwerper van exuberante kunstwerken kent hij een wereldwijd succes. Naar aanleiding van de persvoorstelling van zijn nieuwste creatie wacht hem echter een verrassende vaststelling. Alles wat hij ooit heeft geschapen is niet louter uit zijn fantasie afkomstig. Twijfel overvalt hem op elk gebied. In zijn zoektocht naar verduidelijking geraakt hij verstrikt in een verwarrend doolhof van beangstigende gebeurtenissen. Blijkt dat wat hij zijn hele leven voor waarheid hield slechts schijn is. De realiteit verbrijzelt alles waar iedereen in gelooft…


Het volledige rapport
West-Vlaming Johan Deseyn maakt het zichzelf moeilijk, en dat beseft hij zelf ook. Als enige Vlaamse schrijver van literatuur die zich ophoudt in het menggebied van de genres policier, fantasy en horror, is het moeilijk om hem in een correct hokje te plaatsen. Hoewel Crimezone.nl zijn boeken met plezier van een recensie voorziet, behoort zijn werk niet echt tot het interessegebied van de doorsnee bezoeker van deze site. Maar voor de avontuurlijke lezer die eens even wat anders wil proberen of voor hen, die eens willen proeven van fantasy en horror, bieden deze boeken een prima instapmogelijkheid.
Dat er een publiek bestaat voor dit soort boeken moge duidelijk zijn, want Labyrint is ondertussen al de elfde titel van de hand van deze auteur.

In Labyrint, waarin de horror tot een minimum beperkt wordt, maken we kennis met
Stanley Priscuss, een Amerikaans kunstenaar die naam en faam maakt met bizarre, soms monstrueuze kunstwerken. Tijdens de voorstelling van zijn nieuwste creatie “Labyrinth of hell”, begint hij te vermoeden dat een evenwaardige concurrent is opgestaan. Deze vaststelling verwart hem dusdanig dat hij niet meer functioneert en ze groeit uit tot een obsessie die ondenkbare gevolgen heeft voor de kunstenaar en zijn entourage. Gevolgen die zelfs doorwerken tot in het hiernamaals …

Labyrint, dat het label “duistere thriller” opgekleefd kreeg, kan het best beschouwd worden als een fantasy verhaal voor beginners. Omdat het grootste deel van het verhaal zich in de reële wereld afspeelt, is het heel toegankelijk en herkenbaar. Dat het daarnaast ook nog eens een interessante opzet heeft, is mooi meegenomen. Johan Deseyn heeft alle ervaring in huis om de plot zo op te bouwen dat de lezer slechts bij mondjesmaat de informatie krijgt toegespeeld die tot de ontrafeling van het mysterie leiden en die de cirkel mooi rond maken.

De auteur beperkt de uitleg, verantwoording en verklaring omtrent de ontknoping tot het absolute minimum om het geloofwaardig te houden, als je tenminste meegesleept wordt door het verhaal. Uitgewerkt in een vlotte schrijfstijl en gekruid met voldoende actie is dat wellicht geen enkel probleem en mag het resultaat er best zijn. Aan originaliteit ontbreekt het ook niet, want de auteur weet de met voorsprong meest verrassende slaapkamerscène uit zijn pen te persen die ik ooit mocht lezen.

Dit soort verhalen vraagt originele locaties als achtergrond en die zijn dan ook voor handen. De auteur heeft zijn best gedaan de lezer te verrassen met het decor waarin zijn geloofwaardige personages mogen rondstruinen.

Al bij al beschouwd is Labyrint een leuk en genietbaar boek dat zeker in staat moet zijn nieuwe zieltjes te winnen voor de deelverzameling van de eerder vernoemde genres.


Het definitieve verdict: 7/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


15-11-12

GODDARD Robert - Verjaard bedrog

 

grvb2.jpg

De eerste zin:
In het voorjaar van 1977 voelde ik, net de dertig gepasseerd, me een hopeloos geval; een mislukt talent in een vervuilde grote stad.

De korte inhoud
Martin Redford, werkloos historicus, gaat gretig in op de uitnodiging om onderzoek te doen naar het aftreden van Edwin Strafford. Strafford was de jonge Engelse minister van Binnenlandse Zaken aan het begin van de vorige eeuw in een kabinet dat tegen vrouwenstemrecht was.
Uit de memoires van Strafford blijkt dat hij aftrad om te kunnen trouwen met zijn geliefde, een voorvechter van kiesrecht voor vrouwen. Maar dan wijst zij hem plots af. Ontgoocheld en gebroken verdwijnt hij van het politieke toneel. Is de veelbelovende politicusbewust kapot gemaakt?
Naarmate Martin dichter bij de waarheid komt, duiken steeds meer mensen op die koste wat kost willen voorkomen dat zij moeten boeten voor verjaard bedrog.


Het volledige rapport
Op de kleine discrepantie tussen jaartal en leeftijd na, zou de openingszin van zijn debuut Verjaard bedrog ook kunnen slaan op de auteur zelf. Vooraleer dit werk hem de mogelijkheid bood om zich voltijds aan het schrijven te wijden, had deze Britse historicus al vergeefse pogingen achter de rug om als journalist en leraar zijn brood te verdienen.

Maar het gezegde “op ieder potje past een deksel” indachtig, heeft ook Robert Goddard zijn draai gevonden: eerder dit jaar verscheen de drieëntwintigste roman van zijn hand Voltooid verleden. Maar het begon allemaal zesentwintig jaar geleden met dit boek over Edwin Strafford, die in het begin van de twintigste eeuw de rijzende ster was aan het Engelse politieke firmament.

Maar net als hij een ministerspost op zak heeft, geeft hij zijn ontslag met de bedoeling in het huwelijk te treden met zijn geliefde en politiek tegenstandster, die hem meteen ook de bons geeft. Strafford blijft gedesillusioneerd achter en verdwijnt uit het openbare leven.
Jaren na diens dood, krijgt Martin Redford in 1977 de biografie van de politicus in handen, samen met de opdracht exact uit te zoeken waarom Straffords politieke carrière zo snel in de kiem gesmoord werd. Naarmate Martins onderzoek vordert, wordt hij meer en meer ondruk druk gezet om te voorkomen dat dit verjaard bedrog in de openbaarheid gebracht wordt.

Deze historische roman komt wat moeizaam op gang. Met name het eerste hoofdstuk is met zijn 172 bladzijden - een record? - een taaie dobber, want niet alleen wordt er de basis gelegd voor het verdere verhaal. Ook krijgt de lezer een snelcursus Engelse politieke geschiedenis gepresenteerd voor de periode 1900-1918, waarin feiten en fictie meesterlijk met elkaar verweven worden. Zo maken we onder andere de eerste politieke stappen mee van een andere grote mijnheer in de Britse politiek: Winston Churchill.

Nadien toont het verhaal zich intrigerend en afwisselend genoeg om de lezer moeiteloos aan zicht te binden, met een kleine dip halverwege, wanneer de voorspelbaarheid even de bovenhand neemt door enkele plotwendingen die te doorzichtig gebracht worden. Robert Goddard zet zijn verhaal groots op, wat resulteert in een degelijke historische roman waarin de feiten uit het verleden nog doorwerken tot in het heden. Hoewel een aantal spannende elementen ontegensprekelijk aanwezig zijn, neigt dit boek tegelijk ook naar een epos, dat fel doet denken aan De val van Stone dat Iain Pears enkele jaren geleden publiceerde.

Eigen aan dit soort werken zijn de personages ook nu weer tot in de puntjes afgewerkt. En door het verhaal in de eerste persoon enkelvoud te vertellen, ontstaat een band tussen lezer en personages, die soms zo hecht is dat het levensecht wordt.

Ondanks een goede plot en compositie haalt Verjaard bedrog niet hetzelfde niveau van voornoemde referentie, omdat er teveel herhalingen in voorkomen: eenzelfde feit wordt soms belicht vanuit drie verschillende gezichtpunten, die elk wel iets toevoegen aan het plaatje, maar de lezer meermaals een “been there, seen that” gevoel geven.

Verjaard bedrog is geen meesterwerk, maar toch degelijk genoeg om genietbaar te zijn voor alle liefhebbers van dit subgenre.


Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


10-11-12

TEN HAGEN Aefke - Buiten Kantooruren

 

thatk.jpg

 

De eerste zin:
Ik kijk naar buiten en staar naar het lege spoor dat langs het industrieterrein loopt.

De korte inhoud
Malou werkt bij een doodgewoon kantoor, met leuke en minder leuke collega’s, computerproblemen en onschuldige flirts. Wanneer een collega onder werktijd om het leven komt, staat alle verhoudingen op scherp. Volgens de recherche is het een ongeluk, maar ongewild komt Malou achter de waarheid. Eén ding is zeker: zo spannend is het op kantoor nog nooit geweest…


Het volledige rapport
De Nederlandse sociaal psychologe Aefke ten Hagen heeft al wat schrijfervaring als ze met Tijdens kantooruren debuteert in de wereld van het spannende boek.

Haar werk als redacteur van online media bracht haar naar eigen zeggen op het idee voor dit boek waarin we kennis maken met Malou van de Toren. Deze vrouw werkt, met haar collega’s in een open kantoor en staat midden in de dagelijkse hoogtes en laagtes die een professioneel leven met zich mee brengt. Het overlijden van een van haar collega’s tijdens een teamactiviteit lijkt de onderlinge verhoudingen van de collega’s te veranderen. Hierdoor kan Malou moeilijk geloven dat zijn dood slecht een ongeluk was, en trekt ze op onderzoek uit.


Als op het NIOT, het kantoor uit het boek, een vacature wordt opengesteld, en het betaalt nog een beetje goed, zal ik vliegensvlug mijn kandidatuur stellen, want gedurende heel het verhaal wordt er amper serieus gewerkt en iedereen lijkt de werktijden zonder scrupules in te korten. Deze duiventil is de plaats van gebeuren en draagt al meteen niet bij tot de geloofwaardigheid van wat er zich allemaal afspeelt.

Gezien de achtergrond van Aefke ten Hagen als psychologe, is de uitwerking van de personages zeer bedroevend, want het blijven levenloze, eendimensionale, ruggengraatloze figuren, die verstoken zijn van bijna elke vorm van complexiteit.

En het verhaal, dat de ik-vorm hanteert, is in hetzelfde bedje ziek: de rechtlijnige plot is zo simpel van opzet dat een doorgewinterd thrillerlezer het amper kan bevatten en zelf begint te zoeken naar zijsprongen, mogelijke wendingen en valstrikken. Enkel de paar occasionele momenten van Hitchcockiaanse suspense herinneren de lezer eraan dat hij een zogenaamd spannend boek in zijn handen heeft, maar het merendeel van de tijd lijkt het meer op een typisch chicklit uitgave, dat, door de afwezigheid van de roze tinten, in een atypisch hoesje bestoken werd.

De lichtvoetigheid van het verhaal en de vlotheid waarmee het kan gelezen worden maken van Tijdens kantooruren een boekje dat men eventueel overweegt ter hand te nemen in wachtzalen en op het vliegtuig, als er niets anders voorhanden is: met het verstand op nul is het nog ietwat genietbaar, maar als spannend boek is het een ontgoocheling.

Het definitieve verdict:
4/10

EOB.JPG


06-11-12

BARCLAY Linwood - Zonder een woord

 

blzew.jpg

De eerste zin:
Toen Cynthia wakker werd, was het zo stil in huis dat ze dacht dat het zaterdag moest zijn.

De korte inhoud
Middelbare scholiere Cynthia Archer wordt op een ochtend wakker en ontdekt dat haar vader, moeder en broertje weg zijn. Er ligt geen briefje, er wordt niet gebeld. Er wordt gewoon nooit meer iets van hen vernomen.
Vijfentwintig jaar later weet Cynthia, inmiddels getrouwd en moeder van een dochtertje, nog steeds niet wat er is gebeurd. Als ze te gast is bij een Spoorloos-achtig televisieprogramma komt alles in een stroomversnelling.


Het volledige rapport
Van deze Amerikaans-Canadese auteur zijn er in het Nederlandse taalgebied ondertussen vier titels verschenen, maar Linwood Barclay heeft al elf spannende boeken achter zijn naam staan. De eerste vier boeken van zijn hand – serie komische thrillers - werden nooit vertaald en hij heeft ook nog drie werken die recenter zijn dan het dit jaar verschenen Kijk niet weg. Daarnaast schreef hij ook nog satire en non-fictie.

De eerste Nederlandstalige Barclay verscheen in 2007: Zonder een woord, waarin de puberende Cynthia Archer in 1982, na een zwaar nachtje stappen wakker wordt in een lege ouderlijke woning. Haar ouders en broertje zijn spoorloos verdwenen, en hebben niet de minste aanwijzing achtergelaten.
Vijfentwintig jaar van onzekerheid later, lijkt haar deelname aan een opsporingsprogramma op televisie aan de basis te liggen aan een reeks gebeurtenissen die in verband staan met haar verdwenen familie. Samen met haar man Terrence Archer zet ze alles op alles om het contact met haar naaste bloedverwanten te herstellen of op zijn minst het mysterie van hun verdwijning te ontrafelen.

Linwoord Barclay heeft ervoor gekozen om het verhaal te vertellen in de ik-vorm, gezien door de ogen van de man van Cynthia. Door deze ongebruikelijke vertelvorm, waarin de ik-persoon niet samenvalt met het echte hoofdpersonage, geeft de auteur niet alleen de mogelijk om het verhaal te vertellen, maar tevens kan hij haar gedrag observeren, relativeren en in vraag stellen waar nodig, wat een extra dimensie aan het boek geeft.

Zonder een woord, was het eerste van zijn boeken waarin gewone mensen zich ontpoppen tot pitbulls om hun familie redden als hun gezinsleven ontregeld wordt. In dat opzicht ligt zijn thematiek in hetzelfde vakje als de boeken van Patrick De Bruyn.
Het intrigerende verhaal wordt verteld met een absoluut minimum aan personages om alle plotwendingen op te vangen, waardoor het zeer compact en overzichtelijk blijft, zonder echter voorspelbaar te worden. In tegendeel zelfs: tot ver over de helft van het boek, leeft bij de lezer de vrees dat het voor de auteur onmogelijk wordt met een bevredigende en tegelijk geloofwaardige verklaring voor de dag te komen. Maar dat is buiten Linwood Barclay gerekend, want hij slaagt er met brio in het verhaal in stijl en zonder losse eindjes te beëindigen.

Zonder een woord betekende voor Linwood Barclay zijn internationale doorbraak en het begin van een voltijds schrijverschap. Volkomen terecht zo blijkt, want dit werk ontgoochelt niet. Nee, het heeft alles in zich wat van een goede thriller verwacht wordt en is dan ook een aanrader voor elke liefhebber van het genre.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


18:55 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: barclay_linwood, vertaald, canada, 8, familiedrama, whatif, alleenstaand |  Facebook |

12-07-12

LANDAY William - De verdediging van Jacob

 

lwdvvj.jpg

 

De openingszin:
Mr Logiudice: Noemt u uw naam, alstublieft.

De korte inhoud
Andy Barber is al meer dan twintig jaar hulpofficier van justitie. Hij wordt door iedereen gerespecteerd en leidt een gelukkig leven met zijn vrouw Laurie en hun zoon Jacob. Maar hun rimpelloze leventje wordt opgeschud door een steekpartij. Tot Andy’s verbijstering wordt zijn veertienjarige zoon verdacht van de moord op een klasgenoot. Andy doet alles om zijn zoon te beschermen. Jacob zegt dat hij onschuldig is en Andy gelooft hem. Andy moet wel. Hij is zijn vader. Maar wanneer er belastende feiten boven water komen, zijn huwelijk uiteen dreigt te vallen en het proces in een stroomversnelling raakt, staat Andy voor een duivels dilemma…
 


Het volledige rapport
De Amerikaanse jurist William Landay maakte in 2003 een opgemerkt debuut toen Mission Flats – naar het Nederlands vertaald onder de titel Getto – in Groot-Brittannië met de debutanten Dagger bekroond werd. Deze bliksemstart zorgde niet voor een overvloed aan boeken van zijn hand, want met De verdediging van Jacob is hij negen jaar later pas aan zijn derde spannende boek toe. Voor iemand die leeft van zijn pen is dat een onaards traag tempo. Maar deze slakkengang loont.


Voor De verdediging van Jacob maakt de auteur dankbaar gebruik van zijn ervaring als openbaar aanklager: het boek is eigenlijk de weergave van het verhoor van Andy Barber door zijn opvolger, afgewisseld meet zeer uitgebreide flashbacks, waaruit blijkt dat Andy’s zoon Jacob beschuldigd wordt van de moord op een klasgenoot. Ondanks het feit dat Andy rotsvast overtuigd is van de onschuld van zijn zoon, wordt zijn leven een hel en zijn huwelijk een gevangenis.

William Landay is een rustig verteller: in een degelijk stijl loodst hij de lezer door een robuust opgebouwd en professioneel onderbouwd verhaal dat rustig verder kabbelt en tegelijk nooit verveelt. De nadruk ligt voor de verandering eens niet op het politieonderzoek, maar op de menselijke kant van een misdaad en gerechtelijke vervolging, wat een ware verademing is. Geen stoere rechercheurs en superflikken maar een prachtig en raak beeld van wat de gevolgen van stigmatisatie kunnen betekenen voor een verdachte en zijn gezin. De machteloosheid druipt van de bladzijden.
Tegelijk weet de auteur het geheel wat te verlichten en verluchten door zijn boek te doorspekken met knipogen naar zeer herkenbaar getypeerde gezinssituaties.

Heel het boek door, zit de lezer zich af te vragen waarom het hoofdpersonage nog verhoord wordt, terwijl gaandeweg blijkt dat het proces al heeft plaats gevonden. Maar met een origineel en tegelijk gewaagd slot wordt die onzekerheid niet alleen in één klap weggenomen, maar kan de lezer zich even inbeelden hoe een bokser zich moet voelen net voor het licht uitgaat na een uppercut die uit het niets lijkt te zijn gekomen.

De leuke, retro aandoende cover van De verdediging van Jacob omsluit het magnifiek gecomponeerde verhaal van de teloorgang van een gezin onder stress, waarin alle actoren zich naar buiten toe sterk houden terwijl ze innerlijk verteerd worden door twijfels. Tegelijk wordt de discussie aangegaan of het zogenaamde moordgen al dan niet bestaat: is gewelddadigheid erfelijk? Een thematiek die ook al werd aangehaald door Declan Hughes in zijn boek Slecht bloed.

Met De verdediging van Jacob, dat verteld wordt in de ik-vorm, levert William Landay een pareltje af dat iedereen moet gelezen hebben. Een psychologische rechtbankthriller zoals er zelden geschreven worden. Hopelijk neemt de auteur weer ruimschoots de tijd om binnen een jaar of vijf weer eens naar buiten te komen met even verrassend en fris verhaal.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


27-06-12

ILES Greg - 24 uur

 

ig24u.jpg

 

De openingszin:
‘Het kind haalt het altijd.’

De korte inhoud
Will Jennings is een jonge arts met een bloeiende praktijk, een beeldschone vrouw en een vijfjarige dochter van wie hij meer houdt dan van wat ook. Will en zijn familie hebben echter de aandacht getrokken van een geniale psychopaat, een man die nog nooit gepakt is en wiens slachtoffers niet met de politie praten. Een man die de grootste angst van elk gezin uitbuit: de ontvoering van een kind. Maar hij heeft nog nooit met mensen als Will en Karen Jennings te maken gehad.



Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Greg Iles is vooral bekend van zijn Penn Cage trilogie: de boeken die zo’n overweldigende diepgang hebben dat ze wel lijken geschreven te zijn met het water van de Mississippi vermengd met de aarde van Natchez, het plaatsje waar niet alleen de auteur aan verknocht is, maar dat eveneens een hoofdrol toebedeeld werd in die drie boeken.


Daarnaast publiceerde de auteur ook meerdere losstaande spannende werken, waaronder 24 uur, dat in 2002 onder de titel Trapped, zijn weg vond naar het witte doek, met Kevin Bacon en Courtney Love als belangrijkste acteurs. Hierin maken we kennis met Joe Hickey die in zijn levensbehoefte voorziet door jaarlijks een kind van rijke ouders te ontvoeren in ruil voor losgeld. De angst voor represailles weerhoudt de slachtoffers ervan om naar de politie te stappen. Maar Will en Karen Jennings blijken uit ander hout gesneden en als hun dochter verdwijnt, nemen binden ze de strijd aan met de ontvoerder.

Rijk Amerika mag dankbaar zijn dat Greg Iles geen criminele carrière ambieert, maar dat hij zijn hersenspinsels slechts vertaalt naar boeken, want de werkwijze van de ontvoeringen is meesterlijk bedacht. Bij uitbreiding ligt een goed plot met voldoende verrassende wendingen aan de basis van een 24 uur, dat ook nog eens zeer professioneel uitgeschreven werd, met als kers op de taart een spectaculaire ontknoping die flirt met de grenzen van het geloofwaardige. De schrijfstijl en de opbouw van het verhaal roepen niet alleen gelijkenissen op met het werk van Linwood Barclay, maar het statische gegeven dat zo’n ontvoering inhoudt, maakt ook dat de vergelijking met Jeffrey Deavers Monddood nooit ver weg is. 24 uur combineert op een sublieme, Hitchcock waardige wijze, spanning, actie en suspense waardoor het behoort tot de top het genre en verwordt tot verplichte lectuur voor elke liefhebber van de misdaadliteratuur.

Toch is er een puntje van kritiek op de kadrering van het hoofdpersonage, een selfmade man die het tot miljonair schopte. Hoe kan een man uit een gewoon milieu; een tot anesthesist omgeschoolde gynaecoloog, die gehuwd is met een huisvrouw op zijn veertigste zoveel geld verdiend hebben dat hij zelfs zijn eigen vliegtuig bezit.

Met 24 uur bewijst Greg Iles dat hij van meerdere markten thuis is en dat hij niet afhankelijk is van zijn groots opgezette, diepgaande boeken met zijn vaste hoofdfiguur. Maar dat hij ook een meester is in het componeren van snelle verhalen vol actie en suspense.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


06-06-12

APPEL René - Van twee kanten

 

arvtk.jpg

 

De eerste zin
Iedereen was lief, iedereen was aardig, alle mensen hielden innig van haar.


De korte inhoud
Doktersassistente Fransien Wagtendonk heeft het moeilijk als haar vader onverwacht komt te overlijden. Gelukkig ondervindt ze veel steun van haar buurvrouw Tosca. Toch ziet ze pas echt een nieuwe toekomst voor zich als Rob Laarman, een ondernemende organisatieadviseur, op haar pad verschijnt. Fransien en Rob trouwen, maar al snel komen de twijfels en daarmee ook de angst. Hoe zit het met het verleden van Rob? Waar voert hij eigenlijk zijn werk uit? En waarom blijven de kinderen uit zijn vorige huwelijk voor Fransien verborgen? Buurvrouw Tosca wakkert het wantrouwen aan, maar het is de vraag welke rol haar eigen belangen daarbij spelen.


Het volledige rapport
De Nederlandse taalkundige René Appel leeft al sinds 2003 van zijn pen. Hoewel hij de pensioengerechtigde leeftijd al bereikt heeft, blijft hij nog altijd actief als misdaadauteur.
In het verleden mocht hij al twee maal de Gouden Strop in ontvangst nemen voor De derde persoon en Zinloos geweld. Met Van twee kanten stak hij in 2010 zijn elfde nominatie voor deze prijs op zak; een record.

Hierin maken we kennis met Fransien Wagtendonk, die net afscheid neemt van haar vader, de eigenaar van een scheepswerf. In haar verdriet vindt ze steun bij twee mensen: haar lesbische buurvrouw en vriendin Tosca en de gladde jongen Rob Laarman. Ondanks de vele onbeantwoorde vragen betreffende zijn verleden treedt ze met hem in het huwelijk, maar de wittebroodsweken zijn van korte duur als blijkt dat Robs verhaal barstjes begint te vertonen. Fransien kan gelukkig terugvallen op Tosca, maar de tol is hoog.

De wereld van de literaire thriller, het label dat ook dit boek meekreeg, wordt gedomineerd door de vrouwelijke auteurs. Maar al jaren weet René Appel zich zowat als enige man te handhaven. Door zijn personages wat verder uit te diepen en de lezer inzicht te verschaffen in hun denkwereld, weet de auteur zich te onderscheiden van zijn veelal blonde genregenotes. Eigenlijk heeft Van twee kanten alle eigenschappen van een rasechte psychologische thriller, want zowat alle spanning wordt gegenereerd door wat er omgaat in het hoofd van het hoofdpersonage, met een magistraal halfopen einde als klap op de vuurpijl.

Het verhaal is verder professioneel opgebouwd rond twee klassieke thema’s: enerzijds het feit dat men voorzichtig moet zijn met het kiezen van je vrienden als men net met stip gestegen is op de lijst der kapitalisten. En anderzijds het mooie spreekwoord: “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt ze wel.”
Vrijwel de hele plot is beheerst en geloofwaardig uitgeschreven, met enkel een zwakke plek in het huwelijk tussen de twee hoofdrolspelers. Het is namelijk nogal moeilijk te aanvaarden dat men in het huwelijk zou treden met iemand die zijn verleden totaal afdekt, zelfs in het geval van een meegaande vrouw als Fransien.

Maar het overheersende gevoel blijft dat René Appel geprobeerd heeft één van zijn prijswinnende boeken opnieuw te schrijven. Net zoals Bob Mendes een deel van de plot van zijn De kracht van het vuur hergebruikte om De kracht van het bloed te schrijven, vertoont Van twee kanten opvallend veel gelijkenissen met De derde persoon.

Van twee kanten is een alles bij elkaar genomen een goede psychologische roman, die kan beschouwd worden als een typisch kind van zijn geestelijke vader. En René Appel van zijn kant, bewijst dat het overschrijden van de pensioengerechtigde leeftijd niet hoeft te betekenen dat men afgeschreven - of in dit geval uitgeschreven – is.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG

 

25-05-12

HILLER Mischa - Op de hielen

 

hmodh.jpg

 

De openingszin:
Niemand wachtte me op.

De korte inhoud

Londen, 1989. Michel is een geheime PLO-agent die zich voordoet als student. Van zijn mentor krijgt hij de opdracht een locatie te vinden voor geheime Palestijns-Isreälische besprekingen. Maar zijn buurmeisje Helen, een verboden vrucht in zijn clandestiene wereld, leidt hem af. Michel wordt gedwongen tot vluchten als hij een pakje toegestopt krijgt dat te maken heeft met een moordaanslag in Berlijn, een pakje dat zowel de Israëli’s als de Palestijnen dolgraag in handen willen krijgen.
Overal – van de straten in Londen, Cambridge en Berlijn tot de meest afgelegen oorden in Schotland – moet Michel met zijn KGB-training en Helens hulp zijn achtervolgers één stap voor zien te blijven.


Het volledige rapport

De Britse freelance IT consultant Mischa Hiller is geboren uit een Brits-Palestijns huwelijk. Zijn jeugd bracht hij eveneens door in verschillende plaatsen in Groot-Brittannië en het Midden-Oosten. Zijn ervaringen als kind van twee totaal verschillende culturen maken wezenlijk deel uit van zijn nog beperkte oeuvre als auteur.

In zijn tweede boek dat de titel Op de hielen draagt en zich afspeelt in het Londen van 1989, is Michel Khoury een PLO-agent die zich uitgeeft voor een student. Hij werd als puber wees tijdens het bloedbad dat het Israëlische leger zeven jaar eerder aanrichtte in de Palestijnse vluchtelingenkampen van Sabra en Shatila. Sindsdien leeft hij volledig in het teken van de goede zaak, en volgt alle taken die hij van zijn mentor toegewezen krijgt nauwgezet en probleemloos uit. Wanneer hij in de ban raakt van zijn buurvrouw Helen, ondervindt hij steeds meer moeilijkheden om zijn dubbelrol te spelen. Iets wat hij helemaal niet meer kan volhouden als hijzelf opgejaagd wild wordt.

Michels relaas werd nogal sec en emotieloos aan het papier toevertrouwd, wat quasi onbegrijpelijk is voor een verhaal dat in de eerste persoon enkelvoud geschreven is. De ik-vorm wordt meestal gebruikt om de lezer te overweldigen met de emoties, gedachten en stemmingen van het hoofdpersonage. Bij op de hielen is dit dus niet het geval; het lijkt meer op een relaas van een buitenstaander die niet betrokken was bij de gebeurtenissen.

Al snel valt ook op dat het realisme primeert op de spanning, waarop het wachten is tot in de laatste vijftig bladzijden van het verhaal. Daardoor lijkt Op de hielen eerder thuis te horen in de categorie van de psychologische roman dan in de spannende literatuur. Ook de naïviteit van het hoofdpersonage draagt hiertoe bij. Als na elke poging zijn achtervolgers af te schudden, zij in een mum van tijd telkens weer het spoor naar hem terugvinden, moet er toch een belletje gaan rinkelen? Of moet hij zich op zijn minst toch eens afvragen hoe dat kan? Dubbelspel of een zendertje, bijvoorbeeld. Maar niets van dit alles komt op in het hoofd van Michel.

Anderzijds weet Mischa Hiller feilloos de onzekerheid van een spion te schetsen: deze clandestiene agenten weten alleen maar de naam van hun contactpersoon en al hun informatie komt uit die ene bron. Ze worden zo onwetend gehouden dat er niets anders opzit dan klakkeloos de bevelen uitvoeren; los van de vraag betreffende het nut ervan. Kortom wat doet het feit dat je iemand moet vertrouwen zonder de zekerheid te hebben dat je die persoon kan vertrouwen met een mens? Deze vraagt probeert de auteur te beantwoorden in Op de hielen. Met deze thematiek en vertelstijl nestelt hij zich in de schaduw van John Le Carré en Graham Greene. Maar voorlopig zal zijn naam nog niet in een adem met die groten van de realistische spionageroman genoemd worden.

Als roman heeft Op de hielen zeker enig potentieel, maar het realisme is funest voor de spanning, waardoor Mischa Hiller geen goed spannend boek afleverde. “Op de hielen is een politieke thriller zoals ze maar zelden geschreven worden.” staat er ook nog op de achterflap te lezen. Laat mij daar aan toevoegen: ”Gelukkig maar.” Samengevat een goede psychologische roman, maar geen uitstekend spannend boek.


Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG


19-05-12

BOS Adriaan - Advocaat van de waarheid

 

baavdw.jpg

 

De eerste zin:
Subachio zag er niet uit als een hotel.

De korte inhoud
Thomas is een succesvolle advocaat. Na het overlijden van zijn vader, een heftige relatie en een ontmoeting met een zwerver, besluit hij de advocatuur te verlaten. Zijn vriend Sam heeft een technologie ontwikkeld die de maatschappij ingrijpend kan veranderen. Sam wil zijn uitvinding geheim houden en Thomas belooft hem deze taak op zich te nemen. Dat brengt hem in conflict met Sams ambitieuze zonen, en met nietsontziende, op macht beluste bedrijven. Intussen wordt de wereld overspoeld door een dodelijk virus.

Thomas raakt verstrikt in een zich langzaam sluitend web van intriges en komt voor onmogelijke keuzes te staan. Kan hij het onheil keren dat zich als een donkere schaduw over hemzelf, zijn geliefden en de wereld verspreidt?


Het volledige rapport
De Nederlander Adriaan Bos was 25 jaar lang advocaat. Daarna wierp hij zich op als coach die zakenmensen begeleidde in verband met bewustzijnsontwikkeling. Beide aspecten van zijn professionele leven vinden we nu ook terug in Advocaat van de waarheid, waarmee de man op zijn drieënzestigste debuteert als misdaadauteur.

In 2009 kreeg het manuscript De zonen van Samuël een eervolle vermelding tijdens een wedstrijd. In de eerste helft van 2010 werd het geplaatst op de website Tenpages.com, waar auteurs, via het plaatsen van minimum de eerste tien bladzijden van hun manuscript in eender welk genre, lezers warm maken om te investeren in hun werk. Als er binnen het tijdsbestek van vier maanden minstens tien geldschieters samen 10000 euro inbrengen, belooft de website het boek te laten uitgeven bij een gerenommeerde uitgever. Als een van de tweeënzestig boeken die tot op de dag van vandaag op deze wijze publicatie verdienden, werd De zonen van Samuël dit jaar uitgegeven bij Juwelenschip onder de titel Advocaat van de waarheid. Uitgeverij Juwelenschip is een nobele onbekende in de wereld van het spannende boek, maar haar publicaties richten zich eerder tot de liefhebbers van esoterie en religie.

In Advocaat van de waarheid maken we kennis met Thomas van Buitenhuyzen, die het alter ego van de auteur zou kunnen zijn: ex-advocaat en nu vooral bezig om zijn vriend Sam te begeleiden tot een meer duurzaam beslissingsbeleid voor zijn technologiebedrijf, dat een chip heeft ontwikkeld die bedoeld is voor inplanting bij mensen. Als Sam beslist er niet mee naar de markt te trekken, komen hij en vooral Thomas in conflict met Sams zonen en een belangrijk buitenlands technologiebedrijf die zich een fortuin door de neus geboord zien. Als een dodelijk virus een wereldwijde pandemie veroorzaakt komt Thomas van alle kanten onder vuur te liggen en wordt het alsmaar moeilijker vast te houden aan zijn levensfilosofie.

Adriaan Bos gebruikt een spannend verhaal dat zich deels in Nederland en deels in Italië afspeelt als vehikel om zijn boodschap uit te dragen. Waarschuwingen allerhande doorspekken royaal het boek: het gebrek aan privacy in de digitale wereld; de invloed van het populisme in de politiek en de gevolgen van het kortetermijndenken passeren allemaal de revue. Soms klinken deze sommaties wat dringender en krijgen ze de vorm van berispingen en aanklachten. Als alternatief biedt de auteur de opwaardering van de ethiek, door onder andere het hoger inschatten van (naaste)liefde en goedheid. Maar de boodschap van Franciscus van Assisi, die het hoofdpersonage fel inspireert, lijkt een gevecht tegen de windmolens worden en Thomas glijdt af naar een Don Quichot-achtige figuur, die een strijd voert die hij niet lijkt te kunnen winnen. Maar tegelijk blijft het personage, net als alle andere protagonisten, zeer geloofwaardig vasthouden aan het recht om niet voor de makkelijkste weg te kiezen, zoals hij het zelf omschrijft. De auteur heeft goed werk geleverd om de figuren die hij opvoert elk een eigen persoonlijkheid mee te geven, zonder de noodzaak van ellenlange voorgeschiedenissen, maar door gebruik te maken van degelijke karakterschetsen.

Dit alles integreert de auteur professioneel in het spannende verhaal dat een aantal aspecten van zowel techno-, reli- als bedrijfsthrillers bevat. Een interessante en evenwichtige melange die afgewerkt werd met een esoterisch sausje. Overeenkomsten met de werken van Michael Crichton, Joel C. Rosenberg en Joseph Finder – elk de top in hun thrillersegment – zijn dan ook volop aanwezig. Tot aan bladzijde driehonderddertig is Adriaan Bos goed op weg vriend en vijand te verbazen en een hoge score ligt binnen handbereik. Maar vanaf dan volgt slechts een boutade aan spiritualiteiten, met als dieptepunt het totaal overbodige zestigste hoofdstuk. Zou dit de invloed zijn van de uitgever op de wijzigingen in het manuscript, waarvan de auteur gewag maakt in zijn nawoord? In ieder geval gebeurt deze omschakeling even artificieel als een rockconcert op een bijeenkomst van de Christelijke jeugd: het plaatje klopt niet meer en alle opgebouwde krediet wordt in een wip verspeeld. Een slotoffensief vol actie waarin de cast gedecimeerd wordt kan de het tij niet meer keren. En dat is jammer, want de auteur heeft bewezen dat het potentieel aanwezig is om het te maken in de wereld van het spannende boek.

Ook valt tijdens het lezen op dat de tekst van Advocaat van de waarheid op papier gezet werd in een lettertype met een rare eigenschap: de hoofdletters zijn kleiner dan de gewone hoge letters, zoals de “h”, wat bij momenten lichte irritatie opwekt. Als voorbeeld geef ik even het meest voorkomende geval mee: zo staat er constant “thomas” te lezen in plaats van het meergenormaliseerde “Thomas”

Met Advocaat van de waarheid bewijst nieuwkomer Adriaan Bos dat hij de kunst van het schrijven machtig is. Alleen slaagt hij er nog niet in het kwalitatieve niveau te handhaven tot aan de laatste bladzijde, waardoor hij compleet de mist ingaat. Hopelijk zijn de drieënnegentig investeerders niet zo ontgoocheld als ondergetekende.

Het definitieve verdict: 5/10


EOB.JPG