Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Na een tijdelijke stilte is de storm van recensie-exemplaren weer opgestoken, en dit is het eerste in deze reeks boeken die Crimezone me bezorgde.

De achterflap:.
Hotelmanager Niels Hulzeboom is gelukkig getrouwd, maar als hij kopeloos verliefd wordt op zijn nieuwe assistente zet hij alles op het spel. Bovendien zijn er financiële problemen rond het hotel. Hij raakt verstrikt in zakelijke en emotionele conflicten. Dan begaat hij een cruciale fout.

Bespreking:.
De in 1945 geboren René Appel ontdekte tijdens zijn studies zijn liefde voor de Nederlandse taal. Heel zijn studietijd en een groot deel van zijn professioneel leven stond in het teken van het Nederlands, en hij groeide uit tot een erkend deskundige op het gebied van taal en minderheden. Naast zijn werk aan de universiteiten van Utrecht en Amsterdam was hij ook tien jaar misdaadrecensent voor het NRC Handelsblad tot hij in 1986 begon te werken aan zijn eerste spannende boek. Vanaf 2003 leeft hij voltijds van zijn pen, waaruit niet alleen psychologische thrillers vloeien, maar ook filmscripts, scenario’s voor TV-series, jeugdboeken en toneelstukken. Appel is sinds 2004 voorzitter van de Vereniging van Letterkundigen: de beroepsvereniging van de Nederlandse schrijvers en vertalers.

Nadat hij in 1987 debuteerde met Handicap, sleepte hij met De derde persoon en Zinloos geweld twee keer de Gouden strop in de wacht. En nu ligt Weerzin, zijn tweeëntwintigste spannende volwassenenboek, in de winkelrekken:

Vooraleer het over de inhoud te hebben, wil ik het eerst even over de buitenkant hebben. Om titels te laten passen in de layout van een literaire thriller, zoals uitgevers die voor zichzelf te lijken hebben vastgelegd, worden de laatste tijd woorden uit elkaar gehakt alsof het niets is. Het is een techniek die uitgevers al langer sporadisch gebruiken, maar tegenwoordig wordt er zeer frequent gebruik van gemaakt. In “Proef-verlof” van Joost Heyink was het koppelteken nog van de partij om alles taalkundig in goede banen te leiden. Maar Loes Den Hollander daarentegen is er nog nooit in geslaagd om een correcte Nederlandstalige titel op de voorpagina van haar spannende boeken te krijgen! En hier prijkt “Weer zin” op de cover terwijl op de rug en binnenin “Weerzin” gedrukt staat. Beide zijn weliswaar taalkundig correct, maar liggen, vanuit semantisch oogpunt, even ver uit elkaar als België en Australië: het zijn bijna tegenpolen. Van een auteur die van de Nederlandse taal zijn beroep heeft gemaakt valt dat erg tegen.

In Weerzin maken we kennis met self-made hotelmanager Niels Hulzeboom. Hij heeft een gelukkig tweede huwelijk, maar hij slaagt er amper in normaal functioneren als hij tot over zijn oren verliefd wordt op zijn nieuwe assistente Jitka Reehorst, een mooie jonge vrouw die zich Niels’ aandacht met veel plezier laat welgevallen.

Tijdens de eerste helft van het bijzonder vlot weglezende Weerzin, waant men zich in een romantisch boek: het wordt op geen enkel moment spannend. Hooguit wordt er een licht erotische geladen sfeertje gecreëerd, als het hoofdpersonage in gedachten een Dr Jekyll en Mr Hyde-achtige tweestrijd voert tussen enerzijds het vertrouwde van zijn gezinsleven en anderzijds onbekende van een avontuur met zijn assistente.
Verder in het verhaal wordt de aandacht wat verlegd, maar het wordt tot aan het open einde toe nooit boeiend genoeg om echt te bekoren.

Toch is Weerzin een typische Appel geworden, waarin de psychologie van de mens een belangrijke rol speelt. Deze keer koos de auteur ervoor om zich te richten op wat liefde, lust, begeerte en afwijzing met een man kunnen doen. Zo verwoordt hij op een prachtige wijze hoe bepaalde signalen in relaties tussen de twee geslachten op zulk een verkeerde manier kunnen geïnterpreteerd worden dat het gevaarlijk kan worden.

Het boek doet wat denken aan Verliefd van Patrick De Bruyn, maar het verhaal is bijlange niet sterk genoeg om hoge toppen te scheren. René Appel zal nog wat geduld moeten oefenen om zijn derde Gouden strop in ontvangst te mogen nemen, want met Weerzin zal het niet lukken, vrees ik.

Mijn score: 5/10

 

Motivatie van de keuze:
Het werd nog eens hoog tijd om een bekroond werk van Nederlandstalige origine te lezen. En omdat ik de laatste 2 maanden niets meer van een Nederlander las viel mijn keuze op dit oudje. Deze Gouden strop 1991 is mijn eerste kennismaking met deze auteur.

De achterflap:
Elke dag staat hij er weer. Freek Witteveen. Als Magda uit het raam kijkt kan ze hem zien, de man met wie ze een tijdje een verhouding heeft gehad. Hij blijft volhouden dat ze voor elkaar bestemd zijn, ook al gelooft zij daar absoluut niet in. Freek is er altijd, hij belt haar op, fietst haar na, loopt de apotheek binnen waar ze werkt. En hoe hardnekkiger hij haar volgt, des te groter worden haar afkeer en haar angst. Magda lijkt psychisch te gronde te gaan aaan Witteveers amoureuze belangstelling. Gelukkig krijgt ze tijdig steun van de aaardige Cees Berkelder. Maar is die hulp wel zo onbaatzuchtig als Magda denkt? Wat wil Berkelder?

De derde persoon is het spannende verhaal van een vrouw die zich geterroriseerd voelt door de man die ooit har vriend was. Haar leven lijkt een boze droom. En als ze daaruit wakker wordt, is ze het middelpunt van een regelrechte nachtmerrie.


Bespreking:
Nadat Magda haar relatie met Freek heeft beeindigd, wordt ze door hem gestalkt. Overal waar zij gaat is hij ook te vinden en niets kan hem doen inzien dat er absoluut geen kans bestaat dat ze terug een paar zullen vormen. Zelfs de politie kan niet tussenkomen, want Freek doet absoluut niets strafbaar. Nadat ze erin slaagt Cees, een vriend van haar, te overtuigen eens een goed gesprek met Freek hebben, verdwijnt Freek, en wat later hangt de politie aan de bel. Want Magda had van de daken staan schreeuwen dat ze er alles voor over zou hebben om van Freek verlost zijn.

Deze roman over stalking, die geschreven werd toen dat woord nog niet bestond in de Nederandse taal, legt de nadruk op de psychologische gevolgen voor de slachtoffers van stalking, en dat gegeven ging mij nogal vlug vervelen. Na een zeventigtal bladzijden had ik het wel begrepen. Het was dan ook een verademing wanneer er eindelijk eens iets gebeurde, maar al gauw verlangde ik terug naar het psychologisch gegeven, want dat bleek dan toch intrigerender te zijn dat wat volgde. De manier waarop het politieonderzoek gevoerd werd, leek mij erg.oppervlakkig en amateuristisch. Blijkbaar hadden ze bij de politie in 1990 nog niet veel kaas gegeten van sporenonderzoek.

Dit boek, dat in 1991 beloond werd met de Gouden Strop, is maar een mager beestje, maar het is niet de eerste keer dat een bekroond boek mij erg tegenvalt. Misschien ligt het wel aan mij.

Mijn score: 4/10