Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Na het geslaagde vorige boek, was ik best nieuwsgierig of hij zijn groeipotentieel in zijn tweede boek heeft kunnen waarmaken. Want deze auteur heeft het in zich om zichzelf naar de top van de misdaadauteurs te kunnen werken.

De achterflap:
Bij de juiste temperatuur brandt alles. Hout. Kleding. Mensen.
Menselijk weefsel vliegt bij 250 graden Celsius in brand. De huid wordt zwart en barst. Het onderhuidse vet wordt vloeibaar, als vet in een hete pan. Gevoed door het vet, begint het lichaam te branden. De armen en benen vatten als eerste vlam, de organen zijn als laatste aan de beurt. Maar botten zijn een ander verhaal. Botten kunnen koppig weerstand bieden. Zelfs als de koolstof erin is opgebrand, als het bot zo doods en levenloos als puimsteen is, behoudt het nog zijn vorm.

Op Runa, een afgelegen eilandje in de Buiten-Hebriden, wordt in een oude cottage een verbrand lichaam gevonden. Eén hand en beide voeten zijn nauwlijks door het vuur aangetast, maar voor het overige ligt er niets dan as, wat zwarte botten en een kapotte schedel. Moord? Een ongeval? David Hunter, forensisch patholoog wordt erbij gehaald. En de eilandgemeenschap sluit de gelederen...


Bespreking:
Na zijn goed ontvangen en zeer geapprecieerde De geur van sterfelijkheid – het eerste boek met forensisch patholoog David Hunter in de hoofdrol – zijn de verwachtingen  betreffende dit boek zeer hoog gespannen.

In dit boek wordt David Hunter gevraagd om een onderzoek in te stellen naar een  bijna volledig verbrand lichaam dat gevonden werd in een verlaten, vervallen boerderijtje op Runa, een klein eilandje ten noordwesten van Schotland. Een klus van niets, ware het niet dat zijn werk fel gehinderd wordt door pech, barre weersomstandigheden en de stuurse bewoners van het enige dorpje op Runa. Of is er meer aan de hand...

”Waarom een succesformule wijzigen?” moet Simon Beckett gedacht hebben toen hij aan Het laatste zwijgen begon, want de gelijkenissen met zijn voorganger zijn opvallend: een lijk waar amper nog iets van rest; op een quasi van de buitenwereld afgesloten plaats; met een lokale gemeenschap die buitenstaanders wantrouwt. En in het begin van het boek steekt het gevoel de kop op dat dit enkel maar een doordrukje is van zijn monsterhit. Maar daarna wordt het boek bijna ongemerkt beter en beter en ontwikkelt het zich tot een volwassen en consistent geheel, waardoor je in het verhaal gezogen wordt en het boek niet meer kan wegleggen vooraleer je ogen het laatste leesteken gepasseerd zijn.

Het boek wordt gedragen door de vlotte schrijfstijl van de auteur, waardoor het zich laat lezen als een wielerwedstrijd: beschrijvingen van personages en landschappen als het peloton aan een gezapig tempo de kilometers afmaalt, afgewisseld met snedige demarrages van actie en stilaan opbouwend naar een incidentrijke eindspurt met een onverwachte winnaar.

Een andere verdienste van de auteur is dat hij erin slaagt het aantal personages tot een minimum te beperken: in heel het boek komen maar een dertigtal namen voor, huisdieren inbegrepen, waarvan de helft een grote rol toebedeeld kreeg. Deze personages worden degelijk uitgewerkt en getypeerd met hun (on)hebbelijkheden groeien ze uit tot levensechte personages. Ook het ruige landschap en de weersomstandigheden worden zo duidelijk beschreven, dat de lezer zich moeiteloos de sfeer kan voorstellen en hij er zich kan in inleven.

Maar de grootste sterkte van dit werk is toch wel de plot: het verhaal ontplooit zich op een logische en geloofwaardige wijze, en pas op het eind wordt de dader en zijn beweegredenen bekend gemaakt, en zelfs daarna serveert de auteur nog enkele verrassinkjes, waardoor het zo goed als onmogelijk is om het einde van het boek te voorspellen. Puur vakwerk.

Met Het laatste zwijgen, die zijn voorganger op zowat alle fronten overtreft, heeft Simon Beckett de hoge verwachtingen meer dan ingelost en bewijst hij tot de top van het gerne te behoren. Deze moet je gelezen hebben

Mijn score: 9/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit boek is al een tijdje hot op het forum van de Crimezone-site: bijna iedereen die het boek las is laaiend enthousiast. Hoog tijd om eens te verifiëren of ik deze kleine hype gerechtvaardigd vind.

De achterflap:
Een menselijk lichaam begint vier minuten na overlijden te ontbinden. Het lichaam, ooit de verpakking van het leven, ondergaat zijn laatste metamorfose. Het begint zichzelf te verteren, en wordt daarna een roerloos feestmaal voor andere organismen. Eerst bacteriën, dan insecten. Vliegen. Eitjes worden gelegd en komen uit. De larven eten van de voedzame kweek en trekken daarna weg. Ze verlaten het lichaam op ordentelijke wijze, elkaar volgend in een keurige processie die altijd gericht is op het zuiden.

Het is een ongewoon warme dag in juli. Twee jongens, Neil en Sam Yates, volgen een spoor van maden aan de rand van het Farnham-bos, vlakbij het moeras. Ze doen een verschrikkelijke ontdekking: de resten van Sally Palmer. Ze rennen terug naar het dorp, naar de nieuwe dokter: David Hunter.


Bespreking:
David Hunter probeert zijn verleden achter zich te laten door zich in de kleine plattelandsgemeente Manham te vestigen als huisarts. Maar op een dag wordt het in verre staat van ontbinding verkerende lichaam gevonden wordt van een andere inwijkelinge van het dorp, Sally Palmer. Even later staat de polite voor Davids deur, en hij kan niet anders dan de politie te helpen door gebruik te maken van de kennis die hij vergaarde tijdens de uitoefening van zijn vroegere beroep van “forensisch antropoloog”. Dit is de wetenschap die, door het bestuderen van de staat van de ontbinding van een lichaam, probeert het tijdstip van het intreden van de dood te bepalen.
Maar samen met de details van zijn vroeger beroep komen ook andere herinneringen aan zijn vroeger bestaan in Londen terug.

Alhoewel dit debuut in hoofdzaak een thriller is, ligt de kracht van het boek in de beschrijving van de psychologie van een dorpje dat onder druk komt te staan door de vreselijke gebeurtenissen die er zich afspelen: de locale bevolking klit samen en de inwijkelingen worden direct als potentiële verdachten beschouwd.

Het boek is zeer vlot leesbaar, en heeft een verrassende ontknoping, maar in de eerste helft werd mijn leesplezier vergald door het veelvuldig gebruik van inkijkjes naar wat er kwam. Quasi elke 15 bladzijden staan er afknappers als “En het was gelukt. Tot nu toe” of “Hoewel ik het toen nog niet wist, zou weldra blijken ...”. Het gaf mij een beetje het gevoel dat de schrijver bang was dat de lezer het boek voortijdig zou neerleggen. En dat was helemaal niet nodig, want het is een zeer onderhoudend verhaal, doorspekt met een aantal wetenswaardigheden over impact van de dood op het menselijk lichaam. Maar deze teasers namen jammer genoeg een groot deel van de spanning weg.

De cover deed mij denken aan De schreeuw van het lam van Thomas Harris, maar het boek leunt dichter aan bij de eerste boeken van Mo Hayder en Sarah Linton-reeks van Karin Slaughter. Maar dat niveau wordt net niet gehaald.

Toch noem ik dit een geslaagd debuut.

Mijn score: 7/10