Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Subachio zag er niet uit als een hotel.

De korte inhoud
Thomas is een succesvolle advocaat. Na het overlijden van zijn vader, een heftige relatie en een ontmoeting met een zwerver, besluit hij de advocatuur te verlaten. Zijn vriend Sam heeft een technologie ontwikkeld die de maatschappij ingrijpend kan veranderen. Sam wil zijn uitvinding geheim houden en Thomas belooft hem deze taak op zich te nemen. Dat brengt hem in conflict met Sams ambitieuze zonen, en met nietsontziende, op macht beluste bedrijven. Intussen wordt de wereld overspoeld door een dodelijk virus.

Thomas raakt verstrikt in een zich langzaam sluitend web van intriges en komt voor onmogelijke keuzes te staan. Kan hij het onheil keren dat zich als een donkere schaduw over hemzelf, zijn geliefden en de wereld verspreidt?


Het volledige rapport
De Nederlander Adriaan Bos was 25 jaar lang advocaat. Daarna wierp hij zich op als coach die zakenmensen begeleidde in verband met bewustzijnsontwikkeling. Beide aspecten van zijn professionele leven vinden we nu ook terug in Advocaat van de waarheid, waarmee de man op zijn drieënzestigste debuteert als misdaadauteur.

In 2009 kreeg het manuscript De zonen van Samuël een eervolle vermelding tijdens een wedstrijd. In de eerste helft van 2010 werd het geplaatst op de website Tenpages.com, waar auteurs, via het plaatsen van minimum de eerste tien bladzijden van hun manuscript in eender welk genre, lezers warm maken om te investeren in hun werk. Als er binnen het tijdsbestek van vier maanden minstens tien geldschieters samen 10000 euro inbrengen, belooft de website het boek te laten uitgeven bij een gerenommeerde uitgever. Als een van de tweeënzestig boeken die tot op de dag van vandaag op deze wijze publicatie verdienden, werd De zonen van Samuël dit jaar uitgegeven bij Juwelenschip onder de titel Advocaat van de waarheid. Uitgeverij Juwelenschip is een nobele onbekende in de wereld van het spannende boek, maar haar publicaties richten zich eerder tot de liefhebbers van esoterie en religie.

In Advocaat van de waarheid maken we kennis met Thomas van Buitenhuyzen, die het alter ego van de auteur zou kunnen zijn: ex-advocaat en nu vooral bezig om zijn vriend Sam te begeleiden tot een meer duurzaam beslissingsbeleid voor zijn technologiebedrijf, dat een chip heeft ontwikkeld die bedoeld is voor inplanting bij mensen. Als Sam beslist er niet mee naar de markt te trekken, komen hij en vooral Thomas in conflict met Sams zonen en een belangrijk buitenlands technologiebedrijf die zich een fortuin door de neus geboord zien. Als een dodelijk virus een wereldwijde pandemie veroorzaakt komt Thomas van alle kanten onder vuur te liggen en wordt het alsmaar moeilijker vast te houden aan zijn levensfilosofie.

Adriaan Bos gebruikt een spannend verhaal dat zich deels in Nederland en deels in Italië afspeelt als vehikel om zijn boodschap uit te dragen. Waarschuwingen allerhande doorspekken royaal het boek: het gebrek aan privacy in de digitale wereld; de invloed van het populisme in de politiek en de gevolgen van het kortetermijndenken passeren allemaal de revue. Soms klinken deze sommaties wat dringender en krijgen ze de vorm van berispingen en aanklachten. Als alternatief biedt de auteur de opwaardering van de ethiek, door onder andere het hoger inschatten van (naaste)liefde en goedheid. Maar de boodschap van Franciscus van Assisi, die het hoofdpersonage fel inspireert, lijkt een gevecht tegen de windmolens worden en Thomas glijdt af naar een Don Quichot-achtige figuur, die een strijd voert die hij niet lijkt te kunnen winnen. Maar tegelijk blijft het personage, net als alle andere protagonisten, zeer geloofwaardig vasthouden aan het recht om niet voor de makkelijkste weg te kiezen, zoals hij het zelf omschrijft. De auteur heeft goed werk geleverd om de figuren die hij opvoert elk een eigen persoonlijkheid mee te geven, zonder de noodzaak van ellenlange voorgeschiedenissen, maar door gebruik te maken van degelijke karakterschetsen.

Dit alles integreert de auteur professioneel in het spannende verhaal dat een aantal aspecten van zowel techno-, reli- als bedrijfsthrillers bevat. Een interessante en evenwichtige melange die afgewerkt werd met een esoterisch sausje. Overeenkomsten met de werken van Michael Crichton, Joel C. Rosenberg en Joseph Finder – elk de top in hun thrillersegment – zijn dan ook volop aanwezig. Tot aan bladzijde driehonderddertig is Adriaan Bos goed op weg vriend en vijand te verbazen en een hoge score ligt binnen handbereik. Maar vanaf dan volgt slechts een boutade aan spiritualiteiten, met als dieptepunt het totaal overbodige zestigste hoofdstuk. Zou dit de invloed zijn van de uitgever op de wijzigingen in het manuscript, waarvan de auteur gewag maakt in zijn nawoord? In ieder geval gebeurt deze omschakeling even artificieel als een rockconcert op een bijeenkomst van de Christelijke jeugd: het plaatje klopt niet meer en alle opgebouwde krediet wordt in een wip verspeeld. Een slotoffensief vol actie waarin de cast gedecimeerd wordt kan de het tij niet meer keren. En dat is jammer, want de auteur heeft bewezen dat het potentieel aanwezig is om het te maken in de wereld van het spannende boek.

Ook valt tijdens het lezen op dat de tekst van Advocaat van de waarheid op papier gezet werd in een lettertype met een rare eigenschap: de hoofdletters zijn kleiner dan de gewone hoge letters, zoals de “h”, wat bij momenten lichte irritatie opwekt. Als voorbeeld geef ik even het meest voorkomende geval mee: zo staat er constant “thomas” te lezen in plaats van het meergenormaliseerde “Thomas”

Met Advocaat van de waarheid bewijst nieuwkomer Adriaan Bos dat hij de kunst van het schrijven machtig is. Alleen slaagt hij er nog niet in het kwalitatieve niveau te handhaven tot aan de laatste bladzijde, waardoor hij compleet de mist ingaat. Hopelijk zijn de drieënnegentig investeerders niet zo ontgoocheld als ondergetekende.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste zin: 
Monica Kessler zat op haar terras en keek voor zich uit, over het stadje, over het meer, naar de horizon.

De korte inhoud
Ooit droomde Theo Versteegh dat hij een nieuwe Albert Schweitzer zou worden. Inmiddels is zijn ideaal binnen handbereik: een revolutionair geneesmiddel tegen schizofrenie. Voor Versteegh een kans op roem, voor zijn werkgever een miljardenmarkt.
Maar het Amerikaanse concern Melzer-Davis is achter het project gekomen. Zelfs in de competitieve markt voor medicijnen is die multinational berucht om zijn meedogenloze praktijken: omkoping, spionage, verleiding, vervalsing en karaktermoord.
Melzer-Davis slaat hard terug. De intriges zullen vele levens beïnvloeden: die van de gedreven Versteegh, zijn ongelukkige vrouw Claire, de ambitieuze hoogleraar Ulrich Meister, de enigmatische Monica Kessler en, uiteindelijk, van miljoenen patiënten over de hele wereld.



Het volledige rapport
Achter de pseudoniemen van Isaac West en Tim Waterman – of West & Waterman, zoals ze op de covers van hun boeken vermeld staan – gaan een psychiater en een hoofdinspecteur van de politie schuil. Jischak Storosum en Timo van der Weduwen schreven in de periode 1998-2004 drie spannende boeken waarvan De medicijnmakers de eersteling was.

In dit met de Schaduwprijs 1999 bekroonde werk draait alles rond concurrerende farmaceutische bedrijven. Het Nederlandse bedrijfje Moda International is goed op weg geschiedenis te schrijven met een revolutionair geneesmiddel om schizofrenie te behandelen. Als dit bericht ter ore komt van de, de Amerikaanse wereldspeler Melzer-Davis, de huidige marktleider in die branche, doet deze er alles aan om die positie te handhaven: industriële spionage, ompkoperij, karaktermoord en zelfs moord; alle middelen zijn geoorloofd. In hun hang naar macht is het welzijn van een medewerker, concurrent of zelfs de zieke niet eens een cent waard. Een gewaagd, maar briljant plan wordt bedacht en Monica Kessler wordt de spilfiguur voor de uitvoering ervan.

Hoewel de diskette op de omslag, en bij uitbreiding de gehele cover, enigszins verouderd aandoet is het verhaal nog verassend actueel. Vervang het schijfje door een USB-stick, Wordperfect door Word of Open Office en de guldens door de euro en niets laat vermoeden dat dit boek al bijna vijftien jaar geleden het daglicht mocht aanschouwen. Want de tand des tijds heeft weinig tot geen invloed op de werkwijzen van de haaien van de commercie.

Het verhaal is wat chaotisch van opzet: het is een aaneenschakeling van paardensprongen tussen verschillende Europese steden en bokkensprongen op de tijdlijn, die zowat het hele laatste decennium van vorige eeuw beslaat. Hierdoor is het soms wat moeilijk om de lijn van het verhaal vast te houden, maar achteraf beschouwd kon het verhaal niet anders of beter gestructureerd verteld worden.

De medicijnmakers is een bedrijfsthriller geworden in de medische sector die vol zit van de intriges. Moest Joseph Finder, de meester in dit genre, het Nederlands machtig zijn, zou deze zeker zijn goedkeuring kenbaar gemaakt hebben. Een sterk plot ligt aan de basis van een geconcentreerd verhaal, dat weinig uitweidingen bevat. Het volledig door de plot gedreven boek heeft veel vaart en wordt slecht hier en daar bewust afgeremd met wat smaakvolle erotisch getinte intermezzo’s.

Een pluim voor het duo West & Waterman die met De medicijnmakers een dijk van een misdaadroman afleverden, die het subgenre overstijgt en gesmaakt kan worden door elke liefhebber van het spannende boek. De schaduwprijs is dan ook volledig terecht op hun schouw terechtgekomen.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin:
De harde wind veroorzaakte een geluid dat deed denken aan een fluitende fluitketel die niet van het gasfornuis is gehaald en droog staat te koken.

De korte inhoud
In april 2010 gebeurt er een ernstig ongeluk op het olieplatform Petronius van Benson Oil Production (BOP) in de Golf van Mexico. Elf werknemers komen om en er ontstaat een groot lek waaruit miljoenen liters olie stromen. De schade aan de natuur en de economie is enorm. Vooral New Orleans – nog herstellende van de orkaan Katrina – wordt hard getroffen. Het aandeel van oliemaatschappij BOP keldert en de overheid start een miljoenenfonds voor de slachtoffers.
In het onderzoek naar de oorzaak van de ramp wordt geconcludeerd dat de veiligheidsvoorschriften niet zijn nageleefd. De voorman van het olieplatform, Jay Nolan, wordt opgepakt en veroordeeld vanwege grove nalatigheid.
Jay Nolan laat het er echter niet bij zitten. Hij schrijft een brief naar het Innocence Project van Walter ‘Wiz’ Griffiths, waarin hij hem vraagt zijn zaak te onderzoeken omdat er sprake zou zijn van een gerechtelijke dwaling.
Griffiths vraagt advocaat Matthew Baldwin om hem te assisteren in deze, in zijn ogen, bijzondere zaak.
In hun onderzoek komen ze erachter dat Nolan het slachtoffer is van een duister spel en staan ze voor de bijna onmogelijke taak om de onschuld van Nolan aan te tonen.

Het volledige rapport
De uit Eindhoven afkomstige Geert-Jan Knoops is een gerenommeerd Nederlands advocaat, die kind aan huis is bij verschillende tribunalen die recht spreken in internationale zaken. Naast zijn drukke Amsterdamse praktijk, doceert hij deeltijds internationaal strafrecht aan de universiteit van Utrecht.

Sinds een aantal jaren waagt deze dubbele doctor in de rechten zich ook aan spannende boeken, waarvan een aantal met de Amerikaanse advocaat Matthew Baldwin in de hoofdrol. Het Petronius mysterie is het derde deel in deze reeks, waarmee de auteur de aandacht wil vestigen op zijn kantoor, dat sinds het begin van dit jaar ook deel uitmaakt van het Innocence Network: de internationale arm van het Amerikaanse Innocence Project, dat zich inzet om onterecht veroordeelden weer op vrije voeten te krijgen.

Op twintig april 2010 komen elf medewerkers van het olieboorplatform Petronius om bij een ontploffing, die leidt tot de grootste milieuramp in de Golf van Mexico. Negen maanden later krijgt Jay Nolan de zwarte piet toegespeeld, wordt hij verantwoordelijk gesteld voor de ramp en veroordeeld tot dertig jaar gevangenis, na belastende verklaringen van enkele van zijn collega’s. Jay Nolan wendt zich tot het Innocence Project om zijn onschuld te bepleiten. Met de hulp van topadvocaat Matthew Baldwin en zijn veldwerker Jeff Esposito wordt al snel een getuige à décharge opgespoord. Maar groot is de verslagenheid als deze een werkongeval niet overleeft. Of was het geen ongeluk en speelt de tegenpartij vuil spel?

Omdat Geert-Jan Knoops ervoor opteerde om het relaas chronologisch op te tekenen worden er in het begin nogal grote tijdsblokken overbrugd met weinig woorden en in korte hoofdstukken. Hierdoor ontstaat een gevoel van lichtvoetigheid, die eigenlijk niet hoort bij een serieuze zaak als de ramp met het BP olieplatform Deep Horizon en zijn gevolgen, dat model stond voor de olieramp in dit boek. Dit gevoel wordt bevestigd door de enorme hoeveelheid witruimte die in het boek aanwezig is: Meer dan tien procent van de bladzijden in Het Pertronius mysterie is volledig … blanco! Het mag dan al papier zijn dat gewonnen is uit hout dat voldoet aan de FSC normen; het blijven veel bomen die voor niets gekapt werden.

Het is de verdienste van de auteur dat hij de mengeling van door oningewijden frequent als saai bestempelde onderwerpen als juridisch getouwtrek, rechtbankgevechten, economie en politiek vlot en licht verteerbaar weet te brengen waardoor Het Petronius mysterie zo de valies in kan om deze zomer geconsumeerd te worden aan een of ander exotisch strand in de zon. Want naast de verhaallijn over het betwisten van de schuldvraag neemt de auteur de tijd om de synergie tussen politieke en economische macht kritisch te ontleden, zonder een moment te vervelen.

Geert-Jan Knoops schreef met Het Petronius mysterie een goed gedoseerde en gevarieerde rechtbankthriller, gecompleteerd met wat actie, waarbij hij er zorgvuldig over waakte zich niet te laten meeslepen door zijn stokpaardjes en aan het doceren te slaan. Het resultaat is een aardig en pretentieloos tussendoortje waar menig lezer mee kan ontspannen, maar dat wat diepgang en serieux mist, want de boodschap die blijft hangen is: wie het spel eerlijk speelt, verliest. En ik denk niet dat dit de bedoeling was...

Het definitieve verdict: 5/10 

De eerste zin:
‘Over enkele ogenblikken station Deventer.

Korte inhoud
De onervaren rechercheur Ellen van Dorth wordt naar het chemiebedrijf Unimeer gestuurd om de bizarre inhoud van een envelop te onderzoeken. De volgende dag wordt het lijk van de exportmanager van Unimeer gevonden in het tuinhuisje van zijn villa. De ervaren Jozef Laros wordt op de zaak gezet. Hiermee is een nieuw politieduo geboren, al gaat de samenwerking niet altijd van harte. De mathematische werkwijze van de ambitieuze Ellen botst nogal eens met de intuïtieve aanpak van de oude rot Jozef en dat leidt regelmatig tot pijnlijke, maar vaak ook vermakelijke misverstanden.


Het volledige rapport
Na zijn studies in Wageningen migreerde Almar Otten naar Deventer waar hij bij de gemeente al enkele jaren aan de slag is als milieuambtenaar. Vrouwtje, huisje, kindje en nog een kindje volgen al snel waardoor de vrije tijd thuis moet doorgebracht worden. Het uitgelezen moment om zich aan het schrijven te zetten, vond Almar Otten en in 2007 debuteerde hij met Verdwenen chemie, het eerste deel van wat De zeven Deventer moordzaken moet worden.

Na het vierde boek, Lied van angst, belandde de reeks, die hij in zijn eentje realiseert, even in de koelkast, want ondertussen tekende hij een contract bij uitgeverij Sijthoff en werkte hij De afstammeling af. Maar de auteur blijft vastbesloten de reeks waarmee het allemaal begon in de toekomst nog af te werken.

Maar nu even terug naar Verdwenen chemie, waarin het vaste hoofdpersonage Ellen van Dorth onder supervisie van de ervaren rot in het vak, Jozef Laros haar eerste stappen zet bij de Deventerse recherche en al meteen voor de leeuwen wordt gegooid als bij een chemisch bedrijf in de buurt een merkwaardig pakje afgeleverd wordt. Als wat later de exportmanager van datzelfde bedrijf dood wordt teruggevonden, lijkt er echt een zaak Unimeer aan te zitten komen.

Almar Otten lezen is genieten: hij vertelt zijn verhaal droogjes met enorm veel flair en naturel dat je er als lezer zonder probleem in kan verdrinken. Tevens gaat hij elke vorm van bombastigheid en overdrijving uit de weg, waardoor een ongelooflijk gemoedelijke sfeer ontstaat die aangename uurtjes leesplezier garandeert. Als je tijdens het lezen een wijntje zou kraken; zal je tot je schaamte moeten vaststellen dat de fles leeg blijkt ze zijn zonder dat je het beseft, zo doet Verdwenen chemie – en niet de alcohol – je de tijd en het leven buiten het boek vergeten.

Wat Pieter Aspe is voor Brugge, is Almar Otten geworden voor Deventer: een terloopse gids, die de lezer bijna ongemerkt meeneemt langs de markantste plaatsjes van de stad en de couleur locale moeiteloos tussen de spannende verhaallijntjes weet te vlechten.

De eerder al vernoemde gemoedelijkheid is ook terug te vinden in zijn hoofdpersonages. Met name Jozef Laros is een zalige figuur die erin geslaagd is de balans te vinden tussen werk en genot en die bovendien niet gespeend is van enig relativeringsvermogen. Dat, in tegenstelling tot Ellen, die als een jonge hinde in twee sloten tegelijk dartelt in een poging toch maar indruk te maken op haar mentor. Het tweetal roept gelijkenissen op met de jonge en de oude stier in het wellicht alom gekende mopje... En de combine werkt, want zowel oud als jong zal zich kunnen vereenzelvigen met op zijn minst een van de personages.

Daarnaast neemt Verdwenen chemie ons mee in de keiharde wereld van het bedrijfsleven, waar directeuren geen zwaktes mogen kennen en enkel kennis en productiviteit als ter zake doende paramaters tellen; wat niet bij iedereen in goede aarde valt.

Almar Otten componeert zijn verhaal op intelligente wijze en maakt van Verdwenen chemie zowel een atypische bedrijfsthriller als een typische politieroman. Maar bovenal een zeer goed spannend boek.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste zin: 
Nietsvermoedend en onbelast door de wetenschap dat dit voorlopig zijn laatste rit zal zijn, begint de machinist vanmorgen aan zijn vroege dienst..

De korte inhoud
Donia Fisher moet leven onder de constante bedreiging van een aartsvijand die op de loer ligt. Toch kent ze grotere zorgen, zoals haar acute financiële nood. Als haar een droombaan wordt aangeboden, twijfelt ze dan ook geen seconde.
Ze wordt als privédetective ingehuurd om een schadeclaim van het zaadveredelingsbedrijf van Joost en Mark Dekker te onderzoeken. Waarom heeft Mark zich van het leven beroofd? Weet zijn weduwe er misschien meer vanaf? En welke rol speelt de groeiende markt van de gentechnologie bij het op handen zijnde faillissement van het bedrijf? Alleen Joost weet de antwoorden, maar hij is spoorloos verdwenen.
Even vergeet Donia haar eigen problemen, totdat het gevaar wel erg dichtbij komt….



Het volledige rapport..
De Nederlandse Ariane Meijer zal in Nederland nog enige bekendheid genieten als presentatrice bij de commerciële zender SBS 6, maar sinds een paar jaar probeert ze van haar pen te leven.

In 2007 maakte ze met Koud-zuid haar spannend debuut en het hoofdpersonage keerde ook terug in haar volgende boek Wit goud. Zwart zaad, het derde boek in de reeks met Donia Fisher als belangrijkste personage, kan zonder enig probleem gelezen worden als een op zichzelf staand verhaal, want hoewel de verwijzingen naar haar vorige avonturen veelvuldig aanwezig zijn, worden ze weldoordacht geplaatst zodat nieuwe lezers het gevoel hebben dat al die informatie enkel dient als achtergrondvorming.

De Amsterdamse Donia Fisher zit na haar eerdere belevenissen letterlijk op zwart zaad en als een oude bekende haar voorstelt om aan de slag te gaan als onderzoekster voor een verzekeringsmaatschappij, twijfelt ze geen moment. Voor haar eerste opdracht moet ze proberen een barst te vinden in het waterdichte verzekeringsdossier betreffende de mislukte oogst van het zaadveredelingsbedrijf Dekker & zonen. Vertrouwend op haar intuïtie en overlevingsdrang duikt Donia in de onbekende wereld van de zaadhandel in de hoop enige vorm van fraude te ontdekken…

Het boek wordt origineel opgebouwd. Ariane Meijer gebruikt geen hoofdstukken, maar deelt het boek op in 4 toepasselijke bedrijven: Zaad, groei, bloei en oogst, die niet alleen verwant zijn aan het onderwerp maar eveneens de stadia aangeven waarin de economische wedergeboorte van het hoofdpersonage zich bevindt..

Doordat het verhaal, dat wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, wordt zeer luchtig gehouden, waardoor regelmatig het idee ontstaat een chicklit in handen te hebben. Ook lijkt het boek wel een marketingstunt van Aldi, want de goede verhouding tussen prijs en kwaliteit van de producten van deze keten wordt meermaals aangeprezen.

Qua plot zit het boek bet goed in elkaar met een lichtjes buitenproportionele ontknoping. Enkel de dreigende aanwezigheid van iemand uit haar vorig leven was er net teveel aan en leidt de aandacht af van dit boek. Maar misschien dat lezers van de volledige reeks dit draadje beter kunnen smaken.

Met Zwart zaad levert Ariane Meijer best een aangenaam tussendoortje af dat, door de positieve instelling en de vrouwelijke vertelstijl vooral gesmaakt zal worden door de vrouwelijke liefhebbers van het spannende genre.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea:
Maanden later, vechtend tegen de tropische hitte van het oerwoud, moest Darren Gittinger terugdenken aan de ochtend waarop hij het begin van het leven had gezien. Daar lag het, duidelijk zichtbaar met het blote oog, een atol van grijswitte vlokken die dreven in een okerkleurige vloeistof. Darren stond er glazig naar te kijken. Hij beschouwde zichzelf als een man met gezonde seksuele driften, maar bij de kunstmatige versmelting van zaadjes en eitjes in een laboratoriumbakje kon hij zich niets voorstellen.

De korte inhoud
De gedreven wetenschapster Iris Stork en de al even gepassioneerde financieel directeur Darren Gittinger hebben zo hun eigen bedoelingen met het gentechnologische bedrijf GenIris. Iris zet alles op alles om haar wetenschappelijke vinding te perfectioneren. Darren is binnengehaald om de beursgang van het bedrijf in goede banen te leiden. Zowel wetenschappelijk als financieel staat GenIris voor een doorbraak. Maar het Nederlandse biotechbedrijf stuit op politieke, maatschappelijke en morele weerstanden. En moet zelfs aanslagen trotseren..


Het volledige rapport
De Nederlandse financieel-economische journalist Roel Janssen debuteerde in 1997 als auteur van spannende boeken. Zes jaar later publiceerde hij zijn derde thriller: De kloonbaby.

Hierin staan Iris Stork en Darren Gittinger centraal die samen het bio-technologisch bedrijfje Geniris besturen. Iris is de briljante wetenschapper, die leeft voor haar onderzoek en Darren is de financiële directeur die het bedrijf naar de beurs moet brengen.Maar onderweg loeren er vele gevaren waardoor de professionele band tussen de twee erg op de proef wordt gesteld door ondermeer investeerders, politici, concurrenten en drukkingsgroepen.

Roel Janssen, de Ian Rankin van de lage landen, toont zich in deze “thriller over genen, geld en liefde”, zoals op de cover vermeld staat, weer een begenadigd verteller. De kloonbaby bevat een grote hoeveelheid informatie over genetica en stamcellen, maar dat is dan ook een noodzakelijk kwaad dat als basis dienst doet waarop het fictieve luik van het verhaal gebouwd wordt. Maar de auteur slaagt er probleemloos in deze materie voor iedereen begrijpelijk voor te stellen door zich te bedienen van zeer plastische vergelijkingen als daar zijn: “Stamcellen zijn als toverballen.”. Ook wordt de controverse rond het kweken, oogsten en werken met menselijke cellen langs alle kanten op onderhoudende wijze belicht.

De hoofdpersonages zijn levensecht op papier gezet. Niets menselijks is hun vreemd: de rede delft uiteindelijk het onderspit tegen het gevoel en ze als puntje bij paaltje komt, kiezen voor ze zichzelf. De manier waarop hun professionele relatie evolueert naar analogie van elke liefdesrelatie wordt door de auteur zeer treffend beschreven. Dit alles draagt bij aan de hoge graad van realisme die De kloonbaby bereikt.

Maar net als de Schot heeft Roel Janssen het moeilijk om een bevredigend slot aan zijn verhaal te breien. De kloonbaby dooft als een kaars op een moment dat de lezer net een persoonlijke heropflakkering verwacht in de vorm van een nieuw hoofdstuk in het leven van Darren. Het open einde is dan ook grootste minpunt.

Het lijkt erop dat Roel Janssen voor De kloonbaby de thriller als excuus gebruikt om zijn visie te verkondigen op de toenmalige hetze rond de biotechbedrijfjes, die de luchtbel van de dot-com bedrijfjes moest doen vergeten. Maar hij doet het op zo een klare en gedreven wijze dat het boek tot zeer aangename lectuur verheven wordt zonder echt razend spannend te worden. Een puik stukje schrijfwerk op de grens van fictie en feiten voor de meerwaardezoekende lezer. Of Canvas op papier.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea:
Larry Venice zei tegen zijn vriendin Amanda dat het absoluut niet zijn bedoeling was geweest haar te kwetsen toen hij haar eerder die dag aan de telefoon een egocentrisch mormel had genoemd. Hij had er al de hele dag spijt van en kon aan niets anders denken.

De korte inhoud
De 32-jarige Jack Farrell verdient een stevige boterham met het bespieden van mensen terwijl ze vreemdgaan. Hij hoeft zich nergens zorgen over te maken: het geld stroomt binnen en gezien de menselijke aard is er geen enkele reden om aan te nemen dat hij ooit zonder werk zal komen te zitten.
Maar het zakelijk succes heeft een keerzijde: het fotograferen van liegende en bedriegende mensen heeft van Farrell geen gelukkig mens gemaakt. Steeds vaker vraagt hij zich af of het niet tijd wordt voor iets anders.
Dan wordt hij benaderd door pornoproducent Archie Venice, die hem voor een royaal honorarium inhuurt om zijn zoon Larry ver uit de buurt te houden van zijn ex-vriendin Amanda. Het lijkt een makkelijke klus.
Maar schijn bedriegt – zoals zo vaak – en het is maar de vraag of Farrell op tijd inziet dat de onnozele Larry zijn ex-vriendin helemaal niet nodig heeft om opnieuw in de problemen te raken…


Het volledige rapport
Rotterdammer Elvin Post verbleef een tijdje in New York waar hij onder andere thrillers recenseerde en misdaadauteurs interviewde voor het Algemeen Dagblad. Momenteel woont hij met vrouw en kinderen weer in Rotterdam.

Zijn verblijf in Manhattan inspireerde hem om in de voetsporen te treden van de mannen en vrouwen die hij voor zijn microfoontje kreeg: zijn debuut Groene vrijdag verscheen in 2004 en leverde de auteur meteen een Gouden Strop op. Met Roomservice is de auteur, die eerstdaags zijn zevenendertigste verjaardag mag vieren, aan zijn vierde spannende boek toe.

Wat kan auteur zijn toch een mooi beroep zijn: men is zijn eigen baas en kan zijn onderwerpen naar believen uitkiezen om er dan onder de noemer van research volledig in op te gaan. Elvin Post heeft zichzelf ditmaal vergast op heel wat blote lichamen, want het boek is gesitueerd in de wereld van de pornofilms. Archie Venice, de grootste pornofilmproducent van New York, huurt Jack Farrell in om op zijn zoon Larry te letten en te verhinderen dat deze problemen zoekt met zijn ex-verloofde Amanda, die hem net de bons gaf. Een goedbetaald werkje dus tot Larry zich – zonder Amanda – onder de ogen van Jack in nog grotere problemen werkt…

Roomservice wordt verteld in een zeer luchtige, lichtjes grappige stijl, die nauw aansluit bij de recentste boeken van de Vlaming Bavo Dhooge, en die de sfeer oproept van Amerikaanse B-films: karikaturen van opportunistische personages bij wie maar niets wil lopen zoals ze het gepland hadden. Op één uitzondering na, dan toch, want de detective die in het boek wordt opgevoerd, is eindelijk eens iemand die gewoon het werk doet waarvoor hij betaald wordt, in plaats van op zijn eentje een heel politiekorps te vervangen en verschalken.

Maar de luchtige vertelstijl impliceert ook dat de spanning uit het verhaal gehaald wordt, zodat het boek dichter aanleunt bij het genre van de humor dan bij misdaad. Gelukkig heeft de auteur geopteerd om het verhaal te voorzien van een stevige soundtrack vol rockmuziek, waardoor het boek wat serieuzer over komt.

De opbouw van het verhaal duurt enorm lang en het gevaar bestaat dat menig lezer zal afhaken lang vooraleer de er eindelijk wat actie van de bladzijden spat. Want dan zijn we al bijna door heel het boek heen. Roomservice is ondanks de setting best flauw te noemen en mocht vooral in de eerste helft heel wat meer pit bevatten.

Op het brave inkijkje in de wereld van de pornofilm na, komt Roomservice totaal niet geloofwaardig over. Maar dat is ook niet de bedoeling van de auteur geweest. Die heeft gewoon een goede pastiche willen schrijven die alle elementen van de tweederangsproducties uit Hollywood bevat. En daarin is hij wel geslaagd. Liefhebbers van het lichtere genre, die humor laten primeren op spanning kunnen zich dan ook probleemloos aan dit werkje wagen.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
Een botsing tussen twee voertuigen is puur natuurkunde. Alles hangt af van toevalligheden, maar al die toevalligheden kunnen worden verklaard aan de hand van de vergelijking: kracht maal tijd is gelijk aan massa maal verandering in snelheid. Vul de toevalligheden in als getallen voor de variabelen en je hebt een verhaal dat simpel, waar en genadeloos is. Het vertelt bijvoorbeeld wat er gebeurt als een zwaarbeladen vrachtwagen van vijfentwintig ton met een vaart van tachtig kilometer per uur een personenauto ramt van achttienhonderd kilo met dezelfde snelheid. Uitgaande van toevalligheden zoals de plaats waar de beide auto’s elkaar raken, de staat waarin hun carrosserieën zich bevinden en de hoek van de lichamen ten opzichte van elkaar, bestaan er ontelbare varianten van deze vertelling, maar ze hebben één ding gemeenschappelijk: het zijn tragedies. En de personenauto heeft de grootste problemen.

De korte inhoud:
Roger Brown is een succesvolle headhunter, zijn vrouw Diana is eigenaar van een kunstgalerij. Ze leiden een luxeleven, een leven dat ze zich eigenlijk niet kunnen veroorloven. Als Roger bij een opening kennis maakt met Clas Greve, ziet hij plotseling een oplossing voor zijn financiële problemen. Niet alleen is Greve de perfecte kandidaat voor een bestuursfunctie bij een van Rogers opdrachtgevers, hij bezit ook een van de meest gewilde werken van Peter Paul Rubens. Roger begint aan de voorbereiding van een kunstroof, maar al snel raakt hij in grote problemen en wordt hij meegzogen in een wereld van huurmoordenaars en oplichters.


Het volledige rapport:
De in de Noorse hoofdstad Oslo geboren Jo Nesbo verhuisde al snel naar het vijfhonderd kilometer noordelijker gelegen plaatsje Molde, waar hij zich ontpopte tot een talentvol voetballer. Als een blessure een eind maakt aan de ambitie van een professionele carrière, trekt hij na het behalen van een diploma economie terug naar zijn geboortestek, waar hij werkt als journalist en beursmakelaar. Maar een nieuwe roeping vindt hij in de muziek. Als componist, tekstschrijver, zanger en gitarist van de pop-rock groep Di Derre ziet hij zichzelf zeer succesvol worden in eigen land.

Als een uitgever vraagt om een boek over de band te schrijven, trekt Jo Nesbo naar Australië en komt hij in 1997 terug met Vleermuisman, een boek dat niets met de band te maken had, maar meteen zijn spannend debuut werd, waarin hij zijn vaste rechercheur Harry Hole introduceert. Het werd bekroond met de Glazen Sleutel, de prijs voor de beste Scandinavische thriller van dat jaar. Het is de eerste in een reeks van literaire prijzen waarmee zijn oeuvre overladen werd en wordt. Na zeven boeken met Harry Hole vond de auteur dat het tijd was voor iets anders. Het resultaat van die uitdaging is het op zichzelf staande, 270 bladzijden tellende Headhunters geworden, dat in 2008 verscheen, maar pas nu in het Nederlands verkrijgbaar is.

Hierin maken we kennis met Roger Brown, een succesvolle headhunter, die er samen met zijn vrouw Diana, een levensstijl op na houdt die boven zijn financiële mogelijkheden ligt. Om de rekeningen toch betaald te krijgen, houdt Roger zich bezig met kunstdiefstal. Als zijn vrouw hem tijdens een vernissage voorstelt aan de Nederlander Clas Greve, hoopt Roger twee vliegen in een klap te kunnen slaan: niet alleen is Clas de geknipte man om een moeilijk in te vullen vacature bij een van Rogers klanten op te vullen. Ook heeft Roger zijn zinnen gezet op een verloren gewaande schilderij van de hand van Pieter Paul Rubens, dat Clas in zijn bezit heeft. Maar dan lijkt er een eind te komen aan Rogers geluk en voor hij het weet is zijn rol van roofdier uitgespeeld en verwordt hij tot prooi, in een spiraal van geweld waarin hij meerdere keren de dood voor ogen ziet en wanhopige pogingen onderneemt om de situatie weer naar zijn hand te zetten.

Liefhebbers van de andere boeken van deze auteur zullen zich bij het aansnijden van Headhunters even vertwijfeld in de haren krabben, want de pakweg eerste honderd bladzijden zijn van een voor Jo Nesbo ongekende oppervlakkigheid. Pas daarna pikt de auteur zijn oude vertrouwde vertelstijl weer op en verhoogt het leesplezier en de betrokkenheid recht evenredig met de beklemming, spanning en actie die in het verhaal geïnjecteerd worden.

Headhunters wordt in de eerste persoon enkelvoud verteld door het hoofdpersonage, dat worsterlt met een enorm complex omtrent zijn kleine gestalte en ter compensatie de beste werd in zijn vak. Onder andere door de negen fasen verhoortechniek die ontwikkeld werd door FBI-agentent Inbau, Reid en Buckley te modelleren voor gebruik bij sollicitaties is hij zijn collega’s veruit de baas, en kan hij het zich permiteren een meer dan behoorlijke hoeveelheid arrogantie aan te meten, zonder echt onsympatiek te worden bevonden. Alle andere personages staan in de schaduw van deze protagonist.

Maar hoge bomen vangen veel wind. En met een vernuftig uitgedacht plot, dat de klasse van Jo Nesbo onderstreept wordt meer dan eens een orkaantje opgewekt. De superioriteit van de auteur als componist van verhalen blijkt eens te meer uit het feit dat in het boek elk gegeven – hoe banaal of onbenullig ook – effectief een rol speelt in het verhaal. Headhunters is een van die weinige boeken waarin geen woord teveel staat. Het moge duidelijke zijn: Jo Nesbo staat op eenzame hoogte wat dit aspect van het schrijversvak betreft.

Headhunters is zeker niet het beste boek dat Jo Nesbo uit zijn verbeelding heeft weten te persen, maar toch is het nog altijd meer dan kwalitatief genoeg om zonder problemen het predikaat “zeer goed” erop te kleven. Voor lezers voor wie deze Noorse auteur nog een nobele onbekende is, kan dit verhaal zelfs een ideale kennismaking worden met zijn werk: het is zelfstandig leesbaar, niet te dik en meer dan goed genoeg om de nieuwsgierigheid naar meer aan te wakkeren.

Het definitieve verdict: 8/10

De eerste alinea
‘Brand?’

De korte inhoud:
Een telefoontje op een maandagochtend geeft een dramatische wending aan het leven van Pierre Lodewijks, bediende bij de krant Het Belang van Limburg. Deze doodbrave man wordt een speelbal in de handen van een seriemoordenaar en afperser. Aan de orde zijn een onmogelijk dilemma, de loyaliteit ten opzichte van een werkgever, falend speurwerk van de politie, de sensatiezucht van de media en de dagelijkse strijd om de krantenlezer.


Het volledige rapport:
De in het Belgisch Limburgse dorp Heusden-Zolder geboren Eric Agten droomde van de journalistiek, maar studeerde boekhouden. Toch kwam hij terug bij een krant. Tijdens zijn loopbaan bij Het belang van Limburg – Concentra bij uitbreiding - die zeventien jaar duurde oefende hij verschillende functies uit en leverde hij journalistieke bijdragen over de wereld van de atletiek. In 2000 wisselde hij het concern in voor een management functie bij de afdeling public relations en marketing van het het Nederlandse themapark Mondo Verde en later stapte hij in de wereld van het copywriten en het organiseren van evenementen.

Zijn ervaringen bij de krantenuitgeverij inspireerden hem tot het schrijven van een misdaadverhaal. In 2004 verscheen Headlines bij uitgeverij Houtekiet en tot op heden staat dit werk geboekstaafd als zijn enige wapenfeit in de wereld van het spannende boek.

In tijden van teruglopende krantenverkoop wordt een beroep gedaan op de creativiteit van het personeel. Misschien moet ik maar een moord plegen oppert de trouwe bediende Pierre Lodewijks. En zijn wens wordt verhoord, want ’s anderendaags heeft de krant een primeur over een mogelijke seriemoordenaar die in Limburg opereert. Maar de moordenaar kiest Pierre uit als zijn instrument om de krant enkele miljoenen af te persen. En Pierre kan geen kant uit want de moordenaar lijkt al zijn bewegingen te kunnen volgen en ook op de politie geeft niet de indruk de arme man te willen helpen.

Dat men een journalist de knepen van het schrijven niet meer hoeft aan te leren blijkt ook deze keer weer. Met een vlotte pen zet Eric Agten zijn verhaal uiteen voor de ogen van de lezer en leidt deze rond op een krantenredactie waarbij zowat alle dagelijkse problemen de revue passeren. Hij dicht Het belang van Limburg zo’n grote rol toe dat men zich begint af te vragen of dit boek niet gesponsord werd door de krantenuitgeverij in kwestie. Maar het is nu eenmaal een publiek geheim dat de auteur het bedrijf tot in de kleinste hoekjes kent als zijn eigen broekzak; en schrijven over wat men kent maakt het auteursleven wellicht wat makkelijker.

Hoewel deze vakkennis garant staat om een degelijke achtergrond te bieden voor het verhaal, is het scenario van Headlines, net iets te mager en veel te snel doorprikbaar om te resulteren in een goed spannend boek. Voor de liefhebbers van het genre wordt al wel zeer snel – te snel - duidelijk wie de dader is, en daarmee gaat meteen een deel van het leesplezier in lucht op, en belandt dit boek in de categorie vakantielectuur.

Het definitieve verdict: 4/10