Erics BIBber Blog

De eerste zin:
De jongen hing altijd om hem heen in die tijd.

De korte inhoud
Berlijn 1946. Tijdens de koudste winter sinds mensenheugenis, tussen de puinhopen van een verscheurde hoofdstad, is de Amerikaanse soldaat Pavel op zoek naar medicijnen. Zijn nieren werken slecht en zonder hulp is hij ten dode opgeschreven. Op een dag volgt een Duits weesjongetje, Anders, hem naar zijn appartement, aanvankelijk om hem te bestelen, maar uiteindelijk redt hij zijn leven. Een onwaarschijnlijke vriendschap ontstaat, die op de proef wordt gesteld wanneer Boyd, een kennis van Pavel, met een lijk op de stoep staat.
Pavel besluit Boyd te helpen en het lijk te verbergen, en raakt hierdoor verstrikt in een complot. Boyd wordt niet veel later vermoord teruggevonden en het verborgen lijk blijkt van een Russisch spion te zijn. Op de nacht waarin hij werd vermoord zou hij een mysterieus pakje in zijn bezit hebben gehad waar zowel de Russen als de Duitsers naar op zoek zijn.


Het volledige rapport..
Dan Vyleta werd in Duitsland geboren uit Tsjechische ouders die de Praagse lente ontvlucht waren. Op zijn beurt emigreerde hij via Engeland, waar hij in Cambridge geschiedenis studeerde naar Canada waar hij woont en werkt in Edmonton.

Nadat hij onder de naam Daniël M. Vyleta als een historisch werk afleverde over de misdaadjournalistiek in het Wenen van net voor de eerst wereldoorlog, debuteert hij in 2008 met de literaire thriller Pavel & ik als romanschrijver.

Pavel, een Amerikaans militair die na het einde van de tweede wereldoorlog in het bijna totaal verwoeste Berlijn gebleven is, probeert, vechtend tegen een nierziekte de extreem koude winter van 1946 door te komen door zich terug te trekken in de wereld van de literaire klassiekers. Wanneer hij in contact komt de verweesde en op straat levende tiener Anders ontstaat een hechte band tussen de twee. Maar dan raken ze persoonlijk betrokken bij de naweeën van de oorlog waarin de Britten, Russen en Duitsers allen proberen hetzelfde stukje informatie te bemachtigen. Pavel toont zich, met de hulp van zijn vriend en zijn buurvrouw Sonia , een meesterlijk strateeg in zijn pogingen het drietal uit het oog van de storm te manoeuvreren.

Toch slaat de “ik” in de titel niet op Anders, maar op een randfiguur door wiens ogen en aan de hand van wiens geheugen het verhaal gereconstrueerd en verteld wordt. In de eerste helft van het boek is het meer een vertellende toeschouwer die slecht af en toe in beeld komt en nu en dan het gebeurde van commentaar voorziet. Pas later wordt zijn rol groter en krijgt zijn personage een naam en betekenis. Door afwisselend de eerste en derde persoon enkelvoud te gebruiken en die laatste dan nog meermaals vanuit een ander personage te laten vertrekken ontstaat een verwarrende en inconsistente vertelstructuur.

Dan Vyleta zet zijn verhaal op een overdreven beschrijvende wijze, rijkelijk doorspekt met vergelijkingen en bijvoeglijke naamwoorden, op papier, waardoor een extreme traagheid gecreëerd wordt, waar de liefhebber van het spannende boek niet aan gewend is. Enkel Peter Temple zit als hedendaags misdaadauteur in hetzelfde vaarwater: literaire boeken, die schijnbaar ongestuurd voortkabbelen.

Er wordt dan ook geen enkele moeite gedaan om enige spanning in het verhaal te pompen en als er toch eens even een opwelling tot actie komt wordt die meteen neergesabeld door de negerende apathie van het hoofdpersonage en de terloopsheid waarmee alles  voorgeschoteld wordt..Zo is de lezer meer geïnteresseerd naar de identiteit van de verteller dan naar die van Pavel of zelfs de ontknoping van het verhaal.

Wel weet Pavel & ik te raken op gebied van sfeervorming, want de auteur tekent een grauw en harde omgeving op voor zijn personages: een wereld vol armoede, honger en hebzucht waar alles te koop is en geld gelijkstaat met macht.

Net zoals Peter Temples werken wordt Pavel & ik door de literaire recensenten hoog ingeschat, maar de gewone liefhebber van het spannende boek zal er wellicht weinig plezier aan beleven.

Het definitieve verdict: 4/10

De eerste alinea
Op de ochtend van de dag dat ik haar kwijtraakte vroeg mijn dochter of ik roerei voor haar wilde maken.

De korte inhoud
De ergste dag uit het leven van Tim Blake begint met het bakken van een roerei voor zijn dochter Sydney. Ze logeert de hele zomer bij hem en heeft een vakantiebaantje bij een hotel in de buurt. Wanneer Sydney die dag na haar werk niet thuiskomt, denkt Tim dat ze met vrienden op stap is. Wanneer ze haar mobieltje niet opneemt gaat hij zich zorgen maken. Naarmate de avond verstrijkt neemt zijn ongerustheid toe. En wanneer de manager van het hotel nog nooit van Sydney blijkt te hebben gehoord, raakt hij in paniek.
Wat deed Sydney elke dag als ze kennelijk niet naar het hotel ging? Was er iets wat ze niet aan haar vader kon of mocht vertellen? In zijn wanhopige zoektocht naar Sydney is er een dubieuze geruststelling: Sydney kan niet dood zijn, want een aantal zeer louche types zijn ook naar haar op zoek…


Het volledige rapport
Linwood Barclay werd geboren in de USA, verhuisde net voor zijn vierde verjaardag naar Canada omdat zijn vader er werk vond als commercieel illustrator. Een job die teloor ging met het populair worden van de fotografie. Toen Linwood Barclay zestien was verloor hij zijn vader en werd hij mede verantwoordelijk voor het dagelijks beheer van een camping annex vakantiepark. Later werkte hij als redacteur bij een tweetal kranten en begon hij met humor doorspekte columns te schrijven, tot hij in 2008 besloot zich voltijds toe te leggen op het schrijven. Ondertussen is hij al meer dan derdig jaar getrouwd met Neetha, met wie hij twee kinderen heeft. Ze wonen in de Canadese stad Burlington.

Eind vorige eeuw publiceerde hij vier non-fictie werken en vanf 2004 verscheen een vierdelige misdaadserie van zijn hand met Zack Walker in de hoofdrol. Maar het succes en de internationale erkenning kwam er in 2007 met het op zichzelf staande Zonder een woord, zijn eerste boek dat in Nederlandse vertaling verscheen. Daarna volgde Dicht bij huis en nu ligt Vrees het ergste in de winkelrekken.

Sydney brengt de zomervakantie door bij haar vader Tim Blake. Als ze op een avond niet thuis komt van haar vakatiejob als receptioniste in een hotel wordt Tim ongerust. Als hij naar haar op zoek gaat en blijkt dat niemand in het hotel haar kent, schakelt hij de politie in en begint hij zelf aan een zoektocht naar zijn dochter. Al snel blijkt dat ook andere malafide types er veel voor over hebben om Sydney te vinden; een vaststelling waaruit Tim moed put, want dat betekent wellicht dat ze op de vlucht is en nog leeft.

Linwood Barclay vertelt op vlotte wijze het verhaal in de eerste persoon enkelvoud vanuit het standpunt van het hoofdpersonage. Een mak begin, dat niet alleen traag op gang komt, maar waarin ook de wanhoop van een vader wiens kind spoorloos verdwijnt niet echt van de bladzijden afspat omdat de emotionele mallemolen nogal vlak verhaald wordt. Verder in het verhaal komen de emoties beter uit de verf en evolueert Vrees het ergste naar een degelijke psychologische thriller, met op net de juiste momenten een cliffhanger of een verrassende wending die de spanningsboog heel het boek door mooi strak houdt.

Om nog wat later te transformeren tot een beklijvende actiethriller met een zekere maatschappelijke relevantie. Misschien is het wat te veel van het goede voor een enkel boek, maar de auteur brengt het met zoveel natuurlijk flair dat de lezer er vrijwel moeiteloos in meegaat. Al moet gezegd dat de grenzen van de geloofwaardigheid bij momenten akelig dicht genaderd worden.

Linwood Barclay beschrijft zeer realistisch het leven in het slaperig provinciestadje Milford, Connecticut dat hij uitkoos als locatie voor dit verhaal. Ook de problemen van een gescheiden vader van een tienerdochter die geconfronteerd wordt de nieuwe partner van zijn ex-vrouw wordt heel herkenbaar, en met een vleugje humor getypeerd, wat Vrees het ergste tot zeer aangenaam leesvoer maakt.

Met Vrees het ergste bevestigt deze auteur zijn kwalitatief hoge niveau van zijn vorige boeken en slaagt hij erin, door het toevoegen van wat humor en actie, een totaal andere draai te geven aan het in de misdaadliteratuur veel gebezigde onderwerp van radeloze ouders wiens kind op een dag niet meer thuiskomt en van de aardbol verdwenen lijkt.

Het definitieve verdict: 8/10

Motivatie van de keuze:
Dat ik dit boek, dat pas in januari volgend jaar in Nederlandse vertaling in de boekhandels te verkrijgen zal zijn, nu al kon lezen is te danken aan het Crimezone forum. Daar werd een nieuw initiatief opgestart waarin geïnteresseerden manuscripten kunnen lezen en becommentariëren, zodat tegelijk met het verschijnen van het werk een leesverslag op de site geplaatst zal worden. Het is wel raar gevoel om een manuscript, dat eigelijk niets meer is dan een printout op A4tjes, te lezen, zonder cover of flaptekst.

De achterflap:
Charley Webb is een aantrekkelijke alleenstaande moeder die voor de Palm Beach Post een wekelijkse populaire en controversiële column schrijft. Al jaren slaagt ze erin alle kritiek van recensenten, buren en familie probleemloos van zich al te laten glijden. Maar als ze een brief ontvangt van Jill Rohmer, een jonge vrouw die de doodstraf kreeg voor de moord op drie jonge kinderen, raakt ze stilaan emotioneel betrokken. Jill vraagt Charley haar biografie te schrijven waarin ze een aantal aanvullende verklaringen belooft af te leggen, die tijdens haar proces niet boven water kwamen. Charley grijpt deze kans gretig met beide handen en begint met haar ontdekkingstocht door het wereld van deze zwaar beschadigde vrouw.
Ondertussen begint ze ook anoniem verzonden haatmails te ontvangen, waarin het leven van haar kinderen bedreigd wordt. Terwijl Charley alles in het werk stelt om haar kinderen te beschermen begint ze ook waarde van goede buren, vrienden en familie te ontdekken. Zeker wanneer het erop begint te lijken dat haar sociaal netwerk haar enige hoop is om levend uit dit avontuur te komen.
(vrije vertaling van de teaser op Joy Fieldings website)

Bespreking:
De in 1945 geboren Canadese schrijfster Joy fielding schrijft al van in haar kinderjaren, maar tijdens haar universiteitsjaren besliste ze om actrice te worden. Nadat ze in 1966 afstudeerde in Engelse literatuur, trok ze naar Los Angeles om voluit de acteerkaart te trekken. Na een aantal jaren keert ze definitief terug naar Toronto, waar ze zich, naast het figureren in reclamespots, weer begint te  concentreren op het schrijven. Momenteel woont ze afwisselend in Toronto en Palm Beach, Florida.

Haar eerste publicatie dateert al van 1972, maar dit werk en de twee volgende vindt de schrijfster zelf niet goed genoeg meer om nog aan te bevelen. Dodelijke ambitie is ondertussen al haar twintigste boek.

In Dodelijke ambitie volgen we de alleenstaande moeder Charlotte ‘Charley’ Webb die in haar wekelijkse krantencolumn haar dagelijkse beslommeringen neerschrijft. Hierdoor leeft ze op voet van oorlog met zowel haar buren en naaste familie, die met de regelmaat van de klok lijdend voorwerp zijn in haar journalistieke stukjes. Op een dag vraagt Jill Rohmer, een voor drievoudige moord ter dood veroordeelde jonge vrouw of Charley haar verhaal in boekvorm wil gieten. De journaliste gaat gretig akkoord. Op quasi hetzelfde moment begin Charlotte ook haatmail te ontvangen waarin haar kinderen bedreigd worden.

Dodelijke ambitie is een zeer onderhoudend verhaal over de dagelijkse beslommeringen van een alleenstaande werkende moeder. In een zeer vlotte stijl gidst de auteur de lezer langs zowat alle mogelijke perikelen die een eenoudergezin kunnen overkomen. Maar jammer genoeg zit de doorsnee thrillerlezer hier niet op te wachten.

En Joy Fielding heeft daarom maar geprobeerd er een spannende verhaallijn tussen te vlechten. Maar dat is niet echt een succesvol idee gebleken, want op een kleine opleving in de laatste veertig bladzijden na, is er weinig of niets opwindends aan het verhaal te beleven, dat ook nog eens een uitmond in een dader die beantwoordt aan alle chichés uit het vak. Wel is het herkenbaar, bij momenten grappig en meestal boeiend.

Is het een dipje of zou Joy Fielding, nu ze bijna de pensioengerechtigde leeftijd bereikt heeft, begonnen zijn aan een gernewijziging. Feit is dat, met een vrolijke en overwegend rose cover errond, het sappig vertelde verhaal zijn plaats waarschijnlijk wel zal vinden tussen de chicklit, maar de liefhebbers van het spannende boek laten Dodelijke ambitie beter in de rekken staan.

Mijn score: 5/10