Erics BIBber Blog

Het volledige rapport
Ter promotie van een aantal jonge Nederlandse schrijfsters uit de portefeuille van Karakter brengt de concept packager B for Books onder de noemer Spannende Vrouwen een aantal duoboeken op de markt. Hierin worden telkens twee kortverhalen gebundeld in een harde kaft: een van de hand van een opkomend talent en eentje van een grote naam in het boekenvak.

In dit boek worden Agatha Christie en Liv aan elkaar gekoppeld. Beide leveren ze een kortverhaal dat zich afspeelt in de familiale kring. Getuige à charge van Britse Queen of crime dateert al uit 1925 en draait rond de getuigenis van een maîtresse over haar van moord beschuldigde minnaar, terwijl de de spanningen in het gezin centraal staan in De coach van Liv.

Het eerste wat opvalt als men het boek opent is het uitzonderlijk grote lettertype dat gebruikt werd en de enorme hoeveelheid wit op de pagina’s. Het moge duidelijk zijn dat de uitgever echt alles uit de kast heeft moeten halen om de twee kortverhalen op te rekken tot iets dat een boek genoemd kan worden. Het lijkt op het eerste zich wel een boek voor beginnende lezers.

En de conclusie na het bereiken van het laastse letterteken is dat de kunst van het schrijven van kortverhalen veel moeilijker is dan het lijkt. Een compleet geloofwaardig verhaal vertellen met levensechte personages, voorzien van een degelijke plot en liefst ook nog een verrassend einde op de oppervlakkte van een spreekwoordelijke rijstkorrel is geen evidentie.
Zo neemt het extreem korte Getuige à charge niet genoeg tijd om een geloofwaardige omgeving te creëren, waardoor zelfs de bijna briljante ontknoping niet inslaat als een bom. Pittig detail is dat de schrijfster - weliswaar om andere reden dan hierboven aangehaald – later het einde nog heeft aangepast.

Eigenlijk brengt Liv het er beter van af. Het geheel klopt. Alleen stopt ze de beperkte ruimte te vol met indrukken en stokpaardjes, waardoor de essentie van het verhaal wat ondergesneeuwd raakt.

Toch overstijgt dit duoboek in zijn totaliteit de status van tussendoortje niet. Misschien moeten potentiële auteurs van kortverhalen maar eens het Gouden strop winnende Fotofinish van Jac Toes bestuderen: een kortverhaal volgens de regels van de kunst.

Het definitieve verdict: 5/10