Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
De aimabele Patrick De Bruyn schrijft al even symphatieke spannende boeken. Ik ben dan ook een trouwe lezer van zijn werk dat van een zeer constante kwaliteit is.

De achterflap:
Claire is een ambitieuze vrouw. Ze houdt van haar drukke baan als personeelsdirecteur, en geniet nu, samen met haar man en dochtertje, van een heerlijke vakantie in Spanje.
Maar iemand houdt haar in de gaten en wacht af om toe te slaan, sluw en ongehinderd.
Er is geen ontkomen aan.
En daarna is niets nog als voorheen. Iemand is voorgoed haar leven binnengedrongen en neemt haar, langzaam maar zeker, alles af wat haar lief is.

Wie? En waarom?

Bespreking:
De Vlaming Patrick De Bruyn is een product van hét Belgische politieke probleemgebied van dit moment: de kieskring Brussel-Halle-Vilvoorde. Hij werd geboren in Halle en woont nog steeds in de rand van de Belgische hoofdstad. Hij studeerde psychologie en is werkzaam als headhunter.

Zijn spannend debuut File dateert van 1998 en twee jaar later volgde Indringer. Maar bij het grote publiek werd hij pas een bekende door de boeken die daarna volgden: Vermist, Verminkt en Verdoemd. Ondertussen is hij een vaste waarde geworden in de wereld van de Nederlandstalige misdaadauteurs. Steeds meer lezers ontdekten zijn werk en gingen op zoek naar de oudere werken van de auteur, om te moeten vaststellen dat Indringer, dat vrijwel nergens meer verkrijgbaar is, de status van collectors item verworven heeft. De hoogste tijd om het boek eens terug uit te brengen moet de uitgeverij, die een commerciële kans rook, gedacht hebben, maar de auteur vond het werk in zijn originele vorm niet meer representatief voor zijn kunnen, en besloot om het boek even te bewerken. Dat even bewerken werd al snel bijna volledig herschrijven, maar de titel bleef dezelfde, wat bij toekomstige lezers mogelijk voor wat verwarring zal zorgen als zij op hun beurt op zoek gaan naar de ‘back catalogue’ van deze auteur.
Hoewel Indringer een op zichzelf staand verhaal is zijn er toch enkele figuren uit File weer van de partij, met op kop de naamloze headhunter die als de ik-figuur door het leven gaat.

Claire doet haar best om de balans te vinden in het wankel evenwicht tussen gezin en werk. Haar werk als personeelsdirecteur en haar status als moeder van een kleuter vraagt heel wat organisatorisch talent, mede omdat haar man zich voor het volle pond concentreert op zijn eigen carrière als filiaaldirecteur van een bank- en beleggingskantoor. Als tijdens een vakantie in het buitenland hun dochterje ontvoerd wordt, is dat het begin van een helse lawine van problemen waaronder de ouders zowel privé als professioneel bedolven worden.

Het eerste wat opvalt is het ontbreken van een voor- of nawoord waarin de auteur een woordje richt tot zijn publiek om te vermelden dat het hier om een herwerkte, oudere uitgave betreft. Ook op de buitenzijde wordt hierover geen enkele indicatie gegeven. Bij nieuwe boeken wordt dat niet als een gemis beschouwd, maar in dit geval had een kleine verantwoording toch wel op zijn geweest. Al was het maar om misverstanden te voorkomen.

Met zijn onderhand typische aangenaam lezende, gezapig Vlaamse, en pretentieloze verstelstijl laat de auteur de lezer het echte leven weer voor enkele uren vergeten. Hoewel het boek niet bol staat van de actie en het nooit superspannend wordt, is Indringer, versie twee, een zeer onderhoudend werk dat boeit van bij het begin tot aan het laatste puntje. Het mag gezegd en geschreven worden: een De Bruyn op zijn best.

Trouw aan zijn concept, zijn de belangrijkste personages weer doordeweekse mensen als u en ik die zich ,als het ware op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats bevinden en daardoor in een slechte droom belanden die, door de beslissingen die ze nemen en de acties die daar weer uit voortvloeien, uitmondt in een regelrechte nachtmerrie.
De locaties spelen duidelijk een zeer ondergeschikte rol want die worden met opzet vaag gehouden en vrijwel nergens worden ze met straat of gemeente aangeduid.

Het verhaal van Indringer zit goed in elkaar en is zeer goed uitgewerkt en zalig verteld. De geloofwaardigheid is zeer groot .Behalve misschien wat de alziend- en alwetendheid van de slecherik betreft, maar zelfs die momenten weet de auteur mooi te verklaren zodat het alles bij elkaar beschouwd een zeer realistisch geheel vormt.

Patrick De Bruyn is met brio in zijn opzet geslaagd: het herschrijven van Indringer brengt het boek tot op het kwalitatieve niveau van zijn laatste werken, zonder dat het onderweg de eigenheid van zijn eerste boeken heeft verloren. Meer zelfs; deze Indringer behoort tot het beste wat de auteur zijn lezers tot op heden mocht voorschotelen en bevestigt eens te meer dat deze man bij de beste misdaadauteurs van het eerste decennium van de eenentwintigste eeuw behoort.

Mijn score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Patrick De Bruyn is één van die schrijvers die ik volg, en waarvan ik probeer al de boeken te lezen. Door de vele boeken die ik ter recensie voorgeschoteld krijg, gebeurt het jammer genoeg wel eens dat de werken uit de eigen collectie al eens wat langer ongelezen blijven liggen dan ik zou willen. Ik weet het, het is een luxeprobleem. Maar nu kan ik eindelijk aan Passie beginnen.

De achterflap:
Het is laat in de nacht en je haast je naar huis. En plots overkomt het je.
Iemand grijpt je bij je arm vast. Je probeert je los te rukken.
Maar er is geen ontkomen aan.
Hij hijgt. En hij stinkt. En hij houdt iets in zijn hand geklemd.
Je hart slaat op hol.
En dan?

De politie is overtuigd van je schuld. Terwijl je uitschreeuwt dat je er niets mee te maken hebt. Of toch?
Je ként de dader, maar je kunt níéts bewijzen. Integendeel. Alles wat je zegt wordt tegen jou gebruikt. Wat dan?
Terugkomen op je verklaringen? Is dat dan niet het overtuigende bewijs van je schuld? Of toch niet?
Je kunt niemand meer vertrouwen.
Of kan toch beter niemand jóú nog vertrouwen?
Dat is net de vraag!


Bespreking:
Dworpenaar Patrick De Bruyn is ondertussen al uitgegroeid tot een vaste waarde onder de Vlaamse misdaadauteurs. Hij is vooral bekend van zijn reeks psychologische spannende boeken die als titel een met de letter V beginnend woord toebedeeld kregen: Vermist, Verminkt, Verdoemd en Verliefd. Met het zevende boek van zijn hand breekt hij met die traditie, want daarop prijkt in bloedrode letters het woord Passie.

Als de succesvolle zakenman en workaholic Natan Mertens op een nacht belaagd wordt door een junk,verdedigt hij zich en zet het op een lopen. Later verneemt hij dat het lichaam van de dakloze levenloos op de stoep werd gevonden. Hij legt een verklaring af bij de politie maar al snel blijkt dat die niet helemaal strookt met de waarheid. In een hoek gedreven moet hij kiezen tussen zijn vrijheid en zaak; zijn eer en zijn gezin.

Passie begint op dezelfde kenmerkende wijze als de meeste boeken van deze auteur: een quasi banaal feit ligt, mede door inschattingsfouten, aan de basis van een steeds groeiende lawine van problemen die de hoofdrolspeler bedelven. Maar al snel merkt de lezer op dat er zich ditmaal twee verhaallijnen ontspinnen, want een onbekende schrijver levert gebruik makend van de ik-vorm commentaar op het gedrag van Natan. Behoorlijk negatieve commentaar, nog wel. Naarmate het verhaal vordert krijgt die onbekende een naam en een groter en actiever aandeel in het verhaal.

Jammer genoeg voegt die commentaar weinig toe aan het verhaal en dragen bepaalde van zijn handelingen niet echt bij tot de geloofwaardigheid van het geheel. En de auteur lijkt dit zelf ook te beseffen, want meer dan eens laat hij “Maar dit in een boek van mij laat geen enkele recensent toch onbesproken” of soorgelijke opmerkingingen ontsnappen aan die ik-figuur, alsof Patrick De Bruyn zich al bij voorbaat excuseert aan zijn lezers.

Maar voor het overige mag het boek er best zijn, en het is zelfs fascinerend te mogen beleven hoe Natan en zijn dochter dichter naar elkaar toegroeien naarmate hij juridisch zelf in nauwere schoentjes terecht komt. Menig ouder zou er jaloers op zijn.

De ook al bijna traditionele veeg uit de pan aan het adres van de media ontbreekt ditmaal niet: de auteur hekelt de macht van de media waarmee verdachten , zonder dat ze zich kunnen verweren, gebrandmerkt worden als schuldigen, waardoor de publieke opinie danig ge- en zelfs verkleurd wordt. Hierdoor wordt het motto dat men onschuldig is tot het tegendeel bewezen wordt een loze kreet.

De laatste zin van het laatste echte hoofdstuk in dit boek luidt: “Wie mijn passie misbruikt, moet ook met mijn wraak rekening houden.”. En mijns inziens had “Wraak”, in diezelfde rode kleur, minstens even mooi op de cover gestaan. Het had zeker nauwer aangesloten bij de inhoud van het boek..

Passie is niet het allerbeste wat Patrick De Bruyn uit zijn pen toverde, maar toch is het werk nog altijd van een dusdanige kwaliteit dat het prettige leeservaring blijft. Het blijft dan ook een aanrader voor de liefhebber van de Nederlandstalige thriller.

Mijn score: 7/10

 

Motivatie van de keuze:
Na mijn eerste zeer positieve kennismaking met deze auteur, kon ik niet vlug genoeg een ander van zijn boeken in mijn handen hebben. En dat moment is nu aangebroken.

De achterflap:
Onderweg naar huis klungelt Peter Bressing met zijn GSM en hindert daarbij een terreinwagen met twee jonge heethoofden. De volgende kilometers lijkt het alsof die twee hem uit wraak van de weg willen rijden. Peter Bressing kan nipt ontsnappen en komt er met de schrik van af.
Of lijkt het alleen maar zo?

Thuis halen zijn onschuldige plagerijtjes met zijn vrouw Suzanne en dochter Laura weer de bovenhand. Maar voor het filmavondje met zijn gezin wil hij nog van de vervelende maaibeurt af en rijdt de grasmaaier in de tuin. De garagedeur blijft openstaan. En dan gebeurt het onvoorstelbare. Een overval met gijzeling. Een verschrikkelijke nachtmerrie. En er is niets dat Peter Bressing kan doen om Suzanne of Laura te helpen.
Of toch?

Peter Bressing zoekt met alle geweld de belangstelling op van de pers. Maar zo sleurt hij zijn gezin mee in een spiraal van waanzin.


Bespreking:.
Dit op zichzelf staand boek ligt volledig in de lijn van Verdoemd, het andere boek dat ik al van deze schrijver mocht lezen: een tragische gebeurtenis zet het leven van een gezin in de Brusselse rand op zijn kop, en in de nasleep ervan overkomt de hoofdpersoon meer dan hem lief is.
In dit boek maken we kennis met Peter Bressing, een ex-Sabenien, die tot zijn grote frustratie er niet in slaagt om ander werk te vinden, zijn vrouw Suzanne, een hardwerkende ambtenaar bij Volksgezondheid en hun zestienjarige dochter Laura.
Nadat ze slachtoffer werden van een homejacking legt Peter direct een verband met een geval van verkeersagressie waarvan hij eerder die dag, zonder erg, slachtoffer werd. Ook is hij bijzonder ontevreden over de manier waarop de politie het onderzoek voert. Hij besluit dat het moment gekomen is om de wereld te laten weten wat hem en zijn gezin overkomen, en laat zonder over eventuele gevolgen te denken, en tot groot ongenoegen van de politie, geen pad omberoerd om het gebeurde in de actualiteit te houden.

Het verzorgde, vrij geloofwaardige plot, de vlotte Vlaamse schrijfstijl, en de herkenbaarheid maken het boek weer een plezier om lezen en ook bevat het verhaal heel wat kritiek op de maatschappij en de Brusselse Vlaamse rand . Zo krijgt de problematiek van de eentalig Franse medische urgentie groepen, de politiek en de media serieuze vegen uit de pan, maar dit alles zo door het verhaal geweven dat het absoluut niet stoort.

Wat me echter wel een beetje stoorde was het regelmatige gebruik van de “deus ex machina”-techniek om de lezer op de hoogte te brengen van soms toch wel vitale informatie. Deze info wordt in een ander lettertype en in een verslaggeversstijl in het boek ingepast, en tast, vooral op het einde, het homogene van het verhaal aan.

Kortom een degelijk boek van een van de betere Vlaamse schrijvers van het moment.

Mijn score: 7/10

‘Doorrijden’

In een fractie van een seconde verandert een leven in een heel leven lang achterom kijken.


Bespreking:.
“Verdoemd is een thriller waarin mensen alleen staan met hun immense verdriet, waarin de politie machteloos is, waarin sommigen misschien het recht in eigen hand zullen nemen.” Dit kan je op de achterflap lezen, en vat het hele boek zeer doeltreffend samen. Wat begint als een quasi banaal ongeval met vluchtmisdrijf, veroorzaakt een lawine van gevolgen voor zowel de rechtstreeks als onrechtstreekse betrokkenen.

Het plot is briljant gevonden en de uitwerking ervan is zeer verzorgd vakwerk. Wat in het begin een aantal losse verhaallijnen lijken, komt naarmate het boek vordert samen tot een ontknoping die zeer origineel maar tegelijkertijd ook zeer shockerend is. Het enige minpuntje dat ik mocht ondervinden is dat het geheel ietwat onwaarschijnlijk overkomt, maar gelukkig staat dit de geloofwaardigheid van het verhaal totaal niet in de weg.

Ook de personages, hun echtheid, en hun spreekvormen, waaraan je duidelijk kan merken dat dit een origineel Vlaams werk is en geen vertaling, draagt bij tot de geloofwaardigheid van het geheel. Ik kan de gevoerde gesprekken zo in mijn hoofd horen, met die smakelijke tongval die typerend is voor de Brusselse rand, waar het verhaal zich afspeelt. Zalig gewoon.

Dit boek was het eerste boek ooit dat ik in één dag uitlas. Dat gegeven spreekt al voor zich. Dit is een echt meersterwerkje van eigen bodem.

Mijn score: 9/10