Erics BIBber Blog

De verpakking:
Alleen al de layout verraadt dat het hier gaat om een boek dat onder de vlag van de literaire thriller vaart: alle tekst werd samengebald in een klein zwart rechthoekje. De overige ruimte wordt volledig gereserveerd voor de achterhoofd van een roodharige vrouw. Niet de cover die direct de aandacht trekt van thriller minnend Vlaanderen en Nederland, want zo’n voorpagina leent zich meer voor een gewone roman of iets serieuzere chicklit. Maar het beeld sluit wel perfect aan bij de thematiek van de inhoud.
Op de achterzijde prijkt een paginagrote foto van de auteur waarover op strategische gekozen plaatsen, opdat ze het beeld niet zouden storen, een blurb en een extreem korte inhoud vermeld worden. Deze achterflap is een mooi bewijs dat functionaliteit en originaliteit best hand in hand kunnen gaan.

De inhoud:
Tijdens een zinderende zomer worden twee vrouwen kort na elkaar slachtoffer van een aanslag. De vrouwen lijken willekeurig gekozen, maar ze hebben één ding gemeen: hun rode haar. Is dit het begin van een reeks moorden?


Het rapport:
De uit het Friese Sneek afkomstige Lieneke Dijkzeul droomde al vroeg van een schrijverscarrière, maar na haar schooltijd trok ze naar de Nederlandse hoofdstad om haar brood te verdienen in het gewone arbeidscircuit. Hoewel ze altijd is blijven schrijven begint ze pas na de geboorte van haar dochter serieus te overwegen om een haar loopbaan een andere richting te geven en een aantal jaar later vinden haar verhalen en gedichten, via een aantal jeugdbladen een weg naar het publiek. In 1990 publiceerde ze Hou je Taai!; het eerste van een groot aantal jeugdboeken. Ondertussen vestigde ze zich met haar gezin in Culemborg.

Pas in 2006 waagde ze zich aan volwassenenlectuur: haar spannende debuut De stille zonde was meteen goed voor een nominatie voor De Diamanten Kogel, en Koude lente, het tweede boek met inspecteur Paul Vegter in de hoofdrol, werd een jaar later genomineerd voor De Gouden Strop. In 2009 verscheen met De geur van regen, haar derde politiethriller waarin Vegter ook weer de hoofdrol toebedeeld kreeg.

Hierin worden een aantal alleenstaande vrouwen bij thuiskomst overvallen. De enige gemeenschappelijke factor tussen de slachtoffers lijkt hun rode haardos te zijn. Paul Vegter en zijn team vinden makkelijk voldoende sporen maar niemand om ze aan te linken.

Aan de basis van De geur van regen ligt een zeer mooi uitgedacht plot dat door de auteur ook nog eens degelijk en verzorgd uitgeschreven werd. Hoewel de schrijfster de lezer vanuit verschillende standpunten – we mogen meekijken door de ogen van zowel dader, slachtoffer, hoofdpersonage als potentieel slachtoffer - laat meegenieten van de gebeurtenissen is ze er met glans in geslaagd het geheel zeer degelijk en compact in boekvorm te gieten: in een aangenaam weglezende stijl, met een bijna absoluut minimum aan personages tovert ze een meer dan aardig spannend boek. Alleen is het jammer dat de corrector naar het einde toe een paar steekjes heeft laten vallen, zodat er een paar rare zinsconstructies op papier verschenen zijn en er op meest originele wijze omgesprongen wordt met voorzetsels.

De hierboven vernoemde spelers worden op professionele wijze beetje bij beetje voorzien van een geloofwaardige achtergrond, waardoor er een band opgebouwd wordt tussen de lezer en de personages, wat de betrokkenheid uiteraard ten goede komt. Maar doordat het verhaal verteld wordt vanuit zoveel verschillende personages, weet de lezer meer dan de speurders. En dat is net het zwakste punt van De geur van regen: zowel dader als motief kunnen al redelijk vroeg in het verhaal beredeneerd worden, waardoor de drijfveer om snel door te lezen voor het grootste deel verdwenen is. Het enige wat de lezer vanaf dat moment met het boek verbindt is het ontdekken van de afloop. En in tegenstelling tot wat we in literaire thrillers – of psychologische romans, een term waaraan Lieneke Dijkzeul de voorkeur geeft – meestal zien, kiest de auteur voor de drastische aanpak bij de afhandeling van het probleem. En meteen na het dichtslaan van het boek kan de lezer zich daar perfect in vinden, want het behelst hier immers een spannend verhaal, maar als het gegeven de kans krijgt even te bezinken, vraagt een mens zich toch of een propere, cleane arrestatie, die even perfect gekund had, niet beter aansloot bij wat vooraf ging. Maar laat het duidelijk zijn dat dit laatste niet meer is dan een simpele muggenzifterige bedenking.

Met De geur van regen heeft Lieneke Dijkzeul haar vakbekwaamheid als schrijfster nogmaals bevestigd. Goed boek dat er vanaf bladzijde één invliegt.

Het verdict: 7/10