Erics BIBber Blog

De openingszin:
Als een gevangenis is als dit, dacht Alexa Marcus, zou ik daar best wel willen zitten.

De korte inhoud
De zeventienjarige Alexa krijgt in een café een drankje aangeboden. Een paar uur later wordt ze wakker, levend begraven met een webcam die al haar wanhoop en angst registreert en op internet openbaar maakt.
Alexa’s vader, een machtige zakenman, ziet zijn hedge fund in elkaar zakken. Hij wordt ervan verdacht een Ponzi-fraude (piramidespel) te hebben opgezet en zijn leven is in gevaar. Hij heeft nog maar één vriend die hem kan helpen zijn dochter te redden en zijn onschuld te bewijzen. Die vriend is Nick Heller.


Het volledige rapport:
Het curriculum vitae van de Amerikaanse auteur Joseph Finder zou dat van een hoofdfiguur uit een spannend boek kunnen komen: als kind vertoefde hij op diverse plaatsen in Azië. Eenmaal terug in de USA opteerde hij voor aan Rusland gerelateerde studies, waarna hij gerekruteerd werd door de CIA. Maar Finder koos als snel voor een carrière als auteur en op zijn vierentwintigste debuteerde hij met een non-fictie boek over de Russisch-Amerikaanse zakelijke belangen, waaruit ook zijn spannend debuut voortvloeide. De Moskou club, was het eerste van vier rasechte spionagethrillers. Hierna veranderde de auteur het geweer van schouder en stortte zich op de bedrijfsthrillers, om weer vier boeken later, met Fraude, aan een vierdelige reeks te beginnen over de privédetective en fixer Nick Heller.

Eind februari 2011 verschijnt Bedrog, het tweede boek uit deze serie, in onze winkelrekken, terwijl de Engelstalige wereld nog tot aan het begin van deze zomer moet wachten op dit boek.

In Bedrog wordt Nick door een steenrijke kennis gevraagd om zijn verdwenen dochter Alexa op te sporen. Deze blijkt ontvoerd te zijn en werd levend begraven met een webcam, zodat haar vader al de angsten die zij uitstaat op het wereldwijde web kan volgen.

Om maar meteen met de deur in huis te vallen: met Bedrog levert Joseph Finder een rasechte pageturner volgens beproefd klassiek recept af die bol staat met verrassende wendingen die op het lijf geschreven is van de Amerikaanse filmindustrie: Russische boeven belagen Amerikaanse belangen en Nick Heller is de held die met zijn doortastende optreden, de FBI de loef afstekend, een happy end moet forceren.
Liefhebbers van deze pretentieloze actieverhalen moeten dan ook geen moment twijfelen om Bedrog ter hand te nemen, want het leesplezier is gegarandeerd met deze in de eerste persoon enkelvoud geschreven rollercoaster.

De meerwaardezoeker mag al iets langer twijfelen, want ondanks de vlotte pen van de auteur, verwart deze het uitdiepen van personages met het gedetailleerd beschrijven van de kledij die ze dragen. Gelukkig geldt dit niet voor de ik-figuur en zijn entourage, want Nick Heller krijgt wel een degelijke achtergrond, die ook wel noodzakelijk is om zijn uitgebreide kennissenkring te verantwoorden. Want het motto van de protagonist blijkt te zijn: “Niet wat je kent is belangrijk, maar wel wie je kent”. Veel van zijn problemen en obstakels ruimt hij op door met een vingerknip een kennis op te trommelen met de juiste vaardigheden.

En natuurlijk worden – trouw aan dit subgenre – de grenzen van de geloofwaardigheid meermaals zonder blozen of verpinken overschreden.

Hoe dan ook; met Bedrog zet Joseph Finder op weergaloze wijze de Russen weer op de troon der slechteriken. Een rol die ze sinds het uiteenvallen van de Sovjet-Unie nog amper toebedeeld kregen.

Het definitieve verdict: 7/10

Motivatie van de keuze:
Dit is nogmaals een boek dat ik een hele tijd geleden kocht, afgaande op de hoge quoteringen bij Crimezone. En omdat ik de auteur nog niet ken, heb ik hem nu maar eens uit de stapel gehaald.

De achterflap:
Adam Cassidy is zesentwintig. Hij haat zijn saaie baan bij een computerbedrijf. Als hij het netwerk gebruikt om een vriend een plezier te doen, wordt hij beschuldigd van diefstal. Men geeft hem de keus tussen een strafblad of spioneren bij de concurrent, Trion systems.

Ze trainen hem en geven hem inside-informatie. En bij Trion is hij een ster. Opeens heeft hij talent, geld, een Porsche, een cool appartement en invloed op de directie. Hij ontmoet zijn droomvrouw. Zijn leven is perfect. Maar om dat zo te houden moet hij alles en iedereen verraden. En als hij daarmee wil ophouden, begint de echte nachtmerrie.

Bespreking:
Joseph Finder begon zijn schrijverscarriere met spionageverhalen. Maar met dit boek maakte hij in 2005 de overstap naar de bedrijfsthriller; een genre waarin hij nu nog altijd actief is.

In Paranoia volgen we Adam Cassidy, een jonge man die er een sport van maakt om op professioneel gebied er de kantjes van af te lopen: hij wil zoveel mogelijk geld verdienen met zo weinig mogelijk inzet. Als hij bij zijn werkgever, Wyatt Telecom, een afscheidsfeestje van een vriend organiseert op kosten van de firma, krijgt hij twee opties aangeboden: ofwel krijgt hij een resem aanklachten aan zijn broek gesmeerd, die gegarandeerd resulteren in een effectieve gevangenisstraf, ofwel aanvaardt hij de opdracht om bij de grootste concurrent van Wyatt Telecom, Trion Systems, te gaan spioneren. De keuze is snel gemaakt, en hij wordt klaargestoomd voor zijn nieuwe job. Eenmaal aan de slag bij Trion, gaat het hem uiterlijk voor de wind. Maar innerlijk heeft hij alle moeite om niet ten onder te gaan aan de paranoia die zo’n dubbelleven met zich meebrengt.

De zeer aangenaam lezende schrijfstijl is al vrij vroeg in het verhaal een eerste hint dat er een ervaren en kundig auteur aan het werk is geweest. En dat respect blijft groeien naar mate het verhaal vordert. De opgevoerde personages worden al naargelang de behoefte uitgebreid omkaderd, perfect getypeerd of met opzet gehuld in een wolk van geheimzinnigheid. Maar het worden zonder uitzondering zeer menselijke en geloofwaardige karakters. Ook de interactie tussen de personages en hun onderlinge conversaties zijn ook van hoog niveau.

De verhaallijn begint al met een zeer origineel gegeven, en de uitwerking ervan is vakwerk:Het hele scala van emoties passeren de revue, onderling zo afgewisseld dat een verhaal zonder enig probleem blijft boeien. Enig puntje van kritiek hier, is het gemak waarmee het hoofdpersonage erin slaagt om sleutels te bemachtigen en paswoorden te raden, maar dat kan de pret echt niet drukken.

Paranoia moet je gelezen hebben, want het is een hoogvlieger op alle fronten in het amper gekende subgenre van de bedrijfsthriller. Klasse.

Mijn score: 9/10