Erics BIBber Blog

 
De verpakking:
Het opvallenste aan de cover is het typische zwarte balkje, waarin alle tekst gegroepeerd werd. Zonder ook nog maar een leter gelezen te hebben, weet je al dat het hier een verhaal betreft dat vaart onder de vlag van de literaire thriller. Tegen een achtergrond van ouderwets aandoend bloemetjesbehang staat de verpersoonlijking van het hoofdpersonage: een stijlvol geklede halfbloed dame, die een toga over de arm draagt. Mede door het kleurgebruik resulteert dit in een zeer onopvallend voorblad, dat zeker niet meteen de aandacht trekt van liefhebbers van spannende boeken.
De achterflap, die over de volledige oppervlakte de linkerhelft van het gelaat van de auteur afbeeldt is des te kleuriger. Daar auteursinformatie en korte inhoud naar de binnenflappen verwezen werden, is er weinig tekst op terug te vinden wat een aangename, evenwichtige achterkant tot gevolg heeft.

De inhoud:
De ambitieuze advocate Femke Wolzak – partner bij advocatenkantoor Wolzak, Spreeuwenberg en Spreeuwenberg – neemt een van haar collega’s waar bij de behandeling van een moordzaak. Het lijkt een simpele kwestie: er is geen lichaam, er zijn geen getuigen, en de verdachte – de Marokkaanse halal slager Moustafa D. – is brandschoon.
De zaak dreigt op een nachtmerrie uit te lopen wanneer dé nationale misdaadjournalist Bas E. Verhoef via zijn tv-show de publieke opinie weet te alarmeren. Femkes onschuldige cliënt wordt staatsvijand nummer één. Zo raken zij verstrikt in een trial by media en ziet Femke zich genoodzaakt niet alleen haar cliënt te verdedigen, maar ook zichzelf – tegenover iedereen, zelfs tegenover haar familie en goede vriendinnen.


Het rapport:
Tess Franke is het pseudoniem van een Nederlandse juriste die enkele jaren geleden, samen met haar man en twee dochters is geëmigreerd naar de Amerikaanse staat Florida. Omdat ze in de nieuwe wereld niet meteen een aantrekkelijke job vond, begon ze te schrijven en om weerwoord te bieden aan haar heimwee, besloot ze haar boeken in de Amsterdamse advocatuur te situeren. Daarmee is ze, na de Vlaamse Marthe Maeren, de tweede auteur die zich in het Nederlandse taalgebied toelegt op het schrijven van legal thrillers.

In 2006 debuteerde Tess Franke met De inwijding waarin Femke Wolzak het mooie weer maakt. Deze jonge advocate is ondertussen uitgegroeid tot een seriepersonage want ze kreeg ook de hoofdrol toebedeeld in haar volgende boeken: De beproeving en De bezieling.

Een paar jaar geleden werd in Nederland het rechtsprincipe “Ne bis in idem”, beter bekend onder de term Double geopardy, oftewel de regel dat men geen twee keer mag of kan terechtstaan voor dezelfde feiten, door de politiek in vraag gesteld. De auteur gebruikt deze discussie als kapstok om het verhaal in De bezieling aan op te hangen. Hierin komt de op alle fronten van moord vrijgesproken slager Moustafa Dahri in nauwe schoentjes te staan als zijn zaak onderwerp wordt van een op de nationale televisie uitgezonden aflevering van de show van een bekend misdaadjournalist. Het publiek smult van Bas E. Verhoefs stemmingmakerij en Moustafa ziet zich genoodzaakt onder te duiken om aan een lynchpartij te ontsnappen. Femke Wolzak laat de voormalige cliënt van haar kantoor niet vallen en gaat de strijd aan tegen de publieke opinie, die zelfs de mening van haar kennissenkring kleurt, waarmee meteen ook de gevaren die samen gaan met de machtspositie van de media tegenover hun publiek worden aangekaart.

Hoewel dit boek uitgebracht werd onder de noemer literaire thriller, past het niet volledig in dat hokje. Het meest typerende kenmerk - het vrouwelijke hoofdpersonage dat van aanpakken weet maar op zowel persoonlijk als professioneel gebied onder druk staat - is wel nadrukkelijk aanwezig, maar daarnaast bevat De bezieling ook meer uitgesproken emoties, hardere actie en neemt het duidelijkere standpunten in dan de meeste van zijn subgenregenoten. Misschien is het wel de eerste literaire thriller die beide geslachten kan aanspreken.

Ondanks het feit dat de personages vrij oppervlakkig geschetst worden, is het meer dan duidelijk dat Nederlands bekendste misdaadjournalist Peter R. Devries, tot de middelste initiaal toe, model gestaan heeft voor het personage van Bas E. Verhoef.

Het plot van De bezieling is best goed uitgedacht en is tot op de voorlaatste bladzijde uitgeschreven tot aangenaam leesvoer. Maar de laatste bladzijde, die het hele boek degradeert tot een parodie in de lijn van Scream, is er echt teveel aan en hoort er helemaal niet thuis. Dit en het net iets teveel uitvergroten van de emoties en acties halen de geloofwaardigheid serieus onderuit.

Tess Franke kan bogen op een vlotte schrijfstijl, die resulteert in een voor de lezer zeer aangename leessnelheid. Mede door het feit dat de hoeveelheid achtergrondinformatie over de rechtsgang en de juridische terminologie tot een absoluut minimum beperkt werd, blijft het verhaal lekker vaart houden en mag De bezieling beschouwd worden als uitermate geschikte vakantielectuur.

Het verdict: 6/10