Erics BIBber Blog

De eerste zin:
De hele dag heb ik het meisje gadegeslagen.

De korte inhoud.
In Bostons Chinatown wordt de hand van een vrouw gevonden. Op het dak van een gebouw ligt haar lijk met een bijna afgehakt hoofd. Er worden twee zilvergrijze haren op haar lichaam aangetroffen. Tijdens het onderzoek ontdekken rechercheur Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles dat er nog meer brute moorden zijn gepleegd.
Negentien jaar eerder vonden tijdens een schietincident in een restaurant in Chinatown vijf mensen de dood. Slechts één persoon overleefde die slachtpartij: een mysterieuze vrouw en een meester in de Chinese vechtkunst die een groot geheim met zich meedraagt. Nu is ze het doelwit van een onzichtbare vijand die meedogenloos toeslaat…

Het volledige rapport
De Amerikaanse schrijfster Tess Gerritsen is een van de grote namen van de misdaadliteratuur. Deze arts begon te schrijven tijdens haar zwangerschapsverlof en sindsdien leverde ze geromantiseerd spanning, medische thrillers en zelfs een technothriller af. Maar de basis van haar wereldwijd succes legde ze met De chirurg, het eerste boek waarin rechercheur Jane Rizzoli mocht opdraven. In een volgend boek werd anatoom-patholoog Maura Isles geïntroduceerd en dit duo beleeft niet alleen hun negende avontuur in Het stille meisje, ze hebben ondertussen een eigen televisiereeks die al aan het derde seizoen toe is.

De sfeer in Het stille meisje wordt volledig bepaald door de Oosterse afkomst van de auteur: niet alleen is de plaats van afspraak de Chinese wijk van Boston, die zoals in zowat alle steden ter wereld luistert naar de naam Chinatown, maar tevens zijn de sleutelpersonages Oosterse inwijkelingen of op zijn minst afstammelingen ervan. En als toemaatje voorziet de auteur een mythologisch intermezzo uit China, dat me meteen in de sfeer brachten van Bertus Aafjes verzameling Japanse kortverhaaltjes die verzameld werden onder de titel Rechter Ooka mysteries.

Het eigenlijke verhaal begint met de gewelddadige dood van een vrouw: haar hand werd geamputeerd en ze was bijna onthoofd. Het onderzoek brengt een mogelijk verband aan het licht met een meervoudige moord die jaren geleden gepleegd werd, toen een kok amok maakte in een restaurant; door alle aanwezigen neer te schieten en daarna zelfmoord te plegen. Negentien jaar later komt deze cold case weer tot leven als de enige getuige van die schietpartij zelf het doelwit wordt van een meedogenloze moordenaar.

Niet alleen putte de auteur uit haar eigen ervaringen, maar zelfs het belangrijkste nevenpersonage van het verhaal, Iris Fang werd geboetseerd naar de echte oma van de Chinese gevechtssport wu shu: Bow Sim Mark. De hoofdstukken waarin deze uitzonderlijke vrouw centraal staat worden verteld in de tegenwoordige tijd, gebruik makend van eerste persoon enkelvoud. Voor al de andere hoofdstukken wordt gebruik gemaakt van de meer gangbare derde persoon enkelvoud en de verleden tijd.

De plot van Het stille meisje heeft is nogal vergezocht, maar de meesterlijke vertelster die Tess Gerritsen is, heeft er weinig problemen mee om de twijfel tot een minimum te beperken en de lezer een aangename rit op een rollercoaster aan te bieden. Maar ondanks de snelheid waarmee het verhaal voortraast, zijn er hier en daar toch een paar voorspelbare wendingen en worden aan het eind niet alle losse eindjes proper weggewerkt.

Het is algemeen geweten dat de meesters in de oosterse gevechtssporten de toeschouwer meermaals met verstomming slaat, maar dat ze minder duidelijk op film zichtbaar zouden zijn is net een stap te ver. Mede omdat een buitenstaander niet ten volle kan inschatten in hoeverre de menselijke capaciteiten van zulke atleten reiken, heeft de lezer de neiging hier en daar de geloofwaardigheid van het verhaal in twijfel te trekken.

Ook is het jammer dat de achterflap feiten prijs geeft die pan halverwege het verhaal aan bod komen. Mijns inziens zou een flaptekst niets mogen prijsgeven van wat pas na de honderdste pagina aan bod komt, om zo het leesplezier van de lezer niet te vergallen.

Het stille meisje is niet het beste boek uit de Rizzoli en Isles reeks, maar desalniettemin blijft het een plezier om de schrijfsels van Tess Gerritsen te lezen. Haar capaciteiten om de actie af te wisselen met wat feiten en daarnaast quasi ongemerkt haar personages te laten evolueren, kennen amper hun gelijke in de wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
Zij was de uitverkorene.

De korte inhoud
Nadat patholoog-anatoom Maura Isles een medisch congres in Wyoming heeft bezocht, gaat ze samen met vrienden skiën. Maar hun auto komt in de bergen vast te zitten in de sneeuw, zonder dat er hulp in zich is. Als de nacht valt, zoekt de groep tijdens een sneeuwstorm haar toevlucht in het afgelegen dorp Kingdom Come. Daar lijkt iets ergs te zijn gebeurd: in twaalf griezelig identieke huizen staat het eten onaangeroerd op tafel en staan de auto’s nog in de garages. De bewoners van Kingdom Come lijken in rook opgegaan. Maar voetstappen in de sneeuw verraden dat iemand Maura en haar vrienden bespioneert. Een week later krijgt rechercheur Jane Rizzoli in Boston het nieuws dat er in een ravijn in de buurt van Kingdom Come een verkoold lichaam is gevonden…


Het volledige rapport
De Amerikaanse Tess Gerritsen is een van die auteurs die eigenlijk niet meer hoeft voorgesteld te worden. Iedereen kent wellicht het verhaal van de dochter van Chinese immigranten, die haar stethoscoop inruilde voor een pen en die na een aantal boeken waarin romantiek en spanning hand in hand gingen zich uiteindelijk ging toeleggen op volbloed spannende boeken.

Na enkele losse verhalen betekende De chirurg in 2001 het begin van een serie met aanvankelijk rechercheur Jane Rizzoli en later ook patholoog-anatoom Maura Isles. De serie, die ook op televisie een spin-off kreeg, is met Sneeuwval, dat een wel erg minimalistische cover meekreeg, al de achtste aflevering toe.

Hierin trekt Maura Isles met een studiegenoot en een paar van zijn vrienden de bergen voor een weekendje skiën. Maar in afgelegen gebied rijden ze zich vast, en zonder zich op onmiddellijke hulp zoeken ze hulp in de twaalf identieke huizen van het afgelegen dorpje Kingdom Come. De bewoners echter, lijken van het ene moment op het andere opgelost te zijn in het niets. Enkele verse sporen in de sneeuw zijn het enige teken van recente menselijke aanwezigheid. Pas na een week begint Jane Rizzoli zich zorgen te maken over de vermissing van haar vriendin en als ze wat later verneemt dat er een verkoold lichaam gevonden is dat aan de beschrijving van Maura voldoet trekt ze alle registers open…

Sneeuwval is een zeer fris verhaal. Niet alleen letterlijk door titel en situering van het verhaal maar het is vooral een opvallend verhaal in de reeks doordat opzet, thematiek en plot totaal verschillen van alle voorgaande episodes. Natuurlijk zijn alle vertrouwde personages weer van de partij, maar dit boek kan zeker ook gesmaakt worden door lezers die niet vertrouwd zijn met de reeks, waardoor het een ideaal aanpikpunt vormt voor die potentiële nieuwkomers.

In haar vertrouwde aangename stijl van verhalen tekent Tess Gerritsen niet alleen een origineel verhaal met een verrassende uitkomst, maar Sneeuwval lijkt lang op weg om een sleutelroman te worden in de reeks. Maar helemaal op het eind lijkt de auteur het niet over haar hart te krijgen de meeste veranderingen waarop ze zinspeelde rigoreus door te voeren. Zonder afbreuk te doen aan de plot, is het op lange termijn misschien wel een gemiste kans om een nieuw elan te geven aan de avonturen van Maura and Jane ondanks het derde optreden van Anthony Sansone, dat wellicht in de toekomst nog voor verandering zal gaan zorgen.

Met Sneeuwval levert Tess Gerritsen een origineel werkstuk af over vriendschap, liefde, sektes en verantwoordelijkheid waarbij ze er voordurend over waakt niet te vervallen in clichés, en dat nog doorspekt wordt met een meer dan aanvaardbare spannende verhaallijn, die de lezer heel de rit op het puntje van zijn stoel houdt.

Het definitieve verdict: 8/10

De korte inhoud
Al jarenlang ligt een perfect geconserveerde mummie in een kelder van het Crispin museum in Boston. De ontdekking ervan door de museumstaf is een geweldige vondst. Maar patholoog-anatoom Maura Isles vindt een macabere boodschap in het lichaam, een bewijs dat dit ‘eeuwenoude’ reliek eigenlijk een modern moordslachtoffer is.
Voor Maura en rechercheur Jane Rizolli is het forensische bewijs onmiskenbaar. En als de resten van een andere vrouw in de verborgen nissen van het museum worden gevonden, wordt het duidelijk dat er een psychopaat rondwaart. Jane en Maura beginnen aan een race om dit gestoorde roofdier te stoppen voordat hij nóg een aandenken kan toevoegen aan zijn gruwelijke verzameling….


Het volledige rapport
De Amerikaanse Tess Gerritsen ruilde jaren haar medische carrière voor het onzekere schrijversvak. Zoveel jaar later behoort ze tot de leading ladies van de wereld van het spannende boek. Recent belande haar meest recente werk Sneeuwval in de Nederlandstalige boekhandels. Maar ik waag me aan het boek dat hieraan vooraf ging: Het aandenken, dat al zevende boek is met rechercheur Jane Rizolli en patholoog-anatoom Maura Isles, twee dames die het ondertussen ook al tot op het kleine scherm geschopt hebben, in de hoofdrollen.

In Het aandenken weten de archeologen van het Crispin museum en de medische technici niet wat ze zien als blijkt dat een eeuwenoud gewaande mummie een hedendaags slachtoffer van moord blijkt te zijn. Als er in het museum een tweede moderne mummie wordt ontdekt, groeit het vermoeden dat er wel eens een psychopaat aan het werk geweest kan zijn. Of misschien zelfs nog actief is en dat hij volop werkt aan de uitbreiding van zijn collectie…

Het eerste wat opvalt aan Het aandenken is dat het eerste hoofdstuk, een soort van proloog, in de ik-vorm verteld wordt, terwijl daarna alles in de derde persoon op papier staat. Maar welke de vertelvorm ook moge zijn, Tess Gerritsen kan een verhaal vertellen, grijpt de lezer bij het nekvel en dreigt hem te laten verdrinken in haar fantasieën, waarbij ze op perfect getimede momenten de levensnoodzakelijke minieme adempauzes inlast. Kortom de auteur is een professional, die alle knepen van het vak beheerst.

Zelfs als ze de lezer voedt met valse informatie – iets wat ik door de band genomen niet goed verteer en altijd heb beschouwd als vals spelen – doet ze dat op zo een professionele wijze dat men geneigd is een en ander met de mantel der liefde te bedekken. Vooral omdat het de aanloop vormt naar een geweldige ontknoping in twee bedrijven die even moeilijk te voorspellen lijkt dan de winnende combinatie bij de lottotrekking.

Ook voelt het vreemd aan dat de relatie tussen Maura en Daniël Brody, waaraan in de vorige twee delen van de serie nauwelijks aandacht werd besteed, in Het aandenken weer prominent aanwezig is. En al even bizar is de verschijning van Anthony Sansone, de bezieler van de Mefistoclub. Een wederoptreden dat weinig toevoegt aan het verhaal en dat enkel ruikt naar bladvulling

Grappig is ook dat Tess Gerritsen de GPS beschrijft als een fonkelnieuwe uitvinding, waar ze maar geen genoeg kan van krijgen. Een gadget dat zelfs ten tijde dat Het aandenken, in 2008, geschreven werd, toch al massaal aanwezig was in de Westerse maatschappij en behoorde tot het gemeengoed. Zouden schrijvers dan toch een beetje wereldvreemd zijn?

Los van dit alles is en blijft Het aandenken een sterke thriller die garant staat voor enkele uren onvervalst leesplezier.

Het definitieve verdict: 7/10

De buitenkant:
Een nieuwe Tess Gerritsen schaf ik mij blindelings aan. Deze schrijfster heeft nog nooit echt teleurgesteld en dat is iets wat ik maar van weinig auteurs kan beweren. Het was eigenlijk de bedoeling om 2008 af te sluiten met dit boek, maar een recensie-exemplaar dat onverwacht in mijn brievenbus terecht kwam maakte een einde aan dat voornemen. Nu is het dus, ondanks het feit dat het al een tijdje in mijn bezit was, het eerste boek dat ik in 2009 las.

De cover ligt in de lijn van haar vorige boeken, waardoor het zeer herkenbaar is, maar heeft niet echt iets met het verhaal te maken. Tenzij natuurlijk de vrouwelijke hoofdpersonages en de dood, maar dat kan op zowat de helft van alle spannende boeken betrekking hebben.

De achterflap:.
Heden: Julia Hamill doet een afgrijselijke ontdekking in de tuin van haar nieuwe huis in Massachusetts: een begraven schedel – menselijk, vrouwelijk, en volgens het getrainde oog van patholooog-anatoom Maura Isles, met de onmiskenbare sporen van moord...

Boston, 1830: Om zijn studie te betalen is Norris Marshall, een getalenteerde maar straatarme student, op de medische faculteit van de universiteit van Boston toegetreden tot de gelederen van plaatselijke ‘opgravers’ – lieden die kerkhoven plunderen en de lijken op de zwarte markt verkopen. Maar zelfs deze lugubere praktijk verbleekt bij de schokkende moord op een verpleegster die toegetakeld wordt aangetroffen op het terrein van het universiteitsziekenhuis. Wanneer een prominente arts hetzelfde gruwelijke lot treft, merkt Norris dat de handel in clandestiene kadavers hem tot hoofdverdachte heeft gemaakt. Om zijn onschuld te bewijzen moet Norris de enige getuige opsporen die een glimp van de moordenaar heeft opgevangen: Rose Connolly, een meisje uit de achterbuurten van Boston dat vreest dat zij wel eens het volgende slachtoffer zou kunnen worden...

De binnenkant:
De Amerikaanse Tess Gerritsen studeerde medicijnen aan de universiteit van Californië in San Francisco. Jaren was ze een succesvol interniste, maar tijdens haar zwangerschapsverlof keerde ze terug naar haar jeugdliefde: het schrijven. In 1987 debuteerde ze met de eerste van negen romantische thrillers. Daarna schreef ze enkele medisch geïnspireerde spannende boeken en in 2001 begon ze aan De chirurg, het eerste boek met rechercheur Jane Rizolli in de hoofdrol. Wat later kwam daar patholoog-anatoom Maura Isles bij. Met dit duo brak ze wereldwijd door. Ondertussen worden haar boeken al in eenendertig talen uitgegeven. Met Koud hart is ze al aan haar twintigste boek toe en hoewel dokter Isles een bijrolletje vertolkt kan dit boek beschouwd worden als een op zichzelf staand werk. Een ideale gelegenheid dus voor zij die eens willen kennismaken met Tess Gerritsen, die nu in Maine resideert.

Als Julia Hamill aan het werk is in de tuin die bij haar net aangekochte huisje hoort, stuit ze op een menselijke schedel. Onderzoek wijst uit dat het de overblijfselen betreft van een oud vrouwenlichaam dat wellicht vermoord werd. Geïntrigeerd door deze vondst gaat Julia op zoek naar informatie over haar huis – en hopelijk ook de menselijke overblijfselen. Haar zoektocht brengt haar naar het Boston van 1830. Daar maken we kennis met medisch student Norris Marshall en naaister Rose Connolly die beide getuige zijn van het werk van een moordenaar die in de pers al snel de Ripper van West End gedoopt wordt. Norris wordt zelfs hoofdverdachte waardoor hij genoodzaakt is alles in het werk te stellen om te proberen zijn onschuld te bewijzen

Niet alleen is Tess Gerritsen een geboren vertelster maar ze beheerst ook de kunst om een verhaal aan het papier toe te vertrouwen. Aan de tekst is zo hard gewerkt en geschaafd dat alle oneffenheden vakkundig weggewerkt zijn. Hierdoor leest Koud hart even moeiteloos weg, als de bal over het spreekwoordelijke vlakke biljartlaken rolt. Dat deze vlotheid ook gehandhaafd wordt in de Nederlandstalige uitgave is natuurlijk ook deels de verdienste van de vertaalster met dienst Els Braspenning.

Door het grootste deel van het verhaal te situeren in het verleden, heeft de auteur niet voor de makkelijkste weg gekozen, maar mede door haar interesse voor geschiedenis, schotelt ze de lezer een prachtige inkijk in het Boston van bijna tweehonderd jaar geleden: paard en kar ratelen veelvuldig over de kasseien van de smalle straten en steegjes waar arm en rijk elkaar minachten maar mekaar nodig hebben om te overleven. Voeg daar nog de beschrijvingen van sommige geneeskundige praktijken bij en de lezer krijgt een bijna historische terugblik naar het stadsleven van 1830, wat de geloofwaardigheid zeer ten goede komt. Dat laatste geldt ook voor de zeer realistisch neergezette personages die de schrijfster ten tonele voert.

In de beste traditie van het vak weet de auteur het plot zo uit te werken en te manoeuvreren dat het verhaal pas eindigt op het moment dat de cirkel mooi rond is en alle losse draadjes perfect weggewerkt zijn. Petje af voor dit stukje ambacht.

De gruwel wordt door Gerritsen aan het verhaal toegevoegd door een “Jack the ripper”-achtige moordenaar in Boston neer te poten die de lichamen van de slachtoffers uit elkaar rijt en natuurlijk door de anatomielessen die door een van de hoofdpersonages en zijn collega-studenten misschien we te veelvuldig bijgewoond worden. En de spanning zit vooral in de jacht op diezelfde ripper van West End en de immense taak van Norris om zijn onschuld proberen te bewijzen.

Met Koud hart is Tess Gerritsen er schijnbaar weer moeiteloos in geslaagd een vakkundig geschreven boek af te leveren dat zowel inhoudelijk als kwalitatief voldoet aan de verwachtingen van haar schare trouwe lezers.Voor de anderen is dit boek – zoals hierboven al gemeld – een ideale gelegenheid om uit te vissen of deze schrijver hen kan bekoren.

De score: 8/10

Motivatie van de keuze:
Weer eens een naam die frequent circuleert op Crimezone, en waarvan ik nog niets gelezen had.

De achterflap:
Binnen de muren van een klooster heeft een afschuwelijk bloedbad plaatsgevonden. In de sneeuw vindt men twee nonnen, de één dood, de ander levensgevaarlijk gewond. De beestachtige misdaad lijkt zonder motief. Maar de autopsie van de dode vrouw door pathollo-anatoom Maura Isles levert een schokkende verrassing op: de twintigjarige zuster Camille was zwanger voordat ze werd vermoord.
Terwijl lang begraven geheimen aan het licht komen, leidt het speurwerk van Maura Isles onafwendbaar naar de kern van het mysterie, en naar een verbijsterende onthulling...

Bespreking:
In dit boek werken politie-agente Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles nauw samen tijdens het onderzoek naar een brutale moord in de kapel van een nonnenklooster. Wat in eerste instantie lijkt op makkelijk te verklaren misdaad, deint uit naar een opeenvolging van gebeurtenissen waarbij niemand meer veilig is.

Tess Gerritsen heeft een zeer vlotte verzorgde schrijfstijl, die je onvermoeid kan blijven lezen, wat resulteert in een leesmarathon waarbij de uren en de bladzijden ongemerkt voortschrijden. Alleen het laatste hoofdstuk, waarin, wat belerend, een levensles betreffende het huwelijk wordt geformuleerd, was er mijns inziens net te veel aan.

Aan het plot is veel aandacht besteed, want het hele verhaal zit zeer goed in elkaar. Hoofdzaken worden in de loop van het verhaal bijzaken en vice versa. Hoedje af voor het bedenken hiervan. Ook wordt de uitwerking van de personages niet vergeten, en ik kreeg een goed inzicht van de twee vrouwen die zich staande moeten houden in de mannenwereld die het politie-apparaat is. Als dan de mannen in hun leven ook nog gaan deel uitmaken van het hoofdverhaal, zie je de onzekerheid van deze vrouwen zo naar de oppervlakte komen. Klasse.

Dit was mijn eerste kennismaking met Tess Gerritsen, die een goede cocktail van spanning, dokters en politie creerde, en het smaakt naar meer. Weer een naam om toe te voegen aan mijn, als maar langer wordende lijst van auteurs waarvan ik nog ander werk wil lezen.

Mijn score: 9/10