Erics BIBber Blog

Motivatie van de keuze:
Na haar vorige boek Duivelswerk, dat een veelbelovend thema aansneed, maar niet echt goed was uitgewerkt, heb ik lang gewacht om aan dit boek te beginnen, dat ik toch als een kleine herkansing beschouw voor Mo Hayder, die in het verleden al enkele zeer goede thrillers schreef.

De achterflap:
Op een broeierige zomerdag vindt politieduiker Phoebe Marley – vanwege haar kleine springerige gestalte ‘Flea’ genoemd – een hand in het water van de oude haven van Bristol. Een dag later wordt er nog een hand gevonden – afkomstig van hetzelfde lichaam.
Er zijn aanwijzingen dat de handen zijn geamputeerd terwijl het jonge mannelijke slachtoffer nog in leven was. Leeft hij misschien nog? Zo niet, waar is het lichaam dan gebleven?
Flea wordt bijgestaan door inspecteur Jack Caffery, die vanuit Londen is overgeplaatst naar de afdeling Zware Misdrijven in Bristol.
Op hun zoektocht belanden Flea en Caffery in de donkerste uithoeken van Bristols onderwereld... waar drugsverslaving gemeengoed is... waar straatkinderen hun lichaam verkopen voor een shot... en waar een oud kwaad zich schuilhoudt – een kwaad dat zich voedt met het bloed en het vlees van andere...


Bespreking:
Hoewel de Britse Mo Hayder in eerste instantie op jonge leeftijd de school verliet om haar weg te zoeken in het echte leven, behaalde ze, na een aantal jobs in Groot-Brittannïe, USA en Japan en een mislukt huwelijk, toch nog diploma’s voor creatief schrijven en filmografie. Momenteel woont ze met haar dochter in Bath, Engeland.

In 2000 debuteerde ze met het gruwelijke, maar door de lezers zeer positief onthaalde, Vogelman. Dat was meteen ook de eerste kennismaking met Jack Caffery, de rechercheur die de zware last, die het verdwijnen van zijn broer Ewan voor hem is, met zich meesleurt. Na het tweede boek in de reeks, De behandeling, was de schrijfster uitgekeken op Jack en publiceerde ze twee op zichzelf staande boeken: het magistrale Tokio en het tegenvallende Duivelswerk, die bij pers, critici en publiek gemengde gevoelens opriepen. De hang naar succes drijft de schrijfster terug naar Caffery, die in Ritueel weer de hoofdrol toebedeeld kreeg.

Ritueel begint als politieduikster Phoebe ‘Flea’ Marley een mensenhand uit het troebele water van de Bristolse haven opduikelt. Een andere hand wordt in dezelfde buurt gevonden en onderzoek wijst uit dat de ledematen geamputeerd werden bij een nog levende jongeman. Jack Caffery, die naar Bristol is overgeplaatst krijgt de zoektocht naar dader en slachtoffer toegewezen. Het onderzoek brengt hem tot diep in het drugsmileu alsook in de Afrikaanse gemeenschap van de stad.

Als een volleerd vertelster weet Mo Hayder van bij het begin van het boek, door een ietwat gruwelijke ontdekking te combineren met heel veel geheimzinnigheid, de aandacht van de lezer vast te pakken, om die op een paar kleine dipjes na, niet meer los te laten tot aan de ontknoping van het verhaal. Haar aangename schrijfstijl doet de rest.

De hoofdfiguren zijn allemaal figuren met een verleden waaraan de nodige – zelfs op het randje van te veel – aandacht aan besteed wordt: zo heeft Flea nog altijd de dood van haar ouders nog niet verwerkt en de trouwe lezers weten al dat Jack zich wellicht nooit over de verdwijning van zijn broer zal kunnen zetten. Eigenlijk is het nogmaals oprakelen en uitmelken van Jacks zoektocht naar Ewan er wat te veel aan, want dat onderwerp is al tot op het bot behandeld in de twee eerste delen van de reeks. Lezers waarvoor Ritueel de kennismaking met deze reeks vormt, zullen dit gegeven niet als negatief beschouwen, maar eerder als een verrijking van het personage.

Het verhaal zelf, waarmee ze zich in thematisch opzicht in de voetsporen begeeft van Michael Gruber, is professioneel opgebouwd, geloofwaardig verteld en voorzien van meer dan voldoende bokkensprongen die de lezer trachten op het verkeerde spoor te brengen. Ook maakt ze dankbaar – en misschien wel net iets te veel – gebruik van het loskoppelen van bijnamen en echt namen van personen om verbanden in het verhaal en relaties tussen de personages te verdoezelen. Maar het werkt wel; dat moet gezegd worden.

Ritueel wint heel wat van de door Duivelswerk verloren plaatsen terug, waardoor Mo Hayder weer wat opklimt in de ranglijst van goede auteurs. Toch moet gezegd worden dat er na de laatste bladzijde nog wat vragen onbeantwoord blijven. Of dit met opzet is, of niet, zal moeten blijken bij het lezen van haar volgende boek – Skin, dat in het Engelse taalgebied ergens in maart 2009 zal verschijnen – waarin Jack Caffery en Pboepe ‘Flea’ Marley weer van de partij zijn. Dit boek was alvast zeer degelijk en onderhoudend, waardoor het een aanrader is voor iedere liefhebber van het genre.

Mijn score: 7/10

 

Motivatie van de keuze:
Haar vorig werk van van hoge kwaliteit. Vooral Tokio is een aanrader. Nu is er de opvolger en ik sta te popelen om er aan te beginnen.

De achterflap:
Op het stand van een Schots eiland is de duivel gezien. Vage videobeelden van een wezen dat half mens, half beest lijkt te zijn, houden de media in hun greep.

De sceptische journalist Joe Oakes heeft er zijn missie van gemaakt spirituele bedriegers te ontmaskeren. Dat deed hij al eens met de voormalige gebedsgenezer Malachi Dove, wiens volgelingen op het eiland wonen, en dat is hij nu van plan met de zogenaamde ‘duivel van Varkenseiland’.

Ondanks hevig protest van de doodsbange eilandbewoners waagt Joe zich toch op een met schrikdraad, giftige chemicaliën en varkenskoppen afgezet deel van het eiland. Zijn vastberadenheid en zucht naar de waarheid zetten echter gebeurtenissen in gang die zo gruwelijk zijn, dat het woord angst een totaal nieuwe betekenins voor hem krijgt...


Bespreking:
Journalist Joe Oakes zijn levensdoel is het ontmaskeren van bedrieglijke secteleiders, gebebedsgenezers en soortgelijken. Vanaf het moment dat er een vage amateurvideo opduikt, waarop de duivel te zien zou zijn, gaat Joe op pad om deze te ontkrachten. Maar het is niet eenvoudig, want de video werd voor echt verklaard door specialisten. Joe moet dus de plaats waar de video geschoten werd proberen te bereiken. Maar het eiland, in de volksmond Varkenseiland genoemd, heeft een kwalijke reputatie. En iemand vinden om hem er heen te varen is niet makkelijk.
Als hij er dan toch eenmaal voet aan land zet, treft hij er de doodsbange volgelingen van Malachi Dove, een gebedsgenezer die vroeger al eens door Joe ontmaskerd werd, aan. Al snel blijkt dat Malachi zijn vroegere vernedering nog niet nog niet vergeten is, en nog altijd een rekening te vereffenen heeft met Joe.

Dit boek doet me aan de film “Cop land” (met Sylvester Stallone) denken: het is een traag verhaal, en de ganse tijd zat ik te wachten tot de actie en spanning er eindelijk aan komt. En als het boek eindigt zat ik nog altijd op mijn honger, en dan blijf ik daar achter met een een “was dat alles?”-gevoel.

Een origineel gegeven en een kleine twist op het eind zijn eigenlijk de enige positieve punten, maar dat is lang niet genoeg om er een goed boek van de maken. De wetenschap dat Mo Hayder in het verleden zulke goede boeken afleverde, maakt het nog pijnlijker deze misser te lezen. Dit is, met stip, het slechtste boek dat ik dit jaar las en het is erg jammer dat haar naam op deze cover prijkt.

Ik ga er niet meer woorden aan vuil maken, en een kaarsje branden dat haar volgende boek terug het niveau van Vogelman en Tokio haalt.

Mijn score: 3/10

 

Motivatie van de keuze:
Dit boek, dat volgt op "Vogelman", is het enige van haar dat ik nog niet las.

De achterflap:
Meer dood dan levend wordt het echtpaar Peach in hun huis in Londen aangetroffen: vastgebonden, mishandeld en uitgedroogd. Van hun zoontje Rory en de dader ontbreekt elk spoor. Kinderen in de omgeving spreken van een 'trol' dien hen lastig valt. Verbeten stort Jack Caffery - de getroubleerde held uit "Vogelman" - zich op het onderzoek. Een complicatie hierbij zijn Caffery's persoonlijke herinneringen aan de nooit opgehelderde verdwijning van zijn broertje Ewan, vijfentwintig jaar geleden. Gaandeweg het onderzoek komt er zoveel modder boven dat Caffery zelf doof de stroom lijkt te worden meegesleurd...

Bespreking:
In dit boek, het tweede van deze schrijfster, vinden we de hoofdpersonages van haar debuut "Vogelman" weer terug. We zijn nu één jaar verder en rechercheur Jack Caffery worstelt nog altijd met de onopgeloste verdwijning van zijn broertje, 25 jaar geleden. Hij woont ondertussen samen met Rebecca Morant, één van de slachtoffers uit het vorig boek.

Weer slaagt Mo Hayder erin de lezer te verrassen door hem enkele onverwachte, goed gevonden wendingen voor te schotelen op het moment dat men het niet verwacht, zodat de spanning, tot ver in het boek, blijft.
Maar ik werd deze keer niet in het verhaal gezogen. Ik had het gevoel dat de schrijfster absoluut "Vogelman", zowel qua wreedheid als qua complexiteit, wou overtreffen, en daarom kwam het plot mij bij momenten vrij ongeloofwaardig over.

Ook zijn van de personages, op Jack en Rebecca na, enkel die deeltjes van hun karakter uitgewerkt die nodig bleken om hun gedrag in het boek te verklaren.

Al bij al is het goed boek, dat vlot weg leest, maar ik vind het wel het minste van haar drie boeken tot nu toe.

Mijn score: 7/10