Erics BIBber Blog

De verpakking:
Als deze cover een ding doet, dan is het opvallen: In witte koeien van letters wordt de titel, alle spellingsregels aan de laars lappend, in vier stukken gehakt, uitgesmeerd over het grootste deel van het beschikbare oppervlak. En wat is er mis met “claustrofobie”? Veel blijkbaar, want de uitgever opteerde voor het Engelse “claustrofobia”. Hopelijk denkt de potentiële koper of lezer niet dat het een Engelstalig boek betreft dat verkeerdelijk tussen de Nederlandstalige boeken gelegd werd. Op de overblijvende ruimte worden nog de naam van de auteur en een vrij onopvallende foto van een spoortunnel gepropt, die door het felle licht aan het einde van de tunnel toch iets mysterieus aan de voorpagina toevoegt.. Het geheel is veel te druk, maar je zal er wellicht niet naast kunnen kijken. De invulling van de achterflap is beter geproportioneerd, en evenwichtiger uitgevoerd. Wel is het te betreuren dat de korte inhoud een paar onzorgvuldigheden bevat.

De inhoud:
Tijdens het spitsuur in Londen wordt een overvolle metro gekaapt en tot stilstand gebracht in een van de tunnels die het metrosysteem rijk is. Een groepje christelijke fundamentalisten dreigt de tunnel op te blazen, waardoor die onder water zal komen te staan; een soort massale doopplechtigheid.
De machinist van de trein, George, lijdt – ironisch genoeg voor een metrobestuurder – aan een ernstige vorm van claustrofobie, en het gevoel ondergronds opgesloten te zitten drijft hem zowat tot waanzin.
De kapers hebben een satellietverbinding aangelegd, waardoor honderduizenden kijkers verspreid over de hele wereld de kaping live kunnen volgen via de internationale nieuwszenders. De autoriteiten staan machteloos: met honderden gegijzelden is dit de grootste terroristische dreiging sinds 11 septermber. Als enkele uren later blijkt dat de kapers George’ vrouw en kinderen betrokken hebben bij hun zieke plan, ontstaat een explosieve situatie...


Het rapport:
De in Oxford verblijvende Brit Max Kinnings werkte vroeger in de muziekindustrie, maar momenteel voorziet hij in het levensonderhoud van zijn gezin met het schrijven van scenario’s en boeken. Ook doceert hij schrijfcursussen aan de de universiteit van Brunel, in de Londense westrand.

In eigen land publiceerde hij begin deze eeuw al twee humoristisch getinte boeken vol actie, maar zijn derde boek ‘Baptism’ raakt maar niet in de winkelrekken, hoewel het in 2008 zelfs op de korte lijst stond van boeken die op het Berlijnse filmfestival voorgesteld zouden worden. Maar dat kon uitgeverij De fontein er niet van weerhouden het boek alvast in Nederlandse vertaling onder de titel Claustrofobia uit te brengen, waardoor het meteen ook het eerste boek van deze auteur is dat we in onze moedertaal kunnen lezen.

In een tijd waarin alle media bol staan met feiten over moslims die het Westen belagen, komt Max Kinnings op de proppen met een terrorist die van mening is dat de katholieke kerk zich tegenwoordig maar karakterloos opstelt, en zich als een mietje gedraagt. Niet dat hij de strijd wil aangaan met de islamieten, maar om, als religies die beide een god aanbidden, verenigd ten strijde te trekken tegen corruptie en hypocratie van de westerse economische mogendheden. En om die boodschap uit te dragen brengt deze man samen met enkele kompanen op een hete zomerochtend een metrostel in een Londense tunnel tot stilstand. Ze dreigen ermee, voor het oog van de wereld, de honderden passagiers aan boord te laten verdrinken in de tunnel. Ondertussen doen de autoriteiten in de persoon van psycholoog en crisisonderhandelaar Ed Mallory er alles aan om in contact te komen met de kapers in de hoop hen op andere gedachten te brengen.

Op zich is dit een origineel gegeven, maar het feit dat de kapers - op een internetconnectie na - geen eisenpakket hebben dat ze graag door de authoriteiten ingewilgd zien, maakt van deze gijzeling maar een doelloze bedoening en catalogiseert dit verhaal meteen bij de pretentieloze “red de onschuldige slachtoffers”-verhalen vol actie waar ze in Hollywood zo gek op zijn: verstand op nul en lezen maar.

En met die instelling is Claustrofobia best een spannend boek waarvan te genieten valt, want dan erger je je niet aan de verschillende manieren waarop van bladvulling bijna een kunst gemaakt wordt. Zo krijgen we in het begin van het boek een pagina’s lange niets ter zake doende uitweiding over het Londense openbaar vervoer; wordt er tot vier keer toe verwezen naar een verjaardagsfeestje bij een kindvriendelijk Italiaans restaurant, alsof dat het hoogtepunt van geluk was in het leven de metrobestuurder en zijn gezin; en wordt van alle passagiers van de laatste wagon een opsomming gegeven van hun naam en de redenen van hun aanwezigheid in het treinstel

Dit laatste draagt er toe bij dat de hoeveelheid opgevoerde personages aanzielijk is, maar gelukkig worden enkelen ervan vrij grappig voorgesteld. Wat te denken van een onderhandelaar die niet functioneert zonder alcohol? Of een pedofiel die zich aansluit bij een kloostergemeenschap (meestal is het andersom)? Of de metrobestuurder met claustrofobie? Om er maar enkele te noemen. Die claustrofobie wordt trouwens feilloos genezen door de gijzelnemer, na wat gezamelijk uitgevoerde ademhalingsoefeningen, om nogmaals te onderstrepen dat dit boek echt alleen maar de bedoeling heeft te entertainen.

Met Claustrofobia heeft Max Kinnings een bijzonder onderhoudend en vlot lezend verhaal geconstrueerd dat zich perfect leent om gelezen te worden ergens op een zonnig strand met een goede cocktail binnen handbereik, maar als de lezer zich wat concentreert of vragen begint te stellen, blijkt al snel dat er toch wel wat tekortkomingen aan de oppervlakte komen en dat de auteur nog een lange weg heeft af te leggen vooraleer hij de toets der kritiek kan doorstaan. Dus herhaal ik het nog maar eens: verstand op nul en genieten maar.

Het verdict: 7/10