Erics BIBber Blog

De eerste alinea:
Het huis aan de rand van Eschweiler, een voorstad van Aken, grenzend aan de eerste bossen van de Eifel. Het Haus der Drachen was een imponerend, somber gebouw, gedeeltelijk opgetrokken in donkere natuursteen. De witstenen omlijsting van de ramen was vergrijsd, en het dak had een onbestemde kleur gekregen door een dikke kaag korstmos. De tuin, ooit groot en ruim, was door jarenlange verwaarlozing vrijwel dichtgegroeid. Hoge bomen hielden elke zonnestraal buiten, en de afhangende takken van de grote sparren leken altijd te druipen van het vocht, alsof ze uit een zwart moeras waren opgerezen. Aan het begin van de oprit, aan weerszijden van het roestige hek, stonden twee gemetselde pilaren, eveneens in natuursteen. Op elke pilaar troonde een groen uitgeslagen, ineengekronkelde draak die zijn eigen staart verslond. Ouroboros, het symbool van de eeuwige terugkeer en de eenheid van alles..

De korte inhoud
Welke kwade krachten beheersen de vakgroep Westerse antropologie in Leiden? In korte tijd vallen er meerdere doden. Is het de geest van Uilenspiegel die rondwaart? De middeleeuwse plaaggeest zorgt in elk geval voor haat en nijd tussen een aantal wetenschappers die zich met hem bezighouden.
Is het hebzucht? De Duitse onderzoeker Waldemar Isfeld heeft een unieke oude Uilenspiegel-druk in zijn bezit die hij aan niemand wil laten zien. De Nederlandse docent Job Deerlijk raakt gefrustreerd en geobsedeerd door die houding.
Maar dan doet hij nota bene zelf een merkwaardige vondst in de oude tennisclub Providentia. Slim Bensoussan, Jobs assistent, bijt zich vast in de materie, en ontdekt onvermoede verbanden tussen Uilenspiegel, de tennisgeschiedenis en het Nederlandse koningshuis.
Is er een schuldige aan te wijzen voor al die doden? Of… is de Westerse antropologie bezig zichzelf uit te roeien?.



Het volledige rapport
De Nederlandse schrijfster en vertaalster Corine Kisling kreeg haar eerste voetnoot in de geschiedenis van het spannende boek toen ze in 1997 de Schaduwprijs uitgereikt kreeg voor Satan in de polder. Na drie werken onder haar eigen naam begon ze spannende boeken te publiceren in samenwerking met haar Belgische man, Paul Verhuyck. Hun meest recente werk De duim van Alva werd vooral in Vlaanderen goed gesmaakt met nominaties voor zowel de Hercule Poirotprijs als de Diamanten Kogel.

Kwelgeest is de voorganger van De duim van Alva, waarop de mannelijke helft van het schrijversechtpaar duidelijk zijn stempel drukte. Niet alleen was hij vele jaren verbonden aan de universiteit van Leiden, waar het verhaal zich afspeelt, maar publiceerde hij ook al non-fictie over Tijl Uilenspiegel, het belangrijkste thema van dit boek.

Een ongeluk komt nooit alleen. Ook niet op de vakgroep Westerse antropologie van de universiteit van Leiden, waar zich op korte tijd enkele rampzalige gebeurtenissen voltrekken, waarvan de meeste van ver of van dichterbij te maken hebben met Tijl Uilenspiegel. Meer bepaald met de frustraties van Uilenspiegelkenner en docent Job Deerlijk tegenover een Duitse collega het vroegst bekende boekwerk over de Nederlands-Duitse folkloristische figuur bezit, maar volledig afschermt voor de buitenwereld. Maar Job vindt zijn motivatie en werkvreugde terug als hij toevallig zelf op een eeuwenoud document stoot dat handelt over zijn favoriete volksfiguur. Misschien zelfs ouder dan de onbereikbare publicatie van Waldemar Isfeld.

Kwelgeest leest vlot weg, en wordt gelardeerd met lesjes geschiedenis over de meest uiteenlopende onderwerpen, zoals de leerstoel Westerse antropologie, Uilenspiegel en tennis. Misschien pronken de auteurs net iets teveel met hun kennis. Maar de geanimeerde kijk die ze de lezer geven op de petites histoires binnen een universitaire leerstoel maakt dan weer veel goed.

Hoewel Kisling & Verhuyck hun verhaal compact houden rond een relatief kleine groep personages neemt hun plot de vorm aan van een leeslint: aanvankelijk verweven de verhaallijnen zich strak tot een stevig geheel om haast ongemerkt de geloofwaardigheid te ondergraven en aan het einde rafelt het volledig uit, met een aantal losse eindjes tot gevolg.

De personages worden goed gestoffeerd, maar sommigen ontgroeien de status van typetje niet, waarbij het vooral leuk is te mogen vaststellen dan Job ontaardt in een moderne Tijl; een beschaafde versie van de vlegel die zijn bazen ten allen tijde een spiegel voorhoudt.

Kwelgeest is best een onderhoudend verhaal, maar jammer genoeg leidt het nergens naartoe, waardoor de liefhebber van spannende boeken op zijn honger blijft zitten. De vermelding “Roman” op de cover moest blijkbaar als waarschuwing geïnterpreteerd worden.

Het definitieve verdict: 5/10