18-06-08
LESCROART John - De verdachte
Aan mijn eerst kennismaking met het werk van deze auteur hield ik wat gemengde gevoelens over, want De Hunt club ontsteeg de middelmaat niet. Diezelfde gemengde gevoelens kwamen bij mij boven toen dit boek uit een zending van Crimezone te voorschijn kwam. Maar elke auteur verdient een eerlijke tweede kans. John Lescroart krijg deze nu dan ook.
De achterflap:
Als Dr. Caryn Dryden dood wordt aangetroffen in bad, vermoedt de politie dat de dader een goede bekende van het slachtoffer moet zijn geweest: haar echtgenoot, Stuart Gorman. Hij had nog maar net gehoord dat zijn vrouw van hem wilde scheiden en er wacht hem een miljoenenuitkering van haar levensverzekering.
Advocate Gina Roake, partner bij Dismas Hardy, is blij met deze belangrijke zaak, vooral omdat Gorman een waterdicht alibi lijkt te hebben. Maar naarmate ze meer tijd met hem doorbrengt raakt Gina steeds verder verwikkeld in Stuarts verleden vol geheimen, liefde en leugens...
Bespreking:
De Californische zanger-muzikant-auteur John Lescroart schreef al een aantal juridische thrillers bij elkaar. In het merendeel van die boeken zijn de hoofdrollen weggelegd voor de advocaten Dismas Hardy en Abe Glitzky. Hoewel deze nog bijrolletjes toebedeeld kregen, ligt de nadruk in zijn twee rencenste boeken, De Hunt club en De verdachte, op andere personages. Deze werken kunnen dan ook als totaal op zichzelf staande verhalen beschouwd en gelezen worden.
In De verdachte, volgen we advocate Gina Roake. Zij besluit na een lange tijd van afwezigheid, waarin ze het verlies van haar grote liefde probeerde te verwerken, zich terug in de hectische wereld van het pleiten in te werken. Van een jeugdvriend krijgt ze een zaak in de schoot gegooid: Stuart Gorman, een auteur van esoterische natuurboeken is de hoofdverdachte van de moord op zijn vrouw, die hem net had laten weten te willen scheiden. Hoe meer indirecte bewijzen door de politie verzameld worden, hoe harder hij zijn onschuld uitschreeuwt. En hoe meer Gina begint te twijfelen aan de onschuld van haar cliënt.
Wat tijdens het lezen onmiddellijk opvalt is dat ondanks het feit dat sommige van de personages ook al een grote rol speelden in zijn vorig boek, elke verwijzing naar De Hunt club ontbreekt. Het lijkt er bijna op dat de auteur er niet aan herinnerd wil worden.
Met De verdachte heeft hij alvast een degelijke juridische thriller afgeleverd waar weinig op aan te merken valt. De hoofdpersonages worden mooi uitgediept tot driedimentionele figuren en de aangename vertelstijl van de auteur draagt ertoe bij dat het boek aangenaam wegleest en nooit saai dreigt te worden.
Ook de plot wordt mooi opgebouwd. Al zullen doorgewinterde thrillerlezers de dader al wel voor de eigenlijke ontknoping kunnen aanwijzen. Want het aloude schrijverstrucje dat het personage dat het minst in de kijker loopt de dader is, geldt ook deze keer weer. Gelukkig is het motief dan weer wat moeilijker uit te vissen, zodat het boek tot het eind toe blijft boeien.
Maar het grootste minpunt moet op rekening van de uitgever van deze editie bijgeschreven worden. De occasionele taal- of zetfouten kunnen nog met de mantel der liefde bedekt worden, maar het tot vijfmaal toe betrapt worden op naamsverwisselingen kan niet door de beugel en dat knaagt zowel aan het leesplezier als aan het waardeoordeel van het boek.
Alles bij elkaar genomen is deze milde aanklacht tegen oppervlakkigheid, vooringenomenheid en politisering van het rechtsproces een degelijk spannend boek geworden waarvan elke liefhebber van de jurische thriller met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid zal kunnen genieten.
Mijn score: 7/10
19:35 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: lescroart_john, 7, vertaald, usa | 
Facebook |
07-06-07
LESCROART John - De Hunt club
Motivatie van de keuze:
Eindelijk nog eens een recensieboek in de brievenbus gevonden, en groot was de verbazing toen het een boek van John Lescroart bleek te zijn, want dit boek is ook het onderwerp van de huidige Crimeclub editie, die eerstdaags op gang geschoten wordt tijdens het bezoek van de auteur aan Nederland en Vlaanderen. Het is een grote naam met al 17 boeken achter zijn naam. Maar voor mij is het een nobele onbekende.
De achterflap:
Wanner de dode lichamen van rechter Palmer en zijn minnares in zijn werkkamer worden gevonden, heeft het alle schijn van een crime passionel. Totdat Inspecteur Juhle ontdekt dat de rechter niet in alle kringen even geliefd was en een ogenschijnlijke eenvoudige zaak verandert in een complex geheel.
Ondertussen denkt Wyatt Hunt, van het kersverse detectivebureau De Hunt club, een blauwtje te hebben gelopen als de knappe advocate Andrea Parisi niet komt opdagen. Ze lijkt van de aardbodem verdwenen. Maar wanneer Parisi de belangrijkste verdachte is van inspecteur Juhle, bedenkt Wyatt zich niet langer en besluit op eigen houtje onderzoek te doen naat haar mysterieuze verdwijning. Met gevolgen die ook hij nooit had kunnen voorzien...
Bespreking:
John Lescroart is vooral bekend van zijn serie boeken over het advocatenkantoor van Dismas Hardy en Abe Glitzky. Maar in De Hunt club zijn de hoofdrollen weggelegd voor Devin Juhle, rechercheur bij moordzaken, en vooral Wyatt Hunt, een privé-detective. Dit boek is dan ook een pure detective geworden. In de eerste vier hoofdstukken maken we kennis met Wyatt Hunt en wordt beschreven hoe hij, verplicht door de omstandigheden, zichzelf transformeert van een gemotiveerde medewerker van de kinderbescherming tot het hoofd van een klein detectivebureau, dat vooral werkt voor de advocatenkantoren van San Francisco.
Als Wyatts nieuwe vriendin Andrea Parisi na een eerste afspraakje niet meer van zich laat horen en van de wereld lijkt verdwenen te zijn, steekt hij al zijn energie in de zoektocht naar haar. Als hij zijn vriend en politie-inspecteur Devin Juhle hierover aanspreekt, blijkt dat de politie ook op zoek in naar haar, want zij is de belangrijkste verdachte in een onderzoek naar moord op een hooggeplaatst rechter en zijn vriendinnetje. Wyatt en Devin besluiten hun krachten te bundelen om zo en Parisi terug te vinden en een dubbele moord op te lossen.
Deze vriendschappelijke band tussen een lid van de politie en een buitenstaander, die resulteert in een samenwerking is niet het enige wat gelijkenissen oproept met Jonathan Kellermans reeks rond kinderpsycholoog Alex Delaware en zijn vriend commissaris Milo Sturgis. Ook de thematiek en de schrijfstijl leunen nauw bij elkaar aan. Wel was het moeilijk om in het boek te komen, want om ondefinieerbare redenen dwaalden gedachten af tijdens het lezen, zodat er regelmatig een passage opnieuw moest gelezen worden, maar eens het verhaal goed op dreef kwam, was het aangenaam lezen.
Het sterkste punt van dit werk is onmiskenbaar het plot: met veel aandacht voor detail wordt elke stap van het moordonderzoek beschreven waarbij er als van zelfsprekend een aantal doodlopende sporen vooraf gaan aan de spannende ontknoping vol actie. De auteur is er ook mooi in geslaagd om de schuldigen lang uit het vizier van de lezer te houden, zodat de lezer verplicht wordt bij de les te blijven.
Zoals bij veel andere boeken wordt ook hier enkel het hoofdpersonage zeer diep uitgewerkt. Van de anderen wordt juist zoveel – of zo weinig – achtergrond meegegeven als nodig is voor het verhaal. Over het algemeen wordt het verhaal zeer geloofwaardig verteld, maar er zitten toch een paar serieuze deuken in als blijkt dat de Juhle zich door Hunt laat vertellen wat er moet gebeuren, alsook dat Hunt en zijn medewerkers de politie keer op keer de loef afsteken.
Opvallend is vast te stellen dat Lescroart in dit boek meermaals blijk geeft van een verholen kritiek op het wezen- en adoptiebeleid. En zijn pastiche op de ceremonie van het wijn proeven is zeer geslaagd..
Ondertussen is het ook algemeen bekend dat de auteur een fanatiek musicus is. En dat was blijkbaar een goede reden om als extraatje bij het het boek een CD’tje te voegen met daarop 2 nummers van zijn hand: een aangename mix van folk, blues en jazz.
Het is zeker geen slecht boek, maar ook geen topper, want daarvoor waren er te veel kleine ergernissen. Het eindoordeel luidt dan ook: gewoon goed.
Mijn score: 6/10
18:57 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: lescroart_john, vertaald | Facebook |