Erics BIBber Blog

De openingszin:
Een verduisterd schip is een verdoemd schip, dacht Moore.

De korte inhoud
CIA-agent en ex-Navy SEAL Maxwell Moore werkt al jarenlang undercover in Afghanistan en Pakistan, op jacht naar terroristen van Al Qaida. Onverwachts wordt hij teruggeroepen naar de Verenigde Staten. In het diepste geheim is een groep specialisten van verschillende Amerikaanse agentschappen – FBI, DEA, ATF en US border Control – geformeerd die een levensgevaarlijke dreiging onschadelijk moet zien te maken. Op satellietfoto’s valt namelijk te zien dat twee van Amerika’s grootste vijanden de handen ineen hebben geslagen: de taliban en het Juarez-drugskartel uit Mexico.
Voor Moore en zijn nieuwe collega’s begint een jacht op een vijand die even machtig als meedogenloos is. Het Juarez-kartel vecht even ten zuiden van de Amerikaanse grens een keiharde oorlog uit met een rivaliserend syndicaat met als inzet de export van drugs naar de Verenigde Staten. De ambitieuze en uiterst wrede Dante Corrales gaat voorop in de strijd tegen de Amerikaanse grenspolitie en de DEA aan de ene kant, en de concurrentie aan de andere kant. Maar Corrales is slechts een uitvoerder en de grote vraag voor Moore en de zijnen is: wie is de werkelijke topman van het drugskartel? En waaruit bestaat de samenwerking tussen de taliban en de Mexicanen precies, gaat het alleen om de invoer van drugs of gaat het mogelijk om een nog groter gevaar?


Het volledige rapport
Met, naast een tiental non-fictie werken, meer dan vijftig titels in vijf verschillende reeksen, was de Amerikaanse succesauteur Tom Clancy dit jaar aan iets nieuws toe. Samen met de ervaren, maar in ons taalgebied nobele onbekende coauteur Peter Telep wordt nog maar eens een nieuwe serie opgestart. Ditmaal met CIA-agent Maxwell Moore, die zijn sporen al verdiende bij de Navy Seals.

In het eerste deel, dat de titel De ogen van de vijand meekreeg, wordt het hoofdpersonage uit zijn vertrouwde werkgebied in Pakistan weggeroepen om in Mexico een mogelijke connectie tussen de Taliban en de Mexicaanse drugsmaffia te onderzoeken. Tegelijkertijd willen zowat alle Amerikaanse drieletterwoorddiensten het hoofd van het machtigste drugskartel van hun zuiderbuur identificeren en neutraliseren.

Wie er nu nog aan twijfelt dat dit een boek vol actie is, zal snel overtuigd worden, want nog voor de eerste dertig bladzijden omgeslagen zijn, werden al twee schepen en een hotel opgeblazen. En dan volgen er nog meer dan vierhonderdvijftig pagina’s groots opgezette internationale actie waarbij de kogels zowat constant in het rond vliegen. Kortom De ogen van de vijand is weer een schoolvoorbeeld van een Hollywoodfilm op papier.

Er worden een massa personages geïntroduceerd, waarvan het de moeite niet waard is hun namen te onthouden want de meerderheid ervan verwordt meestal vroeger dan later tot kanonnenvoer. Met deze overvloed aan gewapende confrontaties en afrekeningen willen Tom Clancy en Peter Teleb de lezers bij de keel grijpen en overdonderen. Maar in plaats van deze laatsten met open mond van bewondering en verbazing achter te laten, verliezen de auteurs hun publiek na de zoveelste schietpartij op rij.

Niet alleen wordt in De ogen van de vijand overdreven met de actie, maar het wordt echt te bont als gevangenisdirecteurs hun gevangen eropuit sturen om te gaan afrekenen met een concurrerend kartel of als hele pelotons militairen zonder medeweten van hun hiërarchische oversten, gebruikmakend van helikopters en andere voertuigen op eigen houtje missies gaan uitvoeren. “Trop is teveel,” zei een Belgisch ex-premier ooit en dit boek is daar een prachtig voorbeeld van.

Als daarnaast ook nog eens teveel zaken zomaar uit de lucht komen vallen en er net iets teveel infiltranten allerhande opereren, is er maar een conclusie mogelijk: totaal ongeloofwaardig.

Ik kan De ogen van de vijand dan ook alleen maar aanraden aan hen die zich met het verstand op nul door een boek kunnen werken, en denk met weemoed terug aan hoe de eerste reeks van Tom Clancy, met Jack Ryan in de hoofdrol, destijds een kwalitatieve trendsetter was. Het is amper te bevatten dat beide reeksen uit hetzelfde hoofd ontsproten zijn.

Het definitieve verdict: 4/10

De openingszin:
‘Niet doen, John!’ zei Dewit.

De korte inhoud
Een man wordt op wrede wijze geliquideerd: hij is met handen en hoofd ondergedompeld in ziedend frituurvet op het Falconplein in Antwerpen. De persheeft het in geuren en kleuren over de gruwelijke Frituurmoord. Door die misdaad stoten de speurders Carpentier en Dewit op een smokkelroute tussen Rusland en Europa. Er worden onder meer al dan niet vervalste doeken van Rubens verhandeld. Via Svetan een bloedmooie Georgische, komen ze in aanraking me de Russische maffia. Het Falconplein wordt niet voor niets ook het Rode Plein genoemd.
Ondanks alle tegenwerking en intimidaties, ook uit de meest onverwachte hoek, slagen de speurders erin de frituurmoord op te lossen.


Het volledige rapport
De sinjoor Piet Teigeler, ruilde een aantal jaar geleden om gezondheidsredenen de wereldstad Antwerpen in voor een huisje onder de Spaanse zon. Al tijdens zijn journalistieke loopbaan publiceerde hij samen met Eddy Van Hee, onder het pseudoniem Woody Dubois twee spannende boeken. Maar pas toen hij van zijn pensioen kon genieten, begon hij aan een tiendelige reeks met rechercheurs Carpentier en Dewit in de hoofdrollen, die in 2007 afgesloten werd met Dood.

Drie dode meesters, uit 1997, is het vierde boek uit de serie. Hierin worden de Antwerpse protagonisten op kerstavond opgeroepen voor een bizarre moord: een kunstschilder werd met zijn hoofd ondergedompeld in het hete bakvet van een frituur op het Falconplein. Het begin van een zoektocht naar de daders, die Carpentier en Dewit leidt langs de werelden van de Russische maffia, kunsthandel, -smokkel en –oplichting. En ondertussen worden ze constant in de vingers gekeken en tegengewerkt door de Bijzondere Opsporingsbrigade, die kost wat kost deze zaak naar zich toe willen trekken.

Thematisch leunt Drie dode meesters nauw aan bij het recent verschenen De bloedakker van Andrea Camilleri: een moord die ogenblikkelijk gelieerd lijkt aan de maffia, maar waarvan het later twijfelachtiger wordt of de daders wel moeten gezocht worden bij de Dons, consiglieri of hun voetvolk. Maar het Vlaamse verhaal is voorzien van een veel complexer plot en werd degelijker uitgewerkt en verteld dan zijn Italiaanse tegenhanger.

Piet Teigeler waakt er zorgvuldig over dat zijn personages geloofwaardig blijven en mensen van vlees en bloed dicht benaderen. Hierdoor is het aangenaam vertoeven in het verhaal, en wordt het lezen een samenzijn met aimabele maar gedreven figuren. Carpentier is het best te vergelijken met een kat met jongen: een zeer aaibaar beestje dat zonder waarschuwing venijnig uit de hoek zal komen als de jongen – lees het onderzoek – in gevaar komt.

Hoewel het algemeen geweten is dat 99 percent van alle spannende boeken een goede afloop heeft, is het toch ontgoochelend op de achterflap te mogen lezen dat het moord opgelost wordt. Toch slaagt de auteur erin de weg naar de oplossing te plaveien met voldoende plotwendingen om van Drie dode meesters een meer dan onderhoudend werkje te maken.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste zin:
Hij werd wakker van een hard, aanhoudend gebons op de voordeur

De korte inhoud
Commissaris Montalbano, een van de beroemdste speurders uit de hedendaagse misdaadliteratuur, krijgt te maken met een gruwelijke, mysterieuze moordzaak. Op een kleiveldje net buiten het plaatsje Vigàta wordt na een hevige regenbui een plastic zak aangetroffen met daarin het lichaam van een man. Hij is om het leven gebracht met een nekschot, onherkenbaar verminkt en in precies dertig stukken gezaagd. Wie is hij en waarom is hij vermoord?
Op het eerste gezicht lijkt het om een typische maffiamoord te gaan, maar Montalbano voelt dat er meer aan de hand is. De zaak vertoont opvallend veel overeenkomsten met het Bijbelverhaal van Judas. Die kreeg voor het verraden van Jezus dertig zilverlingen betaald, die na zijn zelfmoord werden gebruikt om het land van een pottenbakker te kopen, dat zou dienen als begraafplaats voor vreemdelingen. Montalbano moet enorme risico’s nemen om zichzelf en zijn collega’s te redden van het besmettelijke verraad rond het kleiveld.


Het volledige rapport
Andrea Camilleri werd in 1925 geboren in het Siciliaanse havenstadje Porto Empedocle. Al tijdens zijn studies schreef hij poëzie en kortverhalen, maar zijn eerste publicatie zag pas in 1978 het levenslicht. Die eerste stappen in de wereld van het boek waren geen groot succes, want na een tweede publicatie werd het meer dan tien jaar stil rond de auteur. Pas in 1992 blies de ondertussen naar Rome uitgeweken man zijn schrijverschap nieuw leven in met Het jachtseizoen dat wel opgemerkt en gesmaakt werd. In 1994 introduceerde hij in De vorm van Water zijn vaste personage Salvo Montalbano, inspecteur bij de politie in Vigàta, een fictief plaatsje op Sicilië, dat zo erg lijkt op Camilleri’s geboorteplaats, dat de Siciliaanse stad in 2003 haar naam officieel wijzigde in Porto Empedocle Vigàta. De reeks bestaat, naast een groot aantal kortverhalen en enkele novelles, uit zeventien boeken en wordt ondanks de hoge leeftijd van de immens populaire auteur nog jaarlijks uitgebreid.

De bloedakker vloeide al in 2008 uit zijn pen, maar is pas nu in Nederlandse editie verschenen. Hierin wordt na een hevige regenbui op een kleiveld buiten de stad een zak aangetroffen met daarin het in dertig stukken gezaagde lichaam van een onbekende man. Salvo Montalbano heeft niet alleen de handen vol met het onderzoek naar deze moord, die op het eerste zicht gepleegd werd door maffiosi, maar moet daarnaast ook nog eens rekening houden met collega’s die net dit moment uitgekozen hebben om hun ontevredenheid kenbaar te maken.

Andrea Camilleri houdt er een bijzonder luchtige vertelstijl op na wat resulteert in een verhaal dat enorm snel wegleest. De bloedakker wordt hierdoor een ideaal tussendoortje. Maar de auteur moet wel waken over de conversaties in het boek, want deze zijn soms op het randje van het debiele af.

Voor de lezer – zoals ondergetekende – voor wie De bloedakker een eerste kennismaking betekent met Italiës populairste commissaris, bevat het boek veel te weinig achtergrondinformatie over de vaste personages, waardoor er een aantal vragen onbeantwoord blijven. De belangrijkste is wellicht waarom Agatino Catarella zich aan de lopende band bedient van de vreselijkste zinsconstructies en absurde woordkeuzes.

De lichtvoetigheid van vertellen en de humor in het verhaal staan dan weer in schril contrast met de nurkse tobbende hoofdfiguur wiens stemmingswisselingen enkel te neutraliseren zijn met koffie en lekker eten. Andrea Camilleri brengt met Salvo Montalbano de Italiaanse tegenhanger tot leven van Pieter Aspes commissaris Van In of Baantjers De Cock: volkse figuren die weten te genieten van het leven en die tegelijk ouderwetse maar zeer capabele speurders zijn. Kortom personages in wiens gezelschap het ondanks hun grillen aangenaam toeven is.

Wel is er sprake van enige verwaandheid van de kant van de auteur, want hij laat zijn personages meermaals boeken ter hand nemen uit zijn eigen bibliografie, wat vreemd overkomt

Qua plot is het verhaal best goed opgezet en geloofwaardig uitgewerkt, maar sommige van de onderzoeksstappen van de commissaris kunnen enige kunstmatige geconstrueerdheid niet verbergen. Maar het blijft te allen tijde genietbaar.

De bloedakker is een typisch boek om mee te nemen op vakantie: licht verteerbaar, vlot lezend en amusant.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
‘Waar hangt die Braziliaan uit?’

De korte inhoud
Ruud Nooteboom, die als vermogensbeheerder een zware tijd achter de rug heeft, en zijn echtgenote Moniek kijken ernaar uit om tijdens de kerstperiode het druilerige Amsterdam enkele weken te verruilen voor de zinderende zon van Brazilië. Om de twee jaar brengen ze een bezoek aan Monieks zus Anja en haar echtgenoot Jeff da Conceiçao die in Sao Paulo wonen.
De sfeer is bedrukt als Ruud en Moniek in de riante villa van het gezin aankomen. Vreemd, want Jeff is CEO van de grootste autofabriek in Brazilië, zijn inkomen is gigantisch en Anja en de kinderen genieten met volle teugen van hun luxeleventje. Jeff is echter ook een notoire gokker en ditmaal is hij in Las Vegas te ver gegaan. Hij heeft zijn gezin en zichzelf aan de rand van de afgrond gebracht en is daardoor een speelbal geworden van de maffia die de gokpaleizen via ingewikkelde netwerken controleert. Zijn enorme speelschuld kan hij alleen maar delgen dankzij een ingenieuze handel met voorkennis van opties en aandelen. Zijn slimme schoonbroer zal voor en met de maffia een constructie uitwerken waar iedereen, ook hijzelf, beter van moet worden.
Wanneer Ruud iets te gretig wordt en ook nog een verhouding begint met het financiële brein van de maffiaorganisatie van Don Pieri, heeft hij zelf de touwtjes niet meer in handen.



Het volledige rapport
Marc Cave houdt zich niet alleen op professionele basis op in financiële kringen, maar ook in zijn boeken neemt de wereld van banken en aandelenmarkten een prominente plaats in. Zo probeert vermogensbeheerder Ruud Nooteboom in De optiekoning, door handig gebruik te maken van putopties en handel met voorkennis, de dochter van zijn zus uit de handen van de Amerikaanse gokmaffia te houden, door de immens grote uitstaande schuld van haar aan het pokerspel verslaafde vader te vereffenen.

Het gevaar bestaat dat deze materie door de potentiële lezer (te) saai zal bevonden worden, maar de auteur toont zich een begenadigd schrijver en slaagt er schijnbaar zonder moeite in een pakkend verhaal te construeren. Niet alleen beperkt hij de noodzakelijke heorie tot het absolute minimum: om het financiële deel van het verhaal te kunnen volgen is het voldoende te onthouden dat putopties winst opleveren als een aandeel zakt. Maar ook de vlotte pen waarmee het werk op papier gezet werd en de afwisseling tussen de persoonlijke problemen van de protagonisten en voldoende plotwendingen dragen in aanzienlijke mate bij tot het leesplezier.

De personages komen moeiteloos tot leven en slechts bij uitzondering hoeft de lezer de wenkbrauwen te fronsen als een plotwending flirt met de grenzen van de geloofwaardigheid met als kers op de taart een atypisch, maar zeer realistische epiloog die perfect in het plaatje past.

Het blijft een mysterie dat Marc Cave nog niet ontdekt is door het grote publiek, want zijn swingende misdaadverhalen blijven mij telkens positief verrassen. Nu de rest van Vlaanderen nog...

Het definitieve verdict: 7/10

De eerste alinea:
Larry Venice zei tegen zijn vriendin Amanda dat het absoluut niet zijn bedoeling was geweest haar te kwetsen toen hij haar eerder die dag aan de telefoon een egocentrisch mormel had genoemd. Hij had er al de hele dag spijt van en kon aan niets anders denken.

De korte inhoud
De 32-jarige Jack Farrell verdient een stevige boterham met het bespieden van mensen terwijl ze vreemdgaan. Hij hoeft zich nergens zorgen over te maken: het geld stroomt binnen en gezien de menselijke aard is er geen enkele reden om aan te nemen dat hij ooit zonder werk zal komen te zitten.
Maar het zakelijk succes heeft een keerzijde: het fotograferen van liegende en bedriegende mensen heeft van Farrell geen gelukkig mens gemaakt. Steeds vaker vraagt hij zich af of het niet tijd wordt voor iets anders.
Dan wordt hij benaderd door pornoproducent Archie Venice, die hem voor een royaal honorarium inhuurt om zijn zoon Larry ver uit de buurt te houden van zijn ex-vriendin Amanda. Het lijkt een makkelijke klus.
Maar schijn bedriegt – zoals zo vaak – en het is maar de vraag of Farrell op tijd inziet dat de onnozele Larry zijn ex-vriendin helemaal niet nodig heeft om opnieuw in de problemen te raken…


Het volledige rapport
Rotterdammer Elvin Post verbleef een tijdje in New York waar hij onder andere thrillers recenseerde en misdaadauteurs interviewde voor het Algemeen Dagblad. Momenteel woont hij met vrouw en kinderen weer in Rotterdam.

Zijn verblijf in Manhattan inspireerde hem om in de voetsporen te treden van de mannen en vrouwen die hij voor zijn microfoontje kreeg: zijn debuut Groene vrijdag verscheen in 2004 en leverde de auteur meteen een Gouden Strop op. Met Roomservice is de auteur, die eerstdaags zijn zevenendertigste verjaardag mag vieren, aan zijn vierde spannende boek toe.

Wat kan auteur zijn toch een mooi beroep zijn: men is zijn eigen baas en kan zijn onderwerpen naar believen uitkiezen om er dan onder de noemer van research volledig in op te gaan. Elvin Post heeft zichzelf ditmaal vergast op heel wat blote lichamen, want het boek is gesitueerd in de wereld van de pornofilms. Archie Venice, de grootste pornofilmproducent van New York, huurt Jack Farrell in om op zijn zoon Larry te letten en te verhinderen dat deze problemen zoekt met zijn ex-verloofde Amanda, die hem net de bons gaf. Een goedbetaald werkje dus tot Larry zich – zonder Amanda – onder de ogen van Jack in nog grotere problemen werkt…

Roomservice wordt verteld in een zeer luchtige, lichtjes grappige stijl, die nauw aansluit bij de recentste boeken van de Vlaming Bavo Dhooge, en die de sfeer oproept van Amerikaanse B-films: karikaturen van opportunistische personages bij wie maar niets wil lopen zoals ze het gepland hadden. Op één uitzondering na, dan toch, want de detective die in het boek wordt opgevoerd, is eindelijk eens iemand die gewoon het werk doet waarvoor hij betaald wordt, in plaats van op zijn eentje een heel politiekorps te vervangen en verschalken.

Maar de luchtige vertelstijl impliceert ook dat de spanning uit het verhaal gehaald wordt, zodat het boek dichter aanleunt bij het genre van de humor dan bij misdaad. Gelukkig heeft de auteur geopteerd om het verhaal te voorzien van een stevige soundtrack vol rockmuziek, waardoor het boek wat serieuzer over komt.

De opbouw van het verhaal duurt enorm lang en het gevaar bestaat dat menig lezer zal afhaken lang vooraleer de er eindelijk wat actie van de bladzijden spat. Want dan zijn we al bijna door heel het boek heen. Roomservice is ondanks de setting best flauw te noemen en mocht vooral in de eerste helft heel wat meer pit bevatten.

Op het brave inkijkje in de wereld van de pornofilm na, komt Roomservice totaal niet geloofwaardig over. Maar dat is ook niet de bedoeling van de auteur geweest. Die heeft gewoon een goede pastiche willen schrijven die alle elementen van de tweederangsproducties uit Hollywood bevat. En daarin is hij wel geslaagd. Liefhebbers van het lichtere genre, die humor laten primeren op spanning kunnen zich dan ook probleemloos aan dit werkje wagen.

Het definitieve verdict: 5/10

De eerste alinea
Hij zei dat mijn haar mooi was wanneer ik het met wat glanzende gel strak naar achteren kamde.

De korte inhoud
De jonge sommelier Thomas Vandamme wordt badend in het bloed aangetroffen op de stoep van een appartementsgebouw in Gent. Hij is naakt en zijn penis werd weggesneden. Alles wijst erop dat hij van de tweede verdieping is gevallen. Wat is de rol van Heleen Steyaert, culinair journaliste en bewoonster van de flat? Zij herinnert zich niets, maar haar genetisch materiaal is overal op het slachtoffer terug te vinden. Bovendien komt aan het licht dat ze een stel waren aan de universiteit voor gastronomie in Piemonte.
Onderzoeksrechter Maud Gelderman en haar rechercheurs Max Dobbelaere en Gijs De Baets zitten met de handen in het haar. Het onderzoek leidt hen naar Italië, waar ze in contact komen met Abruzzo, een steenrijke wijnboer, kopstuk van de maffia en een manipulator van formaat.


Het volledige rapport
Belinda Aebi werd bijna tweeënvijftig jaar geleden geboren uit een Belgische moeder en een Zwitserse vader, die samen het horlogemerk Rodania op de wereldkaart hebben gezet. Zij ruilde haar job als kinesitherapeute al snel in om een kwart eeuw lang leiding te geven aan de juwelenafdeling van het familiebedrijf. In 2008 verliet ze de firma om zich op het schrijven toe te leggen. Momenteel woont ze met haar gezin in Vlaams-Brabant.

In 2006 schreef ze teksten die de foto’s van Zeger Garré begeleiden in Hello Mister, een fotoboek dat de VZW Zebra Kids foundation in staat stelde een aantal scholen op te richten in de door een tsunami getroffen Indonesische provincie Aceh. Twee jaar later leverde ze onder de titel Swiss made een totaal ander werk af: de biografie van haar vader Manfred Aebi. En in 2010 zet ze, met Dubbelspel haar eerste stappen als misdaadauteur.

Het verhaal begint als de politie arriveert bij een lijk op de stoep. Door het ontbreken van zijn penis lijkt een ongeluk uitgesloten. Rechercheurs Max Dobbelaere en Gijs De Baets staan voor en moeilijke opdracht, want de bewoonster van de flat waaruit Thomas Vandamme naar beneden stortte, beweert zich niets te herinneren en het slachtoffer zelfs niet te kennen. De rechercheurs grijpen zich vast aan een strohalm van een spoor in de culinaire sector dat naar een regio van Italië wijst, waar de maffia een stevige voet aan de grond heeft…

De eerste indruk is dat Dubbelspel een aangenaam verhaal is, met een originele aanpak wat betreft de hoofdverhaallijn: in plaats van alles zo lang mogelijk verborgen te houden voor de lezer, geeft de auteur zo overvloedig veel hints omtrent de toestand van de hoofdverdachte dat je als lezer niet anders kan dan je voortijdige conclusies trekken. Maar op dat moment haalt Belinda Aebi die theorie meedogenloos onderuit, waarmee ze alvast het dwaalspoor van het jaar heeft opgezet in de Nederlandstalige misdaadliteratuur.

Sex verkoopt – dat weet iedereen - en dus offert Belinda Aebi een niet onaardig percentage van haar bladzijden op aan sex: van passionele liefde over prestatiegerichte, obsessionele sex tot misbruik. Het komt allemaal aan bod.

De hoofdpersonages worden mooi uitgewerkt tot aangename levensechte figuren en ondanks dat het werk de kaap van de tweehonderdvijftig pagina’s niet rondt, legt de auteur een mooie basis voor een eventuele serie met de twee rechercheurs en hun onderzoeksrechter.

Maar achter die positieve indruk ontwaart de meer kritische lezer toch een aantal punten die het niveau van het boek wat naar omlaag halen. Zo is zowat het hele Italiaanse gedeelte ronduit ongeloofwaardig: de speurders die letterlijk een paar keer overvliegen, en meteen genoeg informatie verzamelen om een plaatselijke don te ontmaskeren. Nu is het volgens misdaadauteur en woordvoerder van Politie Brussel Christian De Coninck, aan wie ik deze situatie voorlegde, theoretisch mogelijk om agenten zelfstandig in het buitenland te laten opereren, maar hij noemt het, door taalbarrières en gebrek aan kennis van de lokale wetgeving, toch onrealistisch. De gebruikelijke wijze waarop Belgische speurders in het buitenland opereren is door middel van een Internationle Rogatoire Commissie, waarbij de speurders aanwezig zijn, maar alle onderzoeksdaden uitgevoerd worden door de lokale politie ter plaatse.

In een benijdenswaardige poging om Dubbelspel mooi af te ronden ziet de auteur zich naar het einde toe genoodzaakt om alle eindjes met grove steken weg te werken wat een ietwat slordige indruk maakt.

Tot slot kan de muggenzifter zich afvragen hoe iemand met een werkend elektrisch keukenapparaat door huis kan lopen. Want de gemiddelde lengte van het snoer van zulke toestellen komt wellicht in de buurt van de volle honderdvijftig centimeter; oftewel twee stappen. En een verlengkabel vindt vrijwel nooit zijn natuurlijke habitat in een keuken.

Maar al bij al is Dubbelspel een leuk debuut dat zich perfect leent om mee te nemen op vakantie om het met verstand op nul gelezen te worden. Wie hiernaar op zoek is, mag best een extra puntje toevoegen aan deze score, maar de meerwaardezoeker wacht beter nog even vooraleer zich aan een werk van Belinda Aebi te wagen. Want Dubbelspel toont zeker potentie er is nog volop ruimte voor evolutie. Hopelijk krijgt ze ook de tijd.

Het definitieve verdict: 5/10

De verpakking:
Hoewel het geen cover is die meteen in het oog springt, wekt hij, eens opgemerkt, wel de nodige nieuwsgierigheid op door het mysterieuze sfeertje dat uitgestraald wordt. De donkere kleuren van de geheimzinnige schaduw aan de rand van het water in de nabijheid van een al even donker bootje maken een kandidaat koper meteen benieuwd naar de inhoud. Door het gebruik van niet al te grote letters voor auteursnaam en titel verstoren deze, in toch wel felle kleuren afgedrukte woorden het hele concept zelfs niet.

De achterflap is zeer sober uitgevoerd, met enkel maar witte letters op een zwarte achtergrond. Buiten de korte inhoud en een paar citaten uit de pers is er weinig extra informatie op te vinden, wat wel jammer is.

De inhoud:
Op het strand van Sint-Anneke wordt op een mooie zomerdag een dode vrouw in bikini aangetroffen. Ze ligt op haar rug onder een vrolijk gestreepte parasol. Een kogelgaatje in één van haar jukbeenderen wijst op moord. Een professionele moord. De politie staat voor een raadsel. Niemand weet wie de vrouw is, hoe ze op het strand gekomen is, laat staan waarom ze is geliquideerd.

Het rapport: 
De in Spanje verblijvende auteur Piet Teigeler werd in 1936 in Antwerpen geboren uit een Duitse vader en een Vlaamse.moeder. Door zijn afkomst beleefde hij tijdens de oorlogsjaren een woelige jeugd. Na een aantal uiteenlopende jobs achter de rug te hebben belandde hij in de journalistiek waar hij in een carriere die drie decennia overspande, opklom op de hiërarchische ladder. Na zijn pensioen dreven aan onze streken eigen kwaaltjes de man naar het zonnige zuiden, waar hij zich, van zijn pensioen genietend, toelegde op het schrijven van misdaadromans. Tevens was hij van 2004 tot 2008 voorzitter van de International Association of Crime Writers, een wereldwijd verspreide organisatie die de misdaadauteurs verenigt en hun belangen verdedigt.

Na in de jaren zeventig van vorige eeuw, samen met Eddy van Hee onder het pseudoniem Woody Dubois, al twee spannende boeken gepubliceerd te hebben, begon hij in 1995 met Een dode op Sint-Anneke solo en onder zijn eigen naam, aan een tiendelige reeks over de Antwerpse commissaris John Carpentier en zijn partner hoofdinspecteur Leo Dewit, waarvan in 2007 het laatste deel Dood verscheen.

Een dode op Sint-Anneke begint met ... een dode op Sint-Anneke: commissaris Carpentier en zijn collega Dewit worden opgeroepen als op het Antwerpse Scheldestrand het ontzielde lichaam van een jonge vrouw gevonden wordt, die met slechts één schot professioneel uit de weg geruimd lijkt te zijn. De zoektocht naar de dader brengt het duo in contact met bodybuilders, de weduwenaar, Italianen en ex-bajesklanten. Kandidaat moordenaars genoeg, maar wie heeft er een valabel motief?

Met zijn kabbelend, gezapige verloop is dit verhaal een rustpunt in de wereld van het spannende boek: met een bijna antiek aandoende gezapigheid verhaalt de auteur met een zekere nonchalance de avonturen van dit duo, die een personificatie lijken te zijn van de oude en de jonge stieren uit het bekende mopje: John, die met zicht op zijn pensionering alles al gezien en meegemaakt heeft, is tactvol maar amper in de luren te leggen, terwijl Leo, die nog met een overvloed aan enthousiasme en geestdrift op elke zaak en verdachte aanvalt, altijd overtuigd is van zijn gelijk en dat met alle middelen wil bevestigd zien.

De auteur draagt zijn geboortestad Antwerpen in zijn hart, en deelt haar dan ook een niet onbelangrijke rol toe in Een dode op Sint-Anneke: van de verloederde wijk Dam tot het daarmee enorm contrasterende milieu van de nouveaux riches die enkel resideren in panden met zicht op het water. En natuurlijk de favoeriete badplaats van de Signoren: het op wandelafstand van de stad gelegen strand van Sint-Anneke, op de linker Scheldeoever. Het is eigenlijk ongewoon te moeten vaststellen dat, in een eerste boek van een serie, de locatie beter beschreven wordt dan de levensloop van de hoofdpersonages. Van deze laatsten krijgen we weliswaar net iets meer mee dan noodzakelijk is voor het verhaal, maar vooral Dewit blijft een nobele onbekende. Het feit dat het boek ver onder de tweehonderd bladzijden blijft steken, zal hier ook wel iets mee te maken hebben, want er moet natuurlijk ook nog een verhaal verteld worden.

En die plot, die er best mag wezen, wordt, als een bootje op de Schelde, rustig voortkabbelend verteld met een hoog realiteitsgehalte waarin Carpentier een leven leidt met momenten van genot en momenten van hard werken en leidt tot een onverwachte ontknoping die geserveerd wordt voor een nog meer verrassend dessert, waar het verhaal even en zonder waarschuwing in ruw water terecht komt. Het lijkt wel alsof Piet Teigeler zijn publiek pakweg hondervijftig bladzijden in slaap probeert te wiegen om het dan te dood te laten schrikken. Zo groot is het contrast tussen het einde en de rest van het boek.

Een dode op Sint-Anneke is een prima geschreven policier die, ver van de flitsende actie, zeer dicht bij de realiteit aanleunt en daardoor een zeer geloofwaardige indruk maakt, en die de lezer zelfs vijftien jaar later nog altijd nieuwgierig maakt naar meer leesvoer van de hand van Piet Teigeler.

Het verdict: 7/10