Erics BIBber Blog

De eerste zin:
Agent Vargas kreeg het portier van de Toyota-terreinwagen maar met moeite open.

De korte inhoud
Een wrakke vissersboot spoelt aan op een strand van Prince Edward Island met aan boord een zestigtal dode illegale immigranten. Het is winter in dat deel van Canada, wat de zoektocht naar de verdwenen bemanning van de boot bemoeilijkt. Politiechef Arletta Browning kampt met personeelstekort nadat ze haar adjunct Gunt Anderson en de jonge agent Morris ontsloeg na een misgelopen zaak. Toch wil ze de verdwenen bemanningsleden vinden en hen voor de rechtbank brengen.

Anderson en Morris, intussen privédetectives, worden ook bij de zaak betrokken als ze van een advocaat de opdracht krijgen het brein achter de mislukte mensensmokkel te vinden. Hun opdrachtgever handelt echter niet uit menslievendheid, daar komen de beide voormalige rechercheurs al snel achter.
De bemanningsleden hebben ondertussen onderdak gevonden in een verlaten boerderij, van de buitenwereld afgesneden door de sneeuw. Ze willen van het eiland af, maar hun contactpersoon kan (of wil) hen voorlopig niet helpen.
Dan begint een jacht op de bemanning en hun opdrachtgever, waarbij de verschillende partijen niet bepaald op een leven kijken..


Het volledige rapport
Nellie Mandel is een alter ego van Leuvenaar Guido Eekhaut. De auteur reserveerde dit pseudoniem voor een serie boeken die zich afspelen op het Canadese Prince Edward Island, waar het hoofdpersonage Arletta Browning een afdeling van de Royal Canadian Mounted Police korps – kortweg de Mounties – leidt.

Blauwe sneeuw is het derde boek in de reeks. Hierin loopt een gammele vissersboot vast op de kust van het eiland. Als de politie polshoogte neemt vinden ze geen spoor van de bemanning, maar wel een ruim vol levenloze lichamen van mensen die illegaal Canada probeerden binnen te komen. Arletta Browning en haar team openen de jacht op de mensensmokkelaars die zich gehinderd door het slechte weer wellicht nog op het eiland verschuilen. Maar de politie is niet de enige partij die achter de bemanning aan zit. Een onbekende neemt de privédetectives Gunt Anderson en Clive Morris, die vroeger nog onder Arletta Brownings bevel gewerkt hebben, in dienst om de onfortuinlijke mensenhandelaars te lokaliseren. 

Met Blauwe sneeuw lijkt de scheiding te vervagen tussen het werk dat Guido Eekhaut uitbrengt onder zijn eigen naam en datgene wat verschijnt onder het pseudoniem Nellie Mandel. Niet alleen ontbreekt ditmaal het speciale, gemoedelijke huishoudelijke sfeerje waardoor het zo aangenaam toeven was in Rode aarde en Grijze herfst. Ook vertoont dit werk een basisstructuur die opvallend veel lijkt op die van Jalena, het derde werk in de Wolven reeks, dat slechts een dikke maand eerder verscheen dan dit boek. Het lijkt erop dat de auteur twee boeken gepuurd heeft de voorbereiding van slechts één boek, waarbij de vraag opkomt of een pseudoniem plagiaat kan plegen bij zijn geestelijke vader…

Blauwe sneeuw is in wezen in plotgedreven roman, waarin meerdere partijen jacht maken op dezelfde mensen, die op hun beurt wild om zich heen slaan. De meeste personages en de gebruikte locaties zijn ondergeschikt aan de actie. Zelfs de terugkomst van de twee personages die op het eind van vorig boek uitgerangeerd werden, voelt onwennig aan.

Nu de magie afwezig blijft, is Blauwe sneeuw een politieroman geworden zoals er dertien in een dozijn zitten. Gelukkig heeft het verhaal genoeg vaart en bevat het actie en plotwendigen waardoor het zich nog kan handhaven in de middenmoot. Goed, maar ook niets meer. En laat het nu net dat stukje meerwaarde zijn dat gemist wordt.

Het definitieve verdict: 6/10

 
De voorkant:
Stijlvolle omslag, die misschien net iets te donker uitvalt om echt op te vallen, maar wat wel mooi contrasteert met de witte letters.

De achterflap:
Charlottetown. Prince Edward Island, aan de Canadese Atlantische kust. Een plek waar tijdens de zomer Canadese en Amerikaanse toeristen komen uitblazen en waar de cruiseschepen aanleggen. Een eiland beroemd om de vele stranden, de idyllische landschappen, zijn vis en zeevruchten, de architectuur uit een voorbije eeuw.
Maar ook tot hier is de misdaad doorgedrongen. In een restaurant wordt tijdens een brutale overval een gezin vermoord dat met vakantie is, alleen de vrouw ontkomt.
Als politiechef Arletta Browning de zaak onderzoekt, ontdekt ze al snel dat er wat ongewoons aan de hand is met de slachtoffers. Niets is wat het lijkt.
Gaandeweg blijkt ook haar eigen verleden en haar ontvoerde en nooit teruggevonden dochter met deze zaak de maken te hebben. Wanneer een agent van de Royal Canadian Mounted Police opduikt om Arletta bij te staan, start een mensenjacht door drie provincies. Wie is de vrouw die zij zoeken, en waarom wil de onderwereld haar elimineren?

De binnenkant:
Al voor het boek opengeslagen wordt, zit de neiuwsgierige lezer al opgescheept met een raadsel: Wie is Nellie Mandel? Veel informatie over deze nieuwkomer in het land van de spanning is er niet te vinden. En wat er te vinden is bevat dan nog tegenstrijdigheden. Wel kunnen we als waarheid aannemen dat Nellie Mandel geboren werd in de Benelux en dat ze uitweek naar Canada, waar ze diverse jobs uitoefende. Sinds een paar jaar legt ze zich ook toe op het schrijven van verhalen en novelles. En nu ligt haar spannend debuut Rode Aarde in de winkelrekken. En het eerste woord van het boek, geeft meteen de indruk dat de auteur van Nederlandse komaf is, want “Nou” is niet echt ingeburgerd in Vlaanderen. Maar dit terzijde.

In het boek ligt een dodelijke schietpartij in een restaurant van een provinciestadje niet alleen aan de basis van een klopjacht op zowel de dader als een vrouw die na deze tragedie spoorloos verdween. Maar eveneens roept de gebeurtenis pijnlijke herinneringen op bij Arlette Browning, het hoofd van de politie van Charlotteville, wiens dochter een aantal jaren geleden, zonder een enkel spoor achter te laten, verdween.

De auteur vertelt haar verhaal in een evenwichtige en aangenaam weglezende stijl, waarin ze net voldoende ruimte reserveert voor het stofferen van haar personages en het beschrijven van de locaties en gemeenschappen die in contact komen met de jagers en de opgejaagden, om er goed de vaart in te houden. Enkel is het soms niet evident om in de langere conversatie bij te houden wie op een bepaald moment aan het woord is.

Het plot heeft de vorm van een acht, waarbij Arlette Browning de bindende component is: buiten deze gemeenschappelijke hoofdpersoon komen de twee verhaallijnen niet echt samen en de minst belangrijke plotlijn komt nogal plots tot een einde waarbij zowel de sleutel als de ontknoping vrij ongeloofwaardig en kunstmatig aandoen. Maar dat wordt dan weer moeiteloos goed gemaakt door de andere, belangrijkere verhaallijn.

In tegenstelling de meeste auteurs, die er alles voor over hebben om hun personages in de loop van een verhaal te kunnen isoleren op een eiland en zo de spanning op te bouwen, bewandelt Nellie Mandel de omgekeerde weg. Rode aarde begint Prince Edward Island, een van de grotere eilanden in de Golf van Sint-Lawrence, aan de Canadeze oostkust, en van daar stuurt ze haar hoofdpersonen, als in een roadmovie, westelijk het binnenland in. Maar ook zij slaagt erin om de spanning erin te houden, door meermaals gebruik te maken van vuurgevechten en onverwachte wendingen. Het boek had zelfs nog ietwat spannender kunnen geweest zijn als de auteur in de beginfase niet zoveel hints had rondgestrooid over de samenstelling van het gezin dat onder vuur kwam te liggen, maar vermits dit eigenlijk maar de aanzet is tot het hele verhaal, is dit een verwaarloosbaar detail.

Rode Aarde is al bij al een zeer genietbaar boek geworden dat qua thematiek in de lijn ligt van Arlene Hunts Vermist en Verloren van Lisa Gardner. Het is alvast een mooi visitekaartje voor deze nieuwkomer.

De score: 6/10