21-07-11
PIERREUX Jos - De dode die met z'n tweeën was

De eerste zin:
‘Hij wil dat ik kousen zonder kruis draag, onder een verpleegstersuniform.’
De korte inhoud
Het is voorjaar. Terwijl iedereen fantaseert over een niet-opgeëiste lottowinst geniet het Knokse politiekorps van de laatste vredige weken voor de toeristeninvasie. Helemaal rustig is het echter nooit, zelfs niet in dit chique badstadje. Er is de onrustwekkende verdwijning van een kampeerster, vandalisme op het kerkhof en een bizarre inbraakgolf. Als een baron en zijn chauffeur worden vermoord, krijgt inspecteur Luk Borré opdracht de zaak te onderzoeken. In een decor van klasserestaurants, dure winkels en het grote geld ontwikkelen zich vreemde intriges.
Het volledige rapport
Jos Pierreux, een handelaar in bouwmaterialen uit het Pajottenland is ondertussen al een gevestigde naam in het Vlaamse wereldje van misdaadauteurs. Zijn reeks met Luk Borré, de niet altijd even sympathieke speurder, die zich situeert in Knokke, de mondainste badplaats van de Belgische kust waar de auteur eveneens geregeld verblijft, telt al acht boeken waarvan Een paar gevallen van moord het recentste was.
Maar het begon allemaal in 2004 met De dode die met z’n tweeën was, waarin Luk Borré en zijn collega’s niet minder dan vier onderzoeken voor de kiezen geschoven krijgen: Naast een aantal welgestelde gasten die hun tweede verblijf, volledig leeggehaald terugvinden, werd er ook een aantal graven beschadigd op het kerkhof en ten slotte is er een verdachte verdwijning op de plaatselijke camping. Maar als het levenloze lichaam van een baron en persoonlijke vriend van de commissaris wordt gevonden, wordt al de rest bijzaak. Behalve dan het gissen naar de gelukkige winnaar van een grote lottotrekking, die maar niet opdaagt.
Jos Pierreux heeft een mooi plot gecomponeerd, maar de uitwerking ervan wordt omringd door veel te veel smalltalk, waardoor de spanningsboog niet verder komt dan een sinusoïde. Maar de auteur is een innemend verteller en als de overdadig aanwezige hoeveelheid seksistische praat tot een minimum beperkt zou worden, zou ik zeker aan zijn lippen hangen. Momenteel blijft de niveau echter steken ter hoogte van de toog in de eerste de beste bruine kroeg. Maar zijn vlotte babbel en manier van schrijven geven blijk van genoeg potentieel om een degelijk spannend verhaal verteld te krijgen.
Het gros van zijn personages blijft steken in of het karikaturale of het cliché: zo is onder andere de incompetente korpscommandant ook hier van de partij. Wel zet de auteur met glans een geslaagde versie op papier van Graaf Lippens, die uitblinkt in volkswijsheden en een zeer nuchtere kijk op de wereld te toon spreidt.
Met De Dode die met z’n tweeën was treedt Jos Pierreux in de voetsporen van de boeken van Stan Lauryssens, maar dan als een meer geciviliseerde en bravere versie, wat resulteert in enkele uren pretentieloos leesplezier.
Het definitieve verdict: 5/10
12:03 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: pierreux_jos, nederlandstalig, belgië, creme_de_la_crime, 5, policier, whodunit, serie |
Facebook |
19-04-07
PIERREUX Jos - Het viervijfdeprincipe

Motivatie van de keuze:
Dit boek werd in mijn brievenbus gedeponeerd ter recensie. En ik kijk er eerlijk gezegd niet echt naar uit om weer iets van Jos Pierreux te lezen. Niet dat het slechte boeken zijn, maar ook zijn het geen echt spannende boeken. Tijdens de Crimeclub discussie van zijn vorige werk heeft hij al een tipje van de sluier van dit boek opgelicht, waardoor ik verwacht dat dit boek volledig in de lijn van zijn vorig werk ligt. Maar ik leg mijn vooroordelen aan de kant, blank mijn geheugen uit en begin eraan met de onschuld van een pasgeboren lammetje.
De achterflap:
In Knokke-Heist komen drie bejaarden op een geweldadige manier om het leven. Inspecteur Luc Borré ondervindt snel dat de mondaine badstad niet zit te wachten op een seriemoordenaar. Men gelooft liever in het toeval. De inspanningen van Borré worden matig geapprecieerd, en achter iedere sluier die hij oplicht, vindt hij een andere. Hij bijt zich vast in de zaak en stuit daarbij op een onprettig en onfris spoor. Tegelijk is in de badstad een schrijver neergestreken. Die wil Knokke en Leopold Lippens in zijn boeken laten opdraven. De graaf burgemeester vindt dit hoogst onaangenaam. Hij bedenkt een manier om dat schrijvertje te stoppen.
Bespreking:
In dit vierde boek in de reeks met inspecteur Luc Borré in de hoofdrol, volgen we de speurder en zijn collega’s bij het onderzoek naar het verdachte overlijden van drie bejaarde inwoners van Knokke. Dat er drie bejaarden sterven is niet zo ongewoon, maar dat ze allen van Amerikaanse afkomst blijken te zijn, is te toevallig om niet als verdacht te worden beschouwd. Als er dan nog een schrijver in Knokke opdaagt die graaf burgemeester Lippens het leven probeert moeilijk te maken, is er weer meer dan werk genoeg aan de winkel voor de niet altijd even sympathieke speurder.
”Geen detective. Misdaadroman. Dat is niet hetzelfde.” is een van de citaten aan het begin van het boek dat direct in het oog springt. En dat is een waarheid als een koe voor de boeken van Jos Pierreux, die het werk van de, ons ondertussen vertrouwde, Knokse politiebrigade vooral gebruikt als kapstok om een roman aan op te hangen over het dagelijkse leven in de mondaine badplaats, met zijn faits divers, zijn contrasten en zijn extravangante burgervader. Maar de auteur slaagt erin zijn messcherpe observaties over wat leeft bij de Knokse, en bij uitbreiding de Vlaamse, bevolking doeltreffend en op een onderhoudende wijze aan het papier toe te vertrouwen.
Maar het is jammer dat het aspect misdaad een beetje naar de achtergrond verbannen wordt door al deze uitgebreide beschrijvingen en besluimeringen over relaties, politiek, arm en rijk. Want Het viervijfdeprincipe is gezegend met een mooi sluitend en goed uitgewerkt misdaadplot, waar veel van zijn schrijvende collega’s jaloers op kunnen zijn. Zo’n juweel van een verhaallijn mag je, mijn inziens, niet wegstoppen, maar moet je in al zijn glorie laten schitteren.
In boeken met terugkerende hoofdrolspelers, zit de schrijver voor een groot stuk vast aan zijn personages. Dan doet hij er goed aan om deze personages vanaf het begin realistisch uit te werken, want personages veranderen niet, ze evolueren enkel maar. En Pierreux heeft ervoor gekozen om zeer clichématige karakters op te voeren: een knappe kop die constant tegengewerkt wordt door de incompetente chef; een vent die een vrouw enkel ziet als lustobject; een vrouw die meer decollete is dan mens; een extreem-rechtse rakker en dan nog een lelijk lesbisch eendje. Deze, als het ware rechtstreekt uit een satire weggelopen, individuen komen de geloofwaardigheid niet ten goede, en zijn moeilijk ver uit te diepen, wat een grote beperking lijkt.Ook vormen deze typetjes een te groot contrast met de realistisch beeld dat geschetst wordt van de gebruikte locatie.
Al bij al is het een aangenaam boek om lezen, en als je graag eens afwijkt van de vast betreden paden van het spannende boek, moet je echt Het viervijfdeprincipe eens ter hand nemen., want Jos Pierreuxs werken zijn buitenbeentjes in de misdaadliteratuur.
Mijn score: 7/10

21:03 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: pierreux_jos, nederlandstalig |
Facebook |
08-06-06
PIERREUX Jos - Het trio dat iets te vieren had

Dit boek werd in het kader van het Crimeclub door de leden gekozen als het discussieboek voor de achtste editie van dit gegeven.
De achterflap:
Knokke-Heist kreunt onder de regen en onder de toeristen. De politiebrigade van het mondaine badstadje is onderbemand en snakt naar versterking. Wanneer kinderen met stormweer in zee gaan zwemmen, verliest inspekteur Luc Borré bijna zijn hacje tijdens een turbulente reddingsoperatie. Meteen daarna worden twee lijken gevonden, en een juwelier daagt de gangsters uit door in zijn etalage een oom in bladgoud te stallen, met daarin tien identieke loepzuivere diamanten van elk zes karaat. De werkdruk wordt niet kleiner als de minderjarige dochter van brigadier Lechamps verdwijnt. Maar graaf burgemeester Leopold Lippens zou zichzelf niet zijn, als hij geen oplossing uit zijn aristocratische mouw toverde.
Bespreking:
Juli.”
Maar het niveau van deze start, wordt niet volgehouden, en al vlug blijkt dat het een flinterdun verhaaltje is doorspekt met gedachtengangen en typeringen van het niveau dat men elke zaterdag in een willekeurige bruine kroeg kan horen: alle vooroordelen van een tanend huwelijk, politiek en “de rijken” passeren de revue, alsook de typische seksistische opvattingen ten aanzien van het vrouwelijk geslacht. De tooghangers kunnen uit dit boek wel nog een aantal spitsvondige one-liners halen om hun vrienden mee te verbazen.
Het mooiste personage is het enige niet fictieve karakter in het verhaal: graaf Lippens, de echte burgemeester van Knokke.
Mijn score: 5/10
22:07 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Email dit | Tags: nederlandstalig, pierreux_jos, creme_de_la_crime, 5 |
Facebook |





