09-12-13

ROSLUND & HELLSTROM - De uitlevering


rhdu.jpg

Achterop:
Een man wordt gearresteerd in Zweden; hij wordt verdacht van het toebrengen van zwaar lichamelijk letsel. Tijdens de verhoren komen de politiemensen die met de zaak belast zijn erachter dat de man eigenlijk niet bestaat.
Hij is dood.
Hij stierf zes jaar geleden op Death Row, in een zwaar beveiligde gevangenis in de VS, wachtend op de voltrekking van zijn doodvonnis…

Achteraf:
De Zweden Anders Roslund en Borge Hellstrom vormen een speciaal schrijversduo: de een was jarenlang journalist en de ander is een ex-bajesklant en maatschappelijk werker.

De uitlevering is het derde deel met hun vaste hoofdpersonage commissaris Ewert Grens.

Net als het duo zelf, springt hun werk er ook uit. In de uitlevering valt amper een klap, laat staan een schot; het is nooit echt spannend en toch hang je als lezer aan hun lippen: de auteurs slagen er als geen ander in hun publiek te beroeren, aan het denken te zetten en verontwaardiging op te wekken – iets wat veel te weinig voorkomt in de moderne wereld van het misdaadverhaal - door te focussen op de zone waar wetten frontaal botsen met menselijkheid. Op meesterlijke wijze weten ze dilemma’s te genereren rond maatschappelijk hete hangijzers door daders in de slachtofferrol te manoeuvreren en omgekeerd. Deze keer draait alles rond de doodstraf en het uitleveren van veroordeelden.

 

Dat alles wordt zonder ook maar even belerend over te komen, in een degelijk opgezet verhaal gegoten, met als resultaat een zeer genietbaar product van wereldklasse, waaraan menig auteur een voorbeeld kan nemen.

Rapport: 9/10

EOB.JPG

08-12-13

NESBO Jo - Nemesis

njn.jpg          nj6stl.jpg

 

Achterop:
Een korrelige video-opname laat een man zien die zijn pistool tegen het hoofd van een bankmedewerkster zet. De vrouw wordt gesommeerd de kluis binnen 25 seconden te openen. Wanneer de overvaller zijn geld niet op tijd krijgt, schiet hij de vrouw neer. Harry Hole wordt op de zaak gezet en hij komt flink onder druk te staan als de overvaller nogmaals toeslaat. Wanneer ook een vriendin van Hole dood wordt aangetroffen en hij dreigmails ontvangt, lijkt het erop dat iemand het op hem gemunt heeft.

Achteraf:
Jo Nesbo is momenteel het goudhaantje van de nieuwe lichting Noorse misdaadauteurs. Maar ook hij heeft een leerproces moeten doorlopen. Dat mag blijken uit Zes seconden te laat, dat enkele jaren geleden ook onder de titel Nemesis op de Nederlandstalige markt verscheen. Hoewel het toch al zijn vierde boek dat ook het tweede deel vormt in de zogenaamde Oslo-trilogie, hinkt het kwalitatief beschouwd een beetje achter op wat we van deze schrijver verwachten, ondanks het zeer intrigerende begin.


Het is pas wanneer vast hoofdpersonage Harry Hole een de tweede zaak naar zich toe trekt, dat het boek op zowat alle vlakken begint te ontsporen: de auteur slaagt er vanaf dat moment niet meer in de orde te bewaren, wat zorgt voor een rommelige vertelling waarin regelmatig van de hak op de tak gesprongen wordt en waarbij soms zaken gewoon uit te lucht komen vallen. Als dan ook een overmaat aan plotwendingen geserveerd worden waarvan een aantal de geloofwaardigheid molesteren, ondergaat het verhaal hetzelfde lot  als het hoofdpersonage: een losgeslagen projectiel.

En dat is jammer, want Nesbo’s stijl met weinig franjes en ontdaan van de meeste sociale protocollen, genereert veel vaart om dit verhaal over het verliezen van je geliefden te vertellen. Ik kan mij niet van de indruk ontdoen dat de auteur zich teveel moeite getroost heeft in een poging om dit boek beter te maken dan zijn voorganger, en net daardoor zijn doel voorbij schoot.

Rapport: 5/10 

EOB.JPG


14:03 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 5, familiedrama, overval, policier, whodunit, serie |  Facebook |

07-12-13

ROMBOUT Raymond - Kunstroof

rrrk.jpg

Achterop:
Dias, een ex-guerrillero, ex-echtgenoot, ex-kunsthandelaar en ex-bajesklant, belandt toevallig in Falmignoul, een gat in de Ardennen waar weldra een internationale kunstbiënnale van start gaat. Politiefunctionaris Renard weet hem ervan te overtuigen om er als veiligheidsagent aan het werk te gaan. Zijn tegenstrever wordt kunstboef Tony Leroy, die het gemunt heeft op een reeks Amerikaanse modernisten, waaronder de befaamde Mark Rothko.
Wanneer Dias een vrachtwagen met gestolen schilderijen in de vernieling rijdt, fungeert het wrak, gekneld in de poort, als de spreekwoordelijke kurk op de fles. De boeven nemen een tiental gijzelaars en verschansen zich in het kasteel. Buiten verzamelt zich een overmacht aan politie, pers en ramptoeristen. Niemand is van plan ook maar iets te missen van deze liveshow. In deze explosieve sfeer doet Dias waar hij goed in is.

Achteraf:
De Vlaamse Crimezone recensent Raymond Rombout publiceerde al een aantal boeken over James Bond. Verleden jaar rolde Kunstroof, zijn spannende debuut, van de persen, dat de ambitie heeft het eerste deel van een serie te zijn.


Met de eenzaat Arturo Dias heeft de auteur alvast een hoofdfiguur gecreëerd waarmee hij alle kanten uit kan: een ongebonden man zonder vast adres die als het even kan rustig door het leven gaat, maar stevig uit de hoek komt als het nodig is.

Het verhaal kabbelt voor het grootste deel even gemoedelijk door als de Ardense omgeving waarin het gesitueerd werd, wat funest is voor de spanning en de indruk wekt dat er wel erg veel woorden nodig zijn om deze historie te vertellen. De paar originele plotwendingen worden geneutraliseerd door een te grote rol die Murphy toebedeeld kreeg en teveel verifieerbare foutjes.

Het verhaal komt niet over als uit het leven gegrepen; het voelt eerder geconstrueerd, op de rand van “fake”, aan.

Rapport: 5/10

EOB.JPG


28-11-13

VERMEIREN Koen - Deadline

vkd.jpg

 

Achterop:
Uit de gevangenis van Merksplas is een serieverkrachter ontsnapt, die enkele jaren geleden een jonge vrouw vermoordde en wiens chemische castratie bijna is uitgewerkt. In zijn zoektocht naar slachtoffers gaat hij alsmaar driester en brutaler te werkt. Bij het FAST beseffen ze dat het nog slechts een kwestie van tijd is voor hij opnieuw aan het moorden gaat.
Op verzoek van hogerhand houden commissaris Mark Van Den Eede en zijn team zich ook bezig met een dossier dat voor heel wat commotie bij Justitie zorgt. Een terminaal zieke crimineel die werd veroordeeld voor de moord op zijn vrouw, maar zijn onschuld altijd staande is blijven houden, slaagt erin te ontsnappen uit het ziekenhuis. Onmiddellijk na zijn proces had hij gezworen zich te zullen wreken op de rechters die hem hebben veroordeeld. Het dreigement wordt aanvankelijk niet serieus genomen. Maar dat verandert vlug wanneer de betrokken magistraten doodsbedreigingen ontvangen.

Achteraf:
Een paar jaar geleden was scenarist Koen Vermeiren dat verrassing van thriller minnend Vlaanderen. Uit het niets was daar een zeer mature De blik, wat hem prompt een nominatie voor de Hercule Poirotprijs opleverde. Deadline is het derde deel in de reeks rond het FAST team van de politie, dat enkel gevluchte veroordeelde criminelen opspoort.


En de kwaliteit blijft gehandhaafd. Ook dit boek nestelt zich, door zijn goede opbouw, moeiteloos tussen de beter politieverhalen. De auteur spaart zijn protagonisten niet en zorgt voor een overvolle agenda, waardoor er altijd wel iets gebeurt. Daarnaast genereert hij nog voldoende aandacht voor de persoonlijke besognes van de teamleden wat het zeer menselijk maakt..

Net als de vorige twee boeken, is ook Deadline weer een plezier om te lezen, maar ondertussen is de verrassing een beetje weg. En toch kijken we uit naar nummer vier.

Rapport: 7/10 

EOB.JPG

20:50 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: vermeiren_koen, nederlandstalig, belgie, 7, policier, serie |  Facebook |

17-11-13

DE CONINCK Christian - Het Droste-effect

 

dcchde.jpg

Achterop:
Op de luchthaven van Zaventem land de jonge zakenman Kobe de Lil na een deugddoende vakantie uit Mexico. Als hij zijn bagage wil ophalen, wordt hij onwel en sterft in een Brussels ziekenhuis.
Commissaris Stijn Goris en inspecteur Stef Pauwels gooien zich meteen op dit verdacht overlijden. Ze komen erachter dat De Lil een bolletjesslikker was die cocaïne naar België smokkelde. Hoewel Goris geen drugsexpert is, wordt hij van hogerhand gedwongen om het dossier verder uit te diepen. Algauw komen Goris en Pauwels in aanvaring met gewelddadige Colombiaanse drugkartels die ook hun familie hardhandig aanpakken. Als ze hun gezin willen redden, dreigen Goris en Pauwels het onderspit te zullen delven.

Achteraf:
Als woordvoerder van de Brusselse politie zit Christian De Coninck met zijn neus in en op het professionele speurwerk. Sinds 2007 zet hij de avonturen van twee van zijn fictieve, van geen kleintje vervaarde collega’s commissaris Stijn Goris en inspecteur Stef Pauwels, op papier. Het Droste-effect, nummer zeven al, blijft trouw aan de traditie van de serie door de lezer weer een zaak met internationale tentakels voor te schotelen.

Een boek geschreven door een insider levert soms verrassende resultaten op, maar de auteur hoedt zich ervoor zich te verliezen in procedures en slaagt erin om de traagheid van het apparaat te neutraliseren en genoeg vaart te genereren om eenieder een aangename leeservaring te bezorgen, onder andere door actie en humor goed te doseren.

Het Droste-effect is een goede policier geworden, die volledig aan de verwachtingen voldoet, maar ook niet echt verrassend uit de hoek komt.

Rapport: 6/10

 

EOB.JPG

02-11-13

GELUYKENS Ludo - Adellijke intriges

 

glai.jpg

 

Achterop:
Baron Jean-Louis de la Faille wordt vermoord teruggevonden op het tuinterras van zijn kasteel in Lier. De baron is eigenaar van een mooie kunstgalerie.
De zoon van de baron, die ook een galerie beziet, leidt een flamboyant leventje en behoort tot de verdachten. Het wereldje van de kunst en de adellijke wereld lijken niet zo correct als men wel zou denken. De tentakels van de adel reiken tot in het crimineel milieu van Charleroi.
Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter, de Liers speurders, moeten zich verdiepen in het wereldje van de adellijke kringen om deze moord op te lossen.

Achteraf:
De Vlaming Ludo Geluykens is een honkvaste inwoner van Ranst, die dit jaar de kaap van 60 jaar mocht ronden. Naast zijn werk als veiligheidsmanager bracht hij, via zijn eigen uitgeverij Leesgenot, al vier boeken op de markt waarin hij telkens de hoofdrol toebedeeld aan het Lierse speurdersduo Commissaris Bruno Somers en hoofdinspecteur Paul De Winter. Adellijke intriges is het tweede deel in deze reeks.


De auteur schrijft zoals hij is: gezapig, volks en oervlaams. Dit zorgt enerzijds voor een aangenaam gevoel tijdens het lezen, want voor de Vlaming is het een beetje thuiskomen, maar anderzijds zal het met deze stijl moeilijk zijn om het Nederlandse taalgebied volledig te bestrijken.

Adellijke intriges is doorspekt met een relativerend, maar bij wijlen een beetje belegen, vleugje humor dat drijft op het jongens-onder-elkaar gevoel en voorzien van een meer dan aangename soundtrack.

Minder sterke punten van dit verhaal zijn de lineaire plot en het gebrek aan redactie: zo worden de twee persconferenties, praktisch volledig identiek verwoord. Ook onderschat de auteur zijn publiek, door alles te willen verklaren.

Adellijke intriges is een staaltje van aardige huisvlijt, maar er is nog veel ruimte voor verbetering.

Rapport: 5/10

 

EOB.JPG

10:56 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: geluykens_ludo, nederlandstalig, belgie, 5, kunst, policier, serie |  Facebook |

15-08-13

COPPERS Toni - Zwerfvuil

 

ctz.jpg

 

De eerste zin:
In de nacht dat Liese Meerhout voor het eerst in lange tijd weer droomde, gebeurden er twee moorden.

De korte inhoud
In een gure nacht worden in Antwerpen een zwerver en een drugsverslaafde vermoord. Getuigen hebben een grote, zwarte gedaante in een cape zien vluchten van de plaats van de misdaad.
De kranten hebben al snel een vette kluif aan de ongrijpbare ‘Schim’, maar commissaris Liese Meerhout heeft genoeg van aan haar eigen demonen om ook nog in spoken te geloven. Nadat haar relatie op de klippen is gelopen, heeft ze overplaatsing gevraagd naar de Antwerpse moordbrigade. Ze moet nog wennen aan haar nieuwe stad en haar nieuwe leven. Als Liese zich vastbijt in een van de onderzoeken – de moord op een zwerver met een nogal duister verleden – gebeuren er vreemde dingen. Er valt een volgend slachtoffer, een mooie Sloveense die haar eigen erotische website had. En Liese merkt dat ze gevolgd en bespied wordt.
De Schim heeft haar in zijn vizier genomen.



Het volledige rapport
De Vlaamse reisjournalist Toni Coppers zette zijn eerste stappen als fictieauteur met Dixit en Heilige nachten, twee bijzonder geslaagde verhalen die drijven op humor. In 2008 maakte hij met Niets is ooit de overstap naar de misdaadliteratuur. Dit is het begin van een serie rond het, zich steevast op een Vespa verplaatsende, aimabele personage Liese Meerhout, inspecteur bij de politie van Brussel. Aanvankelijk hield ze zich bezig met kunstcriminaliteit. Later maakte ze promotie en stapte ze over naar de moordbrigade van de Belgische hoofdstad. Na – in Stil Bloed – een intermezzo in de badstad Oostende, maakt ze komaf met haar verleden en reist ze in Zwerfvuil haar geestelijke vader achterna om zich ook in Antwerpen vestigen.


In dit zesde deel krijgt ze twee bizarre moorden op haar professionele bord: de zaken van een levenloze zwerver en een dode drugsverslaafde worden enkel verbonden door getuigenissen dat een schim, die welk erg veel wegheeft van het Harry Potter-personage Malfidus, op beide plaatsen delict opgemerkt werd. Een schim die zich tot doel lijkt te stellen Antwerpen te verlossen van haar menselijk zwerfvuil…

Het grootste probleem van dit boek is, voor de trouwe lezers van deze serie, de sfeer. Er rest nog bitter weinig van de quasi zorgeloze spring-in-’t-veld Liese Meerhout uit de eerdere verhalen. De flamboyante scooter is ingeruild voor een nukkige, vijfentwintig jaar oude Mini, die niet luistert naar de naam Mildred. Kortom, Liese is Liese niet meer. Zwerfvuil voelt meer aan als het begin van een nieuwe serie dan van een nieuwe adem in de bestaande reeks. Misschien was het inderdaad een betere keuze geweest om een totaal nieuwe reeks te beginnen in plaats van het hoofdpersonage te laten breken met zowat alle banden uit haar verleden en totaal verweesd neer te poten in Antwerpen. Occasionele lezers van Coppers’ werk zullen dit natuurlijk niet zo ervaren en kunnen ten volle genieten van dit werk.

Maar Toni Coppers kan schrijven. Dat hoeft echt geen betoog: De twee nominaties voor De Diamanten Kogel en eentje voor de Hercule Poirotprijs spreken voor zich. En ook Zwerfvuil ontpopt zich weer tot een degelijke politieroman.

Het onderzoek is deze keer wat uitgebreider dan we van deze auteur gewend zijn en loopt langs zeven moderne plagen van de maatschappij. Drugs, kindermishandeling, dierenmishandeling, prostitutie, onverdraagzaamheid, prostitutie en racisme, passeren allemaal de revue. Daarnaast is er nog een nevenverhaal dat uitmunt in menselijkheid, maar tegelijk knabbelt aan de geloofwaardigheid van het verhaal. Door dit grootsere opzet is het aantal personage dat moet opdraven aan de hogere kant en is de sfeer wat minder intimistisch dan in het verleden.

Maar Toni Coppers slaagt er zonder moeite in de lezer bij de les te houden door hem meer al dan niet verrassende wendingen voor te schotelen dan er kopjes koffie geslurpt worden op een politiecommissariaat, wat wellicht de appreciatie van Jeffery Deaver, de koning van de plotwendingen, zou kunnen wegdragen. Tijdens het onderzoek wordt de lijst van verdachten steeds langer, terwijl de auteur tegelijkertijd de aandachtige lezer op zeer subtiele wijze, in staat stelt om het raadsel zelf op te lossen.

Zoals eerder al opgemerkt heeft Toni Coppers met Zwerfvuil een degelijke policier afgeleverd, met eenzelfde opzet als de boeken van Koen Vermeiren, waarin eveneens politiewerk, menselijkheid en autisme verenigd worden. Maar de magie die rond de eerdere boeken uit Coppers’ werk hing is totaal verdwenen. En dat is jammer.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


03-08-13

SKAYE Melissa - Virtuele tango

 

smvt.jpg

 

 

De eerste zin:
De gasten werden uitgezwaaid en het feestvarken sloot glimlachend de deur.

De korte inhoud
In Hoorn heeft een nietsontziende moordenaar het voorzien op jonge vrouwen. Hij schuwt geen enkel middel om zijn doel te bereiken en gebruikt het internet als zijn moordplatform. De slachtoffers worden in de meest gruwelijke omstandigheden aangetroffen.
Sanne Philips en Luca Borra, rechercheurs van politie Hoorn, staan voor een raadsel. De dader lijkt onzichtbaar en de doodsoorzaak niet te achterhalen. De slachtoffers hebben allen op een advertentie gereageerd, waardoor de recherche haar aandacht richt op de mysterieuze man die zich hierachter schuilhoudt. Maar wat is de betekenis van de zwarte roos die bij elk slachtoffer wordt gevonden?
Zodra blijkt dat de vrouwen voor hun dood een date met vermoedelijk dezelfde man hebben gehad, is de recherche van mening dat het hier de dader betreft of dat er door twee daders onder één hoedje wordt gespeeld.
De situatie wordt nog dramatischer als Faith Binet, een meisje van vijftien, verdwijnt.
De tijd dringt en de race tegen de klok begint om Faith levend terug te vinden, voordat er nog meer doden vallen...




Het volledige rapport
De Nederlandse Melissa Bielsma-Schaaij, woont met haar gezin in het Noord-Hollandse stadje Hoorn, waar ze de boekhouding verzorgt van het bedrijf van haar man.


In 2006 kreeg de schrijfmicrobe haar te pakken en dat leverde naast twee delen in een fantasyreeks met Jeremy Jago en een aantal kortverhalen ook een eerste spannende boek op, dat de titel Incognito meekreeg. Via de crowdfunding site TenPages.com slaagde ze erin het budget rond te krijgen om haar tweede thriller te publiceren: Virtuele tango, dat ze op de markt bracht onder het pseudoniem Melissa Skaye, rolde eerder dit jaar van de persen bij uitgeverij Ellessy.

Hierin fungeert haar woonplaats als achtergrond van een politieroman waartegen een meedogenloze moordenaar jonge vrouwelijke slachtoffers maakt. Ondanks het feit dat bij elk verminkt lichaam een zwarte roos gevonden wordt, staan rechercheurs Sanne Philips en Luca Borra voor een moeilijke taak. Net als het onderzoek uitwijst dat alle slachtoffers enkele dagen voor hun dood een afspraakje hadden met iemand die ze leerden kennen op een chatsite op internet, verdwijnt er een vijftienjarig meisje. Is de moordenaar veranderd van modus operandi? Is het huidige spoor een doodlopend straatje? Of staat deze verdwijning los van de moorden? Het is voor de rechercheurs alvast genoeg reden om nog intensiever jacht te maken op de dader of daders…

Melissa Skaye vertelt haar verhaal grotendeels in de derde persoon en in de verleden tijd. Enkel voor de stukjes die verteld worden vanuit het standpunt van de dader schakelt ze over naar de eerste persoon enkelvoud en de tegenwoordige tijd.

Hoewel het over de gehele lijn aangenaam vertoeven is in de wereld van Sanne en Luca, maakt de afwerking een nogal slordige indruk, door de aanwezigheid van een aantal rare zinsconstructies die niet helemaal conform ogen met de Nederlandse taal. De leuke plot maakt een en ander goed door de degelijke opzet en de auteur voorziet voldoende wendingen en dwaalsporen om zelfs een ervaren lezer op het verkeerde been te zetten.

Een ding is zeker: de volgende keer dat een lezer zich aan het chatten zet, zal hij zeker even nadenken vooraleer een nieuweling als kennis te accepteren, want met Virtuele tango drukt Melissa Skaye haar publiek met de neus op het feit dat de veiligheid en anonimiteit van het internet begint bij jezelf, maar toch grotendeels een illusie zijn.

Opvallend is ook het dubbele dankwoord: de auteur is schijnbaar zo blij dat haar boek winkelrekken gehaald heeft dat ze zowel vooraan als achteraan het werk de loftrompet steekt over iedereen die haar al dan niet geldelijk bijstond bij dit project.

De chatthriller Virtuele tango is al bij al een aardig werkje dat door de aaibaarheid van de hoofdpersonages, misschien wel de basis kan vormen voor een reeks. En de auteur van haar kant toont voldoende maturiteit en inventiviteit, terwijl er tegelijk nog voldoende potentieel blijft om te groeien in het schrijversvak.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


20-07-13

GRANHUS Frode - Maalstroom

 

gfm.jpg

De eerste zin:
De twee jongens waren onafscheidelijk omdat er onder de drieënveertig inwoners van het eiland geen andere leeftijdgenoten waren.

De korte inhoud
Inspecteur Rino Carlsen van de politie in Bodo krijgt te maken met twee gruwelijke misdaden. Beide slachtoffers zijn ternauwernood aan de dood ontsnapt en hebben geen enkele herinnering aan de gebeurtenis. De een wordt vastgeketend gevonden aan een rots in het ijskoude zeewater. De ander aan een hete verwarmingsketel van een leegstaande loods.
Betreft het een afrekening in privésfeer? Carlsens onderzoek voert hem naar het afgelegen dorpje Bergland, waar de politie de handen vol heeft aan een reeks macabere moorden.


Het volledige rapport
De achtenveertigjarige Frode Granhus woont in Leknes, een stadje op de eilandengroep Lovoten. Hij werk als consultant bij het NAV, het Noorse equivalent van de Vlaamse VDAB en het Nederlandse UWV.

Daarnaast publiceert hij sinds 2003 misdaadromans. Maar hij trad pas echt voor het voetlicht toen zijn vierde en meest recente boek Stormen vorig jaar een nominatie in de wacht sleepte voor de Rivertonprisen, die jaarlijks uitgereikt wordt aan de beste Noorse misdaadroman. Dat werk was het tweede waarin rechercheur Rino Carlsen een belangrijke rol toebedeeld kreeg. Uitgeverij Querido verwierf de vertaalrechten en verblijdt de thrillerliefhebber nu via de imprint Q, met Maalstroom, het eerste boek uit deze nog jonge serie.

Hierin krijgt Rino Carlsen twee bizarre pogingen tot moord op zijn bureau: een man werd vastgeketend in de branding gered van een zekere dood door onderkoeling of verdrinking. Een andere man werd vastgebonden aan een hete straalkachel achtergelaten op een industrieterrein. Geen van beiden slaagt erin de politie nuttige informatie te bezorgen over dader of motieven.
Ondertussen zet de politie van het verder noordelijk gelegen dorpje Bergland met man en macht de jacht in op een mysterieuze psychopaat, die zijn daden lijkt aan te kondigen door poppen te laten aanspoelen op de plaatselijke baaien.
En laat Rino’s zoektocht ook net naar dat dorpje leiden… Zijn beide zaken met elkaar verbonden? Of toch niet?

Al van bij het eerste hoofdstuk komt de gedachte op dat Frode Granhus’ werk een iets luchtigere versie is van de Serie Q, Denemarkens thrillersucces bij uitstek. En die gedachte blijft hangen tot helemaal op het eind. De sfeer en thematiek van beide reeksen zijn bijna identiek, maar de Noor hanteert een iets toegankelijkere vertelstijl; een pluim die misschien op de hoed van de Kim Snoeiing gestoken mag worden, die instond voor de vertaling van dit boek.

De auteur gaat alvast strijken met de eer van het fantastische plot waarmee Maalstroom gezegend is. De keuze voor misdaden op twee verschillende locaties zorgt voor een constante spanning, want als het ene onderzoek een dipje kent, gebeurt er elders wel wat. Zo is het tot bijna op het eind; een constant komen en gaan van verdachten, waardoor de lezer moeiteloos op het puntje van zijn stoel blijft balanceren, begaan met het beschrevene en uitkijkend naar wat komen gaat.

Toch moet me van het hart dat er misschien net een verdachte te veel aan bod komt. Bij de voorlaatste verdachte leken alle puzzelstukjes op zijn plaats te vallen en kon ik me perfect vinden in de dader, maar Jeffery Deaver waardig, wordt er een andere dader uit de mouw geschud, om tot de bloedstollende ontknoping te kunnen komen, die deze verder briljant gecomponeerde policier absoluut verdient.

Liefhebbers van de Serie Q mogen niet twijfelen en kunnen zicht Maalstroom blindelings aanschaffen, want als Jussi Adler-Olsen in Noorwegen geboren was, heette hij Frode Granhus! En ondergetekende kan haast niet wachten tot ook Stormen in Nederlandse vertaling verkrijgbaar wordt, want dit smaakt echt naar meer.

Het definitieve verdict: 9/10

EOB.JPG


19-07-13

VAN BEEK Peter - Drift

 

vbpd.jpg

De openingszin:
Op de twee autodekken van de veerboot naar Texel hadden de meeste passagiers hun auto, camper of vrachtwagen verlaten.

De korte inhoud
Aan boord van de veerboot naar Texel vindt rechercheur Lone Telander het bevroren lichaam van een oudere man in een achtergebleven vrachtwagen. Ze beseft meteen dat deze moord niet op zichzelf staat en roept de hulp van haar collega’s op het vasteland in. De dood van de man blijkt het begin van een reeks gruwelijke moorden, waarbij Lone en haar collega’s volledig in het duister tasten. Totdat de moordenaar wel heel erg dichtbij komt…



Het volledige rapport
De bibliografie van de Nederlandse docent Peter Van Beek bevat al een respectabel aantal jeugdboeken. Met Drift voegt hij zijn eerste spannende boek toe aan zijn palmares. En hij beschouwt zichzelf niet als een eendagsvlieg in het genre want met de vermelding “Een Lone Telander thriller” op de omslag wordt meteen aangegeven dat dit verhaal de start moet inluiden van een nieuwe serie.

Lone Telander is een vrouwelijke rechercheur op Texel. Als ze wordt opgeroepen voor een op het veer naar Den Helder achtergelaten vrachtwagen, doet ze een akelige ontdekking: in de vriesruimte ervan bevindt zich het bevroren lichaam van een man. Samen met haar Alkmaarse collega’s start ze een onderzoek dat al snel verwordt tot een race tegen de klok en uitdijt tot een jacht op een seriemoordenaar die wel erg persoonlijk wordt …

Al meteen van bij het eerste hoofdstuk krijgt de lezer een goed gevoel bij Drift: het verhaal wordt verteld in een pretentieloze, natuurlijk aanvoelende en goed bekkende stijl die de vaart van het beschrevene benadrukt en de personages bedienen zich van snedige conversaties die veelal bestaan uit het over en weer gooien van oneliners en oneworders. De frisheid van limoenen op papier.

Peter Van Beek weet de gevoelsstemming van zijn hoofdpersonage perfect op de lezer over te brengen door te pas en te onpas liedjes in haar hoofd te laten opkomen. Deze manier van werken ligt perfect in de lijn van het boek: simpel, maar efficiënt.

Maar laat je niet misleiden. Drift is geen boek voor doetjes. In tegendeel zelfs; de snoodaard van dienst is zeer donker grijs gekleurd als hij al niet roetzwart is: op de zes dagen die het verhaal beslaat, maakt hij berekend koelbloedig en gruwelijk vindingrijk, evenveel al dan niet dodelijke slachtoffers en weet hij perfect de druk op te voeren voor Lone Telander en haar collega’s, die amper de tijd krijgen om een strategie te bedenken.

Tot zover het geschal van de loftrompet, want er is ook nog ruimte voor verbetering. Door het commerciële succes van de 50 tinten-boeken van E.L. James is het motto ‘sex sells’ weer het hoogste goed onder uitgevers en auteurs. En de invloed daarvan is meteen merkbaar, want ondanks het feit dat ze volop verwikkeld zijn in meerdere races tegen de klok, vinden de personages nog ruim de tijd om met elkaar tussen de lakens te duiken. We zullen we hier in de nabije toekomst nog frequent mee geconfronteerd worden, vrees ik. Is er dan niemand die zich de vraag stelt of de gemiddelde thrillerliefhebber hier wel op zit te wachten?

Verder heeft de auteur goed nagedacht over zijn plot, waarbij hij de lezer aan zich bindt met een aantal originele en wrede moorden. Maar misschien overschrijdt hij de grenzen van de geloofwaardigheid door de snelheid en de driestheid waarmee de moordenaar aan de slag gaat. En bij het uitschrijven loopt het even mis, als de eerste indicatie van de dader veel te duidelijk is en wat te vroeg komt. Een stapsgewijze blootgave had meer impact gehad, want nu is het mysterie even snel verdwenen als sneeuw voor de zon.

Toch mag besloten worden dat Peter Van Beek met Drift een verrassend frisse politieroman afleverde, die de lezer probleemloos bij de les weet te houden en aan het eind nieuwsgierig achterlaat in afwachting van nieuw werk.

Het definitieve verdict:
6/10


EOB.JPG

09-05-13

PIERREUX Jos - La réserve en de vloek van het zesde gebod

pjlredvvhzg.jpg

De openingszin:
Dezelfde dag dat het lichaam van een volwassen vrouw ter hoogte van het Lichttorenplein aanspoelde, verdwaalden op het strand tussen het casino van Knokke en Het Zoute vijftien kinderen.

De korte inhoud
Commissaris Mangels heeft heemkunde als nieuwe hobby. Hij schrijft een artikel over hotel La Réserve, dat op het punt staat te worden afgebroken. Iemand verzet zich hevig tegen deze sloop. Tegelijk spoelt het lichaam van een volwassen vrouw aan, en een paar tieners worden als vermist opgegeven. De onderzoeken naar beide zaken lopen voortdurend dood, en een verdachte ontsnapt. Daardoor is de sfeer in het Knokse commissariaat om te snijden, ook al probeert graaf burgemeester Lippens er de stemming en de werklust in te houden. Stefaan Athenus, die eindelijk zijn grote liefde gevonden heft, ziet een vriendin terug die hij jaren geleden uit het oog is verloren. Deze ontmoeting zet het leven dan de brigadier totaal op zijn kop.


Het volledige rapport
Jos Pierreux was een handelaar in bouwmaterialen uit Pepingen, in het landelijke Pajottenland die zijn vakanties graag doorbracht in de mondaine kustgemeente Knokke. Begin 2012 draaide hij de rollen om: de zaak werd stopgezet en de nu voltijds schrijvende Pierreux vestigde zich permanent in zijn favoriete stek aan de Vlaamse kust. En hij gaat voortaan op vakantie naar Halle, waar hij zich een tweede woning aanschafte.

De zesenvijftig jarige auteur debuteerde in 2004 met De dode die met zijn tweeën was, waarin het publiek kon kennismaken met de niet altijd even sympathieke Knokse speurder Luk Borré. Vorige week verscheen met Graaiers en snaaiers al het tiende deel in deze serie waarin het nieuwe hotel La réserve centraal staat.

La réserve en de vloek van het zesde gebod is boek nummer vijf en dateert van 2008. Hierin draait alles rond twee zaken: het oude hotel La réserve, waarvan de afbraak wordt tegengehouden door iemand waarmee de investeerders geen rekening gehouden hadden en verdwijnende tieners. Dit laatste is een weerkerend fenomeen aan de kust en neemt heel wat tijd in beslag van de agenten. Het aangespoelde lichaam van een vrouw kunnen de speurders er eigenlijk al niet meer bij nemen. Zeker niet als de identificatie ervan een moeilijke opdracht blijkt te zijn. Maar de aanhouders winnen, zelfs al moeten ze elk ook nog afrekenen met persoonlijke relationele problemen.

Net als zijn speurder is ook Jos Pierreux een eigenzinnig iemand. Dat mag blijken uit het feit dat de lezer zich bij het openslaan van dit werk in een citatenboek waant, want niet minder dan twaalf citaten gaan het eigenlijke verhaal vooraf.

Eenmaal aan de eigenlijke tekst begonnen, springt het beeldende taalgebruik meteen in het oog. Dat het geheel rijkelijk gestoffeerd werd met originele en spitsvondige vergelijkingen, draagt fel bij tot het leesplezier. Toch is er ook een minpuntje de noteren voor wat betreft het taalgebruik. Het Nederlands promoten is een nobele en nuttige taak, maar het moet niet te ver gaan. Wat te denken van het regelmatig weerkerende “Neuk jezelf” als alternatief voor de in onze spreektaal ingeburgerde Engelse variant “Fuck you”? Los van het feit dat niemand die uitdrukking in de mond neemt, slaat dat toch als een tang op een varken? 

Het Knokse politiebureau wordt in Pierreux’ boeken bevolkt door een heterogene verzameling personages die aan elkaar hangen met zoveel clichés dat ze levensecht worden. Maar toch is het een constant aandachtspunt om ze niet te laten afglijden tot karikaturen. Wat deze keer korpscommandant Mangels wel degelijk overkomt, want met zijn veelvuldige versprekingen is het gevaar groot hem te gaan vergelijken met kindervriend Samson (van Gert en Studio 100).

La réserve en de vloek van het zesde gebod draait volledig rond relaties en beschrijft er op zeer onderhoudende wijze een veelvoud aan variëteiten van. Ze worden met elkaar verbonden door een prachtig plot, dat briljant in elkaar zit en soms verrassende connecties tot stand brengt tussen de verschillende verhaallijntjes. Het mag gezegd worden; de auteur heeft zichtzelf overtroffen.

Toch moet het me van het hart dat het niet altijd even sympathieke aan het hoofdpersonage in dit verhaal zowat enkel slaat op het veelvuldig mishandelen van verdachten. Deze nieuwe nationale sport in het Knokke van Jos Pierreux is toch een smet op het blazoen van deze policier en zorgt ook voor een knauw in de sympathie van de lezer voor Luk Borré. 

De omslagen van deze reeks zijn steevast getooid met een mooie grafische compositie die onder andere bestaat uit een kunstwerk- dat zich op het grondgebied van Knokke bevindt. Deze keer is het niet anders en staat Hospitality van Barry Flanagan gebruikt. Misschien ligt het aan het gewijzigde kleurgebruik, maar deze cover is verreweg de minst geslaagde tot nu toe.

Maar gelukkig omvat het, ondanks de punten van kritiek wel een van de sterkere avonturen van Luk Borré en zijn kompanen. 

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


09:16 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: pierreux_jos, nederlandstalig, belgie, 8, policier, whodunit, serie |  Facebook |

05-04-13

VERRECK Marcel - Moordopera

 

vmm.jpg

 

De openingszin:
‘Waar ben ik in godsnaam terecht gekomen?’

De korte inhoud
Een warme dag in Deventer. Tijdens de jaarlijkse Badkuiprace ziet het toegestroomde publiek op de Welle hoe één badkuip na de finish niet aanmeert, maar voortdrijft naar de andere kant van de rivier. De bestuurder zit doodstil in zijn vaartuig. Is dat niet de molenaar?
Inspecteur Martin Taal, door zijn Sallandse geliefde Tanja vanuit Den Haag naar Deventer gelokt, moet klaarheid brengen in deze mysterieuze zaak. Aanvankelijk beweegt hij zich als een kat in een vreemd pakhuis. Pers en publiek hijgen hem in de nek. Maar met steun van zijn rechercheurs Charlotte, Teun en Patrick komt hij stapje voor stapje verder. Dan komt de aankondiging dat over deze schijnbaar onoplosbare moord een straatopera zal worden opgevoerd...

Het volledige rapport
De typische omslag van dit boek bracht meteen aangename herinneringen naar boven met betrekking tot de vier eerder verschenen delen in de reeks van de zeven Deventer moordzaken. Maar nummer vijf, dat de titel Moordopera opgeplakt kreeg is het eerste verhaal dat niet ontsproot uit de pen van geboren Deventenaar Almar Otten; door diens vertrek naar Luitingh, moest uitgever Artnik op zoek naar een andere schrijver. Die werd gevonden in duivel-doet-al Marcel Verreck. Deze drieënvijftig jaar jonge Hagenaar maakte eerder al naam als cabaretier, columnist, tv-figuur en artiest. En nu zet hij zijn eerste stappen als misdaadauteur.

De schrijverswissel zorgt meteen ook voor andere hoofdpersonages. De nieuwe spilfiguur is de net uit Den Haag overgeplaatste speurder Martin Taal, wiens hart-op-de-tong-mentaliteit meermaals voor beginnende brandjes zorgt. Als toeschouwer bij de jaarlijkse badkuipenrace op de IJssel ziet hij dat een van de vaartuigen van de gebruikelijke koers afwijkt en vastloopt aan de andere oever. De bestuurder ervan, de plaatselijke molenaar, ligt levenloos, met een kogelgat in het hoofd, op de bodem van de badkuip. Aan Martin Taal en zijn team om deze zaak op te lossen en de kalmte te bewaren onder de steeds toenemende druk van de plaatselijke persmuskieten. Als klap op de vuurpijl wordt de zaak ook het onderwerp van een straatopera waarin Martins optreden op de korrel genomen wordt.

Een andere auteur betekent automatisch ook een andere stijl en sfeer. Marcel Verreck hanteert een frivole manier van schrijven die meteen een jongensboekgevoel oproept. De Haagse directe vermakelijkheid van dit werk staat in schril contrast tot de gemoedelijkheid van de eerder verschenen delen: niet noodzakelijk slechter, maar zeker anders.

Het hele verhaal drijft trouwens grotendeels op die botsing van culturen waarbij het hoofdpersonage zich als een kat in een vreemd pakhuis voelt, om het te zeggen met de favoriete vergelijking van de auteur, die achterflap inbegrepen vier keer terug te vinden is in het boek.

De andere pijler die het verhaal rechthoudt is de plot. De beweegredenen van de dader zijn zover gezocht dat de lezer een ingeving van god mag vermoeden, want hij voelt zich geenszins bekocht; eerder getuige van genialiteit, in de wetenschap hoe moeilijk het publiek tegenwoordig nog te verrassen is.

Jammer dat personages en locaties niet van dezelfde creativiteit getuigen. De meeste rollen in het boek ontsnappen niet aan typefiguren. Zelfs de naaste teamleden van het hoofdpersonage getuigen van weinig karaktervorming en blijven steken in de grijze zone.
Op de Bolwerksmolen, de woning van het slachtoffer, na, die een centrale plek bekleedt in het verhaal blijven de locaties, op een enkele uitzondering na, beperkt tot de zaken die vooraan in het boek als sponsor vermeld worden. Zo ben je als lezer uitzonderlijk getuige van een rechercheur die zijn auto voor onderhoud binnenbrengt of van eentje die even een nieuwe bril gaat aanpassen. De commercie ligt er deze keer wel erg dik op.

Maar de aap komt pas in het nawoord uit de mouw: dit jaar zal er in Deventer en omstreken effectief een straatopera Molen, wind, water opgevoerd worden, op tekst van Marcel Verreck. Hierdoor wordt dit spannende boek gedegradeerd tot een publiciteitsattribuut voor die voorstelling. En dat is pas een brug te ver!

Al bij al levert Marcel Verreck met Moordopera een geslaagd debuut af, dat garant staat voor een paar uur leesplezier. Als de lezer er tenminste in slaagt te vergeten dat hij eigenlijk een reclamebrochure in handen heeft.
Mede door het feit dat het verhaal zich afspeelt in een bloedhete augustusmaand, kan het boek nu al klaargelegd worden om deze zomer mee op vakantie te nemen naar warme oorden.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


31-03-13

NESSER Hakan - Het grofmazige net

 

nhhgn.jpg


De openingszin: 
Hij werd wakker en kon zich niet herinneren hoe hij heette.

De korte inhoud
Op een zaterdagochtend vindt Janek Mattias Mitter zijn vrouw Eva dood in bad. Ze is verdronken.
Aan commissaris Van Veeteren verklaart Mitter dat hij zich niets van de voorafgaande nacht kan herinneren. Behalve dat hij en zijn vrouw veel gedronken en de liefde hebben bedreven. Mitter blijft verdachte nummer één, wordt schuldig bevonden en opgesloten. Korte tijd later is er een tweede dode te betreuren.


Het volledige rapport
De Zweedse auteur Hakan Nesser scheert dezer dagen hoge toppen met zijn serie over de politie-inspecteur Gunnar Barbarotti. Maar tussen 1993 en 2003 maakte hij al furore met een tiendelige serie met de voornaamloze commissaris Van Veeteren in de hoofdrol. Negen van die verhalen werden herwerkt tot televisiefilms.
Op de schouw van deze voormalige leerkracht prijken onder meer één Glazen Sleutel en naast drie trofeeën voor de beste Zweedse krimi ook nog eentje voor het beste spannende Zweedse debuut, wat een indicatie mag zijn voor de kwaliteit van zijn spannende boeken.

Maar voor deze naar Londen uitgeweken auteur begon het allemaal in 1993. Vijf jaar nadat hij debuteerde met een existentiële liefdesroman, publiceerde hij toen met Het grofmazige net, zijn eerste politieroman.

Hierin waarschuwt de docent Janek Mitter ’s morgens de politie met de melding dat zijn vrouw levenloos in bad ligt. In afwachting van hun komst ruimt hij wat op en moet hij vaststellen dat de slemppartij van de vorige avond zijn herinneringen volledig uitgewist heeft. Hij is dan ook de ideale verdachte en wordt al snel veroordeeld voor de moord op zijn vrouw. Maar wat later valt er een tweede slachtoffer…

Het basisgegeven van Het grofmazige net is een van de meest gebruikte in de wereld van de spanning: een dode, een voor de hand liggende verdachte die niet bij machte is zich adequaat te verdedigen maar later niet de dader blijkt te zijn. Er kan zowaar van een clichématige opzet gesproken worden. Gelukkig wordt in de meeste gevallen het verhaal totaal verschillend uitgewerkt, maar dit boek lijkt wel erg sterk op Verdiende straf van Williams Lashner dat weliswaar tien jaar jonger is, waardoor Hakan Nesser in elk geval niets kan verweten worden. 

De auteur hanteert een extreem vlotte pen waarmee hij, door toevoeging van een minimum aan uitweidingen, een bijna te snel weglezend verhaal schetst dat loopt over een periode van twee maanden. Zowat elke vorm van diepgang uit de weg gaand lijkt dit verhaal wel bedoeld als scenario voor een episode van een of andere politieserie op televisie. Het boek heeft dan veel weg van een goede oude Formule 1 race, waarbij zonder enige pitstop of afleiding, zo snel mogelijk het einde moet gehaald worden, met als voor de hand liggend gevolg dat de lezer amper twee weken later zich amper kan herinneren wat er zich tussen bladzijde 1 en 255 afspeelde.

En dat is jammer, want Het grofmazige net is in zijn eenvoud een verhaal met potentieel. Mede door het degelijke plot, dat zo uitgewerkt is dat alle eerder aangeboden stukjes van de puzzel bij de ontknoping netjes op hun plaats vallen zodat er een sluitend geheel ontstaat. Vooral deze vaststelling wakkert de appetijt aan naar meer hersenspinsels van deze auteur. Daarnaast is aangenaam vertoeven in het gezelschap van zijn menselijke protagonist Van Veeteren, die zich beweegt door het fictieve stadje Maardam.

Het grofmazige net is een policier die iedereen met veel plezier zal lezen, maar lijkt toch wat te licht uit te vallen om de bekroning van beste debuut te kunnen verantwoorden. Hakan Nesser bracht hiermee alvast een prima boek op de markt dat zijn plaats in de ontspanningslectuur verdient. Maar ook niets meer dan dat.

Het definitieve verdict: 7/10 


EOB.JPG


25-03-13

ROBOTHAM Michael - De verdenking

 

rmdv.jpg

De openingszin:
Als je vanaf het schuine leien dak van het Royal Marsden Hospital tussen de schoorstenen en televisieantennes door kijkt, zie je alleen maar meer schoorstenen en televisieantennes.

De korte inhoud
Joseph O’Loughlin is gelukkig getrouwd, heeft een leuke dochter en een aardige carrière als psycholoog. Maar zelfs een volmaakt leven kan aan een zijden draadje hangen. Een dode vrouw, een gefrustreerde patiënt en een leugentje om bestwil betekenen Joe’s ondergang. Zijn gelukkige wereld verandert langzaam in een hel.


Het volledige rapport
Michael Robotham groeide op in het binnenland van Australië, om in 1979 uit te wijken naar Sydney om aan een carrière te beginnen als krantenjournalist. In 1993 verruilde hij dat leven voor een bestaan als ghostwriter, waarin hij menig autobiografie schreef van een aantal bekende figuren uit de wereld van de sport, politiek, media, enz. 

En weer tien jaar later debuteerde hij met De verdenking als misdaadauteur. Ondertussen heeft hij al acht titels achter zijn naam staan, waarvan er zeven deel uitmaken van een serie waarin psycholoog Joe O’Loughlin en Londense rechercheurs Vincent Ruiz en Alisha Barba telkens een minder of meer belangrijke rol spelen.

In De verdenking maken we kennis met Joe O’loughlin, die het perfecte leven leidt: een goede job, een perfect gezin, geen zorgen aan zijn hoofd … Tot er in zijn omgeving een vrouw wordt vermoord, en hij de politie deelgenoot maakt één van zijn patiënten ervan te verdenken de dader te zijn. Naarmate het onderzoek vordert komt, in de ogen van rechercheur Vincent Riuz, de psycholoog zelf onder vuur te liggen waardoor Joe zich genoodzaakt ziet zelf op onderzoek uit te trekken om niet alleen zijn vrijheid te behouden maar ook om zijn gezin, werk en leven te redden.

Maar het eerste wat de lezer onder ogen krijgt als hij de achtste druk van het boek openslaat, is reclame voor Het verlies, het tweede deel in de serie, waardoor het lijkt dat de uitgever De verdenking niet goed vindt en tracht de lezer al op voorhand te overhalen om toch ook maar het vervolg ook te lezen. Ik vond het alvast zo overkomen. Zulke publiciteit is meer op zijn plaats achteraan het boek, wat trouwens ook meer gangbaar is. Daar gepositioneerd, voelt het meer als een uitnodiging om verder te lezen indien dit boek goed bevonden werd.

De in Sydney residerende auteur hanteert een schrijfstijl die van een zeer aangename luchtigheid doordrenkt is en besprenkeld werd met enkele wel gedoseerde druppels subtiele humor. De tegenstelling met de hardheid van het verhaal zelf kon niet groter zijn. De verdenking leunt nauw aan bij bijvoorbeeld Hypnose of The fugitive, waarbij het slachtoffer het alleen moet opnemen tegen iedereen in zijn omgeving, of het nu familie, vrienden of politie is, terwijl hij de druk alsmaar opgevoerd voelt worden.
Deze sfeer van radeloosheid herkent men ook van de werken van Lincoln Barclay.

Niets dan lof dus voor De verdenking dat trouwens gebouwd werd op de fundamenten van een degelijk plot. Dat het verhaal pas helemaal aan het eind, na een paar goed gevonden plotwendingen in de plooi valt is alleen maar toe te juichen.

Dus ja, ik zal Het verlies zeker ook ter hand nemen. Daar was geen reclame voor nodig. Een zeer goed verhaal als De verdenking volstaat ruimschoots als motivatie.

Het definitieve verdict: 8/10

robotham_michael,vertaald,australie,8,creme_de_la_crime,familiedrama,medisch,policier,whodunit,serie


02-03-13

KEPLER Lars - Hypnose

 

klh.jpg

De openingszin:
Erik Maria Bark wordt door de rinkelende telefoon abrupt opgeschrikt uit zijn droom.

De korte inhoud
Tien jaar geleden heeft Erik Maria Bark gezworen nooit meer iemand onder hypnose te brengen. Maar als inspecteur Joona Linna hem om hulp vraagt bij een moordzaak waarbij levens van twee jonge mensen op het spel staan, heeft Erik geen andere keuze. Hij brengt een zwaargewonde getuige onder hypnose. Al snel wordt duidelijk dat Erik de prijs moet betalen voor zijn verbroken belofte. Hij wordt getroffen door een serie gewelddadige en onverklaarbare gebeurtenissen. Gebeurtenissen die ook zijn gezin meesleuren in een vreselijke nachtmerrie.


Het volledige rapport
In de nasleep van het monstersucces van Stieg Larssons trilogie, werd een hele resem aan Scandinavische auteurs gecontracteerd en vertaald, die allen ondertussen een trilogie op de markt brachten. De bekendste namen in deze groep zijn de Zweedse auteurs Jens Lapidus en Lars Kepler. Deze laatste is het pseudoniem van het echtpaar Alexandra Coelho en Alexander Ahndoril, die elk ook al romans publiceerden onder hun eigen naam.

Twee jaar geleden las ik Contract, het tweede boek waarin rechercheur Joona Linna de hoofdrol toebedeeld kreeg. Hoewel het een zeer goed werk was, bleef de protagonist een totale vreemde voor mij, wat me nieuwsgierig maakte naar zijn pedigree. Toen al nam ik mij voor om ooit Hypnose, het eerste deel, ter hand te nemen en de recente verfilming van dit boek, onder de titel Hypnosis, is een ideale aanleiding om die belofte in te lossen.

Maar wat betreft de uitdieping van het hoofdpersonage blijf ik nog altijd op mijn honger zitten, want ook in dit boek wordt daar geen werk van gemaakt en blijft de betweterige Joona ‘Wat heb ik je gezegd!’ Linna veroordeeld tot de bordkartonnen status. Meer werk wordt er gemaakt van Erik Bark, de spilfiguur van Hypnose. Deze trauma-arts deed jarenlang praktijkgericht onderzoek naar medische hypnose, maar tien jaar geleden zwoer hij die tak van de psychologie af. Nu vraagt Joona Linna hem om een zwaar gewonde overlevende van een slachting onder hypnose te brengen, in de hoop de dader te kunnen identificeren. Nadat Erik Bark schoorvoetend akkoord gaat, lijken hij en zijn gezin zich plots in het oog van een levensbedreigende storm van geweld te bevinden, waardoor Joona Linna genoodzaakt is zijn tijd over twee zaken te verdelen.

In een tijdskader van drie decemberweken, met een epiloog op kerstavond, zet Lars Kepler een relatief groots opgezet verhaal neer met twee grote verhaallijnen die lange tijd fungeren als elkaars bliksemafleider, maar die jammer genoeg nooit mooi in elkaar vloeien. Wel passen beide draden in de thematiek van het boek die de relatie tussen moeder en kind behandelt en deze onder andere bekijkt vanuit een paar beschadigde personages.

Plotgewijs zit Hypnose goed in elkaar. De meer dan vijfhonderd bladzijden beiden meer dan genoeg ruimte voor dwaalsporen en onverwachte wendingen waarvan men zich afvraagt hoe een auteur er in godsnaam opkomt.. Maar anderzijds zijn er ook een aantal plotwendingen die met de grote trom op voorhand aangekondigd worden, waardoor het effect ervan verloren totaal verloren gaat. En eveneens wordt de cruciale tip die naar de ontknoping vol actie leidt, op een nogal ongeloofwaardige wijze aangegeven.

Hypnose is een degelijke policier, die garant staat voor ettelijke uurtjes leesplezier, maar je de wereld niet zal kunnen doen vergeten. Gewoon goed dus.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


12:40 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: kepler_lars, vertaald, zweden, 7, policier, drama, medisch, whodunit, serie |  Facebook |

22-02-13

HERMAN Luc - Nora en de feiten

 

hlnedf.jpg

 

De openingszin:
De lange zinnen kwamen later wel.

De korte inhoud
Nora Diels heeft de academische wereld vaarwel gezegd om inspecteur te worden bij de Antwerpse politie. Gedaan met de intellectuele masturbatie aan de universiteit, het is tijd voor actie. Nora is nog maar net van de politieschool af of ze krijgt al te maken met de moord op een Poolse werkster. Van commissaris Voncke moet ze een verslag schrijven, maar zelf de moordenaar vinden is uiteraard leuker. Zo begint haar Zoektocht naar de Waarheid.


Het volledige rapport
Moe van de zinloosheid van de theoretische kommaneukerij wisselde Nora Diels haar academische job als letterkundige in voor een carrière bij de Antwerpse politie. Enkele weken voor haar evaluatiegesprek wordt ze betrokken bij het moordonderzoek op een Poolse poetsvrouw. Daar haar opdracht om het openingsverslag hieromtrent op te stellen door haar achtergrond een zware dobber lijkt te worden, besluit ze zelf op onderzoek uit te trekken om met een verrassende theoretische dader op de proppen te komen.


Debutant Luc Herman, die in het dagelijks leven hoogleraar Engelstalige literatuur is aan de Antwerpse universiteit, leverde in 2011 met Nora en de feiten een boekje af dat de lezerswereld in twee had kunnen scheuren. Fervente voorstanders zullen de speelsheid en de originaliteit van het werk bejubelen, maar minstens evenveel tegenstand zal opgeroepen worden door de saaie schrijfstijl, het eeuwig twijfelende hoofdpersonage en het ruim overschrijden van de grenzen van het geloofwaardige. Aan de recensent de zware taak om een genuanceerd oordeel te vellen over dit opvallende werkstuk in de Nederlandstalige wereld van de politieroman

Het begin is niet direct een tekst die aanzet tot verder lezen. Het hoofdpersonage slaagt er maar niet in om een tekstje over de moord te produceren waarin alle noodzakelijke gegevens opgenomen zijn. Haar academische achtergrond speelt haar parten en haar eeuwige getwijfel verlamt haar volledig. Een eigenschap die blijkbaar chronisch is bij Nora. In ieder geval zullen veel mensen die het boek oppakken in de winkel en de eerste bladzijden ter kennismaking lezen, het boek snel neerleggen. Die les proces verbaal schrijven, wekt zoveel ergernis op dat ze op den duur zelfs als grappig ervaren wordt.

Het wordt al snel duidelijk dat Nora en de feiten in naam een spannend verhaal is, maar eigenlijk vooral over stijl- en taalgebruik handelt. Zo zijn de schriftelijke verklaringen van de getuigen ellenlange epistels, die overvloedig gestoffeerd zijn met niet ter zake doende theorieën en anekdotes.

Op de achterflap staat naast de korte inhoud ook nog volgende tekst te lezen: “Dit is een boek voor lezers die zich stilaan ergeren aan de populariteit van de Vlaamse misdaadroman, maar deep down houden van een ouderwetse whodunit.”
Maar het lijkt er meer op dat Nora en de feiten de aanval opent het werk van de gevestigde auteurs van het genre. Een poging om met intellectuele suprematie de liefhebber van het spannende boek te overrompelen en tegen het canvas te krijgen. De auteur, die er blijkbaar van uitgaat dat de aanval de beste verdediging is, zal jammer genoeg het tegenovergestelde bereiken van zijn doelstelling, vrees ik: de lezer zal zich nog steviger vastklampen aan de werken van Aspe, Deflo en de andere ronkende namen van misdaadauteurs, want een misdaadroman hoort ontspannende lectuur te zijn en geen tekst te wezen die meer lijkt op het discours van een advocaat of politicus.
Daar kan zelfs de mooi benaderde plot en de zeer originele ontknoping zelfs niets meer aan veranderen.

Als roman en stijloefening heeft Nora en de feiten zeker en vast bestaansrecht en kan misschien wel gebruikt worden om de lessen Nederlands in de scholen te stofferen. Maar bekeken door het oog van de doorsnee liefhebber van het spannende boek zal het verhaal wellicht niet gesmaakt worden. Het dubbele gevoel blijft en daarom zal ik de score laag houden, maar de durvers mogen zich hierdoor zeker niet laten afschrikken om het boekje dat in 2004 gesitueerd werd, ter hand te nemen voor een aparte leeservaring.

Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG


20:08 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: herman_luc, nederlandstalig, belgie, 4, literair, policier, roman, alleenstaand |  Facebook |

07-02-13

NESBO Jo - De kakkerlak

 

njdk.jpg

 

De openingszin:
Het licht sprong op groen en het gebrul van de auto’s, de motorfietsen en de tuktuks zwol aan tot Dim de ruiten van Robertson Department Store zag trillen.

De korte inhoud
In de kamer van een obscuur motel in Bangkok wordt het lijk van de Noorse ambassadeur gevonden. Harry Hole wordt naar Thailand gestuurd om in samenwerking met zijn Thais-Amerikaanse collega Liz Crumley de zaak zo discreet mogelijk op te lossen. Maar naarmate het onderzoek vordert, wordt hen langzaam duidelijk dat het om meer dan alleen een moord gaat. Ook lijkt het erop dat een aantal mensen in Noorwegen er belang bij had om hem naar Thailand te sturen. Harry is echter vastbesloten om het ongedierte dat het daglicht niet kan verdragen te ontmaskeren.



Het volledige rapport
“Jo Nesbo is een waardige opvolger van Henning Mankell en Stieg Larsson”, staar er te lezen op de cover. Maar de Noor Jo Nesbo publiceerde zijn debuut De vleermuisman al zeven jaar voor er sprake was van de schrijver Stieg Larsson en hoewel hij twaalf jaar jonger is dan de Scandinavische referentie Henning Mankell, moeten ze toch eerder als tijdgenoten beschouwd worden dan als voorganger en opvolger. Wel is het zo dat het internationale succes in het Engelse taalgebied voor de Noor pas de laatste jaren het hoogtepunt bereikt heeft. 

Daar waar De vleermuisman het gedroomde debuut was – het werd onder andere in 1998 bekroond met de Glazen Sleutel, de prijs voor het beste Scandinavische spannende boek – bleef De kakkerlak, het tweede boek met rechercheur Harry Hole in de hoofdrol, verweest achter zonder ook maar een enkele nominatie. Onder andere daardoor hebben we tot het najaar van 2012 moeten wachten op de eerste Nederlandse editie, die er gekomen is onder invloed van het eerder vernoemde internationale succes. 

In Vleermuisman wordt Harry Hole naar Bangkok gestuurd om de verdachte omstandigheden rond de dood van de Noorse ambassadeur te onderzoeken. Terwijl de Noorse regering er alles aan doet om de zaak met zo weinig mogelijk deining af te handelen, lijkt Harry aan de andere kant van de wereld een zaak in handen te hebben die diezelfde regering in een slecht daglicht zou kunnen zetten. Verbeten probeert hij de kakkerlak die zich schuilhoudt onder de onderste steen te ontmaskeren; eentje die veel gevaarlijker is dan de beestjes die zich in zijn hotelkamer verschuilen.

Enerzijds is het te begrijpen, want eigenlijk deelt De kakkerlak zijn basisgegeven met Vleermuisman: drop een vreemdeling in een grote stad van een exotisch land en beschrijf zijn indrukken. Sydney werd ingeruild voor Bangkok, maar voor de rest hebben we het allemaal al eens gelezen. Anderzijds is het dan weer moeilijk te geloven, want het verhaal is best de moeite waard en wordt zeer onderhoudend verteld waarbij de auteur zich bij momenten bedient van ontroerend mooie taal en op tijd en stond een voor een knipoog zorgt.

Het hoofdpersonage dat Jo Nesbo creëerde is een bizarre figuur: een alcoholicus die niet alleen te kampen heeft met een professionele burn-out, maar ook zijn privéleven totaal uitgeblust ondergaat. Groot is dan ook de verwondering dat deze “oude” man amper de kaap van de drie decennia heeft overschreden, wat meteen een hoop medelijden losweekt. Maar zijn rechtvaardigheidsgevoel is zo groot dat het aan naïviteit gaat grenzen. Kortom een interessante figuur met meerdere dimensies.

De couleur locale van Bangkok samen met de cultuurschok die Harry Hole ondervindt is een tweede sterke punt van dit werk. Het moge duidelijk zijn dat Jo Nesbo de twee maanden die hij in deze wereldstad verbleef goed gebruikt heeft om een ander uit de eerste hand te kunnen vertellen.

En ten slotte is er de plot van De kakkerlak, die op een dikke ui lijkt, en waarvan naarmate het boek vordert laagje voor laagje afgepeld wordt om uiteindelijk tot een oplossing te komen die niet alleen spectaculair beschreven wordt , maar ook nog zeer aanvaardbaar gebracht wordt. 

De kakkerlak is nog geen meesterwerk, maar het potentieel van Jo Nesbo en zijn hoofdpersonage springen al in het oog. Het is dan ook amper te begrijpen dat Vlaanderen en Nederland bijna vijftien jaar hebben moeten wachten om hiervan te kunnen genieten.

Het definitieve verdict: 7/10


EOB.JPG


20:48 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: nesbo_jo, vertaald, noorwegen, 7, policier, whodunit, serie |  Facebook |

29-01-13

ROSLUND & HELLSTROM - Vaderwraak

 

rhv.jpg

 

De openingszin:
Hij had het niet moeten doen.

De korte inhoud
De vader van een meisje dat het slachtoffer is geworden van een zojuist ontsnapte kindermoordenaar, neemt het recht in eigen handen uit onvrede over het traag verlopende politieonderzoek. Zo voorkomt hij dat de moordenaar opnieuw zal toeslaan. De reacties met betrekking tot het handelen van de vader brengen het hele land in beroering.


Het volledige rapport
Dit Zweedse schrijversduo leerde elkaar kennen toen journalist Anders Roslund een televisiereportage maakte over organisatie van ex-gedetineerde Borge Hellstrom, die gevangenen na hun invrijheidstelling weer helpt inburgeren in de maatschappij. De sociale en maatschappelijke betrokkenheid van deze twee heren is ook prominent aanwezig in hun boeken waarin de norse en eigengereide rechercheur Ewert Grens de hoofdrol speelt.

Na het monstersucces dat hen in 2010 te beurt viel met Drie seconden, was het angstaanjagend stil rond dit duo. Maar eind 2012 lag hun zesde hersenspinsel, getiteld Twee soldaten toch in de winkelrekken. Ik heb ondertussen mijn handen kunnen leggen het het boek waarmee het in 2004 allemaal begon: Vaderwraak.

Hierin draait alles rond de, uit de gevangenis ontsnapte, pedofiel Bernt Lund en Fredrik Steffansson, de vader van een van Bernts slachtoffers. Omdat de ontsnapte crimineel in zijn ogen niet snel genoeg weer ingerekend wordt, besluit Fredrik het recht in eigen handen te nemen. Zijn actie lokt verschillende reacties uit en zadelt de maatschappij op met een aantal dilemma’s.

In Vaderwraak wordt op zeer realistische wijze het gedrag en het denken van een pedofiel uiteengezet. Dit resulteert in een onverbloemd en pakkend verhaal.

Los van het feit dat het spannende aspect van het boek best goed is, wordt het toch overschaduwd door de vraag wat de aanwezigheid van een pedofiel doet met een mens. Meer bepaald met mensen die al dan niet rechtstreeks betrokken zijn bij het gegeven. Al snel blijkt dat de natuurkundige wet van actie en reactie ook hier geldt en dat de rechteloosheid en heksenjachten niet veraf zijn, als men even de waakzaamheid laat verslappen.

Het verschil tussen het recht in theorie en in de praktijk; tussen de letter en de geest van de wet, levert een zeer gedegen uitgewerkt en genuanceerd verhaal op dat de lezer aan het denken zet. Dat laatste alleen al maakt Vaderwraak meer dan de moeite waard in deze tijden waarin spannende boeken veelal het hersenloze amusement niet meer ontstijgen.

Met Vaderwraak leverden Roslund en Hellstrom een visitekaartje om U tegen te zeggen en dat de lezer zeer nieuwsgierig maakt naar meer. Kortom, een aanrader.

Het definitieve verdict: 8/10

EOB.JPG


28-01-13

ILES Greg - Doodsslaap

 

igd.jpg

De openingszin:
Zes maanden geleden ben ik gestopt met het schieten van mensen, net nadat ik de Pulitzer Prize had gewonnen.

De korte inhoud
Fotojournaliste Jordan Glass bezoekt in Hongkong de tentoonstelling The Sleeping Woman. Daar ontdekt ze een portret van zichzelf. Net als de andere geschilderde vrouwen ziet ze er eerder dood dan slapend uit.

Maar Jordan weet dat het geen portret van haar is; het moet van haar tweelingzus Jane zijn, die een jaar geleden verdwenen is. Aangenomen wordt dat Jane is vermoord door de seriemoordenaar die in New Orleans vrouwen van de straat plukt.
Alle slachtoffers zijn spoorloos, maar ze blijken inderdaad vereeuwigd te zijn in The Sleeping Woman-serie. Omdat dit het enige spoor is dat de FBI heeft, betrekt agent John Kaiser Jordan bij de jacht op de anonieme kunstenaar. Een jacht die niet zonder gevaar is…


Het volledige rapport
Greg Iles was goed op weg om een van de grootste hedendaagse misdaadauteurs te worden. Zijn Natchez-trilogie met Penn Cage in de hoofdrol stond garant voor spanning met een meerwaarde. Maar een zwaar verkeersongeval, nu bijna twee jaar geleden, staakte zijn opmars. Hoewel zijn webstek vermeldt dat hij volop aan het werk is aan een vierde Pen Cage thriller, lijkt de publicatie ervan steeds maar achteruit geschoven te worden. Gelukkig staat er nog genoeg oudere op zichzelf staande boeken van deze Amerikaan in de kast, zodat mijn afkickverschijnselen tot een minimum beperkt blijven.

Doodsslaap is er daar een van. De Nederlandstalige editie dateert al van 2003, maar het verhaal blijkt tijdloos te zijn en vertrekt van een zeer origineel gegeven: Oorlogsfotografe Jordan Glass herkent zichzelf in een schilderij van een slapende vrouw. Ze weet dat ze niet geposeerd heeft, maar haar tweelingzus is al een tijdje spoorloos verdwenen. Jane moet dus model gestaan hebben. Het schilderij maakt deel uit van een hele serie en het gerucht gaat dat de slapende vrouwen eigenlijk dood zouden zijn. Met deze ontdekking klopt Jordan bij de FBI aan om van de jacht op de seriemoordenaar die New Orleans onveilig maakt, weer een prioriteit te maken. Ze stelt echter een voorwaarde: ze wil zelf actief betrokken zijn bij het onderzoek, want de onzekerheid waarin ze het laatste jaar verkeerde, was onleefbaar.

Het wordt de lezer niet echt gemakkelijk gemaakt, want de stroeve vertaling kost energie en heeft een negatieve invloed op zowel de leessnelheid als het leesplezier. Maar dat laatste wordt weer wat goed gemaakt door de keuze van een vertelvorm in de eerste persoon enkelvoud. Hierdoor groeit er meteen een band tussen de lezer en Jordan Glass. Het gebruik van de tegenwoordige tijd zorgt voor nog meer betrokkenheid, want het publiek maakt alles mee op hetzelfde moment als het hoofdpersonage. 

Niet alleen Jordan wordt trouwens goed uitgewerkt. Zowat alle belangrijke figuren in het verhaal worden professioneel voorzien van een intrigerende achtergrond en krijgen de nodige problemen mee waarover ze hun hoofd mogen breken. De personages zijn misschien wel het sterkste gegeven van dit boek.
De originaliteit van het veelbelovende uitgangspunt, kan niet lang volgehouden worden en al snel ontaardt het verhaal zich als een gewone politieroman, met een rechttoe rechtaan jacht op een seriemoordenaar die zich in het kunstmilieu lijkt te bewegen.

Gelukkig weet Greg Iles hoe hij een plot moet construeren dat garant staat voor actie en spanning tot op het eind. De auteur levert wat dit betreft weer eens vakwerk af, maar Doodsslaap mist de drive van bijvoorbeeld zijn voorganger 24 uur.

Markant is ook dat de auteur al in 2001, het publicatiejaar van de Engelse editie, de overstroming van het French Quarter in New Orleans vooropstelt als een wezenlijk gevaar, dat bewaarheid werd toen storm Katrina in 2005 over de regio raasde.

Doodsslaap is lang niet slecht, maar is wel het minst sterke boek dat ik tot op heden van las van Greg Iles,
omdat het naar de normen van de auteur nogal gewoontjes is.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


21-01-13

GERRITSEN Tess - De laatste sterft

 

gtdls.jpg

 

De eerste zin:
Op de avond dat de dertienjarige Claire Ward had moeten sterven, stond ze op de vensterbank van haar slaapkamer in Ithica te weifelen of ze de sprong zou wagen.

De korte inhoud
De levens van drie kinderen raken door extreem gruwelijke gebeurtenissen met elkaar verweven: eerst worden hun families vermoord, daarna hun pleeggezinnen. Ze blijven als enige overlevenden over.
De kinderen worden in veiligheid gebracht op de streng beveiligde kostschool Evensong, een internaat voor zwaar getraumatiseerde kinderen dat is opgericht door leden van de Mefisto Club. Maura Isles vertrouwt de gang van zaken op de school niet en wil dat de zestienjarige Julian ‘Rat’ Perkins, die ze kent van een eerdere zaak en ook op Evensong verblijft, een ander onderkomen zoekt.
Rechercheur Jane Rizzoli en Maura storten zich op het onderzoek naar de moorden op de families en zetten hun eigen levens op het spel om de kinderen te beschermen. Kunnen ze het gevaar op tijd afwenden?


Het volledige rapport
De schrijfster waarvan haar ouders China verruilden voor het beloofde land dat de Verenigde Staten van Amerika zijn, is ondertussen wereldberoemd. Is het niet door haar boeken over rechercheur Jane Rizzoli en schouwarts Maura Isles, dan wel door de televisieserie met dezelfde hoofdpersonages, die al aan het derde seizoen toe is.

De laatste sterft is al het tiende deel in de serie met de twee eerder genoemde hoofdpersonages, waarin deze keer zowel Rat - die geïntroduceerd werd in Sneeuwval – als Anthony Sansone van de Mefisto Club, eveneens aanwezig zijn.
Het verhaal begint als drie kinderen op totaal verschillende plaatsen op korte tijd aan de dood ontsnappen. Hun pleegouders hebben echter niet zoveel geluk en laten, net als de ouders van de kinderen twee jaar eerder, het leven. Een van de moorden vond plaats in Boston, waardoor Jane Rizzoli betrokken raakt bij het onderzoek.
De Mefistoclub brengt de kinderen onder in hun internaat Evensong, waar Maura Isles net op bezoek is bij Julian ‘Rat’ Perkins. Maar het veiligheidsgevoel is al snel ver te zoeken als allerhande vreemde zaken vastgesteld worden op het nochtans goed beveiligde domein van de kostschool. Is er iemand bezig een derde poging te wagen om de ontheemde kinderen het leven te ontnemen? Maura en Jane staan voor een raadsel…

Een boek van Tess Gerritsen is, door de haar aangename vertelstijl altijd een plezier om te lezen. Maar in haar nobel streven om haar verhalen zo origineel mogelijk te houden is de plot van De laatste sterft wel erg vergezocht. De auteur moet zich als een volleerd yogi in allerlei bochten wringen om Rat en de Mefisto club te integreren in het verhaal. Misschien zelfs wel een bocht teveel, want de lezer kan aanvoelen dat deze keer het boek net iets minder vloeiend op het papier terecht kwam dan we van deze Amerikaanse gewoon zijn en zelfs verwachten.
Ofwel ligt het gewoon aan mijzelf, want ik was nooit een grote fan van de onverstoorbare Anthony Sansone en zijn club, die overal het kwaad met hoofdletter K in ziet.

Evensong, de belangrijkste locatie, lijkt ook uit te deinen en begint in de verbeelding van de lezer steeds meer en meer de Amerikaanse evenknie te worden van Harry Potters Zweinstein. Niet alleen het gebouw zelf trouwens, maar ook het hele entourage van docenten en leerlingen, die bijvoorbeeld lessen boogschieten voorgeschoteld krijgen.

Het lijkt stilaan bergafwaarts te gaan met Tess Gerritsen. Van Het stille meisje schreef ik al dat het niet haar beste werk was en De laatste sterft staat daar nog een trapje onder. Hoewel het zeker nog te vroeg is om te verklaren dat ze de plank heeft misgeslagen, is de auteur stilaan bezig te verhuizen uit het vakje “zeer goed” om permanent in te trekken bij de gewoon goede boeken.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG


21:22 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: gerritsen_tess, vertaald, usa, 6, familiedrama, policier, whodunit, serie |  Facebook |

20-01-13

SNOECK Bjorn - Killfish

 

sbk.jpg

 

De openingszin:
Groen, de kleur van de hoop, de kleur van de vrede, van de uitkomst, van nieuw leven.


De korte inhoud
De federale politiemacht wordt recht in haar hart getroffen, wanneer haar uitvoerders vermoord worden. Een serie-doder trekt doorheen de leefwereld van de fictieve misdaad en laat overal zijn handtekening achter. Hoofdinspecteur – Bea Van Sompel – wordt belast met de jacht op het monster en moet trachten de publieke opinie te sussen. De man achter de moorden is Killfish, zijn doel is duidelijk. Zijn talent zal en moet een plaats krijgen in de harten van de lezers. Bea en Killfish vechten elk hun strijd uit, met elk hun eigen middelen. Alleen is Killfish in staat voorbij de grenzen van de geschreven misdaad te opereren.



Het volledige rapport
Bjorn Snoeck is een Oost-Vlaams schrijver in wording. Sinds 2005 besteedt hij zijn vrije tijd aan het schrijven. Er vloeiden ondertussen al vier boeken uit zijn pen, maar tot op heden vond hij nog geen uitgever om mee in zee te gaan, zodat zijn werken maar een zeer beperkt publiek weten te bereiken.

Om eens te zien waar hij staat vroeg hij mij om mijn kritische blik eens te werpen op zijn meest recente werk, Killfish. Met zijn uitdrukkelijke toestemming publiceer ik mijn bespreking ook op deze blog.

Ironisch genoeg is het hoofdpersonage een schrijver die er maar niet in slaagt een uitgever warm te maken voor zijn, naar eigen zeggen, meesterwerken. Ten einde raad besluit de man, die schrijft onder het pseudoniem Killfish, dat hij lang genoeg passief afgewacht heeft en dat het de hoogste tijd is om het lot een handje te helpen, door ervoor te zorgen dat er bij de uitgeverijen snel een plaatsje vrijkomt. De lijken die hij achterlaat, komen op het bord te liggen van de Gentse rechercheur Bea Van Sompel, die zich ondanks persoonlijke problemen, voluit op de zaak gooit. Maar zal ze erin slagen de moordenaar te identificeren en te stoppen vooraleer heel thriller minnend Vlaanderen verweesd achter blijft?

Taalkundig is er zeker een en ander op te merken. Hoewel ik zelf ook geregeld lange, samengestelde zinnen uit mijn mouw schud, zijn de zinsconstructies in dit boek zelfs mij een brug te ver. Ze leiden de lezer af van de essentie en halen de snelheid uit het verhaal. Het vervangen van zowat twee derde van de komma’s in het boek door puntkomma’s en punten zou het leesplezier al flink opdrijven.

Ook bevat de tekst teveel barbarismes. Niet alleen glipt het dialect van de auteur regelmatig tussen de mazen van het net dat zelfcontrole heet, maar ook anglicismen ontspringen veelvuldig de dans. Het markantste voorbeeld hiervan is het herhaaldelijke gebruik van het werkwoord enteren. Hoewel dit een bestaand Nederlands woord is in de betekenis van “gewapend een schip betreden om het te veroveren” of “op de enter toets drukken”, is het geen correcte benaming voor het betreden van een gebouw of kamer.

Bovenstaande opmerkingen zijn mede het gevolg van het feit dat een onuitgegeven auteur niet kan beschikken over een redactie of corrector die zijn werk met de loep uitpluist en alle puntjes op de i zet. Maar los daarvan is het taalgebruik bij wijlen nogal aan de brute kant en zijn de gedachtegangen van de personages niet altijd gemakkelijk te volgen door de lezer omdat er weinig consistentie in zit en ze van de hak op de tak springen.

Het basisidee voor de plot is origineel gevonden, maar de uitwerking is nogal eenvoudig, waardoor het verhaal voor het overgrote deel gedragen wordt door een enkele, rechtlijnige verhaallijn waarin alle actie uitgaat van het hoofdpersonage. De rest van de personages kunnen - door een fout tegen de logica of het bestaan van parallelle universums waarover ik niet veel kwijt kan zonder essentiële informatie los te laten - daarop reageren.
Laat in het boek worden alsnog twee extra draadjes afgesplitst, maar die kunnen het geheel niet meer redden.

Ook zit er in het tweehonderdentwaalf bladzijden tellende Killfish teveel seks. Erotiek is een prachtig middel om af en toe de spanning te breken, maar in dit geval maken de seksueel getinte scenes wezenlijk deel uit van het verhaal, wat eerder afleidend werkt.

In de veronderstelling dat de auteur constant evolueert en Kilfish behoort tot de beste boeken die hij schreef, kan er maar een conclusie zijn: Bjorn Snoeck is nog niet klaar om uitgegeven te worden. Of hij moest aan het moorden slaan...

Het definitieve verdict: 3/10

EOB.JPG


13-01-13

LODDER Leendert - Ultieme wraak

 

lluw.jpg

 

De eerste zin:
In een kleine huurwoning in een eenvoudige buurt van Assen woonde Kees ten Pas.

De korte inhoud
Een nieuw rechercheteam verricht onder leiding van hoofdinspecteur Dick Prins speciale onderzoeken. Als er een ernstig misdrijf heeft plaatsgevonden, blijkt al snel dat het hen niet gemakkelijk wordt gemaakt. Het onderzoek herbergt vele verrassingen en mede dood bureaucratie en ingewikkelde processen binnen onze complexe samenleving lopen de zaken mis.


Het volledige rapport
De eerste jaren van Leendert Lodders leven bieden al genoeg stof om een boek aan op te hangen: zijn vader vergiftigt in het begin van de jaren vijftig van vorige eeuw zijn eerste vrouw en komt er bijna mee weg. Pas als hij zich tijdens een ruzie met zijn volgende vrouw verspreekt, gaat de bal aan het rollen en wordt hij veroordeeld voor moord. In de gevangenis wordt hij op zijn beurt vergiftigd door een andere notoire gifmoordenaar. Deze feiten liggen dan ook aan de basis van het eerste boek van Leendert Lodders: Als tie maar nie wordt als zijn vader.

Twee jaar later waagt hij zich aan zijn eerste spannende boek. De keuze voor een policier lag voor de hand, want de nu 61-jarige Leendert Lodder trad niet in de sporen van zijn vader, maar was jaren rechercheur en is nog altijd hoofdinspecteur bij het politiekorps van Twente alsook hulpofficier van Justitie.


Het resultaat luister naar de titel Ultieme wraak, werd verpakt in een geslaagde, stijlvolle retro cover, wordt geleverd met een al even elegante bijpassende bladwijzer en verhaalt over de pas opgerichte politiedienst USO – Unit Speciale Opdrachten, die enkel zaken aangereikt krijgt, die gevoelig liggen. De eerste zaak betreft een organisatie die zich Angels of Revenge noemt, en die rechterlijke dwalingen meedogenloos rechtzet. Niet alleen worden onterecht vrijgesproken moordenaars de dood ingejaagd, maar ook hun advocaten ondergaan hetzelfde lot. Het hoeft geen betoog dat er meteen en van alle kanten druk wordt uitgeoefend op het team van Dick Prins, dat moeite heeft om het onderzoek op de rails te krijgen…

Maar meer dan een gewone politieroman, is Ultieme wraak een vehikel om de moeilijke situatie aan te kaarten waarin de politie tegenwoordig moet werken. Het wettelijk kader lijkt voor in het voordeel te werken van de crimineel: bescherming van verdachten en de quasi vrije hand die de verdediging ter beschikking heeft, beperken vooral de mogelijkheden waarmee de rechercheurs de bewijslast moeten proberen rond te krijgen. Het gevoel dat de wet de kant lijkt te kiezen van de dader in plaats van het slachtoffer zorgt voor frustratie bij het politiekorps. De vraag of er geen ongezond onevenwicht zit in deze wetten staat dan ook centraal. Om deze stelling wat kracht bij te zetten, laat de auteur het onderzoek zelfs uitdeinen tot in de bergen rond Sarajevo, waar de grenzen van het wettelijke wat kunnen opgerekt worden. Gelukkig integreert de auteur deze kanttekeningen op zeer natuurlijke wijze in het verhaal en wordt hij pas belerend in de epiloog, wat de juiste plaats is om een standpunt uitgebreid te belichten..

Leendert Lodder heeft wat moeite met de overschakeling van zijn dagelijkse ambtelijke en zich tot de feiten beperkende taalgebruik naar een vlotte vertelvorm die gehanteerd wordt in een roman. Deze klinisch geschreven aanvang is dan ook verantwoordelijk voor een stroef begin. Maar de auteur leert snel en naarmate het verhaal volgt wordt zijn stijl losser.

Hoewel het basisgegeven van een speciale politiecel zich uitstekend leent om een reeks aan op te hangen, lijkt dat deze keer niet de bedoeling te zijn, want Ultieme wraak bevat – op het leven laten na - al zowat alle mogelijke beslommeringen die een rechercheur kunnen overkomen tijdens zijn loopbaan: bedreigd worden, ontvoerd worden, beschoten worden, aan een intern onderzoek onderworpen worden, … Even krijgt het verhaal zelfs iets James Bondachtigs. Het zit allemaal in dit 375 bladzijden tellende en vier maanden overspannende verhaal en dus blijft er weinig over om de lezer een volgende keer mee te verbazen. Maar overdrijving ligt op de loer, en als de auteur zelfs twee keer hetzelfde trucje uit de kast haalt is dat net iets van het goede teveel. Net als de groteske ontknoping, die er bij de haren is bijgesleept en de geloofwaardigheid een serieuze knauw geeft.

De prominente aanwezigheid van actie en het internationale karakter van het boek roept meteen gelijkenissen op met het werk van de Vlaming Christian De Coninck die trouwens ook als politieman door het leven gaat.

Met Ultieme wraak levert Leendert Lodder een aardig spannend debuut af, dat nog beter was geweest na een degelijke redactie, want de tekst bevat een bovengemiddeld aantal fouten, wat het leesplezier negatief beïnvloedt. Toch blijft het boek best genietbaar voor de liefhebber van de politieroman

Het definitieve verdict: 6/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


26-12-12

HAYDER Mo - Huid

 

hmh.jpg

De eerste zin:
De huid is een orgaan.

De korte inhoud
Als op een warme ochtend in mei het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden bij een verlaten spoorweg net buiten Bristol, wijst alles op zelfmoord. Maar rechercheur Jack Caffery twijfelt. Hij verdenkt iemand anders, een rover die zich voortdurend verbergt, ongezien huizen insluipt en hem dicht op de huid zit. Caffery is voor het eerst sinds lange tijd bang.
Hij krijgt hulp van politieduiker Flea Marley. Zij begint zich af te vragen of hun relatie niet meer is dan puur professioneel. Dan ontdekt zij iets in haar persoonlijke leven wat alles verandert. En deze keer kan niemand haar helpen, zelfs Caffery niet…



Het volledige rapport
De Britse Mo Hayder is met haar bibliografie van acht titels al een vaste waarde geworden in de wereld van het spannende boek. Maar omdat ze er maar niet in lijkt te slagen om werken van een constant degelijk niveau af te leveren, mist ze toch de aansluiting met echt grote namen, die iedereen in huis wil hebben. Naar eigen zeggen is ze een liefhebster van open eindes en verhalen waarin niet alles uitgespeld is. En dat zullen we geweten hebben …

Huid, dat al enkele jaren oud is, is haar zesde boek en het vierde met Jack Caffery in de hoofdrol. Daarnaast is het tweede boek waarin duikster Phoebe ‘Flea’ Marley ten tonele wordt gevoerd en het is eveneens deel twee in de “Walking man” subserie.

Huid kan niet anders dan beschouwd worden als een overgangsboek, want het borduurt verder op twee verhaallijnen die al in Ritueel geopend werden, maar geen van beide wordt in dit boek afgesloten. Daarnaast worden er nog eens twee nieuwe verhaallijnen aangesneden, waarvan eentje – dat betrekking heeft op de titel - zich lijkt te beperken tot dit verhaal, maar zelf dat wordt niet proper afgewerkt, zodat de lezer achterblijft met vraagtekens omtrent de motieven van de dader. Het moge duidelijke zijn: de auteur snijdt teveel onderwerpen aan, waardoor er niet genoeg bladzijden overblijven om ze allemaal tot tevredenheid uit te werken. Het is te hopen dat in Diep, het volgende deel in de serie, één en ander rechtgezet wordt. Maar Huid lijkt nog het meest op een boek waarvan de eerste en de laatste hoofdstukken zijn verwijderd. En dat is een ramp voor de toevallige koper, die dit boek zou uitkiezen om eens kennis te maken met de vertelselen van deze blonde Britse.

Toch is het niet allemaal kommer kwel, want bij momenten bewijst Mo Hayder dat ze wel degelijk een verhaal kan vertellen, maar dit een hel boek lang volhouden zit er deze keer niet in: ze heeft briljante ideeën, maar laat het meermaals afweten in de uitwerking.

Het sterke punt bij uitstek zijn de personages die Mo Hayder uit haar pen laat vloeien. Dat rechercheur Caffery getormenteerd is en eigenzinnig handelt, weten de volgers van deze boeken al wel, maar deze keer krijgt ook Flea haar portie schuldgevoel over zich heen. En in een poging een en ander recht te zetten, toont ze zich echt menselijk, waardoor ze haar eigenbelang laat primeren. Of hoe elk van ons maar een dun laagje beschaving hoeft weg te wassen om te veranderen in een egoïst, waarvoor alleen overleven telt. Het spelen met deze grenzen, en het beschrijven van de overschrijding ervan, beheerst de auteur tot in de details

Een Mo Hayder ter hand nemen heeft wat met gokken: zal het boek deze keer goed zijn? Of niet? Wat betreft Huid is het dus net niet. Want het boek is noch mossel noch vis en eindigt ontgoochelend, waardoor de lezer ontevreden en onvoldaan achterblijft en de geïnvesteerde leestijd als verloren beschouwd in plaats van welbesteed. Na Duivelseiland slaat de auteur met Huid de plank weer mis, wat mij achterlaat met een dilemma: ik zou snel Diep ter hand moeten nemen omdat de verhaallijnen nu nog fris in het geheugen zitten, maar Huid geeft me absoluut niet de zin om dat te doen.

Het definitieve verdict: 4/10

EOB.JPG


29-11-12

DESEYN Johan - Labyrint

 

djl.jpg

 

De eerste zin
Aan de organisatie van het gebeuren werd schaamteloos een gigantisch fortuin gespendeerd

De korte inhoud

Stanley D. Priscuss is gelukkig. Als ontwerper van exuberante kunstwerken kent hij een wereldwijd succes. Naar aanleiding van de persvoorstelling van zijn nieuwste creatie wacht hem echter een verrassende vaststelling. Alles wat hij ooit heeft geschapen is niet louter uit zijn fantasie afkomstig. Twijfel overvalt hem op elk gebied. In zijn zoektocht naar verduidelijking geraakt hij verstrikt in een verwarrend doolhof van beangstigende gebeurtenissen. Blijkt dat wat hij zijn hele leven voor waarheid hield slechts schijn is. De realiteit verbrijzelt alles waar iedereen in gelooft…


Het volledige rapport
West-Vlaming Johan Deseyn maakt het zichzelf moeilijk, en dat beseft hij zelf ook. Als enige Vlaamse schrijver van literatuur die zich ophoudt in het menggebied van de genres policier, fantasy en horror, is het moeilijk om hem in een correct hokje te plaatsen. Hoewel Crimezone.nl zijn boeken met plezier van een recensie voorziet, behoort zijn werk niet echt tot het interessegebied van de doorsnee bezoeker van deze site. Maar voor de avontuurlijke lezer die eens even wat anders wil proberen of voor hen, die eens willen proeven van fantasy en horror, bieden deze boeken een prima instapmogelijkheid.
Dat er een publiek bestaat voor dit soort boeken moge duidelijk zijn, want Labyrint is ondertussen al de elfde titel van de hand van deze auteur.

In Labyrint, waarin de horror tot een minimum beperkt wordt, maken we kennis met
Stanley Priscuss, een Amerikaans kunstenaar die naam en faam maakt met bizarre, soms monstrueuze kunstwerken. Tijdens de voorstelling van zijn nieuwste creatie “Labyrinth of hell”, begint hij te vermoeden dat een evenwaardige concurrent is opgestaan. Deze vaststelling verwart hem dusdanig dat hij niet meer functioneert en ze groeit uit tot een obsessie die ondenkbare gevolgen heeft voor de kunstenaar en zijn entourage. Gevolgen die zelfs doorwerken tot in het hiernamaals …

Labyrint, dat het label “duistere thriller” opgekleefd kreeg, kan het best beschouwd worden als een fantasy verhaal voor beginners. Omdat het grootste deel van het verhaal zich in de reële wereld afspeelt, is het heel toegankelijk en herkenbaar. Dat het daarnaast ook nog eens een interessante opzet heeft, is mooi meegenomen. Johan Deseyn heeft alle ervaring in huis om de plot zo op te bouwen dat de lezer slechts bij mondjesmaat de informatie krijgt toegespeeld die tot de ontrafeling van het mysterie leiden en die de cirkel mooi rond maken.

De auteur beperkt de uitleg, verantwoording en verklaring omtrent de ontknoping tot het absolute minimum om het geloofwaardig te houden, als je tenminste meegesleept wordt door het verhaal. Uitgewerkt in een vlotte schrijfstijl en gekruid met voldoende actie is dat wellicht geen enkel probleem en mag het resultaat er best zijn. Aan originaliteit ontbreekt het ook niet, want de auteur weet de met voorsprong meest verrassende slaapkamerscène uit zijn pen te persen die ik ooit mocht lezen.

Dit soort verhalen vraagt originele locaties als achtergrond en die zijn dan ook voor handen. De auteur heeft zijn best gedaan de lezer te verrassen met het decor waarin zijn geloofwaardige personages mogen rondstruinen.

Al bij al beschouwd is Labyrint een leuk en genietbaar boek dat zeker in staat moet zijn nieuwe zieltjes te winnen voor de deelverzameling van de eerder vernoemde genres.


Het definitieve verdict: 7/10

Geschreven in opdracht van Crimezone.nl

EOB.JPG


22-06-12

ASPE Pieter - Eiland

 

ape.jpg

De eerste alinea:
‘Heb jij Pierre vandaag al gezien?’

De korte inhoud
Pierre is een Bruggeling die zijn vaderland ruim tien jaar geleden verruilde voor de rust en de ongereptheid van de Bretonse kust.
Op de plek van het voormalige klooster van de Arme Klaren in Brugge, nu een soort verscholen enclave van een twintigtal exclusieve stadswoningen, zijn vier bewoners druk in gesprek nadat het lijk is gevonden van de man die de Pierre uit de openingsscène blijkt te zijn.
Pieter Van In arriveert snel ter plaatse en treft tot zijn genoegen een stukje Brugge aan dat hij niet kende. Bij de ondervraging van de bewoners stelt Van In vast dat ze allemaal erg aan hun privacy vasthouden. Het lijkt wel of ze collectief iets te verbergen hebben. Is de serene stilte van de site slechts schijn? Wat is de band tussen de vier bewoners die de moord becommentariëren? Delen zij meet met elkaar dan alleen hun poetsvrouw? Zijn er in het verleden van elk van de bewoners zaken die het daglicht niet verdragen?


Het volledige rapport
Dertig titels op zeventien jaar tijd. Meer dan twee miljoen verkochte boeken. In navolging van Hendrik Conscience – de man die zijn volk leerde lezen – mag de West-Vlaamse auteur Pieter Aspe met recht beschouwd worden als de man die zijn volk thrillers leerde lezen.

Met het vaste speurdersduo Pieter Van In en Guido Versavel als gids, laat de auteur zijn publiek genieten van ettelijke markante plekjes van de provinciehoofdstad Brugge en het ommeland. Hoewel Eiland deels gesitueerd is in en rond de Bretoense Golfe du Morbihan, staat er weer een pittoresk stukje Brugge centraal: een modern straatje dat erg doet denken aan een begijnhof. In deze Colettijnenhof, wordt het levenloze lichaam gevonden van Pierre, die al jaren een chambres d’hôtes uitbaat in de buurt van Béluré. Wat bracht de man terug naar zijn geboortegrond? En hebben de vier buren, die het slachtoffer persoonlijk kennen, iets te maken met zijn dood? En hoe zit het met hun gemeenschappelijke poetsvrouw? Vragen genoeg, die het hoofdpersonage gewoontegetrouw probeert te beantwoorden onder het genot van een of meerdere Duvels.

Naast de spannende verhaallijn is de evolutie van het privéleven van de hoofdpersonages minstens even belangrijk in Aspes boeken. Dit hoge soapgehalte vormt samen met de herkenbaarheid het bindmiddel tussen de auteur en zijn publiek.

Kortom met een boek van de hand van Pieter Aspe weet de lezer waar hij aan begint en wat hij mag verwachten. Eiland past perfect in de reeks van de Vlaamse tegenhanger van Appie Baantjer. Dit is zowel het sterke als het zwakke punt van de auteur. Hoewel hij erin slaagt een constant aanvaardbaar niveau te handhaven, weet hij echter zelden of nooit te verbazen.

Eiland is dan ook gewoon een degelijke Aspe met een evenwichtige mix van politieroman en soap.

Het definitieve verdict: 6/10

EOB.JPG

21:39 Gepost door Eric Diepvens | Permalink | Commentaren (0) | Tags: aspe_pieter, nederlandstalig, belgië, 6, policier, whodunit, whydunit, serie |  Facebook |

28-04-12

BAETE Piet - Verzwijg mij niet

 

bpvmn.jpg

 

De eerste zin:
Niemand had ooit meer naar een moord verlangd.

De korte inhoud
Gert-Jan, Louis, Vic en Simon zijn twintigers en al jarenlang vrienden. Als ongewenste gasten bezoeken ze een verjaardagsfeest bij de steenrijke en machtige familie De Greve in Het Zoute. Vic ziet er zijn ex-vriendin Charlotte en ervaart een enorm gevoel van spijt. Hij moet en zal haar terugwinnen van de zoon des huizes, Nicolas De Greve.
Ondertussen probeert hoofdinspecteur Briek Mulders zijn leven op de rails te krijgen, nadat hij voor zes maanden op non-actief is gezet. Zijn plaats in het team is ingenomen door de jonge en ambitieuze David Kamp. Wanneer het lijk van een jongeman wordt gevonden, trekt Kamp als eerste op onderzoek uit.



Het volledige rapport
De vierendertig jaar jonge auteur en scenarist Piet Baete is met het net verschenen Vrijdag de 14de al aan zijn vijfde spannende boek toe. Vorig jaar verscheen Verzwijg me niet, het derde en laatste deel uit de serie over de speurders Bonnart en Mulders, die de Belgische badplaats Knokke veilig maken.

Terwijl Briek Mulders de laatste dagen van een disciplinaire sanctie thuis doorbrengt door te zorgen voor de revaliderende Luc Bonnart, zit diens vervanger, de ambitieuze David Kamp te hunkeren om zijn kwaliteiten als rechercheur te kunnen ontplooien. De verdwijning van Vic Van Springel moet en zal die zaak worden. De jongeman werd laatst gezien als ongenode gast op een mondain feestje waar hij probeerde zijn oude liefde terug te winnen, die nu een relatie heeft met de zoon des huizes.

Verzijg mij niet is een zeer atypisch spannend boek geworden. Het gaat zelfs zo ver dat de ontknoping eigenlijk niet belangrijk aanvoelt. Het maakt de lezer niet meer uit of er nu iemand opgepakt wordt of niet. En dat hoeft - wellicht tot ieders grote verbazing - niet eens als een negatieve bevinding beschouwd te worden. Het boek voelt meer aan als een roman dan als een policier: het verhaal ontwikkelt zich kabbelend en uiterst beschaafd. Enkel intermezzo’s van de geestelijk achteruitgestelde Luc Bonnart breken door hun frequentie de sfeer en zorgen, op de duur een lichte irritatie, in plaats voor de wellicht bedoelde grappige noot.

Dit laatste buiten beschouwing gelaten, heeft Piet Baete zeer aangenaam leesvoer op papier weten te zetten, met een hoge psychologie factor, waarin twee zaken centraal staan. Zo wijst de auteur ons op het feit dat de.mate van wetteloosheid waarin een persoon kan optreden blijkbaar recht evenredig oploopt met de sociale en economische status. Anderzijds wordt het dankzij Paris Hilton tegenwoordig uiterst populaire BFF – Best Friends Forever – in vraag gesteld. Het blijkt dat elke vriendschap zijn prijs heeft, waarbij meteen afgevraagd wordt hoever men gaat die vriendschap in stand te houden.

Door de veelvuldige bedekte verwijzingen naar gebeurtenissen uit het verleden van de hoofdpersonages, is het wenselijk kennis te nemen van de vorige boeken van deze reeks, met name Poker en Wacht maar tot ik wakker word. Maar de minder nieuwsgierige lezer kan er mijn inziens best ook van genieten zonder voorkennis.

Met Verzwijg mij niet beleeft de serie rond het Knokse speurderteam van Briek Mulders, Luc Bonnart en nu ook David Kamp niet alleen een orgelpunt, mar tevens een hoogtepunt en tilt Piet Baete zijn metier naar een hoger niveau, waarbij hij speelt met de wetmatigheden en grenzen van het genre van de politieroman, wat de lezer een bevrijdend gevoel geeft. Anders en beter, om het sloganesk uit te drukken.

Het definitieve verdict:
8/10


EOB.JPG


25-04-12

LAURYSSENS Stan - Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen

 

lsl17jbbo.jpg

 

De eerste zin:
Opsporingsbericht van de Federale Politie.

De korte inhoud.
Opsporingsbericht van de Federale Politie in samenwerking met Child Focus. VERMISSING [MINDERJARIGEN]. Verspreid op verzoek van de procureur des Konings te Brussel. Vermissing Charlotte ‘Lotte’ Acket te Ukkel.
. Een man in het zwart sleurt een zware reiskoffer naar het station. Het is verboden onwelriekende of besmettelijke voorwerpen in de bagagekluizen te plaatsen. Bloed druipt uit de stationskluis. ‘Wij zitten met drie vermiste meisjes,’ zegt Eddy Thielemans, heel open van geest, tres cool. Hij is chef van de Cel Agressie en leidt het onderzoek. ‘Alle drie zeventien jaar, slank, blond, blauwe ogen.’ Geen enkel blond meisje van zeventien waagt zich alleen op straat. Politiekorpsen van Brussel, Antwerpen, Oostende, Charleroi, Gent, de scheepvaartpolitie en Missing Persons Noordzee zitten met de handen in het haar. Een angstpsychose waart door het land. België is in rep en roer.



Het volledige rapport
Antwerpenaar en wereldburger Stan Lauryssens heeft verleden jaar de pensioengerechtigde leeftijd bereikt, maar de auteur is actiever dan ooit. Begin dit jaar verscheen de erotische roman Alle dagen curry en seks op zondag en nu ligt zijn nieuwste spannende politieroman in de winkelrekken.

Na tien boeken met het Simoens en Deridder in de hoofdrol, mag dit politiekoppeltje even uitblazen. Hoewel ze nog even vermeld worden, draait het in Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen allemaal om de Cel agressie van de federale politie en wordt Antwerpen ingeruild voor Brussel. Het vierkoppige team onder leiding van commissaris Eddy Thielemans wordt ingezet op de jacht  naar een seriemoordenaar, die zijn jonge, blonde, vrouwelijke slachtoffers in mootjes gehakt achterlaat in de bagagedepots van Belgische treinstations. Als Charlotte Acket – Lotte voor de vrienden – spoorloos verdwijnt, verandert het onderzoek in een race tegen de klok, in een poging haar levend uit de klauwen van de monsterlijke kidnapper te redden.


Net zoals verandering van spijs doet eten lijkt verandering van hoofdpersonage even verfrissend te werken voor een auteur Of zou het liggen aan het feit dat Stan Lauryssens nog de stijl van zijn roman in de vingers zitten had toen hij begon aan dit boek? Wat ook de reden moge zijn,
Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen begint zeer verfrissend en in een sprankelende stijl, die gelardeerd is met een bijzonder gevoel voor humor. Wat te denken dan de verpleegster van het Wit-Gele Kruis die de afname van een DNA-staal komt uitvoeren, omdat de wetsdokter geen gaatje heeft in zijn agenda… Het leesplezier is volop aanwezig in de pakweg eerste tachtig bladzijden van het verhaal, die behoren tot de beste die de auteur in zijn loopbaan aan het papier heeft toevertrouwd.

Jammer genoeg worden de punten pas uitgereikt na het finale punt, want eenmaal het politieonderzoek goed en wel op kruissnelheid komt, verslapt de stijl en zakt het niveau tot het zo goed als in het verlengde ligt van zijn andere politieromans. Enkel de platvloersheid blijft, een enkele uitzondering buiten beschouwing gelaten, achterwege. Maar zijn plastische manier van schrijven, die eerder geassocieerd wordt met stripverhalen, komt weer bovendrijven


Het nieuwe speurdersteam roept, mede door het onderwerp, associaties op met de Vlaamse televisieserie Vermist, die al enkele jaren loopt.
Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen kan zo verfilmd worden tot een aflevering van deze reeks.

De plot is best goed geconstrueerd en auteur laat zijn publiek in spanning tot net voor de finale, vooraleer hij een tip van de sluier oplicht en hij de lezer deelgenoot maakt van hoe de vork in de steel zit. Maar de spanningsopbouw laat te wensen over door de neiging te veel te willen uitleggen - Ondertussen weet iedereen al wel wat een doorkijkspiegel of een zodiak is. - alsook door teveel herhalingen van stukken tekst. Zo wordt de tekst van het opsporingsbericht van Lotte wel minstens vijf keer hernomen in het boek. Het is te verstaan dat de bladzijden moeten gevuld worden, maar zelfs dan blijft de auteur steken op 282 pagina’s.

Daarnaast moet ook gewag gemaakt worden van een onzorgvuldige redactie, want teveel fouten zijn doorgedrongen tot de eerste druk: weinig spelfouten gelukkig, maar wel een aantal contextfouten waarin binnen een scene de leden van een gezelschap wisselen; locaties veranderen of het vertelperspectief wijzigt.

De eerste hoofdstukken van
Lotte, 17 jaar, blond, blauwe ogen herinneren de lezer eraan dat Stan Lauryssens wel degelijk potentieel heeft als auteur, maar jammer genoeg kan hij deze lijn niet doortrekken tot op het eind. Als aanmoediging luidt mijn eindverdict: met de hakken over de sloot.

Het definitieve verdict: 5/10

EOB.JPG


23-04-12

GERRITSEN Tess - Het stille meisje

 

gthsm.jpg

 

De eerste zin:
De hele dag heb ik het meisje gadegeslagen.

De korte inhoud.
In Bostons Chinatown wordt de hand van een vrouw gevonden. Op het dak van een gebouw ligt haar lijk met een bijna afgehakt hoofd. Er worden twee zilvergrijze haren op haar lichaam aangetroffen. Tijdens het onderzoek ontdekken rechercheur Jane Rizzoli en patholoog-anatoom Maura Isles dat er nog meer brute moorden zijn gepleegd.
Negentien jaar eerder vonden tijdens een schietincident in een restaurant in Chinatown vijf mensen de dood. Slechts één persoon overleefde die slachtpartij: een mysterieuze vrouw en een meester in de Chinese vechtkunst die een groot geheim met zich meedraagt. Nu is ze het doelwit van een onzichtbare vijand die meedogenloos toeslaat…

 


Het volledige rapport
De Amerikaanse schrijfster Tess Gerritsen is een van de grote namen van de misdaadliteratuur. Deze arts begon te schrijven tijdens haar zwangerschapsverlof en sindsdien leverde ze geromantiseerd spanning, medische thrillers en zelfs een technothriller af. Maar de basis van haar wereldwijd succes legde ze met De chirurg, het eerste boek waarin rechercheur Jane Rizzoli mocht opdraven. In een volgend boek werd anatoom-patholoog Maura Isles geïntroduceerd en dit duo beleeft niet alleen hun negende avontuur in Het stille meisje, ze hebben ondertussen een eigen televisiereeks die al aan het derde seizoen toe is.

De sfeer in Het stille meisje wordt volledig bepaald door de Oosterse afkomst van de auteur: niet alleen is de plaats van afspraak de Chinese wijk van Boston, die zoals in zowat alle steden ter wereld luistert naar de naam Chinatown, maar tevens zijn de sleutelpersonages Oosterse inwijkelingen of op zijn minst afstammelingen ervan. En als toemaatje voorziet de auteur een mythologisch intermezzo uit China, dat me meteen in de sfeer brachten van Bertus Aafjes verzameling Japanse kortverhaaltjes die verzameld werden onder de titel Rechter Ooka mysteries.

Het eigenlijke verhaal begint met de gewelddadige dood van een vrouw: haar hand werd geamputeerd en ze was bijna onthoofd. Het onderzoek brengt een mogelijk verband aan het licht met een meervoudige moord die jaren geleden gepleegd werd, toen een kok amok maakte in een restaurant; door alle aanwezigen neer te schieten en daarna zelfmoord te plegen. Negentien jaar later komt deze cold case weer tot leven als de enige getuige van die schietpartij zelf het doelwit wordt van een meedogenloze moordenaar.

Niet alleen putte de auteur uit haar eigen ervaringen, maar zelfs het belangrijkste nevenpersonage van het verhaal, Iris Fang werd geboetseerd naar de echte oma van de Chinese gevechtssport wu shu: Bow Sim Mark. De hoofdstukken waarin deze uitzonderlijke vrouw centraal staat worden verteld in de tegenwoordige tijd, gebruik makend van eerste persoon enkelvoud. Voor al de andere hoofdstukken wordt gebruik gemaakt van de meer gangbare derde persoon enkelvoud en de verleden tijd.

De plot van Het stille meisje heeft is nogal vergezocht, maar de meesterlijke vertelster die Tess Gerritsen is, heeft er weinig problemen mee om de twijfel tot een minimum te beperken en de lezer een aangename rit op een rollercoaster aan te bieden. Maar ondanks de snelheid waarmee het verhaal voortraast, zijn er hier en daar toch een paar voorspelbare wendingen en worden aan het eind niet alle losse eindjes proper weggewerkt.

Het is algemeen geweten dat de meesters in de oosterse gevechtssporten de toeschouwer meermaals met verstomming slaat, maar dat ze minder duidelijk op film zichtbaar zouden zijn is net een stap te ver. Mede omdat een buitenstaander niet ten volle kan inschatten in hoeverre de menselijke capaciteiten van zulke atleten reiken, heeft de lezer de neiging hier en daar de geloofwaardigheid van het verhaal in twijfel te trekken.

Ook is het jammer dat de achterflap feiten prijs geeft die pan halverwege het verhaal aan bod komen. Mijns inziens zou een flaptekst niets mogen prijsgeven van wat pas na de honderdste pagina aan bod komt, om zo het leesplezier van de lezer niet te vergallen.

Het stille meisje is niet het beste boek uit de Rizzoli en Isles reeks, maar desalniettemin blijft het een plezier om de schrijfsels van Tess Gerritsen te lezen. Haar capaciteiten om de actie af te wisselen met wat feiten en daarnaast quasi ongemerkt haar personages te laten evolueren, kennen amper hun gelijke in de wereld van het spannende boek.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


12-04-12

DEAVER Jeffery - In memoriam

 

djim.jpg

De eerste zin:
Er klopte iets niet.

De korte inhoud
Langs de snelwegen van Monterey, Californië, verschijnen steeds regelmatiger herdenkingskruizen – niet ter herinnering aan dodelijke ongelukken in het verleden, maar als aankondiging van gruwelijke moorden die nog zullen volgen.
Kathryn Dance, kinetisch expert bij het California Bureau of Investigation, wordt ingeroepen om de zaak op te lossen. Al snel komt ze op het spoor van de tiener Travis Brigham. Zijn rol bij een fataal auto-ongeluk leidde tot verschrikkelijke haataanvallen tegen hem op een populair weblog.
Terwijl Kathryn wanhopig zoekt naar aanwijzingen waar Travis zich schuilhoudt, werkt deze zijn lijstje af. Door gebruik te maken van persoonlijke details op blogs en community’s maakt hij elke moord zo persoonlijk en afschuwelijk mogelijk…


Het volledige rapport
De Amerikaanse auteur Jeffery Deaver staat bekend als de prins van de plotwendingen. Tegenwoordig onderhoudt hij twee reeksen met vaste personages en publiceert hij op tijd en stond ook nog een op zichzelf staande thriller. De langstlopende reeks, met Lincoln Rhyme en Amelia Sachs startte al in 1997. In De Koude maan, het zevende verhaal in deze serie, introduceerde hij Kathryn Dance, een menselijke leugendetector. De auteur vond het personage zo sterk dat hij haar promoveerde tot hoofdrolspeelster in een aparte reeks boeken. Na De slaappop is het in 2009 verschenen In memoriam het tweede boek dat volledig gedragen wordt door deze vrouw.

Hierin kondigt een moordenaar zijn daden aan door langs de weg herdenkingskruisen te plaatsen, met daarop de naam datum waarop zijn volgende slachtoffer zal sterven. Kathryn Dance, die rechercheur is bij het CBI krijgt de zaak toegewezen en vindt al snel en verdachte in Travis Brigham, een wat wereldvreemde tiener, die veruit het merendeel van zijn tijd doorbrengt achter computers. Nadat hij een dodelijk ongeluk veroorzaakte, wordt hij, als op een populaire blog de reacties van de lezers alsmaar grimmiger worden, slachtoffer van cyberpesten. Wraak is het voor de hand liggende motief, want modus operandi is afhankelijk van de grootste angst van elk slachtoffer.


Na De cyberkiller uit 2001 waagt de auteur zich met In memoriam weer aan een thriller in de sfeer van computers en informatica. Meer specifiek stelt hij zich vragen over het vervagen van de grenzen tussen de echte en de digitale wereld enerzijds en anderzijds vraagt hij zich af waarom we ons toch anders gedragen in beide werelden. Om deze thematiek nog verder te ondersteunen geeft Jeffery Deaver aan dat alle URL’s – adressen van webpagina’s, zeg maar – die in het boek genoemd worden ook echt bestaan. Maar bij het bezoeken ervan blijkt dat ze allen eigendom zijn van de auteur, die ze blijkbaar speciaal voor dit boek construeerde, om de geloofwaardigheid van het verhaal te ondersteunen. Maar eigenlijk is het een beetje vals spelen, en bereikt hij net het tegenovergestelde effect. Een beetje meer voorbereidend onderzoek en het refereren naar echte weblogs, waren een galantere oplossing geweest, maar hij onderstreept er wel zijn stelling mee dat je niet alles wat je al surfend leest klakkeloos moet geloven. In memoriam zet je aan het denken en dat is iets dan van niet veel spannende boeken kan gezegd worden.

Het verhaal dat achter de nietszeggende cover schuilgaat en waarvoor Kruisweg een meer toepasselijke titel geweest was, strekt zich uit over een werkweek. Met een intrigerend begin wordt meteen de toon gezet. Maar wat later lijkt het verhaal, ondanks drie grote verhaallijnen, wat doelloos rond te zwalpen, alsof besluiteloosheid het de wind uit de zeilen genomen heeft, om naar het einde toe te ontaarden in een typische Deaver, met onverwachte wendingen, waarvan sommige op het randje van de geloofwaardigheid die elkaar in zo’n sneltreinvaart opvolgen. Gedreven door tijdnood ziet de auteur zich genoodzaakt twee van de drie rode draden af te haspelen, wat toch wel ontgoochelend is.

Gelukkig is het hoofdpersonage in dit verhaal een stuk menselijker dan in De slaappop. Daarin leek Kathryn Dance bijna een waarzegster, die door in iemands ogen te kijken niet alleen diens verleden naar boven kon halen, maar eveneens de toekomst. In memoriam is in dat opzicht een stuk realistischer en door Kathryns vaardigheden slechts met mondjesmaat te gebruiken, benadert het veel dichter de gewone policier wat in dit geval een positieve zaak is. Maar het verhaal van De slaappop is blijkbaar nog een zeer belangrijk gegeven, want In memoriam staat vol met verwijzingen naar zijn voorganger.

In memoriam is van quasi hetzelfde niveau als De slaappop, maar de accenten liggen iets anders: het hoofdpersonage wordt menselijker en echter terwijl de plot net iets minder sterk is. Maar door onder andere De koude maan en Het gebroken raam, weten we dat Jeffery Deaver veel meer in zijn mars heeft en pakken beter kan.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG


22-03-12

SCHOEMANS Roger - Amulet

 

sra.jpg

 

De eerste zin:
In een sloot kon je alles vinden, had Jacky Jamart geleerd.

De korte inhoud
Vlijtingen. De schepbak van een baggerkraan vist een verminkt babylijkje uit een sloot. Het lijk is in stukken gesneden, hoofdje en beide armen ontbreken.
Het journalistenduo Joosten en Schraepen bijt zich vast in de zaak. Heeft kraanman Jacky Jamart iets met de moord te maken? Hun werk wordt ferm bemoeilijkt door ‘barakkenman’ Jeannot, de vervaarlijke grootvader van Jacky en beruchte patriarch van het geslacht Jamart. Eén na één komen de vele duistere geheimen van de familie Jamart boven. Verhalen over moorden
, achterklap, geld en hekserij. En dan komt de afkomst van de vermoorde baby aan het licht: een albinojongetje uit Centraal-Afrika…



Het volledige rapport
De Vlaamse gepensioneerde journalist Roger Schoemans is afkomstig uit het Limburgse Haspengouw, maar zijn werk bracht hem naar de Brusselse rand.
Naast zijn professioneel werk verdiende deze reporten zijn sporen als jeugdauteur en kan hij bijna zijn eerste decennium vieren als misdaadauteur. Voor zijn spannende verhalen keert hij echter terug naar zijn geboortestreek, want hij laat zijn vaste hoofdrolspelers – journalist Piet Schraepen en reporter-fotograaf Geo Joosten – steevast het zuiden van Belgisch Limburg doorkruisen in hun jacht op nieuws.

In Amulet, het achtste boek van de reeks, ligt het zwaartepunt in vierhonderd zielen en twee kastelen tellende landbouwdorpje Gors-Opleeuw. De vondst van een onvolledig babylijkje tijdens het ruimen van grachten zet de dynastie Jamart, een clan van grondwerkers, in het midden van de belangstelling van pers en politie. Ondanks het gebrek aan medewerking, kan de patriarch Jeannot niet verhinderen dat de familiegeheimen aan de oppervlakte komen: moorden, omkoping en belangenvermenging passeren allemaal de revue. En als dan blijkt dat de baby een albino was van Afrikaanse afkomst wordt hekserij aan het lijstje toegevoegd. Maar hoe zit de vork nu eigenlijk echt in de steel?

Dat Roger Schoemans kan schrijven, bewijst hij bij deze nog maar eens: in een zalige stijl met weinig franjes vertelt hij zijn verhaal recht voor de raap, zonder veel energie te besteden aan wat niet belangrijk is. Hierdoor krijgt en houdt hij de vaart gemakkelijk in zijn verhaal, dat ontdaan is van elke pretentie en doorspekt werd met gevatte dialogen. Kortom, Amulet is een leuk geschreven boek, dat leesplezier op de eerste plaats zet.

Deze recht toe, recht aan stijl impliceert natuurlijk ook dat locaties en personages amper uitgewerkt worden. Zo lijkt het wel dat de hoofdfiguren geen privéleven hebben, want op wat aan het werk gerelateerde etentjes na, zijn de twee mannen constant op pad. En zelfs de etentjes vormen geen echte rustpuntjes, want zonder uitzondering zijn ze bedoeld om informatie uit te wisselen met de politie. En laat die nauwe samenwerking tussen de ordediensten en de pers nu net het enige puntje van kritiek zijn: de twee instellingen lijken wel een Siamese tweeling. Maar als de journalisten gaan dicteren waar de rechercheurs moeten optreden en waarom, dan overschrijdt dit mijn inziens net de grenzen van de geloofwaardigheid.

Ik werd ook even ongemakkelijk toen het onderwerp van de zwarte magie ter sprake kwam. Ik ben blijkbaar veel te nuchter om in voodoo en aanverwante zaken te geloven, en even was ik bang dat de auteur de weg op ging van Amerikaanse schrijver Michael Gruber, die van dit hocus pocus zijn handelsmerk maakte. Maar gelukkig bleek die vrees ongegrond.

Tot slot was het bevrijdend om nog eens een niet afgelijnd slot te mogen beleven. Het licht open einde past volledig in de filosofie van het verhaal en voelt daarom perfect bevredigd aan als orgelpunt van dit avontuur.

Met Amulet bevestigt Roger Schoemans ten overvloede zijn kunnen als misdaadauteur en levert hij een origineel verhaal af dat garant staat voor enkele uurtjes leesplezier, met als bonus een inkijkje in een familieclan zoals er in elke landelijke gemeente wel een te vinden is.

Het definitieve verdict: 7/10

EOB.JPG