Erics BIBber Blog

De eerste alinea:
Het rook naar door de zon verwarmde boomschors en knopjes in de appelbomen die op bloeien stonden en wilden genieten van het leven. Een briesje deed miljoenen jonge blaadjes aan de takken dansen.

De korte inhoud
Temerence Brennan wordt ingeroepen bij het onderzoek naar een verdrinking. Het lijkt erop dat het slachtoffer om het leven is gekomen bij een bizar seksspel. Het lichaam wordt echter geïdentificeerd als dat van een man die al in 1968 in Vietnam is gestorven. Tempe laat het graf van de betreffende soldaat openen en neemt de beenderen mee naar Hawaï om ze te analyseren. Terwijl ze daar is wordt er nog een lijk gevonden dat het identiteitsplaatje bij zich draagt van de eerste dode. Nu zijn er dus twee ongeïdentificeerde lichamen, die iets met elkaar te maken lijken te hebben. Tempe roept de hulp in van dochter Katy en vriendin Lily. Die laatste brengt ook Tempes voormalige geliefde Ryan mee. Maar of dat nou zo’n goed idee is…


Het volledige rapport
Kathy Reichs werd geboren in Chicago en mocht dit jaar haar zestigste verjaardag vieren. Ze is in de Verenigde Staten een bekend en gewaardeerd forensische antropologe die bij vele zaken betrokken werd die het wereldnieuws haalden. Zo hielp ze onder andere bij de identificatie van slachtoffers van de aanslag op het WTC in New York op elf september 2001. Momenteel woont ze een deel van het jaar in Charlotte, USA, waar ze als professor verbonden is aan de afdeling antropologie van de plaatselijke universiteit en het andere deel in Montreal, Canada waar ze zetelt in de adviesraad voor de nationale Canadese politie en ze als consultant werkt bij het laboratorium voor gerechtelijke geneeskunde van de provincie Quebec.

Pas toen haar kinderen naar de universiteit vond Kathy Reichs de tijd om echt aan het schrijven te gaan, nadat ze zowat acht jaar eerder als eens een halfslachtige poging gedaan had in navolging van een collega die aan het schrijven een aardig bijbaantje had. Het resultaat, Bot voor bot kaapte in 1997 meteen de Canadese Arthur Ellis award voor het beste debuut weg en was het begin van een reeks met hoofdpersonage Temperence ‘Tempe’ Brennan, een alter ego van de auteur zelf. Spinnenbotton is al het dertiende boek in de serie die ook als basis fungeert voor Bones, een televisieserie die al aan het zesde seizoen toe is.

Het eerste wat opvalt aan het boek is de wat bevreemdende titel. Het is zelfs geen bestaand Nederlands woord, maar een spijtig gevolg van de letterlijke vertaling van de originele titel: Spider bones. Waarbij spider eigenlijk niet rechtstreeks verwijst naar spinnen, maar naar de bijnaam van het personage, wiens botten een belangrijke rol spelen in het verhaal. Spiders botten had dus beter geweest…

Temperence wordt betrokken bij de identificatie van een man die op eigenaardige wijze verdronk in de buurt van Montreal en handelt de zaak snel af. Maar een paar dagen later blijkt dat die man volgens de archieven van het Amerikaanse leger al het leven liet in 1968 in de Vietnamoorlog, en begraven ligt in North Carolina. Tempe laat deze man opgraven en overbrengen naar Hawaï voor onderzoek. Daar, in de gebouwen van de militaire dienst die instaat voor het opsporen, opgraven, repatriëren en identificeren van Amerikaanse soldaten die het leven lieten op vreemd grondgebied vanaf de Tweede Wereldoorlog tot nu, wordt nog een derde stel botten gevonden die refereren naar dezelfde identiteit. Aan Tempe op uit te zoeken wie van de drie de echte John ‘Spider’ Lowery is. En wie de twee anderen zijn, natuurlijk.

Kathy Reichs slaagt er telkens weer in haar lezers op comfortabele wijze door haar verhalen te loodsen. Hiervoor gebruikt ze haar gemoedelijke manier van schrijven; laat ze het Brennan het verhaal zelf vertellen en creëert ze minzame personages die, ondanks ze veel onderweg zijn, een huiselijke, warme sfeer uitstralen. Dat gecombineerd met telkens weer een ander aspect van het vak dat de auteur al jaar en dag uitoefent, staat bijna garant dat elk boek weer een plezier is om lezen. Want elk bot vertelt een ander verhaal. In Spinnenbotten neemt ze haar publiek mee naar het Centrale Identificatie Laboratorium van de Amerikaanse strijdkrachten op Hawaï, waar ze een tijdje als consultant aan verbonden was. Een wereld die bij de meeste lezer wellicht totaal onbekend is en haar in de gelegenheid stelt wat te doceren over het ontstaan, de werking en de geschiedenis van deze dienst die de leuze “Tot ze weer thuis zijn” in het vaandel draagt.

Blijkbaar leeft de auteur met de angst dat de lezer zich gaat vervelen, want ze propt haar Spinnenbotten vol met menselijke resten. Eigenlijk net te vol, want niet alleen lijkt het zo dat Brennan de enige forensische antropologe in de wereld is, maar het grote aantal botten van verschillende origine dat moet doorploegd worden is er ook verantwoordelijk voor dat het aantal opgevoerde personages oploopt tot net geen honderd exemplaren, wat te veel is om ze allemaal te plaatsen en voor wat verwarring zorgt bij de lezer. Ook voelt de auteur zich blijkbaar verplicht om het hoofdpersonage steevast even met wat doodsangsten op te zadelen, wat in Spinnenbotten wat geforceerd over komt.

Toch is de eindconclusie positief en kan Spinnenbotten als een goed boek beschouwd worden waarmee iedereen die een beetje interesse heeft in de forensische wereld zich met plezier in een zetel nestelt.

Het definitieve verdict: 6/10

De eerste alinea:
Koud.

De korte inhoud
Totale duisternis. Forensisch antropoloog Temperance Brennan wordt wakker en ontdenkt dat ze in een kleine, donkere, heel koude ruimte ligt. Haar handen en voeten zijn vastgebonden. Wie wil haar dood, of tenminste uit de weg hebben, en waarom? Langzaam beginnen de herinneringen van de afgelopen dagen naar boven te komen.
Tempe en Ryan die het stoffelijk overschot van een vermiste erfgename van Montreal naar Chicago begeleiden. Tempe die ervan wordt beschuldigd bewijsmateriaal achter te houden. Een mysterieus telefoontje meet verwoestende consequenties. De dood van de enige man die Tempes onschuld kan bewijzen. En in Montreal worden nog twee lijken gevonden…


Het volledige rapport
Kathy Reichs werd exact zestig jaar geleden geboren in Chicago, de derde grootste stad van de VS. Ze is een gerenommeerd forensische antropologe – één van de slechts 82 die hun certificaat behaalden voor de Amerikaanse raad voor forensische antropologie – die regelmatig in rechtszaken getuigt als deskundige. Momenteel verdeelt ze haar tijd tussen Charlotte, USA, waar ze als professor actief is aan de afdeling antropologie van de universiteit van North Carolina en Montreal, Canada waar ze zetelt in de adviesraad voor de nationale Canadese politie en ze als consultant werkt bij het laboratorium voor gerechtelijke geneeskunde van de provincie Quebec.

Toen haar kinderen aan de universiteit studeerde begon ze met het schrijven van spannende boeken over haar vakgebied. Het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat het curriculum Vitae van het vaste hoofdpersonage, Temperence ‘Tempe’ Brennan quasi identiek is aan dat van de auteur zelf. In 1997 won ze met Bot voor bot meteen de Canadese Arthur Ellis award voor het beste debuut en had ze er nog een carrière bij. 206 botten is ondertussen al het twaalfde deel in de reeks waarop ook de televisieserie Bones gebaseerd is en waaraan Kathy Reichs ook meewerkt als producer.

206 botten begint als Tempe beseft dat ze ontvoerd is en opgesloten zit in een donkere nauwe ruimte. De lezer mag samen met haar de feiten beleven die voorafgingen aan deze opsluiting zoals ze terugkeren in haar herinnering, die begint met het feit dat ze beschuldigd werd van het maken en toedekken van een professionele fout door het bewijsmateriaal te verduisteren.

Kathy Reichs hanteert een zeer beschrijvende stijl, wat vrij interessant is waar het de grond van de zaak betreft, zoals de fracturen van een aantal van de tweehonderdenzes botten waaruit het menselijk skelet bestaat en wat daar zoal kan uit afgeleid worden. Maar de lezer zit echt niet te wachten om kennis te maken met drie generaties van de ex-schoonfamilie van het hoofdpersonages en kleur en motief van de gordijnen in hun ouderlijk huis beschreven te zien. Ook hanteert ze een apart gevoel voor humor dat vooral tot uiting komt in soms surrealistische conversaties tussen Temperence en haar klankbord Andrew Ryan.

Het verhaal wordt verteld in de eerste persoon enkelvoud, waardoor de lezer mee kan leven en kijken met het hoofdpersonage. Maar doordat er frequent gewisseld wordt tussen de verschillende zaken waaraan Tempe in parallel werkt, zorgt de grote hoeveelheid namen van getuigen, familieleden en plaatselijke autoriteiten bij momenten voor een verwarrend en onoverzichtelijk gevoel. Ook komt het naar het einde toe over alsof er in het mortuarium en laboratorium nogal zorgeloos wordt omgesprongen met de menselijke resten, waardoor een mens zich toch de nodige bedenkingen maakt. Het lijkt wel alsof de werknemers er omgaan met een verzameling knikker in plaats van met botten en tanden van mensen.

206 botten vertrekt van een eenvoudige rechtlijnige plot dat kundig werd opgebouwd en, op de ontvoering van het hoofdpersonage na, geloofwaardig wordt verteld. Thema’s als de onzekerheid en machteloosheid van familieleden van vermiste personen en de drang naar erkenning van de werkende mens worden professioneel door het boek geweven. Toch vinden er net te veel toevalligheden plaats om van het boek een topper te maken.

Met 206 botten levert Kathy Reichs een degelijke forensische thriller af waarvan men nog iets kan leren en waaraan de adepten van CSI en aanverwanten duimen en vingers zullen aflikken.

Het definitieve verdict: 7/10